Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 16 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 14: ‘ถ้า’ ที่ทำทั้งหมดเป็นแค่คำขู่ [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211,784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16,845 ครั้ง
    5 เม.ย. 62

***พาร์ทนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลใดทั้งสิ้น***



LOVE THERAPY 

บำบัดรักบทที่ 14ถ้าที่ทำทั้งหมดเป็นแค่คำขู่





 

Clara talks.

“สวัสดีค่ะคุณคลาร่า” ทันทีที่เห็นฉัน แม้อายุของเธอจะมากกว่าถึงยี่สิบกว่าปีแต่คุณตะวันเลขาหน้าห้องของเตี่ยก็ยกมือไหว้

 

“สวัสดีค่ะ” ฉันไหว้ตอบ “มาหาเตี่ยค่ะ”

 

ผลักประตูบานไม้หนักอึ้งเปิดให้แล้วจึงผายมือ “คุณท่านบอกไว้แล้วค่ะ เชิญเลยค่ะ”

 

ค้อมศีรษะแสดงความขอบคุณครั้งหนึ่งฉันค่อยเดินมาในห้อง เนื่องจากไม่ค่อยกล้ารบกวนท่านแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้วเมื่อเห็นว่าเตี่ยกำลังหน้าดำคร่ำเครียดอ่านเอกสารอยู่จึงทรุดตัวลงนั่งตรงโซฟารับแขกอย่างเงียบเชียบ

 

“ไหนเรื่องสำคัญที่บอกว่าจะคุย” เตี่ยถามโดยไม่ยอมเงยหน้าขึ้น

 

สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เฮือกหนึ่งฉันจึงเอ่ยถึงเรื่องที่ตัวเองเฝ้าคิดทบทวนตั้งแต่เช้ามืดจนถึงช่วงสาย “หนูขอย้ายออกมาอยู่ข้างนอกได้ไหมคะ”

 

หลังปิดแฟ้มเอกสารในมือลงจึงปรายตามอง “มีปัญหาอะไร ทำไมถึงอยู่บ้านไม่ได้”

 

“ไม่ได้มีปัญหาอะไรค่ะ” ฉันโกหก จะให้บอกความจริงได้ยังไงว่าเมื่อเช้าแค่ได้ยินเสียงพี่ไวน์สมองก็ไพล่นึกไปถึงเหตุการณ์ในวัยเด็กที่ถูกเขาผลักลงไปในสระจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด และเพราะเขาเป็นลูกเมียรักดังนั้นนอกจากจะไม่กล้าลงโทษแล้วเตี่ยยังทำนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก “แต่หนูโตแล้วเลยอยากลองออกมาใช้ชีวิตเองบ้าง”

 

“ถ้าเหตุผลแค่นี้เตี่ยไม่อนุญาต”

 

“แต่...” คำพูดหลุดหายลงคอเมื่อประตูบานไม้ถูกผลักเข้ามาโดยพี่เบียร์ พอเห็นว่าฉันอยู่ในที่ ๆ ไม่สมควรเขาก็เอียงคอ

 

เพราะนึกถึงอดีตแล้วรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจดังนั้นจึงยกมือไหว้พี่ก่อนจะแอบใช้ปลายนิ้วกรีดน้ำตาออก

 

“เบียร์มีอะไร” เตี่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าอย่างเห็นได้ชัด

 

“ลดเงินสนับสนุนพรรคประชารังสรรค์ลงครึ่งนึงได้มั้ย” ได้ยินที่พี่ขอเตี่ยก็เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะก่อนขมวดคิ้ว

 

“ทำไม ใครทำอะไรให้เบียร์ไม่พอใจหรือเปล่า”

 

“ครับ” พี่ผงกศีรษะ

 

“ถึงเราจะลดแต่คนสนับสนุนพรรคอีกคนเขาก็ยังมี อีกอย่างเตี่ยก็มีร่างพรบ.ที่อยากจะให้พวกนั้นยื่นในสมัยหน้าอยู่” จ้องตากันครู่หนึ่งแล้วพี่ไม่ยอมอ่อนข้อเตี่ยก็ยกยิ้มมุมปากก่อนประสานมือ “ดูท่าจะไม่พอใจจริง ๆ สินะ”

 

“...”

 

“เอางี้ เข้ามาบริหารงานเต็มตัวสิ ถ้าเบียร์ยอมรับตำแหน่งรองประธานฯ จะทำอะไรก็ทำไปเลย”

 

ได้ยินเพียงเท่านั้นฉันก็นึกรู้คำตอบอยู่ในใจว่ายังไงพี่ก็คงต้องปฏิเสธแน่เพราะเขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดหลายปี แต่แล้วทุกอย่างกลับผิดคาดไปหมดในเมื่อ...

