Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 18 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 15: ‘ไม่มี’ นิยามของความรู้สึก [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257,725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21,828 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

LOVE THERAPY 

บำบัดรักบทที่ 15ไม่มี นิยามของความรู้สึก




ตุบ ตุบ ตุบ !

 

มือทั้งสองข้างรัวกำปั้นลงบนแผงอกกว้างแต่นอกจากคราวนี้จะไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับแล้วฉันยังโดนยัดเข้ามาในรถที่คุณเข้มเปิดประตูไว้รอท่าอีกต่างหาก

 

“บอกขมจัดการด้วย” การที่เขาเบนหน้าไปทางตัวบ้านเล็กน้อยบ่งบอกความหมายได้ดีว่าคุณขมต้อง จัดการ กับอะไร

 

“ห้ามแตะต้องเพื่อนพรีม” ทั้งที่คิดว่าตัวเองตวาดแต่เสียงที่ออกจากปากช่างยานคางจนน่าใจหาย

 

แต่นั่นกลับทำให้ท่าทางคุณเบียร์เย็นชายิ่งขึ้นกว่าเดิม ดังนั้นฉันจึงเปลี่ยนเป้าหมาย

 

“คุณเข้ม” พอจะตะเกียกตะกายออกนอกรถคุณเบียร์ก็แทรกตัวเข้ามาเบียดแล้วอุ้มร่างฉันขึ้นไปนั่งซ้อนทับบนตัก “คุณเบียร์ !”

 

ปึง ! ประตูปิดลงแทบจะในทันที

 

“ถ้าคุณเบียร์ทำเพื่อนพรีม พรีมจะฆ่าตัวตาย” ฉันพูดพร้อมมองไปยังคุณเข้มที่เดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับ “ยกเลิกเดี๋ยวนี้ บอกคุณเข้มห้ามให้คุณขมยุ่งกับฟิล์ม”

 

“ไม่”

 

“ทำไม” ความรู้สึกหลากหลายระคนปนเปกันยามที่ฉันทั้งจิกทั้งตีลงไปตามส่วนต่าง ๆ บนร่างกายของคนตัวโตไม่นับ

 

“คุณจะได้รู้ไงว่าจากนี้ควรทำยังไงกับผู้ชายคนอื่น”

 

“ฟิล์มมะ...”

 

ฟิล์มไม่ใช่ผู้ชาย คือสิ่งที่จะบอกแต่คำพูดทั้งหมดที่ต้องการจะสื่อถูกดูดกลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อฝ่ายตรงข้ามรวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะประคองท้ายทอยให้ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยแล้วบดเบียดริมฝีปากลงมา

 

เรียวลิ้นรสชาติขมปร่าที่ไล้สำรวจทั่วโพรงปากทิ้งกลิ่นบุหรี่เอาไว้ให้ ยามที่ฉันผวาเฮือกพยายามจะผินหน้าหนีเพื่อขออากาศหายใจบ้างเขาก็ผละออกมาดูดเม้มริมฝีปากฉ่ำชื้นจนเจ็บร้าว

 

ฉันดิ้นขลุกขลักเพื่อที่จะให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการแต่คุณเบียร์กลับกอดรัดแน่นขึ้น ๆ จนสุดท้ายเรี่ยวแรงก็หดหายไปหมดเหลือเพียงริมฝีปากที่พยายามขบเม้มเข้าหากันแทนการประท้วง

 

แต่เท่านั้นไม่สาแก่ใจ ฝ่ามือเย็นเฉียบที่เมื่อครู่ประคองอยู่เริ่มก็เริ่มเค้นคลึงต้นคอแล้วเลื่อนมาบีบปลายคางเป็นการบังคับให้ตอบรับสัมผัสกลาย ๆ ยื้อยุดอยู่นานเท่าไหร่ไม่สามารถบอกได้แต่สุดท้ายก็เหนื่อยจนเลิกแข็งขืนไปเอง

 

ไม่อยากยอม... แต่ก็สู้ไม่ไหว


แน่นอนว่าคนอย่างคุณเบียร์คงรู้ดีจึงอาศัยจังหวะนั้นกดริมฝีปากย้ำซ้ำ ๆ เป็นการบีบบังคับให้เผยอริมฝีปากก่อนจะแทรกลิ้นอุ่นร้อนเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของฉันจนเราแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน เกร็งตัวอยู่ได้ไม่นานนักฝ่ามือใหญ่ที่แตะไต่กลับไปยังต้นคอก็ค่อย ๆ นวดคลึงและขยุ้มเส้นผมอย่างไม่รีบร้อนเพื่อให้ผ่อนคลาย

 

หลายครั้งหลายคราที่เขาทำท่าจะหยุดแต่ก็เป็นไปเพื่อให้ฉันได้มีจังหวะพักหายใจเท่านั้น

 

...ราวกับจะไม่มีวันสิ้นสุดลง

 

จนกระทั่งอยู่ ๆ รถก็เบรกลงกะทันหันคุณเบียร์จึงผละออกพร้อมกระชับอ้อมกอดแล้วหันไปหาคนข้างตัว

 

“ขอโทษครับนาย” คุณเข้มรัวคำพูด “แยกนี้ไม่มีนับเวลาถอยหลัง ไฟเหลืองก็ไม่มีนึกจะแดงมันก็แดงเลย”

 

ทั้งที่เมาจนประคองสติแทบไม่อยู่แถมคิดว่าผิวกายชายิบด้วยพิษแอลกอฮอล์ไปหมดไม่สามารถรับรู้อะไรได้แล้ว แต่ใบหน้ากลับเห่อร้อนขึ้น

 

เขาทำแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นได้ยังไง

 

นึกถึงความจริงข้อนี้แล้วฉันก็ฟาดมือไปที่แก้มสากด้วยแรงทั้งหมดที่มีแต่เสียงเนื้อกระทบเนื้อเบาจนน่าใจหายและดูท่าจะไม่สร้างความเจ็บปวดใด ๆ ให้คุณเบียร์สักนิด ตรงกันข้ามเขากลับดูเหมือนจะได้ใจ

 

มองหน้าเขาได้ชั่วครู่ฉันก็เบะปาก “ฮึ่ก !”

