Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 14 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 12: เริ่มไม่ 'อยู่' กับตัว [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 231,601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19,661 ครั้ง
    17 มี.ค. 62

**หมายเหตุ**

+++ข้อมูลที่เขียนทั้งหมดสอบถามจากผู้ป่วยจริง ผลข้างเคียงจากยาชนิดที่อ้างอิงในนิยายค่อนข้างรุนแรง ป้องกันการนำไปใช้ในทางที่ผิด เพื่อความปลอดภัยขอสงวนชื่อยานะคะ+++


LOVE THERAPY

บำบัดรักบทที่ 12:  เริ่มไม่ อยู่กับตัว

 



Beer talks.

“ใครอะไรเหรอคะ” เอ่ยจบก็กะพริบตาปริบ ๆ

 

แม้จะเตือนตัวเองว่าให้ใจเย็น คนตรงหน้าไม่มีสติอย่าได้ใส่ใจกับทุกสิ่งที่เธอพูดแต่กลับไม่สามารถระงับอารมณ์จนเผลอขึ้นเสียงเข้าจนได้ “ใครอุ้ม”

 

“ฟิล์มค่ะ”

 

“อุ้มทำไม” ไม้รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกว่าการที่เธอยอมให้คนอื่นแตะเนื้อต้องตัวเป็นการโดนหยาม

 

...ไม่ชอบเลย

 

“พรีม...” ทำหน้าครุ่นคิดราวกับกำลังระลึกเหตุการณ์อยู่นานนับนาทีค่อยเล่าเป็นท่อน ๆ “นางแบบแทงกันหลังเวที พรีมไปช่วย พรีมเลอะเลือด”

 

เอ่ยถึง เลอะเลือดพรีมก็ลูบแขนตัวเองไปมา “พรีมกลัว... แล้วฟิล์มก็อุ้มพรีมออกมา”

 

เห็นไหล่บางไหวระริกยามที่เธอหายใจถี่รัวแล้วหัวใจของผมพลันอ่อนยวบ หลังทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างแล้วจึงช้อนร่างคนตัวสั่นงันงกมานั่งบนตัก

 

หากเป็นปกติกำปั้นเล็กจ้อยนั่นคงระดมทุบตีมาตามตัวของผมไม่นับ แต่ในวันนี้เธอกลับเลื่อนมือมากำเสื้อยืดก่อนจะซุกหน้าลงกับอก “ฮึ่ก !”

 

ช็อกอยู่หรือเปล่านะ ?

 

“อย่ากลัว” ผมลูบเรือนผมนุ่มลื่นอย่างเบามือ “ไม่มีใครทำอะไรพรีมได้”

 

ไม่ใช่ปลอบโยนแบบส่ง ๆ แต่เป็นคำสัญญา

 

“แต่มันทำลุง” น้ำเสียงอู้อี้ที่ตอบกลับมาทำผมขมวดคิ้ว “พะ... พรีมรับไม่ไหว หยะ... หยุดคิดถึงลุงไม่ได้เลย ภาพมันติดอยู่ที่ใจพรีม มันฝังในสมองพรีม”

 

ท้ายประโยคท่าทางเธอยิ่งทุรนทุรายคล้ายจะขาดใจ “คุณเบียร์”

 

ปาดน้ำตาออกจากผิวเนียนแล้วจึงประคองแก้มใสเอาไว้ “ครับ”

 

“พรีมรู้สึกไม่ดีเลย” สายตาคู่นั้นดูเว้าวอน

 

“...”

 

“ช่วยพรีมหน่อย” มือที่ขยุ้มเสื้อเพิ่มแรงจนเนื้อผ้ายับย่น “ช่วยทำให้พรีมรู้สึกดีหน่อยได้ไหม”


เป็นคำขอที่ทำให้เผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หลังนิ่งอึ้งไปพักหนึ่งจึงพยายามสลัดภาพบางอย่างออกจากสมอง “ต้องทำยังไง”

 

“พรีม” พรีมเลียริมฝีปาก คล้ายกำลังสองจิตสองใจ “พรีมอยาก...”