 

“ก็ได้”


อาจเพราะเตี่ยเองก็คิดไม่ต่างจากฉันดังนั้นพอได้ฟังคำตอบของพี่เลยชะงักค้าง ครู่หนึ่งจึงย้ำเพื่อความแน่ใจ “พูดจริง ๆ เหรอ”

 

“ครับ”

 

“งั้นเริ่มวันนี้เลย ตอนเย็นมีงานเลี้ยงผู้ถือหุ้นของไทโคเบียร์ไปสิ” ไทโคคือหนึ่งในกิจการที่เตี่ยถือหุ้นอยู่ทำเกี่ยวกับชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ หุ้นส่วนส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ “ชวนหนูกวางด้วย”

 

ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่มีโอกาสเตี่ยก็พยายามจะดึงพี่กวางเข้าใกล้พี่เสมอ แม้จะเกิดไม่ทันได้เห็นหน้าแม่ใหญ่แต่ดูท่าแล้วที่ใคร ๆ บอกว่าพี่กวางมีลักษณะและนิสัยคล้ายท่านราวกับพิมพ์เดียวกันคงเป็นเรื่องจริง

 

“เตี่ยอย่ากดดันเขาเลย” พี่เบียร์รู้ทัน

 

“แล้วเบียร์จะไปกับใคร” ถึงเตี่ยจะดื้อแพ่งสักแค่ไหนแต่เขาก็ยอมฟังลูกชายคนโตเสมอ “งานแบบนี้ต้องมีคู่ควงสิ”

 

คนอย่างพี่น่ะผู้หญิงเยอะแยะไปหมด โทรกริ๊งเดียวสาวสวยระดับนางงามก็พร้อมใจกันยกเลิกทุกนัดเพื่อมาอยู่กับเขาแน่นอน หลังงานเลี้ยงเลิกราก็คงชวนกันไปต่อที่ไหนสักแห่งตามแบบฉบับอย่างไม่ต้องสงสัย

 

คิดแล้วรู้สึกผิดกับพี่พรีมเหลือเกิน ไม่น่าเลย... ไม่น่าเข้าข้างตัวเองเลยว่าพี่จะเปลี่ยนแปลงได้

 

“คลาร่า”

 

“...”

 

“คลาร่า”

 

“คะ !” ห้วงความคิดของฉันสะดุดเมื่อพี่เดินมาหยุดตรงหน้า “เรียกน้องทำไมคะ”

 

ยีศีรษะกันด้วยสีหน้ามันเขี้ยวหนหนึ่งค่อยถาม “เย็นนี้ว่างมั้ย”

 

“ว่างค่ะ พี่มีอะไรเหรอ”

 

“เป็นคู่ควงให้ที”

 

 

“น้องไม่ชอบงานแบบนี้เลย” ฉันบ่นอุบระหว่างที่เฝ้ามองตัวเลขสีแดงไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อย ๆ “ทำไมพี่ไม่ใช้ผู้หญิงคนอื่นล่ะคะ”

 

“วุ่นวาย”

 

คำตอบสั้นทว่าใจความครบถ้วนทำฉันเบิกตากว้าง ไม่นึกเลยว่าในชีวิตจะได้ยินจากปากเขา “แต่ก่อนก็เห็นควงไม่ซ้ำหน้า เดี๋ยวนี้เริ่มบ่นว่าวุ่นวาย พี่ป่วยป่ะเนี่ย”

 

ถึงเขาจะไม่ยอมเอื้อนเอ่ยอะไรอีกแต่ฉันก็พยายามจับสังเกตจากท่าทาง แต่น่าเสียดายตรงที่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ฉันกลับอ่านพี่ไม่ออกเลยสักนิด กระทั่งลิฟต์เปิดแล้วเราเดินผ่านซุ้มประตูหรูหราเข้างานมาจึงเริ่มงอแงอีกครา “แค่เจอแสงเพชรของพวกคุณหญิงคุณนายส่องตาน้องก็ปวดตาจนอยากกลับบ้านแล้ว”

 

“อดทนหน่อย” ดูจากสายตาพี่ก็ไม่ได้มีความสุขสักเท่าไหร่ติดจะเหนื่อยหน่ายใจด้วยซ้ำ แต่อาจเพราะมีเลือดนักธุรกิจอยู่เต็มเปี่ยมดังนั้นใบหน้าจึงยิ้มแย้มแจ่มใสยามที่พาฉันเดินไปเขย่ามือทักทายพร้อมรัวภาษาอังกฤษกับพวกหุ้นส่วนต่างชาติ

 

จากประสบการณ์ที่ได้เจอมาทั้งชีวิต ระหว่างภาษาไทยกับภาษาอังกฤษ ฉันว่าเขาพูดอย่างหลังรู้เรื่องกว่าเยอะ

 

ผ่านไปไม่เท่าไหร่พลังชีวิตฉันก็หายไปครึ่งหลอด ขณะที่กำลังจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำเสียงเรียกก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง “พี่เบียร์ ?”

 

และเมื่อเราทั้งคู่หันกลับไป ผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งผมดัดเป็นลอนในชุดราตรีสีทองคว้านด้านหน้าลงจนแทบจะถึงหน้าท้องก็เดินกึ่งวิ่งมาหยุดตรงหน้า

 

“พี่เบียร์จริง ๆ ด้วย” เธอคว้ามือข้างที่ว่างของพี่มากุมจนเกือบจะชิดอกเต่งตึงโดยไม่เห็นหัวฉันสักนิด “จำไหมได้ไหมคะ”

 

หิวมาจากไหนเหรอยะหล่อน !

