Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 22 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 19: อย่าน่ารักสิ ‘คุณ’ [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 245,115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20,924 ครั้ง
    22 พ.ค. 62

LOVE THERAPY 

บำบัดรักบทที่ 19:  อย่าน่ารักสิ คุณ




อันที่จริงฉันไม่เคยรู้สึกอะไรกับยี่หวามากไปกว่ารำคาญการกระทำในบางครั้ง แต่วันนี้มันได้แปรเปลี่ยนเป็น เกลียด อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

 

ซึ่งถือเป็นโชคดีในโชคร้ายที่ทำให้เราสองคนอินกับบทปฏิปักษ์กันจนน่าจะได้การแสดงในแบบที่ผู้กำกับต้องการพอดี หลังยืนกำมือแน่นอยู่นานหลายวินาทีเจ้าของริมฝีปากสั่นระริกก็พูดตามบทได้แบบไม่มีผิดเพี้ยน “ไง ไฟร่านในตัวดับมอดลงบ้างหรือยัง จำไว้ว่าฉันจะไม่ยอมคนอย่างเธออีกแล้ว”

 

ก็แค่นั้นแหละ...

 

“คัต ! ไปดึงน้องพรีมขึ้นเร็ว” จบคำผู้กำกับทีมงานที่อยู่ในละแวกนี้ก็กรูกันเข้ามารอฉันที่ริมสระ

 

“คุณก้องดูเป็นห่วงเป็นใยน้องพรีมจังเลยนะคะ” เมื่อฉันถูกฉุดขึ้นจากน้ำพี่ได๋ซึ่งเข้ามายืนข้างยี่หวาก็แดกดันผู้กำกับ

 

“ก็เล่นต้องแช่น้ำจนตัวเปื่อยเพราะความไม่เป็นมืออาชีพของใครบางคน ไม่ให้ผมเป็นห่วงเป็นใยก็คงจะใจบาปไปหน่อยล่ะนะ” พี่ก้องตอกกลับแรงจนทีมงานหลายคนลอบมองหน้ากันอย่างคาดไม่ถึง “เปลี่ยนเสื้อผ้ากลับบ้านเถอะน้องพรีม วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว ขอบคุณมากนะที่อดทน สปิริตนักแสดงของหนูแรงมาก”

 

“ขอบคุณค่ะ” ยกมือไหว้ทุกคนแล้วฉันจึงทิ้งสายตาซึ่งรู้ความนัยกันดีแค่สองคนให้ยี่หวาก่อนจะเดินเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้า ถึงแม้ว่าช่างทำผมผู้ซึ่งสนิทกับพี่อ้อยจะเสนอตัวไดร์ผมให้แต่ฉันก็ปฏิเสธและรีบมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ

 

ทันทีที่เห็นฉัน คุณขมและลูกน้องซึ่งนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่สโมกกิ้งโซนก็รีบจิ้มก้นกรองลงบนกระบะทราย “ถ่ายเสร็จแล้วเหรอครับคุณพรีม”

 

“ค่ะ”

 

“แล้วคุณฟิล์มล่ะครับ” ดูเหมือนเขาจะอยากไถ่โทษที่ทำให้ฟิล์มหนีหัวซุกหัวซุนจนต้องทิ้งรถไว้ในห้างสรรพสินค้า “ต้องรอไหม”

 

“ไม่ต้องค่ะ” ปากดีแบบนั้นให้หาทางกลับเองไปแล้วกัน “เรากลับกันเถอะ”

 

เพราะช่วงเวลานี้การจราจรไม่แน่นขนัดแล้วดังนั้นใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีคุณขมก็จอดลงตรงชานพักด้านหน้าคอนโดตามคำขอ หลังรับดอกไม้ช่อโตที่พี่อ้อยสั่งให้เมสเซนเจอร์นำมาฝากไว้ที่ล็อบบี้แล้วจึงเรียกลิฟต์ขึ้นมายังชั้นห้าสิบสาม

 

“โฮ่ง !” แคสเปอร์วิ่งมารับก่อนกระโดดตะกุยขาคู่

 

ลูบศีรษะสลับกับลูบหลังจนมันยอมคลายความคึกลงแล้วฉันจึงยกแมสก์คาดจมูกก่อนเดินนำเข้ามายังห้องนั่งเล่น

 

“คุณพรีม ทำไมผมเปียกครับ” นั่นคือคำทักทายแรกจากคุณเข้มซึ่งนั่งอยู่หน้าโทรทัศน์ที่กำลังเปิดฉายละครเรื่องรักเล่ห์เสน่ห์ร้าย

 

“ถ่ายฉากที่ต้องลงไปในน้ำน่ะค่ะ” เพราะรู้สึกเขินฉันจึงเอ่ยเสียงอ่อย “คุณเข้มดูละครน้ำเน่าด้วยเหรอคะ”

 

“คุณพรีมแสดงก็ต้องดูสิครับ” คุณบอดี้การ์ดหนวดเฟิ้มยิ้มกว้าง

 

อายหนักกว่าเดิมอีก !