 

เพราะทนมองต่อไม่ไหวจึงต้องเบือนหน้าหนีขณะที่คนในอ้อมแขนยังคงเพ้อ “มันไม่ดีหรอก แต่ก็อยาก”

 

“อยากอะไร”

 

“อยากกินไอศกรีมรสช็อกโกแลต” ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าคำตอบน่าจะเป็นประมาณนี้แต่ความทรงจำที่ได้สัมผัสเรือนกายนุ่มนิ่มปราศจากสิ่งขวางกั้นก็ยังแจ่มชัด “พรีมเห็นมันอยู่ในตู้เย็น”

 

“เดี๋ยวไปเอามาให้” เอ่ยจบจึงวางเธอลงบนพรมพร้อมจัดท่าให้นั่งพิงเตียง ระหว่างเดินเข้าครัวก็ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาโทรหา ซัน รุ่นน้องที่เป็นหมอ

 

ไม่นานปลายสายก็กดรับ (หวัดดีครับพี่ เมื่อกี้ผมเพิ่งถามการ์ดเองว่าพี่อยู่หรือเปล่า)

 

“มึงอยู่เรดโซนเหรอ” เรดโซนคือชั้นใต้ดินของทวิสต์คลับซึ่งสามารถเปิดต่อได้จนถึงตีห้าเพราะเหตุผลหลักอย่าง เงิน เนื่องจากไม่ได้ต้องการคำตอบอยู่แล้วจึงยิงเข้าประเด็นสำคัญที่อยากรู้ “ถามหน่อยว่ะ คนที่เจอเหตุการณ์ตกใจมาจนช็อก...”

 

(หาจิตแพทย์) ได้ยินแค่ไม่กี่คำมันก็สวนทันควัน

 

“ฟังก่อน” ขอเสร็จจึงเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นให้ฟังก่อนตบท้าย “จากที่พูดถึงลุง กูว่าเขาน่าจะมีความหลังฝังใจอะไรสักอย่างกับเหตุการณ์ลักษณะนี้”

 

(อาจเป็นได้) น้องเออออ (ที่ถามว่าต้องล้างท้องไหมน่ะไม่ต้องหรอก ฟังจากอาการแล้วน่าจะแค่เบลอจากอีเฟกต์ของยา ดูแลอีกสักพักคงหลับ ไว้ตื่นมาถ้าไม่ดีขึ้นค่อยพาไปหาจิตแพทย์)

 

“มึงแน่ใจใช่มั้ยว่าแค่เบลอ ไม่เป็นอะไรมากกว่านั้น”

 

(ครับ) ได้รับคำยืนยันก็โล่งใจขึ้นเปลาะหนึ่ง แต่ขณะที่กำลังจะวางสายมันกลับถามเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ (งานเดียวกับพี่เจหรือเปล่าเนี่ย แทงกันหลังเวทีเหมือนกันเลย)

 

งั้นแปลว่าไอ้เจต้องรู้จักคนที่พรีมเพิ่งพูดถึงแน่ ไวเท่าความคิดจึงรีบถาม “ไอ้เจอยู่กับมึงไหม เรียกมันมาคุยที”

 

การถูกส่งไปอยู่ไกลบ้านใช้ชีวิตคนเดียวมาตั้งแต่เด็กผลักดันให้ผมไม่อินกับคำว่า ความสัมพันธ์ สักเท่าไหร่ ทุกอย่างเหมือนเป็นเรื่องผิวเผินและฉาบฉวยไปหมด ตอนนี้เลยบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าจะนิยาม พรีม ว่ายังไงดี

 

แปลก... จนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

 

ไม่ใช่เพื่อน แตกต่างจากคู่ขา ห่างไกลจากคำว่าคนที่รู้สึกดีต่อกัน

 

สุดท้ายเลยต้องจัดเธอไว้ในหมวด ของหวง ที่สถานะไม่ชัดเจนทว่าห้ามใครหน้าไหนแตะต้อง


(ครับ) เงียบไปครู่หนึ่งคนที่ต้องการก็รับสาย (ครับพี่ วันนี้ไม่เข้าเหรอ)

 

“รู้จักนายแบบชื่อฟิล์มหรือเปล่า”

 

(ฟิล์ม ? ฟิล์มไหนครับ นายแบบมีหลายฟิล์มนะ)

 

“กูก็ไม่รู้ว่าฟิล์มไหน” ผมตอบอย่างหงุดหงิด “รู้แค่ว่ามันมายุ่งกับคนของกู”

 

(คนของพี่นี่ใคร)

 

“พรีม พริมา”

 

(พูดจริงพูดเล่น ?!) ตอนแรกที่ถามไอ้เจไม่ยินดียินร้ายแต่พอได้ยินชื่อเธอมันกลับดูตกอกตกใจ (คนนั้นเนี่ยไม่มีเรื่องผู้ชายให้ได้ยินเลยนะจนย้ายไปวงการบันเทิง เอ๊ะ ! อย่าบอกนะว่าผู้ชายที่เขาเป็นข่าวด้วยคือ...)