 

คุณเบียร์ใจร้าย

 

“เมาอีกก็เจอแบบนี้อีก จะเอาก็ลอง”

 

ได้ยินที่พูดทั้งที่น้ำตาไหลพรากสมองกลับสั่งให้ทำตัวเหมือนลูกแมวขี้ตื่นรีบจิกเล็บแล้วซุกตัวอยู่กับแผงอกกว้างเพื่อหลบเลี่ยงเขารวมถึงหลีกลี้หนีสายตาของคนทำหน้าที่สารถี ถึงแม้คุณเข้มจะแสดงออกถึงเจตจำนงค์อย่างชัดเจนว่าไม่แอบมองโดยการพยายามเบนหน้าไปทางขวาก็ตามที

 

ไหนเคยบอกว่าถ้าฉันไม่ยอมจะไม่ทำไง แล้วที่เป็นอยู่ตอนนี้มันคืออะไรกัน

 

“ผมไม่เคยฝืนใจใคร” เบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ

 

“...”

 

“แต่รู้ไว้คุณเป็นแรกที่ผมจะบังคับเอาทุกอย่างมา”

 

“...”

 

“อย่าให้เห็นว่าอยู่กับผู้ชายหน้าไหนอีก”

 

“พรีมเกลียดคุณเบียร์” เสียงพึมพำสลับกับสะอื้นดังลอดอู้อี้ให้ได้ยินกันแค่สองคน

 

“...”

 

“กะ...” คำพูดหยุดชะงักเมื่อถูกเชยคางให้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

 

เขาไม่ต่อล้อต่อเถียงแต่เพียงชั่วครู่ก็เอ่ยประโยคสั้นง่ายทว่ามันกลับทำให้ฉันอยากจะถอนความรู้ภาษาอังกฤษที่ร่ำเรียนมาตั้งแต่เด็กส่งคืนซิสเตอร์เสียเดี๋ยวนี้ “You’re mine” (คุณเป็นของผม)

 

“...”

 

Bear in mind.” (จำไว้)


สายตา น้ำเสียง และท่าทางจริงจังทำสมองของฉันตื้อตัน

 

เพราะจิตใต้สำนึกกรีดร้องว่านาทีนี้แกล้งหลับน่าจะง่ายกว่าดังนั้นจึงเลิกพยศพร้อมปิดเปลือกตาแล้วขดตัวทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว

 

ไม่นานนักก็รับรู้ได้ว่ารถจอดสนิทก่อนเสียงเปิดประตูจะดังขึ้น ก้าวออกมาเรียบร้อยคุณเบียร์จึงปรับเปลี่ยนท่าทางให้เหมาะแก่การเคลื่อนไหวแล้วออกเดิน

 

ครืดดด เสียงประตูลิฟต์เคลื่อนเปิดออกจากกันตามมาด้วยเสียงวิ่งของแคสเปอร์

 

“โฮ่ง ! มันเห่าทักทายเสียงขรมพร้อมพยายามตะกุยตะกายยืนสองขามาแตะให้โดนฉัน แต่เสี้ยววินาทีกลับต้องร้องอย่างเจ็บปวด “เอ๋งงง”

 

“ไม่อยากโดนอีก เงียบไปเลย” คุณเบียร์สำทับ

 

เตะแคสเปอร์ได้ยังไงกัน ! อยากจะทุบเขาให้ช้ำในตาย เพื่อให้สาสมกับที่ทำลูกรักเจ็บแต่ก็ต้องทนไว้

 

คล้อยหลังแค่เพียงอึดใจแผ่นหลังก็นาบลงกับเบาะหนานุ่ม กลิ่นหอมที่คุ้นเคยบ่งบอกได้ดีว่านี่คือห้องนอนของฉันเอง

 

“เข้ม” คนใจดำเรียก “ไปเอาผ้าชุบน้ำมา”

 

อย่าบอกนะว่าเขาจะเช็ดตัวให้น่ะ ?! ฉันเตรียมจะเปิดเปลือกตาแล้วแสร้งทำเป็นรู้ตัวแต่คุณเข้มกลับถามแทนใจก่อน

 

“เช็ดตัวให้คุณพรีมจะดีเหรอครับ ผมว่าตื่นมาเธอจะไม่ปลื้มเอานะ”

 

“ไม่ได้เช็ดตัว”

 

“แล้วเอามาทำอะไรครับ”

 

“เช็ดเครื่องสำอาง”

 

นึกเฮี้ยนอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย !

 

“ชะ... เช็ดเครื่องสำอาง” คุณเข้มเองก็ดูเหมือนไม่อยากเชื่อ “นายเคยทำเหรอครับ”

 

“ไม่เคย” ตอบซะชัดถ้อยชัดคำเชียว

 

คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองลูกด้วย ขอให้น้ำไม่ไหล ไม่ก็โจรมาขโมยผ้าขนหนูไปจนหมดห้องทีเถอะ ฉันได้แต่สวดภาวนาในใจ เพราะเครื่องสำอางที่ช่างแต่งหน้ากองถ่ายใช้นั้นเป็นรุ่นกันน้ำ ขืนให้คนแรงวัวแรงควายอย่างคุณเบียร์เช็ดหนังหน้าคงถลอกแถมขนตาได้หลุดติดมือเขาออกมาเป็แพแน่

 

“พวกผู้หญิงเขาเอาน้ำเปล่าเช็ดเครื่องสำอางกันแน่เหรอครับนาย”

 

“คนไม่มีเมียจะรู้อะไร”

 

คำตอบของเขาทำฉันคันปากยิบ คุณเบียร์ก็ไม่รู้เหมือนกันนั่นแหละทำเป็นไปทับถมคนอื่น !


“รอสักครู่ครับ” บอกเพียงเท่านั้นคุณเข้มก็รื้อค้นลิ้นชักก่อนที่เสียงเปิดน้ำจะดังตามมาติด ๆ “ได้แล้วครับ”

 

และแล้วก็เป็นตามคาด เพราะหลังจากรับผ้ามาคุณเบียร์ก็ทั้งขัดทั้งถูไปยังส่วนต่าง ๆ บนใบหน้าของฉันอย่างไม่ปรานีปราศรัย

 

“เข้ม” ดูท่าคุณเบียร์จะเครียดขึงไม่หยอก “เช็ดยังไงมันก็ไม่ยอมออก”

 

พยายามกัดฟันอยู่พักหนึ่งจนกระทั่งผ้าขนหนูเย็น ๆ ลากปรื๊ดผ่านสิวบนหน้าผากความอดทนก็สิ้นสุดลง

 

“อือ เจ็บ” ครางคล้ายไม่พอใจแล้วจึงปัดป่ายมือโดยไม่เปิดเปลือกตา “เช็ดไม่เป็นก็ไม่ต้องมาเช็ด”

 

“ฟัค !” คุณเบียร์สบถดังลั่นจนฉันสะดุ้ง “แล้วทำไมไอ้เวรนั่นมันเช็ดเป็น”

 

ก็ไอ้ฟิล์มมันไม่ใช่ผู้ชายยังไงเล่า สิ่งที่เขาถามคุณเข้มฉันได้แต่ตอบแทนในใจ

 

“ผมว่าเราปล่อยคุณพรีมไว้แบบนี้น่าจะดีกว่านะครับ”

 

“ไม่ได้”

 

“งั้นเมื่อกี้เราน่าให้เพื่อนคุณพรีมชะ...” ฟุ่บ ! ยังพูดไม่ทันจบเสียงที่ฉันเดาว่าน่าจะเกิดจากการปาผ้าขนหนูหนัก ๆ ลงบนพื้นก็ดังขึ้น ร้อนถึงคุณเข้มต้องรีบขอโทษขอโพย “ขอโทษครับนาย”

 

“โทรเรียกคุณอ้อยมาเดี๋ยวนี้”

 

“อย่าเลยครับนาย ตอนนี้ลูกสาวคุณอ้อยไม่สบายอยู่”

 

เกิดเดดแอร์ขึ้นชั่วขณะหนึ่งก่อนที่คุณเข้มจะพยายามแก้สถานการณ์

 

“นายใจเย็นก่อนนะครับ” ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี อยากเรียกคุณเบียร์มารับฉันดีนัก “ก่อนมีคุณพรีมนายอยู่กับผู้หญิงทุกวัน ไม่เคยเห็นผู้หญิงเช็ดเครื่องสำอางเลยเหรอครับ”

 

ฟังเท่านี้ทำไมถึงได้รู้สึกหมั่นไส้เหลือเกิน “พวกเธอเอาอะไรเช็ดกัน”

 

ใช้คำว่า พวกเธอ แปลว่าจำนวนไม่ใช่น้อย... หมั่นไส้ยิ่งกว่าเดิมอีก

 

“ถ้าเคยจะถามมั้ย” นาทีนี้พูดอะไรคงไม่ถูกใจนายแล้วเป็นแน่แท้

 

“นะ... นั่นสินะครับ มาแบบจัดเต็มแล้วก็กลับไปแบบจัดเต็มกันทั้งนั้น” คุณเข้มเสียงสั่นไปหมด “เดี๋ยวผมเสิร์ชหาให้ดีกว่า”

 

ราวครึ่งนาทีก็ตะโกนอย่างยินดี “เจอแล้วครับ ! ในนี้เขียนบอกว่าล้างเครื่องสำอางที่หน้าใช้คลีนเซอร์ ถ้าที่ตาใช้อายรีมูฟเวอร์”

 

“แล้วไอ้ที่พูดมา...” คุณเบียร์เหมือนเด็กสามขวบที่เพิ่งเคยพบเจอของเล่นชิ้นใหม่ “มันหน้าตาเป็นยังไง”


“เป็นขวดครับ บนโต๊ะกระจกคุณพรีมน่าจะมี”

 

ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านหน้าฉัน “เจอแต่ขวดที่เขียนว่าอายส์แอนด์ลิปรีมูฟเวอร์ เหมือนน้ำมันแยกตัวเป็นชั้น ๆ ด้วย”