 

“ไหม ?” พี่ทวนคำ

 

“ค่ะ ไหมน้องพี่ธนัต พี่ธนินทร์ไงคะ”


ได้ยินสองชื่อหลังประกายตาของพี่กลับฉายแววชวนขนลุกขึ้นแต่เพียงแค่เดี๋ยวเดียวก็เปลี่ยนเป็นปกติโดยที่คู่สนทนาไม่ทันจับสังเกต “โตขึ้นเยอะเลย”

 

“แน่สิคะ ไม่ได้เจอกันตั้งสิบกว่าปีแน่ะ” โทนเสียงเอ็นดูคงทำให้หัวใจของเธอพองฟูไม่น้อย “แล้วนี่พี่เบียร์มากับคุณลุงเหรอคะ”

 

“เปล่า” พี่ส่ายหน้า “มาแทน”

 

“พี่เบียร์ทำงานกับคุณลุงแล้วเหรอคะ” เธอมีท่าทียินดีอย่างเห็นได้ชัด

 

“อือ แล้วไหมล่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

 

“ไหมเป็นเลขาของคุณวิวัฒน์ลูกชายหุ้นส่วนใหญ่ของไทโคค่ะ เพิ่งทำได้เดือนเดียวเอง” นิยามเดียวที่จำกัดความสายตาของเธอที่มีต่อพี่ตอนนี้ได้ก็คือต้องการสานสัมพันธ์ “ถ้ารู้มาก่อนว่าพี่เบียร์จะรับช่วงต่อจากคุณลุงคงมาสมัครเป็นเลขาพี่เบียร์แล้ว”

 

อ่อยเหยื่อเบอร์แรงที่สุดชนิดว่าแม่นางเอกจอมแอ๊บอย่างยี่หวาชิดซ้ายเลยทีเดียว

 

ด้วยความหมั่นไส้ฉันจึงกระชับมือเข้ากับแขนของพี่ก่อนพูดเหมือนไม่เห็นเธออยู่ในสายตา “พี่คะ เรายังทักทายผู้ใหญ่ไม่ถึงครึ่งเลยนะ”

 

“นั่นสิ” ยิ้มพร้อมทำน้ำเสียงคล้ายเสียดายก่อนจะบีบมือเธอตอบหนหนึ่งค่อยบิดมือตัวเองออกอย่างช้า ๆ “ไว้คุยกันวันหลังนะ”

 

เจอการตัดบทแบบนุ่มนวลเข้าไปคุณเลขานมตู้มก็เหลือบมองฉันด้วยแววตาอาฆาต ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าแล้วหยิบกระเป๋าเปิดเอานามบัตรส่งให้พี่ “นี่นามบัตรไหมนะคะ”

 

ตามธรรมเนียมหากเธอทำแบบนี้เขาก็ต้องส่งนามบัตรตัวเองคืนกลับไปบ้าง แต่แล้วคนในอ้อมแขนของฉันกลับทำเพียงแค่รับมาแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “ทำไงดี พี่ไม่มีนามบัตร”

 

“งั้นเป็นเบอร์ก็ได้ค่ะ” เธอปลดล็อกโทรศัพท์แล้วยื่นให้เขาอย่างว่องไว

 

“โอเค” อมยิ้มเล็กน้อยพี่จึงรับมันมากดเลขสิบหลัก ตอนแรกฉันเบ้ปากแล้วทำเป็นกลอกตาแต่พอหันมองหน้าจออีกหนพลันต้องชะงักค้างเมื่อจำเลขท้ายสี่หลักได้แม่นว่านั่นเป็นเบอร์ของพี่เข้มไม่ใช่เบอร์ส่วนตัวของพี่

 

งงไปหมดแล้ว... ทำไมพักนี้พี่ดูหวงเนื้อหวงตัวพิกล ทั้งที่ถ้าเป็นแต่ก่อนถ้ามีผู้หญิงสวยระดับดารามาหย่อนเบ็ดต่อหน้าคงไม่แคล้วยัดกุญแจรถตัวเองใส่มือฉันแล้วดอดตามเขาไปแท้ ๆ

 

“แล้วคุยกันนะคะ” ปรายตามองฉันเล็กน้อยแม่ลูกนักการเมืองจึงหมุนตัวอย่างสง่างามเดินจากไป

 

รอจนเธออยู่พ้นระยะการได้ยินแล้วค่อยถาม “สวยออก แปลกใจนะที่พี่ไม่เอา”

 

“นั่นสวย ?”

 

“ถ้าแบบนี้เรียกไม่สวย แล้วในงานนี้มีใครสวยบ้าง” หากตัดอคติออกไปแล้วฉันก็ต้องยอมรับอย่างไม่อายเลยว่าไหมมีรูปหน้าที่คมเข้ม ผิวสีแทนดูเซ็กซี่ อกเป็นอกเอวเป็นเอว ผู้ชายหน้าไหนเห็นก็ต้องหูตั้งทั้งนั้น

 

เหลียวมองรอบกายสักพักเขาก็เงียบก่อนจะเอียงคอตอบเสียงแผ่ว “ไม่มี”

 

“...”