 

“เออ กูเอง” ยอมรับไปตามตรง “ตอนมีเรื่องแทงกันหลังเวทีเดินแบบ ฟิล์มไหนที่อุ้มพรีม”

 

(อ๋อออ ก็เพื่อนในแก๊งเขานั่นแหละ) พูดจบมันก็หัวเราะแห้ง ๆ (พี่รู้ใช่มั้ยว่าเขาเป็นเพื่อนกับแฟนไอ้โซ่)

 

“แล้ว ?”

 

(จริงจังหรือเปล่า)

 

“ถามทำไม” ตั้งแต่คบกันมาเป็นสิบปีนี่คือครั้งแรกที่มันสนใจเรื่องผู้หญิงของผม

 

(ก็ถ้าไม่จริงจังจะได้ขอตรง ๆ เลยว่าอย่ายุ่ง)

 

ฟังที่ไอ้เจพูดจบผมก็กดตัดสายโดยไม่ได้ให้คำตอบ

 

“โฮ่ง !” แคสเปอร์ซึ่งตามเข้ามาทีหลังเห่าขอมื้อเย็นเสียงเบา เมื่อผมเวฟอาหารแล้วเอาไปคว่ำใส่ชามข้าวระหว่างทางมันก็กินอย่างลนลาน แต่ได้เพียงครึ่งเดียวกลับครางหงุงหงิงในลำคอก่อนวิ่งเข้าห้องไปนอนหมอบวางคางซบกับตุ๊กตาไดโนเสาร์ตัวโปรดเฝ้าเจ้านายใหม่

 

จากวันแรกที่แยกเขี้ยวใส่กลายเป็นว่าตอนนี้แคสเปอร์แทบจะไม่ยอมห่างจากพรีมเลย

 

ให้ตายเถอะ แม้กระทั่งหมาก็ไม่เว้น

 

วางกระปุกไอศกรีมและนูเทลล่าลงบนพื้นพร้อมเปิดฝาเรียบร้อยค่อยสะกิดคนเหม่อ “มาแล้ว”

 

สิ่งแรกที่พรีมทำเมื่อหันมาเจอทั้งหมดนั้นก็คือเอื้อมมือไปคว้ากระปุกไอศกรีมแล้วหมุนหาฉลากโภชนาการ แต่เพราะสภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวยอ่านเองไม่ถนัดจึงงอแง “พรีมมองไม่เห็นแคลฯ”

 

ยังจะดูอีก !

 

“กินไปเถอะ” โปะนูเทลล่าเนื้อข้นลงบนไอศกรีมรสร็อกกี้โร้ดแล้วจึงตักมันส่งให้

 

เธอกลืนน้ำลายเสียงดังอึ้ก “แต่มันจะอ้วนนะ”

 

“เดี๋ยวค่อยลด”

 

เดี๋ยวค่อยลด คงเป็นคำพูดปลดล็อกที่นางแบบหุ่นผอมบางทว่ามีส่วนเว้าส่วนโค้งรอฟังอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่รอช้าคว้ามันไป ทันทีที่ส่งไอศกรีมรสเข้มข้นเข้าปากดวงตาเลื่อนลอยฉายแววเศร้าสร้อยก็ทอประกาย

 

“อร่อยจัง” น้ำตาหยดโตร่วงแหมะในขณะที่ปากเริ่มคลี่ยิ้ม “มีอะไรก็ไม่รู้ หนึบ ๆ ด้วย”

 

“เอาอีกมั้ย” น่าแปลกที่ผมเองก็หยุดยิ้มไม่ได้เลย


อร่อยจนน้ำตาไหลเป็นยังไงเพิ่งเคยเห็นก็วันนี้เอง...

 

เธอผงกศีรษะก่อนรับถังขนาดเหมาะมือมาวางด้านหน้าแล้วตักกินด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข เพราะมือสั่นบวกกับรีบร้อนเกินไปคราบช็อกโกแลตจึงติดตามขอบปากเหมือนเด็กตัวเล็ก

 

“ช้าหน่อย ปากเลอะแล้ว”

 

ได้ยินดังนั้นพรีมก็วางช้อนและยกนิ้วมาปาดไปตามขอบปาก จากนั้นจึงดูดเศษช็อกโกแลตออกจากปลายนิ้ว

 

เหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ มาได้สติอีกทีก็เป็นตอนที่เผลอพลิกตัวคร่อมเหนือร่างผอมบาง มือซ้ายยันพื้นส่วนมือขวาค้ำกับที่นอนเพื่อกักไม่ให้มีทางถอยหนี

 

พรีมชะงักท่าทางประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

 

จ้องตากันครู่หนึ่งผมจึงเลื่อนมือไปปัดปอยผมซึ่งปรกข้างแก้มของเธอขึ้นทัดหู จากนั้นค่อยลดระยะห่างลงทีละนิดไม่ให้คนขี้ตื่นหวาดกลัว

 

ความเงียบโรยตัวขึ้น จนกระทั่งในที่สุดปลายจมูกของเราก็อยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดกันและกัน

 

“คุณบะ...” เรียกได้เพียงเท่านั้นนเสียงก็หลุดหายลงไปในลำคอเมื่อผมกดริมฝีปากแนบชิดกับริมฝีปากเล็กแล้วดูดเม้ม “อือออ”

 

ไม่กี่วินาทีถัดมาเธอกลับครางอย่าไงไม่ชอบใจพร้อมดันอกผม

 

ถึงแรงอันน้อยนิดนั้นจะมีไม่มากพอเปลี่ยนสถานการณ์ได้ แต่ผมก็เป็นฝ่ายยอมโอนอ่อนผ่อนตามและผละออกห่างจากเธอ ถึงจะเป็นแค่ช่วงฝ่ามือกั้นก็ตามที

 

“ไม่ได้เหรอ” หลังได้ยินคำถามพรีมก็สั่นศีรษะยิก ก่อนก้มหน้าแล้วจ้วงไอศกรีมเข้าปาก “ทำไมล่ะ”

 

“คุณเบียร์ขม” เธออ้อมแอ้ม

 

“ไอศกรีมก็ขม ทำไมกินได้” เข้าสู่ช่วงเวลาแบบนี้ทีไรไม่เห็นเคยมีใครขอให้หยุดเลย

 

“ก็...”

 

“ตอบไม่ดีคืนนี้อยู่คนเดียวนะ”


“ก็ขมไม่เหมือนกัน นั่นขมบุหรี่” คาดว่า อยู่คนเดียว คงเป็นคำต้องห้ามในยามนี้ดังนั้นพรีมเลยพึมพำ “มันไม่อร่อย”

 

“เหรอ” ผมพยักหน้าก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งด้านข้างแล้วหยิบขวดนูเทลล่ามาปาดเนื้อขึ้นละเลียดทีละน้อยอย่างไม่รีบร้อนราวกับว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เกิดอะไรขึ้นกับลุง”

 

“ลุง” หลุดเรียกได้พยางค์เดียวเธอก็หยุดมือแล้วเล่า ราวกับว่านั่นคือสิ่งค้างใจ ไม่ต้องใช้สติในการเรียบเรียง “ลุงเป็นนางโชว์ถึงจะไม่ใช่ตัวท็อปแถมเวลาปกติดูโคตรแมน แต่พอแต่งหญิงแล้วสวยมาก ๆ เลยนะ”

 

ผมตั้งใจฟังแม้พรีมจะตอบไกลจากคำถามไปไกลโข แต่แล้วอยู่ ๆ น้ำเสียงของเธอพลันสลดลง

 

“วันนั้นโครงงานที่ทำส่งอาจารย์มีปัญหาพรีมกับเพื่อนเลยต้องรีบแก้ให้เสร็จเพราะกำหนดส่งคือเช้าวันถัดไปก่อนเจ็ดโมง” ดวงตาเหม่อลอยบ่งบอกได้ดีว่าเธอกำลังถูกดูดเข้าไปสู่ความทรงจำในวันวาน “จริง ๆ พรีมอยากบอกลุงก่อน กลัวลุงเป็นห่วง แต่ระยะทางระหว่างบ้านกับโรงเรียนไกลมาก เดินไปกลับกินเวลาเป็นชั่วโมง สุดท้ายเลยตัดสินใจอยู่แก้งานกับเพื่อนเพราะคิดว่าคงไม่นาน”

 

“ไม่มีมือถือเหรอ”

 

ได้ยินที่ถามเธอก็ส่ายหน้าเล็กน้อย

 

เพราะเหตุนี้เองหรือเปล่าพรีมถึงได้ดูเข้าอกเข้าใจเด็กขายดอกไม้กลางสี่แยกไฟแดงนัก

 

