Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 24 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 21 : ‘ให้’ คิดถึงและห่วงเมื่อไม่เจอ [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272,167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22,543 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62

LOVE THERAPY

บำบัดรักบทที่ 21 : ‘ให้คิดถึงและห่วงเมื่อไม่เจอ





“ดี ๆ” แววตาเตี่ยทอประกายขึ้น “หายป่วยแล้วเตี่ยว่าจะออกกำลังกายหน่อย”

 

“ออกยังไง” ทั้งที่คิดว่าท่านจะพูดถึงยิม เวทเทรนนิ่ง วิ่ง ไม่ก็ว่ายน้ำ แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำเอาเกือบหน้าหงาย

 

“โยคะ กระดูกสันหลังจะได้ไม่มาทับเส้นประสาทอีกไง”

 

“หมอแนะนำเหรอ”

 

“เปล่า พรีมบอกว่าโยคะช่วยยืดเส้นคลายอาการปวดหลังได้” แค่พูดไม่พอคนที่เมื่อก่อนโลว์เทคโนโลยีมีแท็บเล็ตไว้แค่เล่นหุ้นยังคว้ามันมากดปลดล็อกแล้วเข้าแอปพลิเคชันรูปกล้อง “เตี่ยไปติดตามไอจีพรีมไว้แล้ว พรีมไลฟ์สดสอนโยคะทุกวันพุธกับวันศุกร์”

 

นอกจากจะสมัครไลน์ โหลดเกมเศรษฐี ตอนนี้ยังมีอินสตาแกรม แถมรู้จักคำว่าไลฟ์สดด้วย

 

แสบนักนะ... แย่งหมา แย่งคนสนิท วันนี้ถึงขั้นแย่งพ่อกันแล้ว

 

“ดูสิ วันนี้พรีมถ่ายรูปก่อนออกจากคอนโดติดแคสเปอร์มาด้วย เหมือนมันจะอ้วนขึ้นนะ” ภาพพรีมในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีแดงเลือดนกรับกับกางเกงยีนขายาวที่ยืนโพสท่าเคียงคู่แคสเปอร์อยู่ในห้องนั่งเล่นซึ่งด้านหลังเปิดม่านไว้จึงมองออกไปเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาทำผมหลุดหัวเราะ

 

นี่สินะที่มา โก๋เจริญกรุง พรีมตั้งชื่อในเกมตามซอยคอนโดของเรานั่นเอง

 

“ฮ่า... พูดมากคอแห้ง ไปรินน้ำในตู้เย็นมาให้หน่อย” หลังเอี้ยวตัวไปวางแท็บเล็ตไว้บนโต๊ะที่ห่างจากมือเตี่ยเพราะกะว่าจะเลื่อนดูรูปอื่น ๆ ต่อแล้วจึงเดินมายังตู้เย็น แต่วินาทีที่เปิดตู้ออกแล้วพบขวดน้ำที่มีผลไม้ลอยอยู่ด้านในแบบเดียวกับที่คอนโดก็สะอึก

 

กลับมาถึงเตียงแล้วยื่นแก้วน้ำให้ค่อยถาม “พรีมทำน้ำดีท็อกซ์ให้เหรอ”

 

“ใช่ กินแล้วดี ท้องไม่ผูก” เห็นผมยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่มบ้างจึงขมวดคิ้ว “กินน้ำเย็นนี่หายไข้แล้วเหรอ”

 

“หายแล้ว” หายทั้งที่ก่อนหน้านี้พยายามเลี้ยงไข้แทบตายถึงขั้นไปนอนแช่น้ำเย็นในอ่าง

 

...บางทีร่างกายก็ถึกจนน่าโมโห

 

“ทำเสียงแบบนี้หมายความว่ายังไง” เตี่ยหัวเราะร่วน “พยาบาลดีเลยไม่อยากหาย ?”

 

เพราะเตี่ยรู้ทันอยู่แล้วเลยเป็นฝ่ายตั้งคำถาม “ตอนเจอแม่ครั้งแรกเป็นยังไงเหรอ”

 

ทำหน้าประหลาดใจคล้าย อยู่มาจนอายุเท่านี้เพิ่งนึกได้ว่าจะต้องถามถึงต้นกำเนิดตัวเองเหรอ


แวบหนึ่งท่านจึงเริ่มต้นเล่า “เตี่ยเจอแม่เบียร์ครั้งแรกตอนขับรถพาหน่ายนายไปงานเลี้ยงที่บ้านเพื่อน ตอนแรกก็นึกว่าจะเอาลูกชายมาอวดเพื่อน ที่ไหนได้กลับพามาดูตัว”

 

“คนที่มาดูตัวนี่แม่เหรอ”

 

“ใช่ที่ไหน เป็นอาหมวยหน้าจืดที่เอาแต่พูดเรื่องตัวเองจบจากมหาลัยด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งอะไรก็ไม่รู้” ท่านถอนหายใจ “เตี่ยรำคาญเลยหลบออกมาสูบบุหรี่ แต่อาหมวยก็ยังตามมาตะโกนเรียกหาซะลั่นสวนอีก พอทนไม่ไหวเตี่ยเลยปีนกำแพงหนีไปบ้านข้าง ๆ”

 

คาดว่าอาหมวยที่ถูกกล่าวถึงคงน่ากลัวจริง ไม่งั้นเตี่ยคงไม่กล้าเสี่ยงปีนกำแพงชาวบ้านทั้งที่กฎหมายฮ่องกงรุนแรงหรอก

 

“กะว่าจะหลบแค่แป๊บเดียวจริง ๆ นะ” ริมฝีปากสีชมพูซีดคลี่ยิ้ม “แต่พอเห็นหน้าเจ้าของบ้านที่เปิดประตูออกมาพอดีแล้วก็เปลี่ยนความคิดเลย”

 

“...”