 

“ไม่มีเลย”


หลังจากนั้นทั้งที่สาวน้อยสาวใหญ่ผลัดกันส่งสายตามาเนือง ๆ แต่น่าแปลกที่นอกจากจะไม่สนใจใครแล้วขณะพาฉันเดินว่อนเสียทั่วงานพี่ยังแอบชำเลืองมองนาฬิกาอยู่บ่อยครั้ง กระทั่งทักทายผู้ถือหุ้นรายใหญ่ครบทุกคนก็หันมาถามฉันด้วยสีหน้าจริงจัง “ห้าทุ่มนี่คนที่รักสุขภาพเขานอนกันหรือยัง”

 

“บางคนก็นอน บางคนก็ยังไม่นอน” ฉันตอบตามความเคยชิน

 

“แล้วชัวร์ ๆ กี่โมงถึงจะหลับ”

 

ทำอย่างกับจะแอบดอดเข้าห้องสาวที่ไหน “เที่ยงคืนตีหนึ่งมั้ง ทำไมเหรอคะ”

 

“เปล่า” ยักไหล่พร้อมล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาดู “อยากกินอะไรก่อนกลับบ้านไหม”

 

เพราะเสื้อผ้าที่ต้องใส่ออกงานวันนี้รัดรูปจนไม่สามารถทานมื้อเย็นก่อนออกจากบ้านหรือแม้แต่คอกเทลงานเลี้ยงชิ้นเล็กจิ๋วได้ดังนั้นพอพี่พูดถึงของกินฉันจึงลืมทุกอย่างไปเสียสิ้น “ขนมปังสังขยานมสดค่ะ”

 

พอได้จังหวะพี่ก็ตีเนียนพาออกจากงาน จากนั้นค่อยขับรถมาที่ย่านเสาชิงช้าก่อนจะจอดตีไฟกะพริบข้างทาง เมื่อจูงฉันไปนั่งที่โต๊ะเก้าอี้พลาสติกเก่าคร่ำคร่าแล้วจึงสั่งขนมปังสังขยากับคุณยายเจ้าของร้านร่างท้วมซึ่งยืนอยู่หน้ารถเข็น ในตู้กระจกฝั่งซ้ายเต็มไปด้วยขนมปังกะโหลกแบบหั่นเต๋า ส่วนด้านนอกมีผงเครื่องดื่มร้อนจำพวกชา กาแฟตั้งเรียงราย

 

เสร็จเรียบร้อยพี่จึงขยับหลบมุมสูบบุหรี่อยู่แถวเสาไฟฟ้า ไม่นานนักก็เดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามในตอนที่พนักงานเสิร์ฟอาหารพอดี

 

ระหว่างเคี้ยวขนมปังตุ้ย ๆ ฉันก็ชวนคุย “วันนี้ที่น้องไปหาเตี่ยน่ะ น้องจะขอออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวล่ะ แต่ว่าเตี่ยไม่ให้”

 

อาจเพราะรู้ว่าสิ่งที่ฉันกลัวคืออะไร หลังชะงักมือที่กำลังจะยกกาแฟร้อนควันฉุยขึ้นดื่มครู่หนึ่งก็บอกเสียงเรียบ “ให้สิ”

 

“พี่จะคุยกับเตี่ยให้เหรอ”

 

“ไปเลือกมาว่าจะเอาที่ไหน เดี๋ยวจัดการให้”

 

ทันใดนั้นหัวใจฟีบแบนพลันพองฟูขึ้น ฉันทิ้งส้อมก่อนจะวิ่งอ้อมโต๊ะไปสวมกอดพี่ “น้องรักพี่ที่สุดในโลกเลย”

 

แต่แทนที่จะซาบซึ้งกับความรักของน้องเขากลับพูดจาน่าหมั่นไส้ “อย่าเผลอทำแบบนี้ต่อหน้าพรีมเชียว”


พูดกันตามจริงคนที่สมควรจะต้องกลัวไม่ใช่พี่แต่เป็นฉันต่างหาก ในเมื่อพี่ไม่ได้แคร์อะไรพี่พรีมสักหน่อย เว้นเสียแต่ว่า...

 

คลายอ้อมกอดแล้วจึงถาม “พี่คิดยังไงกับพี่พรีมกันแน่”

 

“ชอบ” พี่บอกหน้าตาเฉย

 

“แล้วพี่กวางล่ะ” ตอนนี้ฉันหัวหมุนไปหมดแล้ว “พี่เคยบอกน้องว่าจะกลับไปแต่งงานกับพี่กวางนี่”

 

“อือ”

 

“แล้วพี่จะชอบพี่พรีมได้ยังไง”

 

“นั่นสิ” จะมานั่นส่งนั่งสิอะไรเล่า ซื่อบื้อเอ๊ย ! อยู่มาได้ยังไงจนอายุขนาดนี้โดยไม่รู้จักความรักนะ “หรือจะแค่อยากได้จริง...”

 

ครืดดด พึมพำไม่ทันจบเสียงสั่นพลันดังขึ้น เมื่อล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาดูแว้บเดียวพี่ก็กดรับอย่างรวดเร็ว

 

“ว่าไงเข้ม... ไม่ยอมกลับ ?” เสี้ยววินาทีคิ้วเข้มก็เริ่มขมวดเป็นปม มือข้างที่ว่างเลื่อนไปหยิบเงินจากกระเป๋าสตางค์บนโต๊ะมาเหน็บไว้ใต้จานขนมปังก่อนจะคว้าแขนฉันซึ่งรีบหยิบแก้วนมสดมาถือแทบไม่ทันแล้วฉุดให้ลุกเดินมายังรถ “บ้านพลอย ?”

