Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 21 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 18: ‘คุณ’ คือคนเดียวที่ผมยอม [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 243,150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19,052 ครั้ง
    12 พ.ค. 62



LOVE THERAPY

บำบัดรักบทที่ 18:  ‘คุณ คือคนเดียวที่ผมยอม



ฉากที่ต้องแสดงร่วมกับฟิล์​มในวันนี้เป็นฉากรสาพาคู่ขาที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศมาใช้บริการโรงแรมของพระเอก หลังถ่ายช็อตบนเตียงเรียบร้อยก็ผลัดเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำทูพีชแบบเซ็กซี่ขยี้ใจเพื่อจะถ่ายซีนรสามานั่งรออ่อยพระเอกที่สระว่ายน้ำแบบอินฟินิตี้พูลแล้วปะทะคารมณ์จนถึงขั้นลงไม้ลงมือกับเจนขวัญซึ่งทำงานพิเศษเป็นพนักงานเสิร์ฟที่พูลบาร์

 

ขณะรอทีมงานเซ็ตฉากฉันก็เดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างฟิล์มซึ่งจิบค็อกเทลพลางรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์โทรศัพท์

 

ครืด ครืด ครืด เสียงสั่นข้อความเข้าดังไม่หยุด

 

“เมาธ์เพลินเชียวนะ” ฉันแซวแล้วหยิบน้ำเปล่ามาดื่มดับกระหาย “โทรศัพท์สั่นระรัวเชียว”

 

“แน่นอน เพราะเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วฉันปล่อยข่าวในกรุ๊ปไลน์ว่ามีผู้ชายซื้อ Louis Vuitton STEAMER PM มาเปย์ฉัน เพื่อให้ฉันเชียร์เขาให้แก”

 

“หา ?” เรียบเรียงประโยคที่มีแต่คำว่าให้ซ้ำซ้อนไปหมดอยู่ครู่หนึ่งฉันก็ตกใจจนตาเหลือก “ทำเพื่อ !”

 

“เพื่อปั่นหัวบางคนที่บังอาจอัปรูปนี้ขึ้นไอจีไง” เอ่ยจบมันก็ปัดหน้าจอสองสามครั้งก่อนหันโทรศัพท์มาทางฉัน หลังเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่งจึงมั่นใจว่าภาพในอินสตาแกรมของยี่หวาคือภาพแอบถ่ายแขนซ้ายซึ่งเต็มไปด้วยรอยสักของใครคนหนึ่งพร้อมแคปชั่น So no matter how far away we are, we'll be thinking about each other. #TrinnYiwha #Wating #Bali’ “ฉันโม้ไปในกรุ๊ปไลน์พวกขี้เผือกหลายกรุ๊ปมากกก... เดี๋ยวเรื่องที่คุณเบียร์ให้กระเป๋าราคาแสนห้ากับฉันจะต้องมีคนเอาไปโพนทะนาต่อจนถึงหูแม่นางเอกในวินาทีใดวินาทีหนึ่งนี่แหละ”

 

นิ่งมองต่ออีกเดี๋ยวหนึ่งฉันจึงเอนกายลงกับเก้าอี้ผ้าใบโดยไม่ได้พูดอะไร

 

“อ้าว เงียบทำไมอ่ะ อย่าบอกนะแกคิดว่ารูปนี้เรียลไทม์” ฟิล์มพูดเองเออเองเสร็จสรรพ “รูปแบบนี้แอบถ่ายเก็บไว้แล้วมาลงเมื่อไหร่ก็ได้ป่ะ แกอย่ามองคุณเบียร์ของฉันในแง่ร้ายสิ”

 

เข้าข้างแบบไม่ลืมหูลืมตาเชียว ! “ไหนบอกว่าไม่อยากให้ฉันมีเรื่องกับยี่หวา”

 

“สถานการ์ณมันเปลี่ยนแล้วไง ฉันมีความรู้สึกว่าแม่นี่กำลังจะก่อหวอด เชื่อสิว่าเมื่อก่อนตอนเลี้ยงนางไว้กินเล่นคุณเบียร์ต้องมีจังหวะเผลอให้นางเก็บภาพบ้างแหละถึงจะเป็นแค่แขนบ้าง ขาบ้าง แผ่นหลังบ้าง แต่ที่ไม่เคยเอามาลงโซเชียลก็เพราะกลัวผู้ชายหาว่านางเยอะและสะบั้นความสัมพันธ์” หยุดพักหายใจแว้บหนึ่งจึงร่ายยาวต่อ “ซึ่งวันนี้นางกล้าเอามาลงนั่นแปลว่านางหวังผล อย่างแรกคือปั่นหัวแก หรือดีไม่ดีอาจกำลังวางแผนอะไรสักอย่างที่ทำให้แกอยู่ในสถานะมือที่สามก็ได้”

 

“ได้กระเป๋าใบเดียวแก้ตัวแทนเขาใหญ่เลยนะ” ฉันค่อนแคะได้เพียงชั่วอึดใจยี่หวาในชุดยูนิฟอร์มเด็กพูลบาร์และพี่ได๋ก็เดินมานั่งที่เตียงผ้าใบด้านข้างก่อนจะยกกระเป๋าแอร์เมสเบอร์กิ้นสีไลม์มาวางบนโต๊ะอย่างประกาศศักดาแทนคำพูดกว่าตอกหน้าว่า แสนห้าหรือจะสู้ห้าแสน