 

“แม่เบียร์เป็นผู้หญิงที่สวยมาก สวยชนิดที่ว่าละสายตาไม่ได้”

 

“เล่นไปโผล่ในสวนหน้าบ้านแบบนั้นแม่ไม่โทรเรียกตำรวจหรือไง”

 

“ก็เกือบจะเรียกน่ะสิ ดีที่เตี่ยอธิบายทัน ไม่งั้นโดนจับเข้าซังเตไปแล้ว” ไม่น่าเชื่อว่าคนตรงหน้าจะเคยผ่านประสบการณ์หนีผู้หญิงมาก่อน “ออกมาได้เตี่ยก็จ้างคนไปสืบ แล้วก็รู้ว่าเขาชื่อซูหยวนกำลังจะประกวดมิสฮ่องกง”

 

“...”

 

“เตี่ยก็ตามจีบ จนมีเบียร์ ตอนนั้นกำลังจะประกวดรอบสุดท้ายพอดี” ตามจีบจนมีผม ฟังแล้วก็สมเป็นเตี่ยเหลือเกิน “คนท้องน้ำหนักขึ้นรูปหน้าก็เปลี่ยน มีนางงามคนนึงอิจฉาแม่เบียร์เลยไปแจ้งกรรมการว่าแม่ทำคางมา... สมัยนั้นศัลยกรรมยังไม่ได้รับการยอมรับ พอเรื่องราวมันดูมีมูลแม่ก็เลยรับสมอ้าง”

 

ออกจากกองประกวดด้วยความผิดเรื่องศัลยกรรมดีกว่าออกเพราะคนรู้ว่าท้องสินะ

 

“ถ้าไม่มีเบียร์ซะก่อน แม่ก็เป็นมิสฮ่องกงไปแล้ว”

 

“รู้สึกผิดเลยนะเนี่ย”

 

“รู้สึกผิดทำไม” เตี่ยโบกไม้โบกมือ “ตอนรู้ว่ามีเบียร์แม่ก็ตั้งใจจะลาออกเองอยู่แล้ว แม่บอกเตี่ยตลอดว่าเบียร์มีค่ามากกว่าตำแหน่งนางงามเยอะ”

 

เป็นแม่และภรรยาที่ประเสริฐจนหาใครเทียบไม่ได้แล้ว

 

“แรกเจอเตี่ยรู้ได้ยังไงว่าเตี่ยรักแม่ รู้ได้ยังไงว่าต้องเป็นคนนี้ มีอะไรบ่งบอกเหรอว่าจะไม่ตัดสินใจพลาด”

 

“ก็ไม่มีอะไรมาก แค่เวลาห่างกันไม่ได้เจอไม่ได้คุยแล้วมันทรมานมาก” เหมือนเตี่ยถูกดูดเข้าไปในห้วงกาลเวลา “พอได้ลองอยู่ด้วยวันหนึ่งแล้วรู้สึกว่าอยากอยู่กับคนนี้ต่อไปเรื่อย ๆ อยู่ไปจนแก่ จนกว่าคนใดคนหนึ่งจะตายก็แค่นั้นแหละ”

 

“เหรอ ใช้ความรู้สึกแค่นี้เองเหรอ”

 

“เบียร์” เตี่ยเรียกเสียงเบา “ความรักไม่จำเป็นต้องซับซ้อน”

 

ถือเป็นครั้งแรกที่เราได้เปิดอกคุยกันเรื่องนี้ ที่เตี่ยได้สั่งสอนในฐานะพ่อกับลูกชาย “สำหรับบางคนความรักอาจเกิดขึ้นได้หลายหน บางคนค้นหาทั้งชีวิตก็ไม่เจอ”

 

“...”

 

“หรือบางคนมันอาจเกิดขึ้นได้แค่ครั้งเดียว” ท่านหันมองทางระเบียงแล้วทอดสายตาไปยังเส้นขอบฟ้าอย่างไร้จุดหมาย


เกิดความเงียบขึ้นอึดใจใหญ่ก่อนที่โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงจะสั่นยาว ๆ ขึ้น เมื่อล้วงออกมาดูแล้วพบว่าเป็นสายจากฝ่ายจัดซื้อต่างประเทศจึงกดรับ ก่อนจะต้องถอนหายใจเมื่ออีกฝ่ายแจ้งมาว่าสัญญาซื้อขายโรงแรมมีปัญหา

 

เตี่ยผินหน้ามามองและรับฟังอย่างเงียบเชียบกระทั่งกดวางสายค่อยถาม “โรงแรมมีปัญหาอะไรเหรอ”