 

ระบายลมหายใจคล้ายสะกดอารมณ์แล้วพี่จึงสั่ง “ส่งมา”

 

แม้จะยังไม่อิ่มแต่เห็นท่าทางหงุดหงิดเต็มกำลังของเขาแล้วฉันจึงเลือกจะสงบปากสงบคำ กระทั่งถึงบ้านแล้วพี่ปลดล็อกประตูให้ค่อยเลียบ ๆ เคียง ๆ ด้วยสุ้มเสียงอ่อนหวาน “พี่จะไปไหนต่อเหรอคะ”

 

“รีบไปนอน” หากเป็นปกติคงจะมีลูบหัวแล้วบอกฝันหวานกันบ้างแต่วันนี้นอกจากจะไม่อ่อนโยนแล้วพี่ยังกดเสียงหนักอีกต่างหาก ร้อนถึงฉันต้องตะกายลงจากรถแทบไม่ทัน

 

หางเลขตกมาโดนน้องซะอย่างนั้น... โอเค นอนก็นอน พรุ่งนี้ไปกองค่อยแอบถามเอาจากพี่เข้มก็ได้

End talks.

 

 

เพราะตั้งใจว่าวันนี้จะตีเนียนนอนบ้านพลอยดังนั้นเมื่อถูกชวนมางานเลี้ยงปาร์ตี้บาร์บีคิวฉันจึงดื่มสปาร์กกิ้งไวน์เป็นบ้าเป็นหลัง แต่ทั้งที่เมาจนประคองสติแทบไม่อยู่ประโยคบ้า ๆ กลับดังก้องซ้ำไปมาในหู

 

ผมชอบคุณ ก็แค่นั้นแหละ

 

บ้าบอที่สุด...

 

ยิ่งมองไปเห็นคุณเข้มที่นั่งหัวเราะร่วนอยู่กับพ่อของพลอยและน้าหมายตรงโต๊ะสนามหญ้ายิ่งแล้วใหญ่ หน้าเจ้านายของเขาลอยเข้ามาในสมองเน้น ๆ เลย

 

ปึก ปึก ปึก ! ฉันยกมือตบศีรษะชายิบของตัวเอง

 

ออกไปนะคุณเบียร์ !


“พรีม”

 

“...”

 

“ไอ้พรีม หมูไหม้แล้วโว้ย !

 

“หะ... หา ? เฮ้ย !” เสียงแปดหลอดที่ดังข้างหูทำฉันสะดุ้งโหยง เมื่อก้มลงมองบาร์บีคิวบนเตาก็ต้องรีบหยิบขึ้นมาวางบนจานพัก แต่ก็ไม่ทันเพราะซีกหนึ่งนั้นได้กลายเป็นสีดำปี๋ไปเสียแล้ว “เสียดายว่ะ”

 

“ไปนั่งไป๊ เดี๋ยวเจ๊จัดเอง” พลอยซึ่งดวงตาฉ่ำเยิ้มบอกเสียงยานคาง

 

“ดีเหมือนกัน” ฉันพยักหน้าหงึกก่อนออกเดินไปยังโต๊ะ

 

“เอ๊า ๆ เดินเป๋เป็นแม่ปูเชียว” ฟิล์มกลอกตา และพอฉันทรุดตัวลงนั่งมันจึงทักเหมือนเพิ่งทันได้สังเกต “เมื่อวานแกนอนโดยไม่ได้ล้างหน้าใช่ไหมสิวหัวช้างเม็ดเป้งถึงได้ขึ้นกลางหน้าผากขนาดนี้”

 

เลื่อนมือไปแตะสิวบวมปูดแถมยังเจ็บนิด ๆ ค่อยขานรับ “มั้ง”

 

เพียะ !

 

“ไปจับน่ะมือสะอาดมั้ย” เพื่อนตีมือฉันก่อนจะตะโกนบอกน้าหมายซึ่งนั่งอยู่โต๊ะผู้ใหญ่ “น้าหมายครับ เปลี่ยนคนย่างบาร์บรีคิวเถอะก่อนจะไม่ได้กิน”

 

ได้ยินดังนั้นน้าหมายก็รีบวางแก้วเครื่องดื่มแล้วเดินกึ่งวิ่งตัดผ่านสนามหญ้าตรงไปหาไอ้พลอย ซึ่งพอมีคนเปลี่ยนกะแล้วจึงเดินตุปัดตุเป๋กลับมาที่โต๊ะของเราก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งซ้อนตักฉัน

 

“นังชี” มันเรียกตาปรือ “นมไปโดนอะไรมา”

 

แค่พูดไม่พอยังเอาเล็บมาขูดรองพื้นจนร่อนอีกด้วย

 

“ยุงกัด” ไม่รู้ตอนนี้สมองฉันไวหรือมันเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติปากของฉันถึงได้ตอบออกไปโดยไม่หยุดคิดสักนิด

 

“เหรอ ๆ ฉันเกาให้” เอ่ยจบพลอยก็เกาหน้าอกฉันไม่หยุด เพราะสนิทกันถึงขั้นนี้แหละ ก่อนพลอยจะมีคุณโซ่ใครต่อใครถึงได้คิดว่าเราเป็นคู่รักนักตีฉิ่ง

 

“ยุงพ่อแกสิม่วงขนาดนี้ หยุดเกาได้แล้วเดี๋ยวมันก็ช้ำกว่าเดิม” ชะเง้อคอมามองได้ครู่เดียวฟิล์มจึงสบถก่อนดึงไอ้พลอยออกไปนั่งเก้าอี้อีกตัว “พวกแกเนี่ยเมาแล้วเลอะเทอะ”

 

“พ่อตายแล้ว” เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานบอกตั้งกี่รอบแล้วจำไม่ได้หรือยังไง เกรี้ยวกราด !