ฟิล์มปรายตามองก่อนจะหัวเราะขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ร้อนถึงคนขี้อวดหน้าตึงจนถึงขั้นที่ผู้จัดการต้องถามไถ่แทน

 

“คุณน้องฟิล์มตลกอะไรเหรอคะ เล่าให้พี่ได๋ฟังบ้างสิ”

 

โทนเสียงแบบนี้กำลังหาเรื่องกันอยู่ชัด ๆ

 

“อ๋อ พอดีเมื่อกี้ผมเล่นไอจีแล้วมือลั่นไปเจอแคปชั่นสก๊อยแนวแย่งชิงผู้ชายกันน่ะครับ” คำตอบของฟิล์มทำยี่หวามุมปากกระตุก ส่วนพี่ได๋ก็หน้าร้าว

 

สูดและผ่อนลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ สองสามครั้งยี่หวาจึงหันมาทางฉัน “ขอคุยด้วยเป็นการส่วนตัวหน่อยสิ”

 

ฟิล์มถามความสมัครใจผ่านทางสายตา และเมื่อฉันพยักหน้ามันจึงหยัดกายขึ้น “ไปเข้าห้องน้ำรอนะ”

 

คล้อยหลังพี่ได๋และฟิล์มจากไปและไม่มีใครอื่นอยู่ในรัศมีที่จะได้ยินเราคุยกันเธอจึงเปิดประเด็น “เห็นว่าได้มาเหมือนกันเหรอ”

 

แม้จะเข้าใจแต่ฉันก็แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “หมายถึงอะไร”

 

“รู้ ๆ กันอยู่” ผู้หญิงที่คนทั่วไปมองว่าเรียบร้อยและใสซื่อแสยะยิ้มน่ารังเกียจ “เพื่อนเธอก็ป่าวประกาศออกปานนั้น”

 

มันป่าวประกาศก็เพื่อหย่อนเบ็ดให้คนโง่อย่างหล่อนมาฮุบเหยื่อไงเล่า

 

“ไม่ต้องอายหรอก ในเมื่อยังไงเราก็ใช้ผู้ชายคนเดียวกันอยู่แล้วนี่ ถือซะว่าฉันเป็นรุ่นพี่ก็ได้” สิ่งที่เพิ่งหลุดจากริมฝีปากบางเฉียบสีชมพูสวยทำฉันแทบไม่เชื่อหู พูดกันตามตรงรายได้ของเธอเยอะกว่าฉันเป็นสิบเท่ายังคิดว่าตัวเองจะต้องแบมือขอเศษเงินจากผู้ชายอีกอย่างนั้นเหรอ “ยังไงคุณตฤณก็มีล้นเหลืออยู่แล้วทั้งเงิน...”

 

ลุกขึ้นแล้วเดินมานั่งแทนที่ฟิล์มค่อยกระซิบ “ทั้งความต้องการ”

 

“...”

 

“บอกตามตรงตอนแรกฉันก็เคืองเธอนะที่จะมาแย่งบ่อเงินบ่อทอง แต่เอาเข้าจริงพอมีเธอแล้วเขาก็ไม่ได้ทิ้งฉัน” หากเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ฉันคงพอจะให้ราคาบ้างแต่เมื่อมาจากยี่หวาค่าของมันจึงกลายเป็นศูนย์ “ดีซะอีกจะได้แบ่ง ๆ ความต้องการเขาไปบ้าง”

 

ยิ่งเห็นฉันเงียบยี่หวายิ่งย่ามใจ

 

“สมัยก่อนรับศึกคนเดียวนะ” นิ้วเรียวยาวกรีดกรายทัดปอยผมขึ้นเหน็บข้างหู แถมเรือนร่างยวนตาก็บิดไปมาราวกับกำลังขับไล่ความเมื่อยขบ “ต้องไปนวดแก้เคล็ดขัดยอกวันเว้นวันเลย”

 

รอจนมั่นใจว่าเธอแสดงละครฉากใหญ่จบแล้วฉันจึงแสร้งพึมพำพร้อมเอียงคอ “แปลกจัง”

 

“อะไรแปลก”

 

“เขายังไปหาเธออยู่เหรอ”

 

“คิดว่ายังไงล่ะ” ยี่หวาคอแข็งทันตาเป็นสัญญาณว่าฉันอาจจะมาถูกทางแล้ว

 

“คิดว่าฉันก็ ป้อน เขาเต็มที่จนไม่เหลือท้องไปกินอะไรไหวแล้วน้า ทำไมถึงยังไปกินอย่างอื่นได้อีก” แค่พูดไม่พอยังยืดตัวขึ้นเพื่อโชว์สัดส่วนที่มั่นใจว่าแม่ให้มามากกว่าแบบเน้น ๆ “แต่ก็คิดได้อีกแง่ว่าบางที...”