 

“ปัญหาจุกจิกเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินกับทางเจ้าหน้าที่รัฐน่ะ”

 

“แล้วต้องทำยังไง”

 

“อาจจะต้องไปคุยกับฝ่ายกฎหมายของทางนู้น”

 

“งั้นก็ต้องไปอินโดฯ อีกน่ะสิ” พอผมพยักหน้ารับจึงยิ้ม “เมื่อไหร่ล่ะ”

 

“คืนนี้ครับ”

 

รอยยิ้มของท่านกว้างขึ้นกว่าเดิมก่อนจะถามเหมือนลองใจ “จะบอกใครก่อนไปไหม”

 

“คิดว่า...” ถ้ารักใครสักคนความห่างจะทำให้เราทรมานงั้นเหรอ “คงไม่บอกครับ”

 

จะได้รู้ว่าความรู้สึกที่มี คืออะไรกันแน่

End talks.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ด้วยความที่กระแสก่อนออนแอร์มาแรงมว้ากกก (ก.ไก่ล้านตัว) ต้นอ้อเลยเปิดเข้าไปดูสักหน่อยเห็นว่าใช้นักแสดงใหม่เยอะ ใจก็แอบคิดว่าจะต้องแสดงแข็งทื่อกันหมด แต่ดั๊นเจอฉากเลิฟซีนถึงพริกถึงขิงชนิดที่ว่าที่นอนหมอนเหมินกระจุย คือเชื่อแล้วจ้าแม่จ๋าว่าแซ่บสุดแห่งปี ถึงนักแสดงจะใหม่แต่ฝีมือไม่ใหม่นะจ๊ะ ภายใต้ความผ้าหลุด #อย่าค่ะ #เช้าแล้วไม่เอาแล้ว(แต่เอาแรง) งานนี้ชีพรีม เอ๊ย ! แม่รสาคนดีกินขาดฟาดเปลือกทุเรียนจากแม่ค้าทั้งตลาดแน่จ้า

 

อ่านเนื้อหาแล้วฉันจึงเลื่อนมากดดูภาพประกอบซึ่งห้าชอตล้วนแคปมาแต่ฉากบนเตียงระหว่างฉันกับฟิล์ม

 

“น้องมีคิวว่างอีกทียี่สิบมิถุนายนเลยค่ะคุณต่าย... ตกลงนะคะ ค่ะ เดี๋ยวอ้อยขออนุญาตส่งรายละเอียดให้ทางไลน์นะคะ” กดวางสายเรียบร้อยพี่อ้อยก็ดึงสมุดโน้ตกึ่งปฏิทินเล่มโตจากกระเป๋าพร้อมปากกาขึ้นมา หลังจดขยุกขยิกค่อยส่งเลขบัญชีในการโอนมัดจำค่าตัวให้กับนายจ้างพร้อมบ่นพึมพำ “ท็อปฟอร์มได้เกือบเท่า ๆ พลอยแล้วนะเนี่ย”

 

“จริงอ่ะ”

 

“จริง” พี่อ้อยเงยหน้าบอก “ล้านแตกแล้วจ้า”

 

สิ่งที่ได้ยินทำฉันงุนงง หลังจากนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่งจึงหวีดร้องพร้อมปรบมือเปาะแปะขึ้นลงตามอากาศรอบทิศทาง “อ๊ายยย !”

 

พอคุณขมและบรรดาการ์ดที่นั่งอยู่เบาะแถวหน้าของรถหันมามองฉันจึงประกาศ “หลังเลิกงานอีเวนต์ ก่อนเข้ากองถ่ายปาร์ตี้ส้มตำกันนะคะทู้กโคนนน”

 

“ดีใจจนหน้าบานเชียว” ผู้จัดการกระเซ้า ส่วนพี่ ๆ คนอื่นก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กัน ทำงานมาตั้งแปดปีรายได้เฉลี่ยต่อเดือนไม่เคยแตะแสน แต่นี่เดือนเดียวได้ถึงล้านไม่ให้หน้าบานยังไงไหว “เออ พรุ่งนี้มีแทรกตารางไปถ่ายโปรโมตเรียนจัดดอกไม้ด้วยนะ”


เรียนจัดดอกไม้งั้นเหรอ “พี่อ้อยไปรับงานมาตอนไหนเนี่ย”

 

“เมื่อเช้านี้เอง ตอนแรกก็กะว่าจะไม่รับนั่นแหละเห็นพรีมเหนื่อย แต่เขาบอกว่าคุณวี่แนะนำมาพี่เลยเกรงใจ” ได้ยินชื่อพี่วี่เจ้าของแบรนด์ที่ให้โอกาสฉันได้เดินงานบ่อย ๆ จึงพยักหน้าโดยไม่ถามอะไรอีก “ถ้างานพลอยกับพรีมเยอะกว่านี้อีกนิดพี่ว่าพี่ต้องจ้างผู้ช่วยแล้วล่ะ”

 