 

“อันนั้นแหละครับ”

 

เสียงคล้ายกำลังรื้อค้นอะไรบางอย่างดังขึ้น “ไม่มีอันไหนที่เขียนว่าคลีนเซอร์เลย”

 

“ผมว่าถ้ามันเช็ดตาได้ก็ต้องเช็ดหน้าได้เหมือนกันนะครับ” เมื่อคุณเข้มมีความเข้าใจที่ถูกต้องฉันก็โล่งอกไปเปราะหนึ่งแต่ยังไม่วายลอบปรือตามอง “จากในรูปดูเหมือนเขาจะเขย่าขวดแล้วเทใส่สำลีครับ”

 

ภาพคุณเบียร์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อไปจนถึงข้อศอกซึ่งกำลังเขย่าขวดอายส์รีมูฟเวอร์อย่างบ้าคลั่งทำฉันต้องกัดริมฝีปากด้านในเพื่อกลั้นรอยยิ้ม

 

“บิวตี้บล็อกเกอร์บอกว่าถ้าอยากให้เครื่องสำอางออกง่ายโดยไม่ต้องถูให้หน้าย่นก็ให้แปะสำลีทิ้งไว้สิบห้าวินาทีแล้วค่อยเช็ดออกอย่างเบามือครับ”

 

“โอเค” คุณเบียร์พยักหน้าก่อนจะกลับมาพร้อมถุงสำลีแบบแผ่น จัดการหยิบออกมาปึกใหญ่แล้วค่อยบีบน้ำสีฟ้าอ่อนลงไปจนทะลักขั้นที่ว่าพอนำมาแปะบนใบหน้าจนทั่วแล้วน้ำถึงกับไหลลงมาเปรอะลำคอ

 

จริง ๆ ขวดหนึ่งใช้ได้ตั้งหลายเดือนแต่เจอสกิลการบีบคุณเบียร์เข้าไปคาดว่าคงเช็ดได้อีกไม่เกินสองอาทิตย์เป็นแน่

 

ยังดีกว่าโดนขัดหน้าอย่างเมื่อครู่ล่ะนะ...

 

ระหว่างรอเวลาเจ้าของปลายนิ้วเย็นเฉียบก็ใส่ใจปาดรีมูฟเวอร์ส่วนเกินออกให้ไม่ว่างเว้น “เข้มจับเวลา”

 

“ครับ”

 

หลังคุณเข้มรับคำได้แค่เดี๋ยวเดียวก็ทวง “ครบยัง”

 

“อีกนิดครับนาย”

 

“สิบห้าวิฯ ทำไมนานจัง” มีบ่นตามหลังอีกต่างหาก

 

“ได้แล้วครับ”

 

ยามลากสำลีไปตามใบหน้าคุณเบียร์ดูตื่นเต้น “ออกจริงด้วย”

 

“ดีครับดี” คุณเข้มเออออ “เดี๋ยวผมไปเอาผ้าชุบน้ำผืนใหม่มาให้นะครับ”

 

“อือ” รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปากสีชมพูคล้ำแม้จะมองเห็นไม่ชัดเจนเท่าไหร่แต่มันกลับแจ่มชัดในความรู้สึก

 

“เป็นยังไงบ้างครับ”

 

“สะอาดแล้ว” รับผ้าจากคุณเข้มแล้วเขาจึงเช็ดหน้าซ้ำให้อีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นไปอย่างเบามือกว่าครั้งก่อนมาก “ไม่เห็นยากเลย”

 

“ตั้งแต่มีคุณพรีม ดูนายต้องทำอะไรแปลก ๆ เยอะแยะไปหมดเลยนะครับ”

 

คนถูท้วงชะงักก่อนจะครางงึมงำ “นั่นสิ”

 

“...”

 

“ถ้าต้องเหนื่อยขนาดนี้ มีคนเดียวก็พอแล้ว”


เวลาโมโหก็เผด็จการเป็นที่สุด แต่บทจะอารมณ์ดีก็น่าเอ็นดูจนตั้งตัวไม่ทัน

 

“นายจะให้ผมจัดการเพื่อนคุณพรีมจริงเหรอครับ ในสายตาผมเขาก็ดูคบกันเหมือนเพื่อนปกตินะ” คุณเข้มเลียบ ๆ เคียง ๆ “ตื่นมาเจอว่าเพื่อนโดนทำร้ายผมว่าคุณพรีมน่าจะไม่โอเค”

 

เหมือนวันนี้คุณเข้มจะพูดแทนใจฉันทุกอย่าง คาดเดาไม่ได้เลยว่าตกลงจะเข้าข้างใครกันแน่ ฉันหรือคุณเบียร์

 

“ค่อยคุยตอนดื่ม” ยิ่งคุณเบียร์บอกปัดฉันยิ่งใจคอไม่ค่อยดี

 

“งั้นผมขอตัวไปเตรียมเครื่องดื่มก่อนนะครับ” ค้อมศีรษะแล้วคุณเข้มจึงเดินออกจากห้อง

 

หลังเช็ดหน้าเรียบร้อยคุณเบียร์ก็ดึงผ้าห่มมาคลุมให้ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่แคสเปอร์กระโดดขึ้นเตียง

 