 

“แล้ว...” กวาดตามองรอบห้องนั่งเล่นไม่เห็นคนป่วยเลยถาม “คุณเบียร์ล่ะคะ”

 

“ไปอาบน้ำครับ” อยู่ ๆ ใบหน้าของเขาก็ฉายแววกรุ้มกริ่ม “เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนป้าวิไลจะขอมาอยู่ดูแลก็แกล้งป้า ไม่ยอมให้ป้าขึ้นมา จนป้าต้องหอบเสื้อผ้ากับปิ่นโตกลับบ้านใหญ่... ศึกหนักของคุณพรีมแล้วล่ะครับ”

 

“...”

 

“ดูเหมือนนายจะไม่เอาใครเลยนอกจากคุณพรีม”


แหม... พอกันทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องเชียวนะ ฉันลอบเบ้ปากในใจก่อนจะถาม

 

“กลางวันคุณเบียร์ทานอะไรไปคะ”

 

“ไม่ยอมทานอะไรจนถึงเดี๋ยวนี้เลยครับ น้ำยังแทบไม่แตะเลย”

 

“งั้นคุณเข้มช่วยพรีมทีค่ะ” เอ่ยจบฉันก็เดินนำเข้าครัว จัดการถ่ายโอนดอกไม้ไปใส่แจกันแล้วค่อยส่งให้คุณเข้ม จากนั้นจึงหยิบอกไก่ ขึ้นฉ่าย ไข่ไก่ และขิงออกมาจากตู้เย็น

 

ได้ยินเสียงสับไก่คุณเข้มก็วนมาชะโงกหน้ามองอย่างสนใจ “ทำอะไรให้นายทานครับ”

 

“ข้าวต้มค่ะ” ตอบพลางหยิบเกลือพริกไทยมาคลุกเคล้าให้เข้าเนื้อ “คุณเข้มทานมื้อเย็นหรือยังคะ”

 

“ก่อนมาผมแวะซื้อซับเวย์ทานแล้วครับ” ท่าทางคุณเข้มดูอ่อนเพลีย “มีคุณพรีมแล้วงั้นผมคงหมดหน้าที่ ขอตัวกลับไปนอนพักเอาแรงหน่อยนะครับ”

 

“ไม่ได้รู้สึกปวดหัวครั่นเนื้อครั่นตัวอะไรใช่ไหมคะ” คงไม่สนุกแน่หากเขาติดไข้จากคุณเบียร์อีกคน

 

“ไม่ครับ อยู่กับนายผมปิดแมสก์ตามที่คุณพรีมสั่งตลอด”

 

“โอเคค่ะ ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะคะ” ได้รับคำตอบที่น่าพอใจจึงค้อมศีรษะ

 

“ครับ”

 

หลังคุณเข้มกลับไม่นานฉันก็จัดการต้มน้ำให้เดือดก่อนหย่อนไก่สับปั้นก้อนและข้าวสวยกึ่งสำเร็จรูปลงไป ระหว่างรอให้ซุปเดือดอีกรอบก็หั่นขึ้นฉ่ายและขิง

 

“พรีม”

 

เมื่อได้ยินเสียงเรียกฉันจึงหันมองก่อนจะพบว่าคุณเบียร์ซึ่งตอนนี้สวมเสื้อยืดกางเกงผ้าฝ้ายขายาวสีขาวยืนอยู่ทางด้านหลัง

 

“หน้าซีดมากเลย” ฉันรีบวางมีดก่อนจะล้างมือฟอกสบู่แล้วไปอังแก้มเขา แต่ทั้งหมดทั้งมวลกลับรู้สึกแค่สัมผัสเย็นชืดเพราะเพิ่งอาบน้ำมา “พรีมว่าคุณเบียร์แอดมิตให้หมอดูอาการหน่อยดีไหมคะ”

 

“แอดฯ ไม่ได้หรอก ต้องทำงานแทนเตี่ยด้วย” เขาบอกปัดและพอเห็นสีหน้าของฉันจึงรีบปรับน้ำเสียงให้ฟังดูร่าเริงขึ้น “แต่โอเคขึ้นกว่าเมื่อเช้าแล้ว”

 

โกหกชัด ๆ เลย ทั้งที่รู้ดีแต่ฉันกลับไม่สามารถเอื้อนเอ่ยอะไรออกไปได้มากกว่านี้

 

“ในห้องรับแขกมีดอกไม้” คุณเบียร์เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน

 

“ค่ะ” ผละออกมาปิดเตาไฟฟ้าแล้วจึงพูดต่อ “พรีมซื้อมาเอง บรรยากาศจะได้สดใสขึ้นไง”

 

“ทำไมต้องทิวลิปสีแดง” หน้าตาเขาดูสับสน

 

“คุณเบียร์ไม่ชอบเหรอคะ” คลับคล้ายคลับคลาว่าทางเข้าทวิสต์คลับจะมีมันปักไว้ แถมในห้องของเขายังมีภาพดอกทิวลิปสีแดงเขียนด้วยสีน้ำมันแขวนอยู่นี่นา “พรีมคิดว่าคุณเบียร์ชอบซะอีก”

 

“เปล่า” เสียงปฏิเสธเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับอากาศยามที่ดวงตาคมเข้มและลึกล้ำราวกับหลุมดำจ้องเข้ามาในดวงตาของฉัน “ผมไม่เคยชอบมันเลย”