จัดการงานตัวเองเสร็จเรียบร้อยพี่อ้อยจึงกระเซ้าในเรื่องที่ฉันเกลียดแสนเกลียด “ท็อปฟอร์มเรื่องงานไม่พอ ท็อปฟอร์มเรื่องผู้ชายด้วย แค่อาทิตย์นี้อาทิตย์เดียวมีติดต่อมาถามว่ารับงานกินข้าวไหมทุกวันเลย พีคกว่านั้นมีขอเลี้ยงแบบเป็นล่ำเป็นสันให้เงินเดือนตั้งเดือนละห้าแสนเลยนะ”

 

“เมื่อไหร่ไอ้พวกแบบนี้มันจะหมดไปสักที”

 

“โสด สดใหม่ในวงการนี้มันก็ต้องโดนแหละน่า” พูดพร้อมเขยิบไหล่มาถูไถ “อยากให้ผู้ชายที่จ้องจะจีบกับอาเสี่ยที่จ้องจะเลี้ยงสลดก็ต้องทำตัวมีเจ้าของสิ”

 

ทำตัวมีเจ้าของงั้นเหรอ ?

 

ฉับพลันหน้าของใครบางคนก็ลอยเข้ามาในสมอง และนั่นก็ทำให้ฉันต้องเบือนหน้าออกนอกหน้าต่างเพื่อปิดบังอาการแก้มร้อนไว้

 

 

 

 




 

หลังรถจอดลงในช่องจอดของทีมงานพี่อ้อยก็ส่งฉันเข้าห้องแต่งตัว จัดการเปลี่ยนมาสวมเดรสตัวยาวเว้าหลังสีดำพราวระยับโชว์สัดส่วนพร้อมรัดผมขึ้นเป็นทรงหางม้าเสร็จเรียบร้อยก็ได้เวลาออกไปโชว์ตัว

 

เพราะเป็นอีเวนต์แสดงนาฬิกานำเข้าชั้นนำจากทั่วทุกมุมโลกจัดในฮอลใหญ่ของห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง ดังนั้นแต่ละแบรนด์จึงขนทัพดารานางแบบที่ใช้เป็นพรีเซนเตอร์ของตนเองมาโชว์ ลูกค้าที่เข้าร่วมก็ล้วนแล้วแต่เป็นดารา นางแบบ คนในวงสังคมชั้นสูง ผู้คนที่มีกำลังซื้อสูงมากพอและสนใจในนาฬิกา รวมไปจนถึงเหล่าแฟนคลับที่แทรกตัวเข้ามา

 

“คุณพรีม” ระหว่างที่ยืนรอคิวปล่อยตัวคุณขมกับพรรคพวกอีกสามคนซึ่งคล้องป้ายสตาฟที่พี่อ้อยคนดีคงไปขอจากทีมงานให้เดินมาขนาบข้างการ์ดจากเจ้าของแบรนด์พร้อมพูดราวกับรู้ใจ “เจ้าของแบรนด์อนุญาตครับ”

 

ดาราโนเนมแต่มีผู้ดูแลถึงแปดคนเนี่ยนะ... มากไปแล้ว !

 

“คุณขมกับพี่ ๆ ไปรอที่ข้างรถก็ได้ค่ะ” ฉันบอกในโทนเสียงกระซิบ แต่ยังไม่ทันได้มีใครขยับตัวคนปล่อยคิวก็ส่งสัญญาณ ดังนั้นฉันจึงต้องรีบปั้นหน้ายิ้มแย้มเดินโบกไม้โบกมือมาจนถึงบูธนาฬิกาที่ได้รับเชิญ

 

ในขณะที่ยืนโพสท่าโชว์นาฬิกาประกอบด้วยมือจาก ‘JIKAN’ แบรนด์นาฬิกาไฮเอนด์น้องใหม่ราคาแรงสัญชาติญี่ปุ่น หางตาก็เหลือบไปเห็นว่าบูธด้านข้างก็มีการ์ดขยับทางดันฝูงชน

 

ปกติงานแบบนี้เวลาโชว์ตัวต้องเหลื่อมกันนิดหน่อยเพื่อให้นักข่าวได้ตามเก็บภาพ แต่แบรนด์ด้านข้างเล่นดันพรีเซนเตอร์ตัวเองมาเวลาเดียวกันก็แปลว่าต้องการจะชนเพื่อแย่งความสนใจจากนักข่าวและช่างภาพไป

 

และแล้วก็ได้รู้ว่าพรีเซนเตอร์ที่ขึ้นมายืนบนยกพื้นสูงคือยี่หวาซึ่งวันนี้ดูดีในชุดเดรสเกาะอกผ้ากำมะหยี่สีขาว ผมดัดเป็นลอนยาวทิ้งตัวลงไปกลางหลัง สบตากันอยู่เสี้ยววินาทีเธอก็สะบัดชายกระโปรง

 

ราวกับจะท้าทายกลาย ๆ ว่าใครจะแย่งความสนใจจากสื่อได้มากกว่ากัน !