“แคสฯ” เพราะกลัวว่าคุณเบียร์จะตีมันอีกฉันจึงเอื้อมมือไปกอดแคสเปอร์ซึ่งทิ้งตัวลงนอนด้านข้างแน่นพร้อมแกล้งละเมอ “แคสฯ บอกคุณเบียร์ที”

 

“หงิงงง” เจ้าตัวดีครางรับมุกพร้อมเกยคางลงบนไหล่

 

เพราะกลัวว่าเขาจะไม่เข้าใจเพศสภาพของเพื่อนเลยพูดเกินจริงเล็กน้อย “บอกคุณเบียร์ทีว่าฟิล์มเป็นตุ๊ด”

 

เงียบไปพักหนึ่งเขาจึงทำในสิ่งที่ฉันไม่คาดฝันนั่นคือการประทับริมฝีปากฉ่ำชื้นลงบนหน้าผาก ก่อนจะปิดไฟเดินออกจากห้อง

 

กริ๊ก ! เสียงกลอนประตูดังก้องในความมืดมิด

 

ทั้ง ๆ ที่เคยมั่นใจว่าความรู้สึกนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เลย แต่แล้วทำไม...

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ความอบอุ่นที่ยังตราตึงแผ่ซ่านลามเลียไปทั่วร่างอย่างช้า ๆ ส่งผลให้หัวใจเต้นถี่ขึ้น

 

คนอย่างฉัน มีสิทธิ์รู้สึกดีกับใครสักคนได้จริง ๆ เหรอ ?

 

“แคสฯ” ฉันเรียกเจ้าหมาอ้วนเสียงอ่อย “พริมาไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้ว แคสฯ จะเก็บของจำเป็นหนีไปกับพริมามั้ย”

 

“งี้ดดด” เสียงประหลาดที่มันตอบกลับมานั้นฉันทึกทักไปเองว่า เอาสิพริมา แคสฯ ก็ไม่อยากอยู่กับพ่อใจดำเหมือนกัน

 




สร่างเมาในตอนเช้าฉันก็ปล่อยแคสเปอร์ออกจากห้องแล้วโทรหาฟิล์ม พอได้ยินเสียงเพื่อนตอบรับแข็งขันก็โล่งใจ หลังวางสายค่อยรื้อลังกระดาษมากางไว้ตรงกลางห้อง

 

อาทิตย์หน้าหลังถ่ายรายการบุกบ้านดาราเสร็จเรียบร้อยเราจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ช่วงที่รอให้หลานพี่อ้อยติวเสร็จฉันขอไปตายเอาดาบหน้า ให้เช่าห้องพักรายวันแบบรูหนูอยู่ก็เอาแต่จะไม่ยอมให้คุณเบียร์ข่มเหงรังแกอีกแล้ว

 

แต่แค่เปิดตู้เสื้อผ้าฉันก็ต้องถอนหายใจกับจำนวนชุด กระเป๋า และหมวกที่งอกเพิ่มจากวันแรกที่เข้ามาอยู่ที่นี่ถึงสามเท่า

 

การเปลี่ยนสายงานทำให้อาชีพนางแบบของฉันรุ่งโรจน์ขึ้น เพราะตั้งแต่เริ่มเป็นที่จับตามองในฐานะดาราหน้าใหม่สปอนเซอร์ก็ติดต่อผ่านพี่อ้อยและส่งของมาให้ไทด์อินผ่านการแต่งกายทางอินสตราแกรมกันอย่างถล่มทลาย

 

ซึ่งนั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องดี แต่ที่ร้ายคือของเยอะขนาดนี้มิต้องจ้างบริษัทขนย้ายกันเลยหรือยังไง !

 

เนื่องจากวันนี้มีฟิตติ้งชุดช่วงบ่ายและถ่ายละครตอนค่ำดังนั้นหลังสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วฉันจึงเสียบหูฟังก่อนคัดแยกเครื่องประดับชิ้นเล็กชิ้นน้อยจำพวกหมวก ต่างหู กำไล และสร้อยคอ

 

...ฉันจะพาเธอลอย ล่องไปในอวกาศที่มีแต่เธอมีแต่เธอแต่ไม่ต้องกลัว ฉันจะพาเธอลอยล่องไปในอันตรายจะมีแต่เธอมีแต่เธอแต่ไม่ต้องกลัว ระหว่างนั้นเพลงในแอปพลิเคชันสโปติฟายด์ก็เล่นไปตามลำดับในเพลย์ลิสต์ ฉันเร่งเสียงให้ดังขึ้นจนเกือบจะแตะระดับสูงสุดก่อนจะเอื้อมหยิบโชกเกอร์แบรนด์ Kiss XXX ซึ่งยังติดอยู่กับแพ็กเกจกระดาษมา แต่ยังไม่ทันจะได้ยัดใส่กล่องกระดิ่งปลอมที่คล้องไว้กับเนื้อผ้าซาตินก็หลุดออกแล้วกลิ้งหลุน ๆ ไปทางประตูห้อง ลาลาลาลอย ลาลาละลอย ลาลาลาลอย...

 

 ฉันลุกขึ้นเดินไปก้มเก็บแต่วินาทีที่เงยหน้าขึ้นน็อตที่ยึดเซฟประตูก็ลอยละลิ่วแหวกอากาศมาตกตรงหน้า ฟิ้ว !

 

นี่มันอะไรกัน ?! อีเฟกต์จากเพลงลาลาลอยของน้องทอยเหรอ

 

ยืนงงได้เพียงชั่วครูพอหันมองไปทางประตูพลันต้องผงะแล้วรีบดึงหูฟังออกเมื่อเห็นว่ามือจับขยับคล้ายโดนกระแทก

 

ตึง !