 

เว้นคำพูดเพื่อเร้าอารมณ์ครู่หนึ่งค่อยตอกฝาโลง “เธออาจหลอกฉัน”

 

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นในขณะที่มือก็สั่นระริก

 

“จังก์ฟู้ดมันก็อร่อยดี” คนอย่างฉันเป็นมิตรกับเด็ก สตรีมีครรภ์ คนป่วย คนชรา แต่ไม่ใช่กับผู้หญิงใจหยาบอย่างเธอแน่นอน “แต่บางคนที่ก้าวเข้าสู่วงการเฮลทตี้กินอะไรที่ไม่มีพิษไม่มีภัยต่อร่างกายแล้วติดใจก็มีไม่น้อยนะ”

 

รู้อยู่ว่าเล่นใหญ่ไปเกินเบอร์ เพราะสิ่งเดียวที่ฉันป้อนคุณเบียร์ก็มีแต่ซุปหัวหอมซึ่งเขาเกลียดแสนเกลียดแต่ก็จำใจต้องกลืนลงท้องเท่านั้นแหละ

 

ด้วยความหมั่นไส้สาบานได้เลยว่าหลังจากนี้เมนูที่เขาได้กินจะมีแต่ ผัก ผัก ผัก และผัก !

 

“ยี่หวา พรีม ซ้อมคิวกันได้เลยค่ะ !” ผู้ช่วยผู้กำกับตะโกนขึ้นมาได้จังหวะพอดีดังนั้นฉันจึงจัดเสื้อผ้าแล้วยืนขึ้นเต็มความสูง

 

“อ้อ บอกไว้เผื่อข่าวไม่อัปเดต” ฉันแสร้งทำเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “ลบแฮชแท็กบาหลีออกจากไอจีก็ดีนะ เขากลับมาจากบาหลีตั้งนานแล้ว”

 

 

 

 

“ร้อนนักก็ลงน้ำดับร้อนหน่อยเป็นไง” หลังถ่ายชอตปะทะคารมณ์เสร็จเราจึงมาซักซ้อมฉากถัดไปซึ่งยี่หวาก็ทำท่าผลักไหล่ฉันเบา ๆ ตามบท

 

“โอเค พอน้องพรีมลงน้ำปุ๊บก็ตะเกียกตะกายแป๊บนึงแล้วค่อยลอยตัวขึ้นมา เราจะไม่ใช้คำพูดแต่ใช้แววตาที่จงเกลียดจงชังจ้องมองยี่หวา เอาแบบใช้สายตาฆ่าได้ก็ฆ่าให้ตายไปเลย”

 

“ค่ะ” ฉันลำดับเหตุการณ์ไว้ในใจเรียบร้อย

 

“ทีนี้พอพรีมโผล่พ้นน้ำยี่หวาก็จัดเลย”

 

จบคำพูดผู้กำกับยี่หวาก็ต่อบทตัวเอง “ไง ไฟร่านในตัวดับมอดลงบ้างหรือยัง จำไว้ว่าฉันจะไม่ยอมคนอย่างเธออีกแล้ว”

 

“จ้า ฉากนี้พี่ขอส่งผ่านความรู้สึกทางสายตาแบบเคียดแค้นกันมาก ๆ เลยนะ เหมือนกับว่ากำลังแย่งผู้ชายกันจริง ๆ โอเคนะ... พร้อมถ่ายแล้วนะ”

 

“ค่ะ” เราทั้งคู่ตอบรับพร้อมกัน

 

ในเมื่อก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีฉันได้จุดชนวนความโมโหให้ยี่หวาแล้วต่อให้พี่ก้องไม่พูดอะไรสักคำเดียวเธอก็น่าจะปั้นฟีลลิ่งได้ดียิ่งกว่าที่เขาต้องการแน่นอน

 

รักเล่ห์เสน่ห์ร้าย ซีนสิบสอง ชอตสาม เทกหนึ่ง แอคชั่น ! สิ้นเสียงผู้ช่วยผู้กำกับฉันก็สวมบทรสาทำทีจะเดินหนีจากขอบสระแต่แล้วเจนขวัญกลับยื่นมือมาผลักไหล่อย่างแรง

 

“กรี๊ดดด !” ฉันปัดป่ายแขนทั้งสองข้างก่อนที่จะเสียหลักหงายหลังร่วงลงไปในสระ

 

ตูม ! ปล่อยให้ร่างกายดำดิ่งลงจนสุดจากนั้นค่อยถีบตัวแหวกว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำแล้วมองหน้ายี่หวาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

ไง ไฟร่านในตัวดับมอด...” ทำหน้าอึ้งไปชั่วครู่ยี่หวาก็หันหน้าไปทางผู้กำกับพร้อมยกมือไหว้ “ขอโทษค่ะขอใหม่นะคะ

 

ความลำบากมันอยู่ตรงที่พอเธอขอถ่ายใหม่ ทีมงานก็ต้องรีบมาช่วยกันดึงฉันขึ้นจากสระจากนั้นก็ต้องลำบากช่างแต่งหน้าทำผมให้ใหม่

 

หนถัดมาเมื่อฉันถูกผลักตกน้ำแล้วทะลึ่งพรวดขึ้นมองหน้าเธอ เรื่องราวก็เหมือนหนังม้วนเก่าเพียงแค่เปลี่ยนท่อนบทสนทนาให้ยาวขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย “ไง ไฟร่านในตัวดับมอดลงบ้างหรือยัง”

 

ทั้งที่ต้องพูดต่ออีกท่อนแต่ยี่หวากลับหันมองซ้ายขวา เหมือนว่าทำไมผู้กำกับไม่สั่งคัทสักที

 

ครู่หนึ่งก็แสร้งยกมือทาบอกแบบตกใจ “ตายจริง ! ลืมว่ามีบทต้องพูดต่อ ขอโทษค่ะ”

 

“...”