 

ส่วนไอ้พลอยก็ “ใครเมา ไม่มี๊ นี่เขาเรียกว่าแค่กรึ่ม นานทีปีหนว่างตรงกันสักทีต้องจัดให้สุด”

 

ขณะที่ฉันกำลังจะคว้าแก้วไอ้ฟิล์มกลับตะปบมือ “พอ ! เดี๋ยวได้มีเสียตัวอีกรอบหรอก”

 

“โน โน โน” ฉันส่ายนิ้วไปมา “คืนนี้ไม่กลับไปนอนคอนโดแน่นอน”


“คุณพรีม” คุณเข้มที่เดินเข้ามาร่วมวงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้สะกิดไหล่ฉัน “ดึกแล้ว กลับกันเถอะครับ”

 

“ไม่กลับ” ฉันส่ายหน้ายิก “คุณเข้มกลับไปเลย พรีมจะนอนกับพลอยที่บ้านพ่อ”

 

“คุณเบียร์ไม่อนุญาตครับ” เขาบอกเสียงเข้มสมชื่อ

 

“พี่เบียร์มีสิทธิ์ไร ยุ่งนักบอกมาหาพลอย” คนที่เมื่อครู่สัปหงกกลางอากาศสะดุ้งขึ้นมาทุบอกตัวเองปั้ก ๆ “มาต่อยกับพลอยนี่ !”

 

“ห้าวเหลือเกิน” ระบายลมหายใจเฮือกหนึ่งไอ้ฟิล์มก็เบ้ปากก่อนหยิบโทรศัพท์ไอ้พลอยมาปลดล็อกแล้วกดโทรออก “คุณโซ่ถึงไหนแล้ว อ๋อ ๆ หน้าบ้านแล้วเหรอครับ... โอเคครับ”

 

หลังฟิล์มวางสายไม่กี่นาทีคุณโซ่ก็เดินเข้ามา ทันทีที่เห็นสภาพของไอ้พลอยซึ่งตอนนี้นอนฟุบกับโต๊ะก็ยกมือเกาหัวก่อนจะสวัสดีคุณพ่อ

 

“คุณโซ่มารับคุณพลอยแล้ว คุณพรีมนอนที่นี่ไม่ได้แล้วครับ” ขณะที่เกลี้ยกล่อมคุณเข้มก็พยายามฉุดแขนให้ลุกขึ้นยืน แต่ฉันกลับสะบัดตัวออกพร้อมขู่ฟ่อ

 

“ไม่นอนที่นี่พรีมไปนอนกับฟิล์มก็ได้ ถ้าคุณเข้มแตะตัวพรีม พรีมจะฟ้องคุณเบียร์ !”

 

นิ่งอึ้งอย่างคาดไม่ถึงอยู่ครู่หนึ่งเขาก็มีท่าทางฉุนปนขำ “เอางั้นเลยใช่ไหมครับ”

 

“ใช่”

 

“อย่าหาว่าผมใจร้ายแล้วกัน” พอได้ยินที่ฉันประกาศคุณเข้มก็ทิ้งท้ายก่อนจะเดินหายเข้าบ้านไป

 

“ฟีมมมจ๋า คืนนี้ขอนอนด้วยนะ ไม่อยากกลับห้อง” ได้โอกาสฉันจึงรีบออเซาะ

 

“รุงรังจริงนังชี... เออ ๆ ให้นอนด้วยก็ได้ แต่กินน้ำให้สร่างเมาหน่อย เดี๋ยวนั่งรถไปจะอ้วกให้เป็นภาระฉันอีก” พูดพร้อมดันขวดน้ำเปล่ามาให้

 

ในตอนที่ระดับน้ำดื่มพร่องลงประมาณหนึ่งข้อนิ้ว คุณเข้มก็กลับไปนั่งโต๊ะเดียวกับพวกผู้ใหญ่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนไม่น่าไว้ใจ ราว ๆ สิบห้านาทีต่อมาคุณโซ่จึงไหว้คุณพ่อก่อนจะเดินมาแบกไอ้พลอยซึ่งหลับไม่รู้เรื่องขึ้นบ่า หลังร่ำลาเราทางสายตาแล้วค่อยขึ้นรถขับออกไป

 

“สร่างยัง ?” ถึงจะไม่ได้รู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อครู่สักเท่าไหร่แต่ก็แสร้งพยักหน้าตอบเพื่อน “งั้นไปลาพ่อกัน”

 