 

“โฮ่ง !” เสียงกระแทกประตูและเสียงเห่าดังขึ้นพร้อมกัน

 

“เดี๊ยววว ! ใจเย็น” ก่อนที่ประตูจะได้พังจากน้ำมือคนด้านนอกจริงฉันก็รีบตะโกนบอกแล้ววิ่งไปถอดเซฟพร้อมหมุนลูกบิดดึงประตูเปิดออก “มีอะไรคะ คุณเบียร์มากระแทกประตูห้องพรีมทำไม”

 

เอื้อมมือร้อนผ่าวมาจับไหล่ให้หมุนซ้ายขวาสำรวจจนทั่วครู่หนึ่ง จนมั่นใจว่าฉันยืนอยู่ในสภาพครบสามสิบสองไม่มีอะไรบุบสลายคนตัวโตในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าฝ้ายผมเผ้ายุ่งไม่เป็นทรงก็ระบายลมหายใจ “ลูกไปปลุกผมแล้วลากขากางเกงมาที่ห้องคุณ นึกว่าคุณเป็นอะไร”

 

เลยกระแทกประตูเป็นบ้าเป็นหลังเนี่ยนะ... เชื่อเขาเลย “ไม่เป็นไรค่ะ พรีมแค่ไม่ได้ยิน แคสฯ อ่ะเว่อร์”

 

“ลูกติดคุณ คุณก็รู้”


“โฮ่ง !” ไอ้ตัวขี้ฟ้องวิ่งส่ายหางดิ๊ก ๆ เข้ามาหาฉันเหมือนว่าตัวเองเป็นผู้ชนะแล้ว สายตาฉายชัดว่า พริมา แคสฯ มาหาแล้วมาเล่นกันเถอะ

 

วุ่นวายนักนะเจ้าหมาอ้วน !

 

“ร้องหาคุณเช้าเย็นแบบนี้ผมต้องเจาะช่องหมาลอดให้มันมั้ย”

 

แคสเปอร์ตัวเท่าลูกวัวระหว่างเจาะช่องหมาลอดกับถอดประตู ฉันว่าอย่างหลังน่าจะเป็นไปได้มากกว่า

 

แต่จะต้องทำแบบนั้นทำไมล่ะในเมื่ออีกไม่นานฉันก็ต้องไปแล้วนี่นา... แค่คิดว่าแคสเปอร์ต้องอยู่กับพ่อขี้โมโหร้ายอารมณ์แปรปรวนฉันก็หายใจไม่ทั่วท้อง

 

หลุบมองการแต่งกายของฉันแล้วจึงถาม “สร่างเมาแล้ว ?”

 

พอถูกทักถึงเรื่องนี้ใบหน้าพลันร้อนผ่าว แต่เพราะคิดคำตอบได้ตั้งแต่ตอนตื่นนอนแล้วว่าจะเอายังไงกับชีวิตต่อไปจึงตีเนียน “รู้ด้วยเหรอคะว่าพรีมเมา”

 

“...”

 

“พรีมจำได้แค่ว่าเมื่อคืนปาร์ตี้บาร์บีคิวที่บ้านพลอย ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่บนเตียงนอนแล้ว” ทั้งที่หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำแต่ก็ยังปั้นหน้างุนงง “สงสัยคุณเข้มจะเป็นคนพากลับมาแน่ ๆ เลย”

 

“ผมต่างหากที่พาคุณกลับ”

 

“งั้นเหรอคะ” แม้จะพยายามควบคุมแล้วแต่ฉันก็รู้สึกว่าน้ำเสียงของตัวเองสั่นเล็กน้อย “ขอบคุณนะคะ”

 

“งี้ดดด โฮ่ง ๆ ๆ !” เสี้ยววินาทีแคสเปอร์ก็เห่าอย่างบ้าคลั่งคล้ายกับจะเรียกคุณเบียร์เข้าไปดูอะไรบางอย่าง แน่นอนว่าฉันรีบขยับตัวบังรอยแยกตรงประตู

 

แต่มันก็ยากตรงที่เขาตัวสูงกว่าจึงสามารถมองเห็นสิ่งที่ฉันซุกซ่อนได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามสักนิด “เอากล่องออกมาทำไม”

 

ไอ้หมาทรยศ ตอนแรกเขาไม่สนใจแล้วเชียว จำไว้เลย... วันนี้งดขนม !

 

ลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ค่อยตอบ “เก็บของค่ะ หลังถ่ายรายการบุกบ้านดาราจบพรีมจะย้ายออกแล้ว”

 

เกิดความเงียบขึ้นอึดใจหนึ่งก่อนที่เขาจะเลิกคิ้ว “จำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลย ?”