“ลุงรอพรีมที่บ้าน รอแล้วรอเล่าพรีมก็ไม่มา จนใกล้ถึงเวลาที่ตัวเองต้องออกไปคณะคาบาเรต์ ลุงคว้าร่มแล้วฝ่าฝนมาตามหาพรีมที่โรงเรียนแต่ระหว่างทางเจอวัยรุ่นขี้ยาดักปล้น” กลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วค่อยพูดต่อ “ลุงสู้... พรีมกับเพื่อนมาถึงตรงนั้นหลังพวกมันแทงลุงล้มลง”

 

กึก ! กระป๋องไอศกรีมร่วงจากมือเธอตกกระทบพื้น

 

“พอเพื่อนตะโกนขอให้คนช่วย พวกมันก็หนีไป พรีมวิ่งไปหาลุงที่ดิ้นทุรนทุราย คุกเข่าลงข้าง ๆ ฮึ่ก ! นะ... นั่งโง่อยู่แบบนั้นมือไม้เกะกะ” ฟังประโยคนี้จบผมจึงโอบไหล่ไหวระริกแล้วดึงเธอมาซบตรงอก “ก่อนจะขาดใจลุงยัดเงินใส่มือพรีม บอกเป็นค่าหนังสือติวสอบเข้ามหาลัย”

 

ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังเวทีและฝนที่กำลังโปรยปรายในตอนนี้ถึงทำให้เธออารมณ์ดาวน์

 

เพราะไม่รู้จะปลอบยังไงเลยทำได้เพียงแค่โยกตัวไปมาพร้อมบีบเค้นต้นแขนของพรีม

 

“มันเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ได้... เหมือนใจสลาย ภาพมันมืดไปหมด ทุกสิ่งทุกอย่างพังทั้งที่มันเพิ่งจะดีขึ้นมาได้ไม่นานแท้ ๆ” ดวงตาเธอเริ่มปรือ “คุณเบียร์ขา พรีมอยากได้ยาอีก”


“พอแล้ว” ไอ้ยาเวรนี่มันออกฤทธิ์ยังไงกัน “หมดแล้ว”

 

“พาไปเอาได้มั้ยคะ” พูดพร้อมไถหน้าไปกับเสื้อ “คอนโดเก่ามี”

 

“ไม่” ไม่ต้องมาอ้อน ถึงมีอีกก็ไม่ให้หรอก

 

ดูเหมือนที่เราคุยกันจะเข้าหูเธอเพียงบางประโยค เพราะแค่เสี้ยววินาทีพรีมก็ปาดน้ำตาแล้วกลับไปเล่าต่อเหมือนว่าเมื่อครู่ตัวเองไม่ได้ขอให้พาไปเอายา “ทุกคนบอกว่าพรีมเป็นตัวกาลกิณีอยู่กับใครคนนั้นตายหมด ตั้งแต่แม่ พ่อ สุดท้ายก็ลุง... คุณเบียร์เชื่อเรื่องนี้ไหม”

 

ผมส่ายหน้า

 

“ทำไมล่ะ” พอไม่ได้รับการอธิบายเธอก็ยืนเข่าแล้วไต่มือมาขยุ้มคอเสื้อ “ทำไมไม่เชื่อคะ ทุกคนทิ้งพรีมไปหมดเลยจริง ๆ นะ ก่อนเจอพลอยพรีมไม่มีใครเลย”

 

“ถ้าเป็นเรื่องจริง ป่านนี้คุณเบียร์คงตายไปแล้ว” เว้นจังหวะไปครู่หนึ่งค่อยขยายความ “เรามีความสัมพันธ์ยังไงกัน จำไม่ได้เหรอ”

 

“แสดงว่าพรีมไม่ใช่” เอ่ยจบพรีมก็ยิ้มพร้อมสูดน้ำมูก

 

แน่นอนว่าเธอไม่ แต่ผมอาจเป็นพันธ์ตายยาก

 

ถ้าอยากแน่ใจ ยังไงก็คงต้องพิสูจน์อีกที...