“ทานข้าวกันดีกว่าค่ะ จะได้ทานยาแล้วนอนพักผ่อน” แม้ว่าการกระทำที่สวนทางกับคำพูดนั้นจะเร้าให้ความอยากรู้อัดแน่นจนล้นอก แต่ฉันกลับรู้สึกร้อนหน้าจนต้องเสมาตักข้าวต้มโรยขิงกับผักชีเป็นการหลบเลี่ยง “คุณเบียร์ไปนั่งรอก่อนนะคะ”

 

คล้อยหลังคุณเบียร์ทำตามคำขออย่างว่าง่ายฉันก็ถึงกับต้องยกมือขึ้นทาบอกซ้ายที่หัวใจเต้นดังตุบ ๆ ...สายตาแบบนั้นมันหมายถึงอะไรกันแน่ ?

 

รอจนอาการกลับมาใกล้เคียงกับคำว่าปกติที่สุดแล้วค่อยยกถ้วยข้าวต้มควันฉุยกรุ่นกลิ่นสมุนไพรมาเสิร์ฟบนโต๊ะกระจก “ข้าวต้มอกไก่สับ โรยหน้าด้วยขึ้นฉ่ายกับขิงมาแล้ว ดีต่อสุขภาพด้วยเพราะพรีมไม่ใส่น้ำปลา”

 

“กินเป็นเพื่อนผมหน่อย”

 

“เมื่อวานชีตเดย์ของพรีม” และนั่นแปลว่าวันนี้ฉันต้องควบคุมอาหารไม่ทานแป้งพร่ำเพรื่อแล้ว

 

“นะ...” แค่คำพูดเพียงพยางค์เดียวกำแพงคำว่านางแบบก็สั่นคลอน และยิ่งเผลอเงยหน้าสบตาแล้วเจอเขาพูดต่อหน้าเข้าเท่านั้นแหละ “เรายังไม่เคยกินข้าวด้วยกันเลย”

 

บ้าบอเหลือเกิน

 

ฉันหมุนตัวเดินกลับเข้าครัว ไม่ถึงสองนาทีก็กลับมาพร้อมน้ำซุปไก่สับโรยหน้าด้วยผัก แต่เพราะเขาป่วยอยู่เลยต้องเว้นระยะห่างมานั่งอีกฟากหนึ่ง

 

คุณเบียร์อมยิ้มก่อนจะตักข้าวต้มมาเป่าแล้วส่งเข้าปาก ส่วนฉันก็ละเลียดน้ำซุปรสหอมกรุ่นไปพลางครุ่นคิด ไม่ใช่แค่เราไม่เคยกินข้าวด้วยกันหรอก แต่ฉันไม่เคยยอมปล่อยให้ตัวเองไปอยู่สองต่อสองกับผู้ชายที่ประกาศปาว ๆ ว่าอยากมีความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนเลยต่างหาก

 

...เขาทำให้ฉันปั่นป่วนจนแบบแผนการดำเนินชีวิตรวนไปหมดแล้ว

 

เพราะความรัก โอ้เธอได้ทำให้มันเกิด เพราะรักทำลายกำแพงที่มี ให้หัวใจของคนคนนี้กลับมามีรัก... เพราะเธอ โทรทัศน์ยังคงทำหน้าที่ของมันไป แต่แล้วฉันพลันต้องขมวดคิ้วเมื่อจบเพลงแล้วได้ยินบทสนทนาชวนวาบหวาม

 

อือออ เช้าแล้ว ไม่เอาแล้ว

 

ยังไม่เช้าสักหน่อย

 

ขอนอนได้ไหม

 

ไม่ ผมอยากทำกับคุณอีกรอบ

 

เพราะรู้สึกว่ามันคุ้นหูฉันจึงหันมองจอก่อนจะสะดุ้งโหยงรีบกระโจนไปคว้ารีโมตมากดเปลี่ยนช่องในตอนที่คุณเบียร์ชะงักมือแล้วเงยหน้าขึ้นพอดี ดังนั้นโทรทัศน์จึงฉายเพียงภาพสิงสาราสัตว์จากช่องสารคดีสัตว์โลกเท่านั้น

 

คุณเข้มวางยากันอีกแล้วไง ตัวกลับไปดันเปิดช่องค้างไว้เสียได้

 

“ละครเหรอ” คิ้วเข้มขมวดเป็นปม

 

“งั้นมั้งคะ พรีมไม่ทันได้สังเกต” ตอบหน้าตายก่อนทำทีบ่น “ดูอะไรกันดีคะ”

 

“เมื่อกี้” จ้องมองกันตาไม่กะพริบแล้วจึงถามอย่างไม่อ้อมค้อม “เลิฟซีนที่คุณเล่นใช่ไหม”

 

รู้ได้ยังไงเนี่ย !