“อือ” หยัดกายขึ้นแล้วฉันจึงเอื้อมมือไปเกาะแขนฟิล์ม แต่แค่เพียงเสี้ยววินาทีต้นแขนกลับถูกกระชากจากทางด้านหลังอย่างแรงจนเสียหลักพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของใครบางคน


สูดกลิ่นที่คุ้นจมูกเคล้ากับฟังเสียงหัวใจเต้นตุบที่ดังข้างหูได้เพียงชั่วครู่ฉันจึงพยายามดันกายออก แต่เขากลับไม่ขยับเขยื้อนสักนิด

 

คุณบอดี้การ์ดตัวดีแผลงฤทธิ์เข้าให้แล้วไง พอถูกขู่เรื่องแตะเนื้อต้องตัวเขาเลยไม่เฉียดใกล้แต่กลับโทรเรียกผู้ชายที่ตอนนี้ฉันอยากจะหลีกลี้หนีหน้าแทบตายมาแทน !

 

“ฟิล์ม” ฉันไขว่คว้ามือไปทางเพื่อน แต่อ้อมแขนคู่นั้นกลับรัดรึงเสียจนหายใจไม่ทั่วท้อง

 

เงยหน้ามองคุณเบียร์สลับกับก้มลงมองฉันอยู่ครู่หนึ่งมันจึงถาม “พรีมเอาไง นอนไหน”

 

“นอนกับฟิล์ม... โอ๊ย !” ความปวดแปลบตรงต้นแขนทำฉันเผลอร้องเสียงหลง “เจ็บ คุณเบียร์ปล่อย พรีมจะไปกับฟิล์ม”

 

“เกิดอะไรกันขึ้นลูก” คุณพ่อรีบเดินเข้ามาถามไถ่ด้วยใบหน้าเป็นกังวล อาจเพราะก่อนหน้ามาอยู่ตรงนี้คุณเบียร์ได้แนะนำตัวเองแล้วท่านจึงเรียกเขาถูก “ถ้าน้องกลับไม่ไหวให้นอนบ้านพ่อก็ได้นะคุณเบียร์”

 

“ไม่เป็นไรครับ” คุณเบียร์ตอบเสียงเรียบ “น้องแค่งอแง”

 

“แต่พรีมจะไปนอน...”

 

“ลองไปนอนกับมันดูสิ” เสียงกระซิบข้างหูดังแผ่วเบาพอให้ได้ยินกันแค่สองคน “อยากให้มันเป็นศพก็เอา”

 

เหมือนสมองหยุดการทำงานไปดื้อ ๆ เขาน่ากลัวเสียจนฉันไม่กล้าขยับเขยื้อน “ปะ...”

 

“ยังไงลูก พรีม” เห็นฉันอึกอักคุณพ่อยิ่งเร่ง

 

ช้อนตามองคุณเบียร์แล้วพบว่าคนที่โอบประคองตัวเองอยู่ไม่มีท่าทีล้อเล่นก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

 

หลังยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งจึงยอมจำนน “ไปนอนที่คอนโดค่ะ”

 

“ขึ้นไปเช็ดเครื่องสำอางก่อนไหม เดี๋ยวเช็ดให้” ฟิล์มถามด้วยความหวังดี แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบรับหรือปฏิเสธร่างก็ถูกยกลอยหวือขึ้นจากพื้นจนต้องรีบคว้าหมับเข้ากับต้นคอหนา

 

“ขอตัวก่อนนะครับ” ค้อมศีรษะให้คุณพ่อเล็กน้อยคุณเบียร์ก็ก้าวฉับ ๆ ตรงไปทางหน้าบ้าน ระหว่างนั้นฉันก็เตะขาขอลง

 

“คุณเบียร์ปล่อย พรีมยอมไปกับคุณเข้มแล้ว”

 

คำอ้อนวอนเหมือนไม่มีความหมายเพราะนอกจากจะไม่ยอมปล่อยแล้วยังเหวี่ยงร่างของฉันขึ้นเล็กน้อยก่อนกอดกระชับให้แน่นจนกระดูกแทบแหลก

 

...ราวกลับกลัวว่าถ้าคลายแรงเพียงนิดฉันจะหายไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นแหละ

 


อยู่ดี ๆ ก็ถูกขู่ว่าจะกลายเป็นศพ โอ๊ยยยยย

เอ็นดูฟิล์ม ภายใต้ความหวังดีที่จะมอบให้กลับกลายเป็นเงื่อนตายผูกคอเพื่อนซะงั้น

 

โอภาทพิพัฒน์ ตระกูลนี้นี่มันร้ายจริง ๆ ค่ะ ฮี่ฮ่า !!!

 

 

 

.