 

แค่เพียงได้สบตากันตรง ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกผลักตกลงไปในวังน้ำวนหาทางขึ้นไม่ได้ซะทุกครั้ง ระหว่างเราคงมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่างเพราะแม้จะรู้ทั้งรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังอ่อนไหวและไร้สติ

 

ทั้งที่ไม่เคยฝืนใจใครมาก่อนในชีวิตแต่วันนี้ผมกลับนิสัยเสียรวบข้อมือทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียว ก่อนใช้มืออีกข้างประคองสะโพกแล้วผลักพรีมนอนราบกับพรมผืนหนา

 

ชั่วอึดใจค่อยปล่อยเธอเป็นอิสระพร้อมกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่มอีกครั้งจากนั้นจึงเริ่มบดขยี้ พอถูกดูดดึงหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ กลีบสีระเรื่อก็คลี่ตัวออกจากกันเปิดทางให้ปลายลิ้นสามารถแทรกสอดเข้าไปเกี่ยวกระหวัดชิมความหวาน

 

“อือออ” ลมอุ่นร้อนที่พัดพากลิ่นช็อกโกแลตหอมละมุนจากพรีมมาแตะปลายจมูกชักนำให้พายุอารมณ์โหมกระพือจนยากจะถอน “มะ... อือออ”


เมื่อพรีมพยายามต่อต้านโดยการดิ้นขลุกขลักจึงทิ้งน้ำหนักตัวลงกดทับทีละนิด จนร่างด้านใต้ขยับช้าลงและนิ่งไปในที่สุด

 

วินาทีที่โอบใบหน้าแล้วเลื่อนมือขึ้นไปยังหางตาก็รับรู้ได้ถึงความเปียกชื้น

 

ตอนใช้ปลายนิ้วปาดน้ำอุ่น ๆ ออกให้ความรู้สึกหลากหลายก็ประดังประเดเข้ามา ทั้งสงสาร รู้สึกผิด เห็นใจ แต่ก็ไม่อยากหยุด

 

ทำไมถึงเป็นได้ขนาดนี้วะไอ้เบียร์คำถามนี้ดังขึ้นในสมองซ้ำ ๆ ยามที่สอดมืออีกข้างผ่านชายเสื้อยืดเข้าไปสัมผัสหน้าท้องแบนราบ ลากไล้สักพักค่อยเคลื่อนมาขยำเอวคอด โดยที่ริมฝีปากของเรายังแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวกัน

 

“อือ” คนไร้เรี่ยวแรงพยายามประท้วงแต่ก็ถูกล็อกท้ายทอยไว้ไม่ให้หันหนี

 

แม้จะจูบกันจนแทบหลอมละลายแต่ผมกลับสัมผัสเธออย่างไม่รีบร้อนจนกระทั่งรับรู้ได้ถึงสัญญาณบางอย่าง ค่อยลูบไล้ตามแผ่นหลังก่อนปลดตะขอรั้งบราแบบเกาะอกแล้วโยนมันไปยังมุมห้องอย่างไม่ไยดี

 

ผละออกห่างเพียงชั่วครู่แล้วผมจึงดึงเสื้อยืดที่สวมอยู่ทิ้งก่อนโถมตัวลงใช้ริมฝีปากครอบครองส่วนสีชมพูระเรื่อซึ่งมองเห็นผ่านเสื้อกล้ามตัวโคร่งซึ่งเนื้อบางจนปิดสิ่งที่เธอมีไม่มิด อีกมือกอบกุมและเค้นคลึงเนินอ่อนนุ่ม

 

“แฮ่ก...” ลมหายใจพรีมหอบถี่ตามจังหวะที่ถูกดูดดึง ก่อนครางจนฟังเกือบไม่รู้เรื่อง “มะ... ไม่เอา”

 

ให้ทำยังไงล่ะ มันหยุดไม่ได้แล้วนี่

 

คำขอนั้นถูกตอบรับโดยการยกร่างเล็กลอยเหนือจากพื้นเล็กน้อย ทันทีที่ตลบเสื้อออกไปพ้นทางเผยให้เห็นเรือนกายขาวเนียนซึ่งมีความเป็นหญิงอัดแน่นอยู่ทุกกระเบียดนิ้วหัวใจก็เต้นถี่จนต้องฝังใบหน้าลงประทับความเป็นเจ้าของ

 

“คุณเบียร์” เสียงของเธอเบาซะจนเหมือนแว่วมาตามลม ตอนแรกก็ว่าจะไม่ใส่ใจแต่ประโยคหลังกลับทำเอาชะงักจนต้องยันกายขึ้นเพียงเพื่ออยากมองคนพูดให้ชัด “พรีมไม่ใช่ผู้หญิงของคุณเบียร์นะ”

 

ใครบอกไม่ใช่ ?