เมื่อโดนจับไต๋ได้ความรู้สึกหลากหลายก็ประดังประเดเข้ามาแต่ที่แซงหน้าอย่างอื่นจนนำโด่งเลยเห็นจะเป็นความอาย ดูเหมือนจะอ่านใจฉันออกจึงเป็นฝ่ายเฉลย “จำได้ว่าคืนนั้นคุณพูดกับผมเหมือนเมื่อกี้”

 

หากอุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นกว่านี้อีกนิดฉันจะคิดว่าตัวเองป่วยแล้วนะ “ค่ะ”

 

“แต่มันจะไม่มีอีกแล้วใช่ไหม”

 

ไม่มีกับผีสิ เลิฟซีนเวร ๆ นั่นน่ะเบาสุดในเรื่องแล้ว... แต่พูดกึ่งบังคับขู่เข็ญกันแบบนี้จะให้ตอบว่าอะไรได้ล่ะนอกจากโกหกคำโต “ค่ะ”

 

เพราะไม่รู้จะตอบยังไงฉันเลยตีเนียนซดน้ำซุปอีกสองสามคำแล้วคว้าถ้วยลุกพรวดขึ้น “อิ่มแล้วค่ะ”

 

เอ่ยจบก็ก้าวฉับ ๆ มาทำทีล้างถ้วยชามเก็บอุปกรณ์เพื่อสงบสติอารมณ์ในครัวอยู่นานสองนาน ถือขวดน้ำออกมาอีกครั้งก็เห็นว่าคุณเบียร์นอนกึ่งนั่งท่าทางไม่สบายตัว

 

“ทานยาก่อนค่ะ” ยื่นยากับน้ำให้คนป่วยแล้วฉันจึงเดินไปหาแจกันดอกทิวลิปแต่เขากลับถามทันควัน

 

“จะเอาของผมไปไหน”

 

“คุณเบียร์บอกไม่ชอบพรีมเลยจะเอาไปไว้ในห้องนอน”

 

“คุณซื้อให้ผมนี่” คนตัวโตทำปากคว่ำ

 

“คุณเบียร์นี่เอาใจยากนะคะ” ฉันกลอกตาก่อนวางมันลง “เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่าไม่ชอบ แล้วไม่ชอบท่าไหนที่หน้าคลับถึงได้มีแจกันทิวลิปใบเบ้อเร่อวางไว้”

 

“ผมไม่ได้ชอบ แต่มันคือ...” นิ่งคล้ายหาคำอธิบายเป็นภาษาไทยอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดใจตอบ “Fortune flower

 

ดอกไม้แห่งโชคชะตาอย่างนั้นเหรอ

 

“ยังไงคะ” เรื่องที่เขาเพิ่งเล่าฟังดูน่าสนใจเสียจนฉันต้องทรุดตัวนั่งลงตรงขอบอีกข้างของโซฟาตัวยาว

 

“เคยได้ยินไหมว่าไม่มีคนรวยที่ไหนไม่เชื่อเรื่องดวง รวยในที่นี้ไม่ใช่ระดับเงินไม่กี่สิบไม่กี่ร้อยล้านนะ” คุณเบียร์เกริ่นนำ “ตระกูลของผมเวลาใครท้องก็จะมีซินแสมาตรวจดูดวงชะตาให้ตั้งแต่ก่อนคลอด มีกำหนดวันเวลาคลอดกันเลยด้วย”

 

พอฉันพยักหน้าจึงเล่าต่อ

 

“ตอนผมเกิดซินแสบอกไว้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะมาพร้อมทิวลิปสีแดง เงิน การงาน ความรัก”

 

“...”

 

“สิ่งที่เป็นของผมจะมีสัญลักษณ์นี้กำกับไว้เสมอ”


“แบบนี้ต้องมีหมอทำคลอดประจำตระกูลกันเลยไหมคะเนี่ย”

 

“มีสิ” ทั้งที่ฉันถามเอาฮาแต่คำตอบที่ได้รับก็เล่นเอาต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่

 

“แปลว่าคุณเบียร์ก็เชื่อเรื่องดวงเหมือนกันใช่ไหมคะ”

 

“เปล่า” เขาส่ายหน้าทันควัน

 

“นี่ขนาดไม่เชื่อนะเนี่ย รอบตัวมีแต่ทิวลิปแดง” ได้ยินที่แซวคุณเบียร์ก็เหล่มอง แต่แล้วขณะที่กำลังจะบอกว่าล้อเล่นคนตัวโตก็เอนกายนอนแล้วพาดศีรษะไว้บนตักของฉัน

 

ตอบไม่ได้เลยว่าที่ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นตอนนี้เป็นเพราะติดหวัดเข้าแล้วหรือเกิดจากสาเหตุอื่นกันแน่

 

“ลุกค่ะ พรีมยังไม่ได้อนุญาตสักหน่อย” ฉันผลักไหล่หนาแต่คนบนตักกลับต้านแรงเอาไว้

 

“แค่นี้ต้องขอด้วย ?” คุณเบียร์ย่นจมูก “ผมมึนหัว”

 

ถึงจะยอมหยุดมือเพราะเขากำลังป่วย แต่พอไพล่นึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วก็อดสอนไม่ได้ “ลูกเขามีพ่อมีแม่ จะแค่นี้แค่นั้นหรือแค่ไหนก็ต้องขอค่ะ”

 