 



เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ



*อิมเมจตัวละคร*

 


   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16.845K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #52856 18233001 (@18233001) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 23:38
    ออกอาการ "หวงของ" มาก
    #52,856
    0
  2. #51711 18•K (@tanakor2245) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 03:49
    พระเอกเห็นแก่ตัว จันไล เฮี้ยมาก ตามนางยู่ได้ เลวเกินคำบรรยาย
    #51,711
    0
  3. #50746 lailucky09 (@lailucky09) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 07:31

    ฉุนเฉียวมาเชียว

    #50,746
    0
  4. #45255 Maylody (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:51

    ชอบความขี้หึงขี้หวงและความดุของนาง

    #45,255
    0
  5. #44684 0986390484 (@0986390484) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 07:38
    หลงพระเอกแย้ววววว~
    #44,684
    0
  6. #41074 เจต ไม่มีลอดช่อง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 01:51

    ขำตอนบอกว่าลดเงินสนับสนุนพรรคประชารังสรรค์ 5555555555 ฟิลการเมืองมาเลย

    #41,074
    0
  7. #39946 SnowNan2201 (@SnowNan2201) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 07:33
    ยิ่งอ่านยิ่งหลง งุ้ยยยย
    #39,946
    0
  8. #37738 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 19:13
    จะแต่งงานกะกวางก็ปล่อยน้องไปสิ จะรุงรังกะน้องทำไม
    #37,738
    0
  9. #36999 darkeye2229 (@darkeye2229) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 01:35
    "น้องงอแง"

    โอ้ยยยยยยย!! บิดกับประโยคนี้เฉยเลยอ่ะ

    คุณเข้มนี่ก็ร้ายไม่เบานะคะ สงสารคุณฟิล์ม พรีมควรรีบบอกพ่อนะว่าฟิล์มเป็นเพื่อนสาวอ่ะ

    พ่อเอ้ยก็หวงเหลือเกิน หวงมากกกกกกก....หมั่นไส้
    #36,999
    0
  10. #32483 theAce95 (@saizyne) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 03:06
    คาริสาจะมีเรื่องแยกมั้ยคะเนี่ย ชอบน้อง น้องน่ารักมากเลย
    #32,483
    0
  11. #31226 Soojin. (@honneygreen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 20:31
    อยากให้คุณเบียร์เครียร์ตัวเองให้ชัดเจนก่อน ถ้ามาหวงจะไม่ว่าเล้ยยย ว่าแต่จะมีเรื่องของนุ้งคลาร่ามั้ยคะ อยากอ่านนน
    #31,226
    0
  12. #31060 Bns (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 00:29

    รอดูความร้ายของพี่ไฮต์เลย อยากรู้ว่าคุณหมอเคเาจะร้ายแคาไหนกัน

    #31,060
    0
  13. #30864 Lalilaa (@Lalilaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 16:03
    ศพเลยเอ๋ออออออ~~~~อย่าทำตุ๊ดดดด
    #30,864
    0
  14. #30202 Mintbushim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 08:18

    อิคุณเบียร์ยังไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อยย อย่ามาหวงก้างนะ

    #30,202
    0
  15. #29715 WickyVicky (@WickyVicky) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 01:23
    ให้ชีหนีไปเลยย ให้อิพี่เบียร์หาให้ตายไปเลยย
    #29,715
    0
  16. #29695 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 18:13
    คนโหดใจบาง
    #29,695
    0
  17. #29491 siranyaa_jeen (@siranyaa_jeen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 08:29

    โอ้ยยยใจบางอ่ะอยากได้หนังสือแล้วเมื่อไหร่จะมาน้อ
    #29,491
    0
  18. #29469 Rinnam.R (@-rinnam22-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 01:32
    คุณเบียร์ยังไม่ใช่แฟนนะคับ ไม่มีสิทธิ์ค่ะ ไปเคลียร์ตัวเองก่อนค่อยมาทำอะไรแบบนี้มั้ยย // รอมาต่ออยู่นะค้าาา
    #29,469
    0
  19. #29424 Pimmy27pb (@Pimmy27pb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 19:32
    คุณเบียร์ก็ไม่มีสิทธิ์หึงนะ เพราะจริงก็ไม่ได้เป็นอะไรกับพรีม แถมตัวเองก็ไม่เคลียร์กับคนเก่า คาราคาซังมากอ่ะ โอ้ยยยยยคนอันตรายสำหรับผู้หญิงโดยเฉพาะ
    #29,424
    0
  20. #29371 imgirlygirl (@benzz_natnichaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 14:57

    คุณเบียร์เยอะไปแล้ว บังคับอยู่นั้น เหนื่อยแทนพรีมเลย

    #29,371
    0
  21. #29132 orawansuwimon (@orawansuwimon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 09:17
    ถ้าพรีม เจอกวางกะเบียร์ด้วยกัน พรีมต้องเสียใจแน่เลยยย
    #29,132
    1
    • #29132-1 kpumja (@kamlangjai-dd) (จากตอนที่ 16)
      6 เมษายน 2562 / 13:10
      ไม่เสียใจหรอกค่ะ แค่โมโห เพราะชียังไม่ได้รัก ได้ชอบ จะได้ตัดใจได้ง่าย
      #29132-1
  22. #29079 wachira_yo (@wachira_yo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 08:43
    คุณเบียร์เกินเบอร์ ปล่อยน๊องงงงงงง !
    #29,079
    0
  23. #29075 Porii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 07:21

    พี่เบียร์ ใจเย็นก่อนอย่ารุนแรงกับน้อง

    #29,075
    0
  24. #29074 Nokyung_555 (@Nokyung_555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 06:54
    มาต่อเร็วๆ
    #29,074
    0
  25. #29073 M0M0K0 (@princejaza) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 06:53

    Waittt ttt ttt tttttttr

    #29,073
    0