 

“ขอโทษนะพรีม ต้องแต่งหน้าทำผมใหม่อีกรอบเลยอ่ะ”


“คัต !” ผู้กำกับตะโกน ก่อนที่รองผู้กำกับจะเดินหน้าเจื่อนมาทรีตบทกับยี่หวาในขณะที่ฉันต้องไปเป่าผมและแต่งหน้าใหม่เพราะเป็นการถ่ายแบบลองเทก

 

กระทั่งถึงเทกที่สามพอฉันขึงตาใส่อย่างเคียดแค้น เธอกลับแกล้งลื่นระแนงตรงขอบสระ “อุ๊ย”

 

“ค้าตตต !” ท่าทางผู้กำกับแสดงออกอย่างชัดเจนว่าหัวเสีย สามเทกที่แข่งกับเวลาไม่ใช่เรื่องตลกสำหรับทีมงานเลย “จ้อย ! พาพรีมไปเป่าผม คนอื่นพักยี่สิบนาที”

 

“ขอโทษค่ะ พื้นมันลื่น” เธอยกมือขอโทษขอโพยทีมงานรอบทิศ แต่คราวนี้ทุกคนกลับเอือมระอาและไม่มีใครรับไหว้แล้ว

 

ทันทีที่เห็นฉันเดินเข้ามาหัวหน้าช่างแต่งหน้าก็บ่นหน้าเซ็ง “อีกแล้ว ? คราวนี้เหตุผลอะไรล่ะ อย่าบอกนะว่าลืมบทอีก”

 

“เปล่า รอบนี้ลื่นขอบสระ” จ้อยกลอกตาก่อนเหลือบมองฉันด้วยแววตาเห็นใจ “คุณพรีมไหวไหมคะ”

 

คล้ายทุกคนดูออกว่าเราต้องมีอะไรกันแน่แต่ไม่ได้ถาม

 

“ไหวค่ะ”

 

พอหันมาเห็นฉันตัวสั่นงันงกอยู่หัวหน้าช่างแต่งหน้าก็รีบบอกช่างอีกคน “หรี่แอร์ลงแล้วเอาผ้ามาห่มให้น้องพรีมอีกผืน”

 

สามเทกที่ผ่านมาฉันพยายามอดทนเพื่อทุกคนในกองเพราะคืนนี้ละครจะฉายเป็นตอนแรกทั้งที่ยังไม่ปิดกล้องด้วยซ้ำ ซึ่งเหตุผลก็มาจากทางช่องเห็นว่ากระแสนักแสดงแต่ละคนกำลังมาแรงจึงอยากกอบโกย แต่ทั้งที่ทีมงานลงทุนลงแรงเร่งถ่ายขนาดนี้เธอยังคิดจะแก้แค้นฉันโดยการผลักให้ตกน้ำซ้ำ ๆ

 

สมองกลวง... กลวงจนน่าดึงกะโหลกให้หลุดออกมาจากหนังศีรษะ !

 

เป่าผมรอบที่สี่เสร็จหัวหน้าช่างแต่งหน้าสาวประเภทสองก็บอกอย่างเหนื่อยใจ “น้องพรีม พี่ไหว้ล่ะนะคะ กลับมาคราวหน้าพี่ขอเป่าผมหนูให้แห้งเพื่อที่จะได้กลับบ้าน ไม่ใช่เป่าแห้งให้หนูไปตกน้ำใหม่ สามทุ่มแล้วมาขึ้น ๆ ลง ๆ น้ำพี่สงสาร”

 

“มาลองดูกันค่ะ” ฉันบอกยิ้ม ๆ ก่อนจะรับชาร้อนแก้วโตที่จ้อยถือมาให้ดื่ม ระหว่างคิดหาทางจัดการยี่หวาก็เอาโทรศัพท์มาจากล็อกเกอร์กะว่าจะอัปไอจีสตอรี่แต่แค่กดเข้าแอปฟลิเคชันกล้องถ่ายรูปข้อความของคุณเข้มกลับปรากฏขึ้นตรงหน้าจอเสียก่อน

 

‘8.45 PM KAYM: ถ่ายละครเสร็จกี่โมงครับ

 

เพราะปกติเราแทบจะเรียกได้ว่าตัวติดกัน พอเจอคำถามนี้เข้าไปฉันจึงอดรู้สึกแปลกไม่ได้

 

‘8.45 PM Pream: เหลืออีกฉากเดียวแล้วค่ะ แต่ยังตอบไม่ได้ว่ากี่โมง

 

‘8.46 PM Pream: คุณเข้มมีอะไรหรือเปล่าคะ

 

เปิดอ่านแล้วเงียบไปครู่หนึ่งคุณเข้มจึงตอบกลับมา

 

‘8.46 PM KAYM: ตอนนี้ว่างไหมครับ ผมขอโทรหาได้หรือเปล่า

 

เหลือบมองนาฬิกาตรงมุมขวาของโทรศัพท์แล้วเห็นว่าเหลือเวลาว่างก่อนเข้าฉากพอประมาณจึงเป็นฝ่ายกดคอลหาเขา แต่คุณเข้มกลับกดตัดสายแล้ววิดีโอคอลมาแทน

 

หันมองซ้ายขวาแล้วพบว่าตรงมุมนี้มีตัวเองนั่งอยู่ลำพังจึงเสียบหูฟังบลูทูทแล้วกดรับ

 

จอปรากฏภาพคุณเข้มที่สวมแมสก์ปิดจมูกทำท่ามีลับลมคมใน “ว่าไงคะคุณเข้ม”

 

(นายดื้อครับ)

 

“...”