 

“ค่ะ”

 

รอยยิ้มปรากฏตรงมุมปาก “ถ้าจำไม่ได้แล้วจะหาเรื่องย้ายออกทำไม”

 

แววตาคู่นั้นเจ้าเล่ห์จนรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ไปทั้งตัว

 

“ก็คุณเบียร์ไม่รักษาสัญญาไง” นอกจากเสียงจะสั่นแล้วตอนนี้ขาทั้งสองข้างยังสั่นพั่บ ๆ เพราะรู้สึกตัวว่ากำลังจะถูกจับไต๋ได้อยู่รอมร่อ “ยกให้แล้วก็ยังวนเวียนมาอยู่อีก”

 

“อ้อออ” ลากเสียงยาวแล้วเขาก็ไล้ปลายลิ้นสีชมพูอ่อนตามแนวริมฝีปากได้รูป “งั้นเหรอ”

 

และนั่นก็ทำให้ฉันเผลอหุบปากฉับ


แต่เพียงครู่เดียวก็รีบตั้งสติแล้วชักแม่น้ำทั้งห้า “พรีมต้องรู้สึกยังไงที่มาอยู่ใต้ชายคาบ้านกับผู้ชายที่ประกาศปาว ๆ ว่าชอบตัวเอง มันไม่ใช่เรื่องปกติเลยนะคะ”

 

ให้รู้ไม่ได้ว่าเหตุผลที่แท้จริงนั้นคือฉันชักจะหวั่นไหวไปกับความเป็น เขา แล้ว

 

“ก็ไม่ต้องรู้สึกยังไง อยู่ไปแบบนี้แหละ” คุณเบียร์บอกหน้าตาย “คุณย้ายผมก็ย้าย”

 

“...”

 

“ต่อให้หนีไปซื้อบ้าน เพื่อนบ้านก็ต้องเป็นผม”

 

ผมไม่เคยฝืนใจใครฉับพลันประโยคที่เขากระซิบข้างหูเมื่อคืนนั้นก็ลอยขึ้นมาแต่รู้ไว้คุณเป็นคนแรกที่ผมจะบังคับเอาทุกอย่างมา

 

“ติดใจอะไรพรีมนักหนาคะ” ฉันถามอย่างอ่อนใจ ครั้นจะให้คิดว่าคืนนั้นตัวเองเด็ดสะระตี่ก็เชื่อไม่ลง

 

“คุณแปลก” ประสานสายตากันได้เพียงชั่วครู่ฉันก็ต้องเสมองแคสเปอร์ซึ่งตอนนี้นั่งเกาหูเป็นวรรคเป็นเวรราวกับจะรอดูว่ามีเห็บหมัดสักตัวกระโดดออกมาไหม “เป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นซะแต่แรกก็จบ”

 

“เป็นไงคะ บอกมาเลย พรีมจะเป็นมันซะ...”

 

“เป็นของผม”

 

คนบ้า !

 

ฟังที่พูดจบฉันก็เตรียมจะปิดประตูแต่เขากลับยันฝ่ามือเข้ากับบานไม้ “เดี๋ยว”

 

“อะไรอีกคะ” ถ้ายังจะแหย่กันเล่นให้เขินอีกฉันเตะผ่าหมากตัวงอเป็นกุ้งจริงด้วย

 

“มียาแก้ปวดไหม”

 

“คุณเบียร์ไม่สบายเหรอคะ” เพิ่งสังเกตว่าเขาหน้าแดงก็ตอนนี้เอง

 

“อือ ปวดหัวแล้วก็ครั่นเนื้อครั่นตัว”

 

เล่าอาการแค่นี้หน้าพี่อ้อยและลูกสาวตัวจ้อยก็ลอยขึ้นมาในมโนภาพทันที

 

หลังถือวิสาสะเลื่อนมือไปนาบแก้มสากแล้วพบว่าทุกตารางนิ้วร้อนฉ่าก็รีบถามปากคอสั่น “เคยเป็นอีสุกอีใสหรือยังคะ”

 

เนื่องจากเมื่อวานตอนบ่าย ๆ คุณครูที่โรงเรียนโทรมาบอกพี่อ้อยว่าตันหยงไข้ขึ้น ให้กินอะไรก็อาเจียนออกมาหมดแถมยังมีอาการอ่อนเพลียอย่างไม่ทราบสาเหตุ ดังนั้นเธอจึงขออนุญาตรับลูกไปหาหมอก่อนจะพบว่าตันหยงเป็นโรคอีสุกอีใส ซึ่งเชื้อที่ก่อให้เกิดโรคก็เป็นเชื้อไวรัสสามารถแพร่กระจายผ่านอากาศได้

 

หากอาการเพิ่งแสดงออกในตอนนี้ก็แปลว่าตันหยงติดโรคมาสักพักแล้วแต่อยู่ในระยะฟักตัวซึ่งก็สามารถแพร่เชื้อมาถึงคุณเบียร์ผ่านทางเสื้อผ้าของพี่อ้อยผู้ซึ่งมารับฉันที่คอนโดแทบทุกวันได้

 

“อีสุกอีใส” คุณเบียร์เอียงคอ “มันคืออะไรเหรอ”

 

โอละพ่อแล้วไง !