 

“ฮึ่ก !” แม้ดวงตาจะปิดแต่น้ำตากลับไหลลงจากทางหางตา “อย่าทำพรีม”

 

แง่งงง !’ ทันใดนั้นแคสเปอร์ก็ร้องเสียงประหลาด ก่อนจะกระโจนมางับขากางเกงของผมแล้วสะบัดหัวไปมาอย่างแรง สายตาสื่ออย่างชัดเจนว่า ถอยให้ห่างจากพริมาเดี๋ยวนี้


เห็นทีที่บอกว่าสุนัขพันธ์นี้ซื่อสัตย์กับเจ้าของมากคงไม่จริงซะแล้ว ในเมื่อผมไม่อยู่แค่สองอาทิตย์นอกจากเจอหน้าอีกคราจะไม่ดีใจแล้วแคสเปอร์ยังหวงเจ้านายใหม่อย่างออกหน้าออกตาด้วย

 

“แคสเปอร์” ปกติหากถูกเรียกเสียงหนักมันจะกลัว แต่ในตอนนี้ถึงจะหยุดสะบัดแต่มันกลับเหิมเกริมไม่ยอมคลายคมเขี้ยว จนกระทั่งผมยกมือขึ้นชี้หน้านั่นแหละถึงได้ทำหูลู่ตาละห้อยแล้วผละไปนอนหมอบลงด้านข้าง

 

น่าเตะออกนอกคอนโดให้เป็นหมาเร่ร่อนข้างถนนเหลือเกิน

 

จัดการกับหมาทรยศเรียบร้อยจึงยกมือลูบหน้าสองสามหนก่อนระบายลมหายใจและหันมามองร่างกึ่งเปลือยพลางครุ่นคิด โตขนาดนี้ ผ่านเรื่องอย่างว่ามาแล้ว บรรยากาศก็พาไป แถมสติยังอยู่ไม่ครบถ้วน ทำไมถึงได้ใจแข็งนักนะ ?

 

แม้อารมณ์บางอย่างจะลุกโชนอยู่ในกายจนรู้สึกร้อนรุ่มไปหมดและไม่มีทีท่าว่าจะดับลงได้ง่าย ๆ แต่พอสติหวนกลับมา สุดท้ายจึงตัดสินใจ

 

...หยุดก็หยุด

 

นิ่งค้างอยู่กับที่ครู่หนึ่งจึงลุกขึ้นไปตามเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจาย แต่แล้วนรกก็มาเยือนทันตาเมื่อผมเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองเคยแค่ถอดแต่ไม่เคยใส่กลับคืนให้ใคร

 

กว่าจะอุ้มพรีมมาแนบอกแล้วสอดมือไปติดตะขอสำเร็จตบะที่สั่งสมไว้ก็เกือบแตกอีกรอบ

 

พระเจ้าคิดจะทดสอบความอดทนของผู้ชายว่ามันมีมากมายแค่ไหนหรือยังไงกันถึงได้สร้างสรรค์สิ่งนี้ขึ้นมาบนโลกมนุษย์ ?

 

หลังสวมเสื้อกล้ามทับลงอีกชั้นค่อยอุ้มคนที่หายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอไปยังเตียง จากนั้นจึงทิ้งตัวลงนอนด้านข้างแล้วกดเปิดโทรทัศน์ดูช่องสารคดีโดยไม่ใช้เสียง กะว่าภาพเสือ สิงโต กระทิง แรด จะช่วยเยียวยาให้ดีขึ้น

 

“ลุง” อยู่ ๆ พรีมก็พลิกตัวมากอด “พรีมฝันร้าย”

 

นรกมาเยือนอีกรอบแล้วไงไอ้เบียร์

 

“ฝันว่าลุงตาย พรีม แล้ว...” สะอึกไปชั่วครู่จึงย่นจมูก “แล้วก็เจอกับผู้ชายชื่อคุณเบียร์”

 

“...”

 

“หื่นชะมัดเลย”

 

“...”

 

“อยู่ใกล้เหมือนจะเสียตัวได้ตลอดเวลา”

 

“...”

 

“ดีนะ แค่ฝัน” ร่างเล็กกระชับอ้อมกอดและบดเบียดเรือนกายเข้ามาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข “ฮิ ๆ”

 

เหมือนผมเป็นสัตว์ที่ถูกขังอยู่ในกรงแล้วคนใจร้ายเอาอาหารแสนโอชะมาตั้งไว้ด้านนอก ได้แค่ มอง แต่ กิน ไม่ได้

 

ให้ตายเถอะ ตั้งแต่เกิดจนโตไม่มีวันไหนที่จะรู้สึกสงสารตัวเองเท่าตอนนี้เลย

 


สงสารเค้านะครัช 5555555

วันนี้พี่เสือน่าเอ็นดู เอาหัวใจบู้บี้ไปเลยยยยย ปิ๊ง ๆ ๆ ๆ

 

.