 

(ไม่มีคุณพรีม บอกอะไรไม่ฟังเลย)


บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าแค่คำพูดประโยคสั้น ๆ ทำไมถึงได้รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว “ดื้อยังไงคะ”

 

(ข้าวปลาไม่ยอมกินข้าว กลับมาเอาแต่นอนอย่างเดียว) เขากระซิบกระซาบ มองจากพื้นหลังแล้วเดาว่าคุณเข้มน่าจะอยู่ตรงโถงลิฟต์ด้านหน้า

 

“อ๋อ...” คนอยู่ใกล้ยังทำอะไรไม่ได้ มาบอกฉันที่อยู่ไกลเป็นโยชน์แล้วจะให้ทำยังไงล่ะเนี่ย

 

(คุณพรีมช่วยหน่อยได้ไหมครับ)

 

“ช่วยอะไรคะ”

 

(ช่วยบังคับนายกินข้าวทีครับ) คำขอของคุณเข้มเล่นเอาฉันทำหน้าไม่ถูก (ผมว่านายต้องฟังคุณพรีม)

 

“ก็...” อึกอักครู่หนึ่งฉันจึงระบายลมหายใจ “ลองดูค่ะ แต่ไม่รับประกันผลนะคะ”

 

เมื่อเช้ากว่าจะบังคับให้เขากินอะไรรองท้องก่อนกินยาได้ก็ต้องใช้พลังงานไปไม่น้อยเลยทีเดียว

 

(ขอบคุณมากครับ) ตอนเดินเข้าไปยังห้องนั่งเล่นแววตาคุณเข้มทอประกายยินดีอย่างเห็นได้ชัด และแล้วภาพก็สั่นเล็กน้อยเมื่อเขาพยายามจะเขย่าตัวคนที่นอนคว่ำหน้ากับโซฟารับแขก (นาย... นายครับ  คุยกับคุณพรีมหน่อยครับ)

 

ครางงึมงำอยู่ชั่วอึดใจร่างสูงใหญ่ก็พลิกมานอนหงาย หลังใช้แขนข้างหนึ่งคาดตาเพื่อบังแสงจากหลอดไฟแล้วจึงไขว่คว้ามืออีกข้างมาจับโทรศัพท์แนบหู

 

“วิดีโอคอลอยู่ค่ะ” ฉันกระซิบเมื่อเห็นว่าหน้าจอดำมืด

 

(หืม ?) เขาชูโทรศัพท์ตรงหน้า ก่อนหรี่ตาแล้วเรียกด้วยน้ำเสียงที่ขึ้นจมูกจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง (คุณ)

 

บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมอาการเจ็บป่วยที่ดูท่าจะแย่ลงนั้นทำให้ฉันเป็นกังวล

 

“คุณเข้มบอกว่าคุณเบียร์ไม่ยอมกินข้าวกินยา”

 

(ทำไมขี้ฟ้อง) คุณเบียร์พยายามลืมตาสู้แสง ขอบตาของเขาบวมแดง (ผมไม่หิว)

 

เหลือบมองนาฬิกาแล้วฉันก็พยายามคำนวณเวลาคร่าว ๆ ในใจ “คุณเบียร์กำลังทำคนอื่นเป็นห่วงรู้ตัวไหมคะ”

 

หากถ่ายเทกเดียวผ่าน รวมเวลาเปลี่ยนชุดกระทั่งนั่งรถกลับถึงห้องก็คงใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมง

 

ความคิดทั้งหมดของฉันสะดุดเมื่อคนที่กำลังยกมือลูบหน้าตัวเองแทนการเรียกสติถาม (คนอื่นที่ว่า รวมคุณด้วยหรือเปล่า)


รู้ว่าควรโกหก แต่บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมฉันกลับไม่อยากทำอย่างนั้น

 

“ค่ะ” เพราะกลัวว่าเขาจะจับสังเกตได้ฉันจึงกดเข้าโหมดสติกเกอร์แล้วเลือกธีมหมาเพื่อบดบังความรู้สึกที่ส่งผ่านแก้มร้อนผ่าวทั้งสองข้าง

 

กะพริบตาสองสามครั้งคุณเบียร์ก็เบนสายตาออกจากเลนส์พร้อมโบกมือทำท่าไล่ จากนั้นจึงยอมเชื่อฟัง (กินก็ได้)

 

“...”

 

(แต่โจ๊กมันเลอะออกจากถ้วย) เขาสลับไปใช้กล้องหลังเพื่อถ่ายให้เห็นถ้วยโจ๊กที่มีเศษข้าวหกออกมาเลอะพื้นโต๊ะ (เหมือนแคสฯ มันจะแอบเลียไปแล้ว... น่าโดนเตะสักที)

 

“คุณเบียร์ห้ามตีมันนะ” ฉันรีบปราม “ให้คุณเข้มทำอย่างอื่นให้ทานก่อนได้ไหม”

 

เมื่อกลับมาใช้กล้องหน้าอีกครั้งคุณเบียร์หรี่ตาพร้อมพยายามจะจิ้มหาอะไรสักอย่างบนหน้าจอ ไม่นานนักหน้าของเขาก็มีสติกเกอร์หมาตัวเดียวกันกับที่ฉันใช้แปะอยู่