คิดจะกอดก็กอด อยากจูบก็จูบ จะอุ้มต่อหน้าใครก็ได้ที่ไหนกัน

 

“งั้นขอ” ริมฝีปากสีชมพูดูซีดเซียวคลี่ยิ้ม “ที่คุณถามว่าเชื่อไหม ผมไม่เชื่อจริง ๆ แต่ที่รอบตัวมีแต่ทิวลิปสีแดงก็เพราะว่านอกจากจะเป็น Fortune flower แล้วมันยังเป็น Favorite flower ของแม่ผม”

 

คุณเบียร์คงรักคุณแม่มากทีเดียว

 

“ที่สำคัญกว่านั้น...” แววตาที่จ้องมายังฉันลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึงความคิดของคนมองได้ “มันคือ Promise flower ของเราด้วย”

 

ดอกไม้แห่งคำสัญญางั้นเหรอ “สัญญาอะไรคะ”

 

“ความลับ” บอกเพียงเท่านั้นคุณเบียร์ก็พลิกตัวนอนตะแคง ขยับศีรษะสองสามครั้งจนได้องศาที่พึงพอใจแล้วค่อยพูดต่อ “รู้กันแค่สองคน”

 

“ท่านเป็นคนแบบไหนเหรอคะ”

 

ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่เขาก็นิยามด้วยคำพูดแปลกประหลาด “หวาน เวลาอยู่ใกล้แล้วรู้สึกบรรยากาศมันหวาน ๆ”

 

“อบอุ่นแล้วก็ผ่อนคลาย ?”

 

“อือ ๆ” เขาพยักหน้า “อารมณ์ดีตลอด ไม่เคยโกรธใครเลย”

 

เปรียบเทียบกับลูกชายของท่านแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ “ตรงข้ามกับคุณเบียร์ทุกอย่างเลยนะเนี่ย”

 

ฟังที่ฉันพูดจบเขาก็ฮึดฮัดเอาใบหน้าเห่อร้อนถูไถไปกับต้นขา “ผมก็เป็นคนอารมณ์ดีนะ”


เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายสิไม่ว่า

 

“ค่ะ” ฉันประชด “ดี๊ ๆ ไม่เคยโมโหร้ายเลย”

 

เงียบไปครู่หนึ่งจนคิดว่ายาเริ่มออกฤทธิ์แล้วเขากลับเรียก “คุณ”

 

“คะ”

 

“ขอจับมือได้ไหม” ประโยคแสนสั้นทว่าพลังทำลายล้างสูงพุ่งจู่โจมทำลายสติไปจนเกือบหมดสิ้น

 

พอถูกคนที่ปกติทำทุกอย่างตามอำเภอใจถามความสมัครใจเข้าฉันก็ทำอะไรไม่ถูกเลยจริง ๆ

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก หัวใจเต้นผิดจังหวะแถมร่างกายยังแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้

 

“ให้หรือเปล่า” คุณเบียร์เบนหน้ามา สายตาที่ใช้มองเป็นสายตาที่แสดงออกถึงการเฝ้ารอ

 

แค่ รอโดยไม่รุกล้ำอะไรไปมากกว่านั้น

 

ฉันเบือนหน้าหนีไม่ให้หรอก ภายในสมองกรีดร้องซ้ำไปมาแต่ปลายนิ้วกลับกระดิก หยุดนะพรีม แกไม่มีสิทธิ์ อย่าหาเรื่องใส่ตัวไปมากกว่านี้

 

รู้... ว่าใจอ่อนไม่ได้

 

รู้... ว่าตัวเองไม่เหมือนคนอื่น

 

รู้... ว่าสุดท้ายอาจต้องเจ็บปวด

 

ทั้งที่รู้มันซะทุกอย่างแต่เหมือนร่างกายจะไม่ยอมทำตามคำสั่ง ได้สติอีกครั้งมือก็ขยับแล้วเลื่อนไปหาคุณเบียร์

 

เสียงระบายลมหายใจเฮือกใหญ่คล้ายรู้สึกผ่อนคลายจากการลุ้นระทึกอะไรสักอย่างดังขึ้นพร้อมกันกับที่ฉันสัมผัสได้ถึงความอุ่นชื้นจากฝ่ามือที่สอดประสาน

 

เป็นครั้งแรกที่ยอมให้คุณเบียร์สัมผัสส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายด้วยความเต็มใจไม่ใช่บีบบังคับ

 

“ใจเต้นแรงมาก” อายุก็ไม่ใช่น้อยแล้ว จะมาตื่นเต้นเพราะจับมือผู้หญิงเนี่ยนะ ไม่เชื่อหรอก

 

“โม้” แม้จะทำเป็นปากเก่งแต่ฉันกลับไม่สามารถสู้หน้าเขาได้

 

“จับดูสิ” แค่พูดไม่พอยังเลื่อนมือไปทาบทับกับอกซ้าย หัวใจของคุณเบียร์เต้นแรงมาก อาจจะมากพอ ๆ กับของฉันเลย “ไม่คิดว่าจะชอบคุณมากขนาดนี้”


สัมผัสได้ว่าตอนนี้ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่เกร็งตัว เขาก็ด้วย

 

เป็นอีกครั้งที่ฉันไม่เข้าใจว่าเรามาอยู่จุดนี้ได้ยังไง เพื่อนก็ไม่เชิง คนรักยิ่งไม่ใช่ แต่ทำไมความรู้สึก... มันถึงได้ก้าวกระโดดเร็วนัก

 

“คุณเคยมีความรักบ้างไหม”

 

“ใครไม่เคยมีบ้างคะ” ถามแปลกจริง “พ่อแม่ปู่ย่าตายาย”

 

“ไม่ใช่แบบนั้นสิ หมายถึงผู้ชายกับผู้หญิง”

 

“...”