 

 



เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ


*อิมเมจตัวละคร*


 

 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19.661K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #52854 18233001 (@18233001) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 22:18
    โอ้ย! สงสารคุณเบียร์
    #52,854
    0
  2. #51158 จูปาจุ๊ปสฺ (@warunon18) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 08:00
    นางเหมือนเด็กอ่ะ555 น่ารักก
    #51,158
    0
  3. #49182 timedol (@timedol) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 23:29
    แคสเปอร์ทำดีมากลูก55555555555
    #49,182
    0
  4. #49041 AnTANDAN (@AnTANDAN) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 23:42
    55555 น่าสงสารเขานะคะ เหยื่อ อยู่ตรงหน้า แต่ กิน ไม่ ได้!
    #49,041
    0
  5. #46113 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 21:16

    555555555 น่าสงสารจริงๆ

    #46,113
    0
  6. #43420 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:11

    เลิฟซีนแค่นี้


    ดาเมจมากกกกกก


    โอ้ยยยย เอามุขนี้ไปล่อผู้


    คงไม่ได้ผลเหมือนหนูพรีมมม


    คุณเบียร์ก็น่าร้ากกก รักเลยอะแกร้

    #43,420
    0
  7. #38985 oilywish (@oilywish) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 11:51
    แคสเปอร์น่าร้ากกกกก

    สมคุณเบียร์

    5555
    #38,985
    0
  8. #38574 miramari (@miramari) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 10:15
    ขำตรงฮิฮินี่แหละ
    #38,574
    0
  9. #38361 ujasaai (@ujasaai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 15:40
    แคสทำดีมากลูกกกก
    #38,361
    0
  10. #37357 Cali17 (@cali17) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 07:44
    โถ เอ็นดูพ่อคุณเค้า
    #37,357
    0
  11. #36998 darkeye2229 (@darkeye2229) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 01:07
    นั่นแคสเปอร์ไง ลูกรักของคุณเบียร์ไง จำไม่ได้แล้วเหรอ
    หวงพรีมแม้กระทั่งกับหมาตัวเองอ่ะนะคุณเบียร์...โธ่!!!!
    #36,998
    0
  12. #36533 Phingthing (@Phingthing) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:28
    รักแคสเปอร์55555 ขี้หวงทั้งพ่อทั้งลูก55555
    #36,533
    0
  13. #36062 1000Nara (@goldcyber) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 19:19

    655555555554

    #36,062
    0
  14. #34002 Panida-m (@Panida-m) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 07:56
    วันนี้พี่บี้อัปเยอะๆเป็นของขวัญวันเกิดหนูได้มั้ยคะ
    #34,002
    0
  15. #31958 SupapornKaewno (@SupapornKaewno) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 02:12
    ฮืออ//ปาดน้ำตา
    #31,958
    0
  16. #31385 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 19:53
    คนเรามีครั้งแรกสำหรับทุกเรื่องเยอะ ว่าแต่สรุปใครบำบัดใครคะ55
    #31,385
    0
  17. #29022 nutcharin_fang (@nutcharin_fang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 13:18
    งุ้ยยยหนูอยากมีคุณเบียร์เป็นของตัวเอง
    #29,022
    0
  18. #28515 Trixieeee (@Trixieeee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 00:46
    ฮืออออออออ ร้องไห้เลย ตอนที่บรรยายคุณลุงกำลังจะตาย 😭😭😭
    #28,515
    0
  19. #27957 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 00:11
    คุณเบียร์ยังดีนะ
    #27,957
    0
  20. วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:39

    55555ขำคุณเบียร์

    #27,776
    0
  21. วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:32

    แหมมม '..ถ้าอยากแน่ใจ ยังไงก็ต้องพิสูจน์อีกที...'

    #27,775
    1
  22. #27123 Phornkamon (@Berriest) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 22:10
    คุณเบียร์น่ารัก
    #27,123
    0
  23. #26452 CCREAM_TY (@CCREAM_28) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:43
    คุณเบียร์มันร้าย55555555 แต่ก็น่ารักกก♡♡ ทำเขาไม่ลง
    #26,452
    0
  24. #26232 cp_psr (@cp_psr) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 22:05
    คุณเบียร์น่ารักกกกก
    #26,232
    0
  25. #26189 Chani_2526 (@Chani_2526) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 20:56
    แงงง เอ็นดูยัยพรีม แต่คุณเค้าก็สมควร!!!
    #26,189
    0