 

...จะเล่นเป็นครอบครัวหมาหรือยังไง

 

(คุณรีบกลับมาสิ) ความเจ็บป่วยช่างน่ากลัว ฉันสัมผัสได้ว่าคุณเบียร์อ้อนเป็นพิเศษ (เบื่อหน้าเข้มแล้ว อยากกินซุปหัวหอมด้วย)

 

เมื่อเขายกนิ้วขึ้นถูจมูกจนขึ้นสีแดงระเรื่อจึงดุ “ห้ามขยี้จมูกค่ะ”

 

ได้ยินที่พูดคุณเบียร์ก็ทำตามทันควัน เป็นความรู้สึกที่แปลกมากจนยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ “ไหนบอกเกลียดหัวหอมไงคะ”

 

(เกลียด) พยักหน้าหงึก ๆ (แต่คุณก็ทำให้ผมกินแค่นี้นี่)

 

พูดซะน่าสงสารเชียว...

 

ยังไม่ทันที่จะได้ตอบอะไรเพื่อนก็เดินกระแทกเท้าเข้ามาทรุดตัวลงนั่งด้านข้างพร้อมผรุสวาทแบบไม่สนอะไรใด ๆ ทั้งสิ้น “เป็นไงบ้างวะชี... มันน่านัก ! ตกน้ำสามสี่รอบตัวเปื่อยหมดแล้วไหมเนี่ย”

 

อาจเพราะได้ยินที่ฟิล์มพูดคุณเบียร์จึงขมวดคิ้ว

 

“แล้วนั่นคุยกับใครอ่ะ ไอ้พลอยเหรอ” เพราะสติกเกอร์หมาบดบังใบหน้าคมเข้มไปเกือบครึ่งจนมองหน้าจริงแทบไม่ออกดังนั้นหลังปากว่ามือถึงคว้าเอามือถือไปจ่อใกล้ ๆ ก็สะดุ้งโหยง

 

จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดีล่ะเนี่ย !

 

“คะ... คะ... คุณเบียร์”


รับของร้อนไปแล้วไม่รู้จะทำยังไงมันจึงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หลังหันมองซ้ายขวาจนมั่นใจว่าตอนนี้ในห้องเหลือแค่เราจึงวางโทรศัพท์พิงผนังก่อนจะทำในสิ่งที่ฉันอ้าปากค้างนั่นคือสไลด์ปิดบลูทูทและ...

 

“สวัสดีครับคุณเบียร์” พูดเสียงหวานหยดแบบเดียวกับเวลาอยู่ในหมู่เพื่อนสนิทก่อนกรีดนิ้วพนมมือไหว้อย่างชดช้อยทั้งที่จริงแล้วเป็นคนระมัดระวังตัวมาก เพราะถึงสถานะทางเพศจะรู้กันในหมู่นายแบบนางแบบแต่ในสายบันเทิงกลับแทบจะไม่มีใครระแคะระคายเรื่องมันเป็น LGBT

 

แหม... พอมั่นใจว่าเขาจะไม่จับถ่วงน้ำแน่นอนแล้วเล่นใหญ่เลยนะ !

 

(คุณฟิล์ม) เอ่ยชื่อจบคุณเบียร์ก็กดเอาสติกเกอร์ออก (เมื่อวานขอโทษด้วยครับ)

 

“โอ๊ย ๆ” มันโบกไม้โบกมือ “ไม่เป็นอะไรเลยครับ นังชี เอ๊ย ! พรีมมันผิดเองที่ไม่ได้บอกคุณเบียร์ก่อน”

 

แล้วมันเรื่องอะไรที่ฉันต้องเอาเรื่องเพื่อนเป็นเกย์ไปโพนทะนาด้วยเล่า... ได้กระเป๋าใบเดียวเปลี่ยนสีเชียวนะนังพญากิ้งก่า

 

“อย่ากังวลเรื่องฟิล์มเลยนะครับ ฟิล์มรู้ตัวว่าเป็นเก้งมาตั้งแต่เสียงยังไม่แตกหนุ่มแล้ว อีกอย่างเพื่อนอย่างฟิล์มเต็มใจยกพรีมให้ คุณเบียร์อยากได้เอาไปเลยครับ ขี้เกียจดูแลแล้ว” มันทาบมือลงตรงอกซ้ายในขณะที่ฉันช็อกจนตัวแข็ง “แต่ขอนิดนึงเพื่อนฟิล์มยังไม่ประสีประสา รบกวนคุณเบียร์ค่อย ๆ สอน หนักนิดเบาหน่อยก็ยั้งมือนิดนึง”

 

กะพริบตาสองสามครั้งเขาก็ตอบรับหน้าตาย (ทราบครับ)

 

มาซ่งมาทราบอะไรเล่า

 

แล้วนังเก้งนี่ยังไง... ขายเพื่อนแบบนี้ก็ได้เหรอ ?!

 

“เอามานี่ !” ใบหน้าของฉันร้อนฉ่ายามที่สติกลับมาแล้วพยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน

 

แต่ฟิล์มกลับเบี่ยงตัวหลบซ้ายขวาพร้อมกวนอารมณ์ “ไม่ !