 

“มันเป็นยังไงเหรอ” น้ำเสียงและแววตาออดอ้อนที่จ้องมองมาทำฉันใจคอไม่ดี “สอนผมหน่อยสิ”

 

จะให้สอนได้ยังไงในเมื่อความรักในรูปแบบนั้นฉันก็ไม่เคยมีเหมือนกัน

 

“สอนผม” อุ้งมือหนาบีบกระชับมือของฉันก่อนชูขึ้นเล็กน้อย “ให้ผมรู้จักเหมือนการร้องขอและเฝ้ารอ”

 

ความรู้สึกของมนุษย์ช่างซับซ้อน ฉันอยากเกลียดเขาจริง ๆ นะ ...แต่มันกลับยากลำบากเหลือเกิน

 

“ลุกได้แล้วค่ะ” ขืนอยู่ต่อฉันต้องระเบิดตัวเองตายตรงนี้แน่ “พรีมจะไปอาบน้ำ”

 

คุณเบียร์ส่ายหน้าทันควัน “รอผมหลับก่อน”

 

“เมื่อไหร่จะหลับล่ะคะ”

 

คนตาปรือเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน “รู้ไหม ผมเกลียดการให้ใครมาเห็นในมุมนี้ที่สุด”

 

“มุมนี้นี่มุมไหนคะ”

 

“ป่วย” น้ำเสียงคุณเบียร์แผ่วลง “อ่อนแอ”

 

“...” พูดไม่ออกเลย ฉันเหมือนเป็นคนบ้าใบ้

 

“แต่แปลกนะ...” เว้นจังหวะไปชั่วอึดใจเขาก็ปิดเปลือกตา “พอมีคุณอยู่ด้วยผมกลับอยากป่วยไปนาน ๆ”

 

 

 

“โฮ่ง !” เสียงเห่าเบา ๆ ทำฉันสะดุ้งตื่น เมื่อหลุบมองพื้นจึงเห็นว่าแคสเปอร์นั่งเลียปากพลางกระดิกหางอยู่แทบเท้า

 

ลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกเป็นจังหวะบ่งบอกได้ดีว่าคุณเบียร์หลับอยู่ แต่ที่น่าฉงนก็คือมือหนายังคงกอบกุมมือของฉันเอาไว้แน่น หลังบิดคอไล่ความเมื่อยขบสองสามครั้งแล้วมองนาฬิกาดิจิทัลเหนือโทรทัศน์ซึ่งเปิดค้างหนังจีนรอบดึกไว้ฉันจึงพยายามจะยกศีรษะหนักอึ้งออกจากท่อนขาซึ่งชาจนไร้ความรู้สึก

 

“อือออ” คุณเบียร์ครางอย่างไม่ชอบใจพลางกำมือให้แน่นขึ้นกว่าเดิม


พอสติเริ่มคืนกลับมาฉันพลันต้องรีบแตะมือข้างที่ว่างไปตามใบหน้าแดงระเรื่อซึ่งร้อนฉ่าและมีเหงื่อซึม

 

“คุณเบียร์ปล่อยก่อนค่ะ” พอคนป่วยปรือตาขึ้นเล็กน้อยจึงบอก “พรีมจะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้”

 

คล้ายกับกำลังละเมอ หลังปิดเปลือกตาลงอีกครั้งเขาก็ยอมคลายแรง หลังช้อนศีรษะคุณเบียร์ขึ้นแล้วคว้าหมอนอิงมาวางแทนที่ตัวเองเรียบร้อยฉันจึงเขยิบตัวมานั่งเหยียดขา รอจนหายเป็นตะคริวค่อยเดินเข้าห้องนอนหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กสามผืนออกจากตู้

 

แคสเปอร์ที่ตามมาไม่ห่างตั้งแต่ห้องนอนยันห้องครัวครางขอขนมกับอาหารแห้งเสียงอ่อย “งี้ดดด”

 

“รอแป๊บนึงนะแคสฯ พ่อไม่สบายขอเช็ดตัวให้พ่อก่อน” เหมือนแคสเปอร์จะฟังภาษาคนรู้เรื่อง เพราะหลังจากนั้นมันก็ทำเพียงเดินกึ่งวิ่งตามหลังฉันที่ถือกะละมังผ้าชุบน้ำมาคุกเข่าลงข้างโซฟา จัดการลูบไล้ผ้าขนหนูเปียกหมาด ๆ ผืนแรกที่ใบหน้าให้เรียบร้อยแล้วซักมันอีกรอบค่อยคลี่แล้วพาดทับใบหน้าเอาไว้ จากนั้นค่อยเอาผ้าอีกผืนเช็ดจากฝ่ามือเรื่อยขึ้นไปถึงต้นแขนแบบเปิดรูขุมขนและทำแบบเดียวกันที่ขา เสร็จเรียบร้อยค่อยเอาผ้าผืนสุดท้ายสอดเข้าไปในเสื้อยืดแล้วลากผ่านมัดกล้ามเนื้อแข็งแรงเพื่อระบายความร้อนให้ไข้ลด