นางแบบกับดารา ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าใครจะเก๋าเกมกว่ากัน

 

เพราะเห็นยี่หวาเล่นใหญ่ใส่ ฉันจึงจัดเต็มโพสท่าแบบสิบชอตต่อวินาทีเอาให้นักข่าวและช่างภาพแวดวงไฮโซรัวชัตเตอร์กันแทบไม่ทัน ถึงตาจะเริ่มพร่ามัวไปด้วยแสงแฟลชก็ไม่หวั่น

 

ทั้งที่เป็นแบรนด์มาจากคนละประเทศ แต่ฉันกลับพบว่าสคริปต์การพรีเซนต์เป็นไปในทิศทางเดียวกันถึงขนาดที่ว่าเชิญพรีเซนเตอร์นั่งคุยโปรโมตสินค้ายังทำเกือบจะพร้อมกัน

 

...เหมือนประชันกันยังไงอย่างงั้น

 

งานออกมารูปทรงนี้คาดว่าผู้นำเข้าทั้งสองแบรนด์คงมีซัมติงกันแน่ ซึ่งก็เป็นหน้าที่ของฉันอีกตามเคยที่ต้องงัดกลเม็ดออกมาไฟต์เพื่อแบรนด์ แต่น่าแปลกทั้งที่ยี่หวามีชื่อเสียงกว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่เอาเข้าจริงช่างภาพกลับสนใจเราพอ ๆ กัน ราวหนึ่งชั่วโมงการโชว์ตัวก็เสร็จสิ้นลง

 

“ขอสัมภาษณ์หน่อยค่ะน้องพรีม” ในขณะที่ฉันเดินลงจากยกพื้นบรรดานักข่าวที่รอเวลาอยู่แล้วก็พุ่งเข้ามาหา แต่ยังไม่ทันได้ประชิดตัวคุณขมและพวกพ้องก็พร้อมใจกันตั้งท่าล้อมหน้าหลัง จนฉันต้องรีบสะกิดหลังพร้อมส่งสายตาเป็นเชิงห้ามปรามถึงได้ขยับเปิดทาง

 

“ได้ค่ะพี่ ๆ” ฉันค้อมศีรษะด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

“วันนี้มาพร้อมการ์ดเยอะแยะเลยนะคะ” ประโยคคำถามที่ดูเหมือนจะธรรมดาทว่าแตะในประเด็นอ่อนไหวทำเอาสมองของฉันวิ่งเร็วจี๋ หากบอกว่าจ้างการ์ดมาเองเพื่อดูแลความปลอดภัยก็ต้องให้เหตุผลที่ดีพอไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นว่าดูเวอร์จนน่าหมั่นไส้

 

ครุ่นคิดหาคำโกหกอยู่ได้แค่ครู่เดียวก็แสร้งทำหน้าเครียด “ช่วงก่อนพรีมถูกตามค่ะ แล้วก็มีพัสดุแปลก ๆ ส่งมาที่ห้อง เปิดออกดูเห็นเป็นพวกผมกับเส้นขนก็เลยรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย”

 

เสียงฮือฮาดังขึ้น ก่อนที่นักข่าวอีกสำนักจะถามทันควัน “เจอเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นหนุ่มชุดดำว่ายังไงบ้างครับ”

 

“หนุ่มชุดดำ ?”

 

พอฉันทวนคำอย่างงุนงงผู้ชายถือไมค์ลอยคนเดิมก็จี้ “คนที่อุ้มน้องพรีมวันนั้นไงครับ”

 

เรื่องที่คุณเบียร์อุ้มฉันฝ่าดงนักข่าวเงียบไปนานแล้วนี่นา ไหงถึงหยิบยกมาเป็นประเด็นได้อีกล่ะ

 

ยังไม่ทันจะได้ตอบการสัมภาษณ์ก็ถูกรบกวนจากวงสัมภาษณ์ด้านข้าง ถึงจะโดนรุมจนไม่เห็นตัวแต่ก็ได้ยินคำถามอย่างชัดเจน “เจ้าของแขนที่มีรอยสัก ที่น้องยี่หวาอัปลงไอจีคือคุณตฤณใช่ไหมคะ”

 

“ค่ะ” ยี่หวาตอบรับ

 

“แล้วที่อยู่ ๆ ก็เปิดตัวแบบนี้แว่วมาว่าเพราะมีคนจ้องคุณตฤณอยู่จริงหรือเปล่าคะ”


หากจะตอบให้ชัดก็มีแค่สองอย่างนั่นคือ ใช่ กับ ไม่ใช่ แต่ยี่หวากลับทำน้ำเสียงหวาดระแวงพร้อมแบ่งรับแบ่งสู้ “พี่ ๆ ได้ยินมาจากไหนกันคะ”

 

“อ๋อออ พี่เบียร์” เพราะรู้ตัวว่ากำลังโดนดีเข้าแล้วหลังกระชากสติกลับคืนมาได้ฉันจึงดึงเกมเหมือนเพิ่งนึกออกว่าที่นักข่าวพูดถึงนั้นหมายถึงใคร “พี่เบียร์ก็เป็นห่วงตามประสาคนรู้จักค่ะ”

 

ที่ใช้คำกระชับความสัมพันธ์ให้สนิทแนบแน่นก็เพียงเพราะต้องการจะข่มยี่หวาเท่านั้นเอง สารภาพตามตรงเลยว่าต่อหน้าเจ้าตัวก็คงไม่กล้าเรียกแบบนี้แน่ แต่จะแคร์อะไรล่ะในเมื่อคุณเบียร์คงไม่มานั่งสนใจข่าวซุบซิบดาราอยู่แล้ว

 

พี่เบียร์ พี่เบียร์ พี่เบียร์... จะเรียกอีกกี่ทีก็ได้ยังไงเจ้าตัวก็ไม่มีทางรู้หรอก !