 

จะเอาแบบนี้แน่ใช่ไหม... ได้

 

พอโมโหจนทนไม่ไหวจึงคว้าแขนมันมาแล้วงับจนสุดแรง “อะอืนไม่คืน” (จะคืนไม่คืน)

 

“โอ๊ย ๆ คืนแล้ว ๆ ปล๊อยยย !” พอเพื่อนยอมยื่นมือถือคืนฉันจึงฝังคมเขี้ยวส่งท้ายหนหนึ่งค่อยรับมันมากดตัดสาย แต่ก็ยังช้ากว่าสายตาที่มองเห็นว่าคนอีกฝั่งยิ้มจนแก้มแทบแตก “กัดมาได้ มันเจ็บนะโว้ย”


“ขายเพื่อนแบบนี้ได้ไง” ฉันกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ “เพื่อนมีราคาเท่าค่ากระเป๋าหรือยังไง”

 

“ไม่” พอเห็นว่าฟิล์มแคร์ฉันจึงเชิดหน้าปรายตามองก่อนจะสะดุดกับคำตอบ “น้อยกว่ากระเป๋าเย้อออ”

 

ไอ้เพื่อนชั่ว !

 

“ตายซะเถอะ” ตอนที่ฉันง้างมือสุดแขนเตรียมฟาดมันให้คางเหลืองฟิล์มก็วิ่งพรวดพราดจนเกือบจะชนคุณจ้อย โชคดีที่เธอกระโดดหลบทันเสียก่อน

 

หลังหายตกใจคุณจ้อยค่อยหันมาบอกฉัน “ได้เวลาเข้าฉากแล้วค่ะ”

 

“ค่ะ” ผงกศีรษะรับครั้งหนึ่งฉันจึงเตรียมจะเก็บโทรศัพท์เข้าที่ถ้าไม่ติดว่ามันสั่นขึ้นซะก่อน หลังหงายหน้าจอขึ้นมาดูแล้วเห็นข้อความริมฝีปากก็คลี่ยิ้มโดยอัตโนมัติ

 

‘8.53 PM KAYM: I’m waiting for you.

 

ผมรอคุณอยู่งั้นเหรอ ?...

 

ประโยคนี้ไม่ใช่คุณเข้มพิมพ์มาแน่นอน

 

นึกถึงบรรยากาศป่วย ๆ ในห้องแล้วฉันจึงส่งข้อความหาพี่อ้อยและขอให้เธอช่วยสั่งบางอย่างไปรอท่าที่คอนโด

 

 

 

 

 

“ทนหน่อยนะพรีม” ก่อนเข้าฉากพี่ก้องถึงกับเดินมาปลอบฉัน น้ำเสียงและแววตาคู่นั้นฉายชัดถึงความเกรงอกเกรงใจ “ถ้าเทกนี้ไม่ผ่านเดี๋ยวพี่จะให้ถ่ายซ่อมทีหลัง”

 

“พรีมจะพยายามให้ผ่านนะคะ” บอกเป็นปริศนาแล้วฉันจึงถอดเสื้อคลุมส่งให้ทีมงานแล้วเดินเข้าฉาก

 

สูดลมหายใจเข้าปอดทำสมาธิได้แค่เพียงชั่วครู่รองผู้กำกับก็ตะโกน รักเล่ห์เสน่ห์ร้าย ซีนสิบสอง ชอตสาม เทกสี่ แอ็กชั่น !

 

เมื่อฉันเบี่ยงตัวจะเดินหนียี่หวาก็เอื้อมมือมาผลักไหล่ วินาทีที่ร่างกายกำลังจะเสียหลักฉันก็เล่นนอกบทปัดป่ายมือคว้าผมเธอไว้แน่นพร้อมกรีดร้องให้ดังกลบเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของยี่หวาไปเสียสิ้น “กรี๊ดดด !”

 

ก่อนจะร่วงหล่นลงบนผิวน้ำก็รับรู้ได้ว่ามีเส้นผมติดมือมากระจุกหนึ่ง

 

ตู้ม !

 

ปล่อยให้มวลน้ำเย็นเฉียบโอบล้อมรอบกายอยู่พักหนึ่งฉันก็ถีบตัวขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่สื่อแทนคำพูดอย่างชัดเจนว่า จะเอาอีกเทกก็ลองดู

 

ถ้ายังตีรวนด้วยวิธีโง่งมต่อ ฉันจะดึงผมเธอทุกเทก และจะดึงจนกว่าหนังศีรษะจะหลุดติดมือออกมาเลยคอยดู

 


ไม่รู้ใครเติมพลังให้ใครนะคะหัวหน้า รู้แค่ว่าหลังวางสายจากสามี...

ยัยชีร้ายขึ้นอีกสิบกะโหลกค่า !!!!!!



 

รีดเดอร์ที่เป็นสมาชิก ที่อยู่จัดส่งแก้ได้แล้วนะคะ เข้าไปแก้ในเว็บ www.babylinlinsworld.com ได้เลยจ้า

รีดเดอร์ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก ก่อนจัดส่ง 1 อาทิตย​์จะไม่สามารถแก้ไขที่อยู่เองได้ ก่อนจัดส่ง 1 อาทิตย์บี้จะทำแบบฟอร์มแจ้งเปลี่ยนที่อยู่มาให้นะคะ ใจเย็น ๆ เด้อ

 

 




*****

จะสารภาพว่าเขียนไม่ทันนนน ตอนนี้กำหนดการเดิมต้องส่งพิมพ์แล้วแต่บี้เพิ่งได้เฉียด ๆ 90%