 

เห็นตอนนอนหลับไร้พิษสงแบบนี้ แต่อย่าให้ได้สติเชียว... พลังทำลายล้างคนละเรื่องเลย

 

จังหวะหนึ่งคุณเบียร์ก็ครางอือพร้อมเลื่อนมือไปดึงผ้าขนหนูออกจากใบหน้า “คุณ”

 

“ขา”

 

“เมื่อกี้มันหนาว ๆ ร้อน ๆ” ดูท่าจะทรมานไม่หยอกเลย

 

“ตอนนี้สบายตัวขึ้นหรือยังคะ”

 

นิ่งคล้ายพยายามประเมินสถานการณ์ตัวเองแล้วจึงผงกศีรษะ “อือ”

 

ฉันยิ้มกว้างก่อนจะสอดผ้าเข้าไปที่รักแร้ทั้งสองข้าง “หนีบไว้ค่ะ เดี๋ยวพรีมไปให้ข้าวแคสฯ เสร็จจะมาเอาออกให้”

 

เมื่อเขาทำตามคำสั่งอย่างว่าง่ายฉันก็ลุกมาเทอาหารแห้ง ขนม และน้ำใส่ชามให้เจ้าอ้วน

 

หลังจากกลับมาทรุดตัวลงนั่งแล้วสอดมือไปดึงผ้าออกมาแช่ในกะละมังให้คุณเบียร์ก็พูดเสียงเบา “ทรมานมากเลย”

 

“พรีมรู้ค่ะ พักผ่อนอีกไม่กี่วันก็หายแล้ว”

 

“เวลาผมป่วยคุณน่ารัก” มือชื้นเหงื่อเอื้อมมาจับมือฉัน

 

“แต่เวลาป่วยคุณเบียร์ขี้อ้อนมากเลยค่ะ” มากซะจนฉันทำตัวไม่ถูกไปหมดแล้ว

 

“ถ้าผมหายป่วย คุณจะยังน่ารักแบบนี้ไหม”

 

“ก็ลองหายก่อนสิคะ”

 


ใจฟูไปหมดแน้ววววววว

แบบนี้พ่อควรทอล์กแล้วใช่มั้ยคะรีดเดอร์ หุ ๆ =..=





 

อัปเดตเรื่องเกี่ยวกับหนังสือทั้งหมดนะจ๊ะ ๆ ๆ ๆ

-สำหรับนักอ่านท่านใดที่สั่งเดี่ยวไปแล้วอยากเปลี่ยนเป็นคู่ บี้เปิดให้โอนเพิ่มในวันที่ 25 พค. เวลา 17.00 น. – 26 พค. เวลา 23.00 น. นะคะ

***อัปฟรีให้อ่านทั้ง Vol.1 และ Vol.2 อยู่แล้วนะคะ ไม่จำเป็นต้องซื้อเพิ่ม เอาเฉพาะที่อยากเก็บก็พอ***

 

-ไม่ทันสั่งเล่มแต่อยากได้ รอรอบสต๊อกหลังหนังสือมานะจ๊ะ รอบนี้บี้สั่งหนังสือมาเผื่อไว้กันเสียพอสมควรเบย

 

-หนังสือส่งเข้าพิมพ์ 5 มิย. โรงพิมพ์ขอเวลา 15 วันหลังตรวจปรู๊ฟค่ะ ระหว่างนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาโรงพิมพ์พิมพ์เสร็จเท่าไหร่จะทยอยส่งมาให้บี้แพ็กก่อนนะคะ

 

-อีบุ๊กหลังส่งรูปเล่มเรียบร้อยอัปโหลดลงเลยจ้า

 

เรื่องปกแข็งที่มีประเด็นภาพเหมือน บี้คุยกับนักวาดเจ้าของเรฟเฟอเรนซ์ต้นฉบับเรียบร้อยแล้วนะคะ เราใช้ปกเดิมได้ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ /// แนบหลักฐาน



 

 


เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ



*อิมเมจตัวละคร*

   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20.924K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #46155 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 08:27