 

“ไปโรงพยาบาลกันค่ะ”

 


ต่อให้หนีไปซื้อบ้าน เพื่อนบ้านก็ต้องเป็นโผมมมมม

งอแง ๆ ๆ ฟีลลิ่งแบบหนีได้ก็หนีไป พี่หน้าด้านพอที่จะตามงี้ก็ได้เหรอ

ฮืออออออ

 

 



เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ



*อิมเมจตัวละคร*

   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21.828K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #52857 18233001 (@18233001) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 00:21
    ขำ ขำ ค่ะ คนไม่เคยมีเมียเช็ดเครื่องสำอางค์ไม่เป็น เดือดร้อน "เกิ้น "ค่ะ
    #52,857
    0
  2. #50684 Mameaw555 (@thatcharisa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 13:17
    มันน่ารักมากตรง ลูกติดคุณ คุณก็รู้ เขิลลตัวแตก!!!!
    #50,684
    0
  3. #46146 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 01:59

    เผด็จการ แต่ก็ชอบบบบ

    #46,146
    0
  4. #44679 blankmode (@blankmode) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 01:00
    มาว่ะๆๆๆๆ
    #44,679
    0
  5. #39900 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 18:10
    แงงงงงเด็กชายเบียร์
    #39,900
    0
  6. #39517 Sinek Blue (@sinek1411) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 18:14
    เขิลกันตัวแตกไปเลย มันก็ออกชมพูๆ หน่อยๆ
    #39,517
    0
  7. #39035 HOKYM (@ilfeinmymen126) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 22:51
    ยอมมมมมมเค้าเหอะพรีมมม
    #39,035
    0
  8. #37740 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 19:27
    ฟินไม่สุดเมื่อนึกถึงกวาง มันยังงัยกันแน่ ถ้าปักใจขนาดนั้นทำไมมาวุ่นวายกะคนอื่น
    #37,740
    1
    • #37740-1 pj259799 (@pj259799) (จากตอนที่ 18)
      21 พฤษภาคม 2562 / 12:45
      ใช่ค่ะ ยิ่งอิมเมจตัวละครกวางเป็นพี่ผัก(พัค ชินเฮ)ด้วยยิ่งเกลียดไม่ลงบวกสงสารด้วยอะมันจะฟินมากถ้าไม่ปูเนื้อเรื่องของกวางมาแบบนี้
      #37740-1
  9. #37396 Cali17 (@cali17) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 09:07
    ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆให้อ่านค่ะ ตอนล้างเครื่องสำอางตลกมาก
    #37,396
    0
  10. #37000 darkeye2229 (@darkeye2229) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 01:52
    "ลูกติดคุณ คุณก็รู้"
    บึ้ม!!!!!!! ตายไปเลยกับประโยคนี้ คุณเบียร์โว้ยยยยยยยยย

    ขำตอนคุณเบียร์กับคุณเข้มช่วยกันเช็ดเครื่องสำอางค์อ่ะ ขำออกเสียงเลยนะจริงๆ 5555
    #37,000
    0
  11. #36858 sutimaSu (@sutimaSu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 15:43

    ชอบฟิลริ่งแคสเปอร์5555

    เกาหูเป็นวรรคเป็นเวร5555 ผมไม่รู้ ผมรอพ่อ กับ แม่ตกลงกันอยู่

    #36,858
    0
  12. #35731 iiiiloveyou (@iiiiloveyou) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 14:18
    เด็ดสะระตี่555+
    #35,731
    0
  13. #34438 Winsley A. Hermine (@Wawatsanuna) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 18:39
    คุณเบีนร์น่ารักมากกกก ตอนเรียกแคสว่าลูก แต่ไม่น่ารักตรงที่ไม่ชัดเจนกับกวางนี่แหละ
    #34,438
    0
  14. #34192 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 00:26
    คุณเบียร์ชอบนางเอกแล้วอย่าปากแข็งสิคะ
    #34,192
    0
  15. #33061 phimpathipharn (@phimpathipharn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 23:25
    ความพ่อความแม่แล้วปะ
    #33,061
    0
  16. #32258 P.khun (@ppluem) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 03:14
    หมั่นไส้การจะตามติดไปเป็นเพื่อนบ้าน 555555555555555555
    #32,258
    0
  17. #31946 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 21:46
    ไปไหนไปด้วย :)
    #31,946
    0
  18. #31904 KaipimNacha (@KaipimNacha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 11:32
    น่าร้ากกกก
    #31,904
    0
  19. #31751 Ros-Sudjai (@Sudjai-Padthong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:06
    คำว่าโผมมมมม​ นึกถึงเรื่องหัวใจศิลาเลยอ่ะบี้​ พี่ต่อบอกมินตาว่า..ถ้าเกลียดผม​ ก็อย่ามายุ่งกะโผมมมมมมมม​ เออ​ ฟิลลิ่งต่อแยเหมือนกันค่ะ55555555​
    #31,751
    0
  20. #31532 tphee (@tphee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 06:05
    เข้ามารอเปิดตะปอยนะบี้
    #31,532
    0
  21. #31531 maywis (@nattariga77777) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:57
    รักคุณเบียร์ ขอนะพริมร
    #31,531
    0
  22. #31530 Maithip Meeklai (@maithip) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:33
    กรี้ดๆๆๆๆๆๆ ฉันต้องเขินกับพระเอกของบู้บี้อีกกี่คนนนนนน
    #31,530
    0
  23. #31529 Bebe_nn (@nn9991679) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:30
    พี่ยอมทุกอย่างก็บอกมาเถอะ แค่น้องต้องอยู่ข้างๆพี่งี้ //ไรท์บี้สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #31,529
    0
  24. #31528 SK2907 (@jajea) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 20:17
    ถ้าน้องไปซื้อบ้านจริง หมู่บ้านที่ซื้อจะมีคนอยู่แค่สองหลังใช่ไหมคะ อีพี่ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้แน่
    #31,528
    0
  25. #31527 Aemie (@tharay_m) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 20:11
    นี่คือจีบ หรือแค่อยากซ้ำ แม่ชีถ้ายอมให้ซ้ำ แล้วเค้าจะแยกย้ายไหมอ่ะ?
    #31,527
    0