 

“หูยยย คนรู้จักนี่ถึงขั้นอุ้มเลยเหรอคะ” นักข่าวคนใหม่ขยี้ซ้ำ คาดว่าภาพลักษณ์ของฉันในมุมมองของคนพวกนี้คงดูตอแหลถึงได้พยายามไล่บี้นัก

 

“วันนั้นพรีมนัดพี่เบียร์จะไปเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาลพอดีค่ะ พอพี่เบียร์มาเจอตอนพรีมล้มขาพลิกก็เลยเป็นตามที่พี่ ๆ เห็นนั่นแหละ”

 

“แล้วความสัมพันธ์ของน้องพรีมกับคุณเบียร์นี่อยู่ในสถานะไหนคะ”

 

กำลังจะตอบว่าคนรู้จักแล้ว ถ้าไม่ติดว่าหน้ายี่หวาที่กำลังเงี่ยหูฟังอยู่แน่ ๆ ลอยขึ้นมาในมโนภาพแถมคำพูดพี่อ้อยที่ว่า อยากให้ผู้ชายที่จ้องจะจีบกับอาเสี่ยที่จ้องจะเลี้ยงสลดก็ต้องทำตัวมีเจ้าของสิยังดังก้องหู

 

นิ่งคิดอยู่ชั่วอึดใจจึงยิ้มพรายพร้อมใช้ไม้ตาย “ตอนนี้ก็เป็นพี่น้องกันค่ะ รู้จักกันมานานมาก ๆ แล้วเพราะพี่เบียร์เป็นเพื่อนกับแฟนของพลอยค่ะ”

 

ในวงการนี้พลอยสอนฉันว่า พี่น้อง ความหมายแฝงก็คือ คบ ไม่ก็ มีซัมติง แต่ถ้าตอบไปว่า คบ นั่นหมายความว่า พี่น้องได้ใช้ท้องชนกันแล้ว

 

อาจเพราะเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของดาราขายได้เสมอนักข่าวจึงถามอย่างสนุกสนาน “แปลว่าอนาคตก็อาจจะยกระดับความสัมพันธ์ได้ใช่ไหมครับ”

 

“ก็...” ทำท่าเขินอายเล็กน้อยค่อยตอบอ้อมแอ้ม “ถ้ามีอะไรคืบหน้าพรีมไม่ปิดแน่นอนค่ะ แต่คงจะยากหน่อยเพราะพี่เบียร์เป็นหนุ่มโสดที่ฮอตมาก เห็นบรรดาสาว ๆ ที่รายล้อมรอบตัวเขาแล้วก็ไม่ไหวค่ะ”

 

จบประโยคก็นึกชื่นชมตัวเองอยู่ในใจ... ตอแหลใช่เล่นเหมือนกันนะเราเนี่ย !


“พรีม เดี๋ยวต้องไปแล้ว”

 

เมื่อพี่อ้อยแทรกตัวเข้ามาสะกิดพร้อมค้อมศีรษะเป็นเชิงขอตัว นักข่าวที่เห็นว่ายี่หวายืนสัมภาษณ์อยู่ด้านข้างจึงขอ “ขอถ่ายรูปร่วมเฟรมยี่หวากับพรีมได้ไหมคะ จะได้โปรโมตรักเล่ห์เสน่ห์ร้ายเลย”

 

พอนักข่าวที่อยู่กึ่งกลางสลายตัวเปิดทางให้ ทั้งที่ใจอยากจะแทงกันให้ตายตรงนี้แต่ฉันกับยี่หวากลับยิ้มก่อนขยับตัวเข้ามาชิดพร้อมกอดเอวกันและกันแล้วโพสท่า

 

ก่อนจากฉันก็ทิ้งท้ายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “เจอกันที่กองนะ”

 

“จ้า” ยี่หวาตอบเสียงหวานพร้อมโบกมือ

 

ถ้านักข่าวรู้ว่า หนุ่มชุดดำกับเจ้าของแขนที่มีรอยสักเป็นคนคนเดียวกัน งานนี้คงได้สะเทือนไปทั้งวงการแน่

 

 

 

 

สี่ทุ่มกว่าแล้วนะ ปกติไม่กลับมาช้าแบบนี้นี่นา...

 

“พี่พรีม”

 

“...”

 

“พี่พรีมคะ !”

 

สัมผัสเย็นเฉียบที่แตะลงตรงแขนทำฉันสะดุ้งโหยงจนทัพพีในมือร่วงลงกระแทกพื้น แกร๊ง !