และแน่นอนว่าเนื้อหาก็หนาก็เดิมจากที่เคยบอกไว้ เขียนแล้วขอเขียนให้สุด ไม่สนุก ไม่อิน ไม่รักพระเอกนางเอก ไม่น้ำตาซึม เอาเล่มไปฟาดหน้าเพื่อนบ้านได้เลย (แบบนี้ก็ได้เหรอออออ)


ดังนั้นบู้บี้เลยขอเลื่อนส่งและไถ่โทษโดยการแจก Mini special ตอนพิเศษเล่มเล็ก ๆ เกี่ยวกับ(...)ที่บี้ไม่เขียนลงเล่มหลักทุกออเดอร์นะคะ นะค้า (เลื่อนรอบเดียวเพราะอีกนิดจะจบแล้วจริม ๆ นะ)

 

ส่วนเลื่อนส่งกี่วันนั้นขอเอากำหนดการไปรันคิวกับโรงพิมพ์ด้วยความชอกช้ำแพล๊บค่ะ ไม่เกินต้นเดือนหน้าแน่นวลลลล


เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ



*อิมเมจตัวละคร*

 
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19.052K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #52859 18233001 (@18233001) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 02:18
    เอาคืนได้แนบเนียนมากค่ะ
    #52,859
    0
  2. #50458 kook-kook22 (@kook-kai22) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 14:22
    สุดยอดค่ะพริมา ตามหานางเอกแบบพริมามานานแล้ว 5555
    #50,458
    0
  3. #46150 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 03:13

    มันต้องมีการเอาคืนบ้างสิ ทำถูกแล้วหนูพรีม

    #46,150
    0
  4. #39910 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 19:12
    ยัยชีสวยฉลาดแบบแซ่บๆไพเรยย
    #39,910
    0
  5. #37344 pearlelpis (@pearlelpis) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 23:31

    แง๊... อย่างนี้คนที่รอ ebook จะได้อ่านตอนพิเศษมั้ยคะ ... สาย ebook ก็รออยู่น้าาาาาา

    #37,344
    0
  6. #36946 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 10:13
    นางเอกแซ่บมากค่าาา
    #36,946
    0
  7. #36828 mindiminnie (@minicha) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 11:11
    เล่มพิเศษมีใน ebook มั้ยคะ
    #36,828
    0
  8. #36538 ปลา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 03:50

    55 ความร้ายกาจนี้น่าจะเป็นโรคติดต่อทางใจนะ55

    #36,538
    0
  9. #36523 kk1988 (@kk1988) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 22:35
    เขียนจบมาเช้ามาเย็นเลยนะค่ะ
    #36,523
    0
  10. #36521 modnoii91 (@modnoii91) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 22:34
    ความโหดนี่ติดต่อกันทางวีดิโอคอลไม๊คะ 5555555 สารอแล้วโหดเก่งงงงง
    #36,521
    0
  11. #36511 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 20:18
    อยากได้หนังสือแล้ววววว
    #36,511
    0
  12. #36477 ไรเฟิล (@rifle_ke) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 15:08
    แม่คือแม่ 555
    #36,477
    0
  13. #36470 Kill it.. (@0934926638) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 14:17

    คุณเบียร์​น่ารักอ่ะงืออ????
    #36,470
    0
  14. #36462 womoon (@olitha) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 13:30
    ดึงให้สุดเลยพรีม
    #36,462
    0
  15. #36403 Bebe_nn (@nn9991679) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 10:31
    สนน.นังยี่เหม็น เล่นดีนักเป็นไงล้าาาาาา// ไรท์บี้สู้ๆค่าาา
    #36,403
    0
  16. #36397 Toey21Bawornrat (@Toey21Bawornrat) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 10:13
    แบบนี้แหละดีคับ
    #36,397
    0
  17. #36380 Preaw1104 (@Preaw1104) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 09:38
    ชอบๆ 555 พรีมต้องทำแบบนี้แหละ
    #36,380
    0
  18. #36365 BoobeeSom (@BoobeeSom) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 08:54
    เอาดิค่ะ จะใครนี่พรีมเอง555
    #36,365
    0
  19. #36344 อิหิ่น (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 08:29

    ยันชีมีฤทธิ์..จะรีบไปดูผู้..นี่เอง

    #36,344
    0
  20. #36323 pommy4813 (@pommy4813) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 08:06

    หลัวป่วยต้องรีบกลับไปดูแลเข้าใจป่ะ...เบ้ปาก...

    #36,323
    0
  21. #36265 kimjinhwan042 (@kimjinhwan042) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 07:11
    นิยายของพี่บู้บี้น่ารักเสมอ555
    #36,265
    0
  22. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  23. #36262 lionmeoww (@lionmeoww) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 02:54
    แม่จะรีบกลับไปหาคนป่วยขี้อ้อนไง
    #36,262
    0
  24. #36261 RinnoHana (@namika-i) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 01:48
    อย่าให้ชีร้ายยยกลับบบ ระวังจะศพไม่สวย55555 รอe-book อยู่นะคะไรท์คนดี อยากสนับสนุนนนนเล่มแต่ตัวอยู่ไกล :(
    #36,261
    0
  25. #36260 lilin852 (@lin_lin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 01:34
    คุณชีมีน้ำโหแล้วนะ เพราะต้องรีบกลับไปดูแลคนป่วยที่ขี้อ้อนนนน
    #36,260
    0