    อ้อนมากเลยคะ อ้อนเยอะๆอยากเห็นอีก 5555555

    #46,155
    0
  2. #39926 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 21:03
    แงงงงงโมเม้นพ่อแม่ลูก
    #39,926
    0
  3. #39721 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 21:05
    คุณเสือป่วยแล้วขี้อ้อนจัง :)
    #39,721
    0
  4. #38562 The Nightmare.. (@seikaya) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 01:44
    E book คืออันดับท้ายสุดเลย ; 3 ;
    แง รอไปอีกยาวๆ
    #38,562
    0
  5. #38487 Chereen (@butterfly-reen) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 13:09
    อยากได้หนังสือ พึ่งมาตามแง่/ม่ทันพรี
    #38,487
    8
  6. #38396 gaemboomk19 (@gaemboomk19) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 21:20
    คุณเบียร์อ้อนมากอ่ะ ชุ้นเขิลแทนยัยชีละ อิอิ
    #38,396
    0
  7. #38377 ujasaai (@ujasaai) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 17:00
    คุณเบียร์อ้อนมากกกกกกกกก
    #38,377
    0
  8. #38344 MyMINO (@brandname) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 14:10
    อ้อนหนักมากเลยนะคะคุณเบียร์ ทำคะแนนได้ตอนป่วยนี่แหละน้าาา
    #38,344
    0
  9. #38174 creamyweyeiei (@creamyweyeiei) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 12:43
    หัวใจหายไปไหนอ่ะ
    #38,174
    0
  10. #38077 Cream_2546 (@Cream_2546) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 07:12
    ใจบางเท่าหมูชาบู
    #38,077
    0
  11. #38074 27282930 (@27282930) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 05:09
    คุณเบียร์แคสเปอร์ทำตัวน่าเอ็นดูอะไรเช่นนี้
    #38,074
    0
  12. #38038 Bebe_nn (@nn9991679) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 16:56
    ควรทอร์กเป็นอย่างมากค่ะไรท์บี้!!//สู้ๆน้าค้าไรท์บี้
    #38,038
    0
  13. #38011 Thira88k (@Thira88k) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 11:40
    ใจบางละเกินพ่อคุณเอ้ย
    #38,011
    0
  14. #37971 ณัฐิยา (@pornchanokaoom) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 09:10
    ขอ E Book มาเลย พี่บี้ โอ้ยยย ติดหนักมาก
    #37,971
    0
  15. #37955 Kill it.. (@0934926638) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 08:03
    พ่อควรทอร์คแล้วค่าา~งุ้ยๆๆๆ
    #37,955
    0
  16. #37882 kanomcream (@cream-cream160) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 05:22
    อือออออเห็นแชตละอ่านไม่ออก555555
    #37,882
    0
  17. #37881 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 03:45
    อู้ยยยย !!!
    #37,881
    0
  18. #37880 PAII-PRIYA (@PAII-PRIYA) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 02:39
    น่ารักมากกกกกเลยค่ะคุณเบียร์ เวอร์ป่วยนี่ขี้อ้อนสุด เขินมากกก อ่านไปเขินไปเขิลไปถึงดาวอังคารเเล้วค่ะจุดนี้
    #37,880
    0
  19. #37879 PunnSarathorn (@PunnSarathorn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 02:34
    อยากได้อีบุ๊ค หาอ่านได้ที่ไหนบ้างคะ? รบกวนหน่อยนะคะ
    #37,879
    3
    • #37879-1 PunnSarathorn (@PunnSarathorn) (จากตอนที่ 22)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:36
      เคยมีคนบอกให้หาใน Meb แต่ search แล้วไม่เจออ่ะคะ
      #37879-1
    • #37879-3 PunnSarathorn (@PunnSarathorn) (จากตอนที่ 22)
      22 พฤษภาคม 2562 / 08:31
      ขอบคุณมากๆๆๆเลยค่ะ
      #37879-3
  20. #37878 Peachy.gl (@inkimomoiro) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 01:20
    บี้ชอบยั่วว
    #37,878
    0
  21. #37876 wcrkkcrs (@wcrkkcrs) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:36
    รอคุณเบียร์ทอล์กค่าา
    #37,876
    0
  22. #37875 Itarnaree (@Itarnaree) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:16
    น้องพรีมดูแลดี๊ดี เช็ดตัวคนป่วย เอาใจเก่ง ตามใจพี่เบียร์ก้อเก่ง แบบนี้ไม่รักไหวหรอฮ้าาา หลงแล้วเนี่ย
    #37,875
    0
  23. #37874 5600028 (@5600028) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:06
    รอเล่มรอบสต็อกนะคะ ตอนแรกว่าจะเอาอีบุ๊ค เห็นแบบนี้คงต้องเก็บเล่ม!!!
    #37,874
    0
  24. #37873 Markson_Together (@nunoonimcare) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:26
    ต้องรีบหายแล้วนะคะคุณเบียร ์ ตอนหน้าคุณเบียร์จะมีทอร์คใช่ไหมมม รอเลยค่าา
    #37,873
    0
  25. #37872 tj2u (@tj2u) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:23

    ทั้งอ้อน ทั้งอ่อย พรีมจะใจแข็งอีกนานมั้ย..มาลุ้นกันอิอิ
    #37,872
    0
  26. #37852 Pachara Prasongdee (@ptumka) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 18:20
    ขายvol.2เลยเถอะค่ะ เราไม่รู้ตะสั่งอีกปกมาทำไม บี้จายหนังสือก็น่าจะขายให้ครบสิเนาะ
    #37,852
    7
    • #37852-1 tob y (@loversy) (จากตอนที่ 22)
      21 พฤษภาคม 2562 / 23:05
      ถ้าเปิดขาย vol.2 มันจะไม่ค่อยยุติธรรมกับคนสั่งไป2 เล่มหรือเปล่าคะ
      #37852-1