 

“ขอโทษค่ะ” น้องขิงขอโทษขอโพยพร้อมก้มลงเก็บทัพพีไปวางในอ่างล้างจานแล้วหยิบอันใหม่มาส่งให้ “หนูจะบอกว่าดูดฝุ่นเสร็จแล้ว มีอะไรให้ช่วยอีกไหม”

 

หลายวันมานี้คุณตาของน้องขิงได้ไปสมัครเป็นแกร็บไบค์ขับมอเตอร์ไซค์รับส่งอาหารจนถึงเที่ยงคืน ดังนั้นวันไหนที่มาทำความสะอาดให้เจ้าตัวเล็กจึงต้องอยู่ยาวที่คอนโดจนถึงเวลาเลิกงานของตา

 

เพราะทนคับข้องใจไม่ไหวดังนั้นฉันจึงดันทัพพีกลับคืนใส่มือน้อง “เดี๋ยวพี่ไปโทรศัพท์แป๊บนึง ถ้าน้ำเดือดแล้วเอาเนื้อปลาลงไปต้มให้พี่ทีนะ”

 

“ค่ะ”

 

พอเธอรับคำฉันจึงเดินออกมาคว้าโทรศัพท์แล้วเข้าแอปพลิเคชันไลน์ส่งข้อความหาคุณเข้ม

 

‘10.03 PM Pream: คุณเข้มอยู่ไหมคะ

 

พิมพ์ประโยคแรกแล้วเขาก็ไม่ยอมเปิดอ่านสักทีจึงส่งซ้ำ

 

‘10.03 PM Pream: <สติกเกอร์หมีเคาะหน้าจอ>’

 

รออีกครู่หนึ่งยังไม่มีการตอบกลับค่อยเข้าหน้าบันทึกประวัติแล้วกดโทรออกหาคุณเข้ม ฟังเสียงรอสายอยู่นานจนเกือบจะกดวางเขาจึงรับ

 

(สวัสดีครับคุณพรีม โทรหาผมมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ)

 

“คุณเข้มอยู่ไหนคะ”

 

(บ้านครับ)

 

“แล้ว...” ปกติถ้ายังส่งคุณเบียร์ไม่ถึงที่เขาจะไม่กลับบ้านตัวเองนี่นา

 

(แล้ว ?)

 

กลั้นใจอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสียงอ่อย “คุณเบียร์ล่ะคะ”

 

คุณเข้มครางเสียงประหลาด (นายไม่ได้บอกคุณพรีมเหรอครับว่าต้องบินไปอินโดฯ กะทันหัน)

 

ฟังคำตอบแล้วความหงุดหงิดก็พุ่งสูงขึ้น “ไม่ได้บอกค่ะ”


จะอยู่จะไปแค่บอกกันสักคำไม่ได้หรือยังไง อุตส่าห์เลื่อนกำหนดการย้ายออกเพื่อดูแลแต่ทำไมถึงทำกันแบบนี้ล่ะ

 

(อ่า... นายไม่มีเบอร์คุณพรีมนี่นา) ใช่... เราไม่เคยแลกเบอร์กัน ก็แล้วยังไงล่ะ ? ถ้าคิดจะบอกจริง ห่วงความรู้สึกกันจริงฝากคุณเข้มบอกก็ได้ ไม่ใช่ปล่อยให้คนอื่นเป็นห่วงจนต้องโทรตามวุ่นวาย

 

คงเพราะน้ำเสียงของฉันสื่อถึงอารมณ์อย่างชัดเจน ดังนั้นคุณเข้มจึงพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ (คุณพรีมอย่าเพิ่งโมโหนายนะครับ)

 

“ไม่ได้โมโหค่ะ” แต่โกรธ... โกรธมากด้วย !

 

(ป่านนี้นายน่าจะถึงบาหลีแล้วเดี๋ยวผมโทร...)

 

“ไม่ต้องโทร” ฉันกัดฟันกรอด “ไม่ต้องบอกอะไรทั้งนั้นค่ะ เขาไม่อยากให้พรีมรู้ พรีมไม่รู้ก็ได้”

 

(แต่...)

 

“ถ้าคุณเข้มไม่ทำตามที่ขอ พรีมจะโกรธคุณเข้มแทน”

 

เงียบไปนานหลายวินาทีเขาก็ระบายลมหายใจ (ครับ พรุ่งนี้ผมจะกลับไปดูแลคุณพรีมเหมือนเดิมนะครับ)

 

“พรีมง่วง ขอตัวไปนอนก่อนนะคะ” ตัดบทให้สุภาพที่สุดโดยไม่ยอมตอบรับหรือปฏิเสธแล้วจึงกดวางสาย

 

“พี่พรีมขา ต้มยำปลา...”

 

ยังไม่ทันที่ขิงซึ่งชะโงกศีรษะออกมาจากห้องครัวจะได้พูดให้จบประโยคฉันก็สวนกลับทันควัน “ขิงปิดเตาเลย พี่ไม่ทำแล้ว”

 

ถึงสีหน้าจะดูงุนงงแต่เด็กน้อยก็ผลุบหายเข้าไปก่อนจะเดินมายืนเคียงข้าง “หนูจะถามว่าต้มยำปลาสุกแล้วพี่พรีมจะให้หนูตั้งโต๊ะอาหารเลยไหม”

 

“พี่ไม่กินข้าวเย็น”

 

“อ้าว” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น “แล้วพี่พรีมทำกับข้าวทำไม”

 

คำถามของน้องทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนโง่งมหนักกว่าเดิมอีก พอไม่ได้รับคำตอบเธอเลยทึกทักไปเอง “ทำให้คุณเบียร์เหรอคะ”

 

“เข้ามาช่วยพี่เก็บของในห้องหน่อย” สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่สองสามครั้งฉันก็เดินนำเข้ามาในห้องพร้อมสั่งงาน “เดี๋ยววันนี้เราจะเอาเสื้อผ้าทั้งหมดมาพับแล้วเรียงเข้าตู้กัน พอถ่ายรายการเสร็จแล้วพี่จะได้ขนเข้าลังได้ง่าย ๆ”

 

เพราะของไม่จำเป็นต่อการถ่ายรายการฉันได้เก็บไปเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นเอ่ยจบจึงเปิดตู้ก่อนจัดการโกยเสื้อผ้าลงมาโครมใหญ่จนแคสเปอร์ซึ่งทะเล่อทะล่าตามเข้ามากระโดดหลบแทบไม่ทัน

 

“ขนเข้าลัง” น้องขิงทวนคำ “พี่พรีมจะเอาไปบริจาคเหรอคะ”

 

“เปล่า”

 

“...”

 

“พี่จะย้ายออก”

 


สะใจอีช้อยยิ่งนัก เป็นไงล่ะทดสอบความรู้สึก

พริมาขนของย้ายหนีทันทีทันใดเลยจ้า 555555555555


รูปเล่มเจอกันราว ๆ สิ้นเดือนนะฮะรีดเดอร์ ฮูเร่ ๆ ๆ ๆ

 

 

 



เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ



*อิมเมจตัวละคร*

   

 

 

 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22.543K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #46160 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 09:51

    เดี๋ยวได้รู้กัน!

    #46,160
    0
  2. #44820 0986390484 (@0986390484) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 12:17
    ผญ.โมโหมันน่ากลัวนะพี่เบียร์555
    #44,820
    0
  3. #43507 Panidy (@Panidy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 00:54
    ทำน้องเขาโกรธขนาดนี้ ก็ง้อกันยาวนะจ๊ะ5555555
    #43,507
    0
  4. #41955 BAMBAM (@bamnatchaya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 10:33
    สมน้ำหน้าพี่เบียร์ ทำน้องโกรธแล้ววว
    #41,955
    0
  5. #41918 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 19:56
    สุดยอดดดด เริ้ปพรีม
    #41,918
    0
  6. #41902 Rxoiiiii._ (@0808694151) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 18:07
    สมน้ามหน้าาาาา
    #41,902
    0
  7. #41718 chana2018 (@chana2018) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 10:51

    น้องโกรธแล้วนะ กลับมาทันให้ทันน้าคุณพี่เบียร์

    #41,718
    0
  8. #41713 jansamorn2 (@jansamorn2) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 09:54
    นั้นงายยยโดนนนนน
    #41,713
    0
  9. #41710 CCREAM_TY (@CCREAM_28) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 09:09
    ไงล่ะคุณเบียร์ โดนงอนเข้าให้แล้ว55555555555
    #41,710
    0
  10. #41708 0934545478 (@0934545478) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 08:34
    อำนาจมืดก็มา555555
    #41,708
    0
  11. #41706 chaompph (@JINDARAT85) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 07:54
    โกรธอแรงเว่อร์ อะไรก็ห้ามไม่อยู่5555555
    #41,706
    0
  12. #41694 mntp_ (@mntp_) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 00:22
    ว้ายคุณเบียร์โดนโกรธหนักแน่ ตามง้อยาวแน่ว้ายยยยย
    #41,694
    0
  13. #41549 Mind.Autjima (@autjimamind) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 16:02
    อ้ายยย ย้ายออกเลยย หนีพี่เบียร์ 5555
    #41,549
    0
  14. #41481 Cream_2546 (@Cream_2546) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 15:31
    ไม่ทำดานะพรีม
    #41,481
    0
  15. #41448 Wanidaporn (@Wanidaporn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 15:15
    รอนร้าา
    #41,448
    0
  16. #41447 Why. (@yuinenesc) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 15:04

    พลีสสสสส
    #41,447
    0
  17. #41446 hayou2 (@HAYOU) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:54
    พรีมไม่ได้มาเล่นๆนะ
    #41,446
    0
  18. #41445 นินิ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:49

    รออยู่จ้า

    #41,445
    0
  19. #41444 Nongwan2525 (@Nongwan2525) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:42
    ยัง ยัง ยังไม่มาอีกกกกก
    #41,444
    0
  20. #41443 2Dari.pp (@juneip) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:37
    รอเปย์อีบุ๊ค อิอิ
    #41,443
    0
  21. #41442 pajeyune (@pajeyune) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:17
    ทนไม่ไหวเดี๋ยวก็กลับมาหาเมียยยยย
    #41,442
    0
  22. #41440 oss2525 (@oss2525) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:00

    รออยู่นะจ๊ะ
    #41,440
    0
  23. #41439 reyaa1987 (@reyaa1987) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 13:57
    รอแล้วรออีกรอนานแล้วน่าาาาาาาาา
    #41,439
    0
  24. #41438 Bee Kullayanavisut (@beevena) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 13:47
    ขอe-book เถอะพลีสสสสสสส รอไม่ไหวแล้วแง
    #41,438
    0
  25. #41436 chanUnZ (@chanunz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 13:35
    ทำดีคะ
    #41,436
    0