Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 12 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 11: ของ ‘ผม’ เป็นของคุณ [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 205,065
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16,394 ครั้ง
    10 มี.ค. 62

LOVE THERAPY

บำบัดรักบทที่ 11:  ของ ผมเป็นของคุณ



-

-

-

เพียะ !

โอ๊ย ! ลุงตีพรีมทำไม

การบ้งการบ้านไม่มีหรือไง แล้วนี่นึกยังไงไปเอาส้นสูงลุงมาใส่เดินเล่นในบ้าน

ก็เมื่อตอนเย็นมีคนจากโมเดลลิ่งมาติดต่อพรีม เขาบอกว่าพรีมสูง หุ่นก็ดี ถ้าตกลงมาอยู่สังกัดเขา เขาจะสอนเดินแล้วก็หางานนางแบบให้... พรีมขอทำได้ไหมลุง

เลิกฝันเลย อายุแค่สิบหก มีหน้าที่เรียนก็เรียนไป

แต่พรีมอยากให้ลุงสบาย ไม่ต้องออกไปทำงานแล้วนี่

ความสุขความสบายใจของลุงก็คือให้พรีมโตขึ้นเลี้ยงตัวเองได้ มีผู้ชายดี ๆ สักคนที่จะคอยปกป้องดูแลพรีมแทนลุงหลังลุงตายเท่านั้นแหละ

 -

-

-

 

 

สองอาทิตย์แล้วที่ฉันย้ายเข้ามาอยู่ในคอนโดคุณเบียร์แต่แทนที่นักข่าวหายไปสภาพจิตใจจะดีขึ้นทุกอย่างกลับแย่ลงเมื่อวันครบรอบเวียนมาอีกครั้ง

 

เหม่อมองรูปถ่ายขาวดำของชายวัยกลางคนหน้าตายิ้มแย้มบนผนังรั้วอุโบสถแล้วจึงทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ บนพื้น ขณะที่เลื่อนมือสั่นระริกไปลูบฝุ่นขาวออกจากภาพดวงตาก็เริ่มฝ้ามัว ฉันปล่อยให้น้ำอุ่นล้นเอ่อเต็มขอบตาจนกระทั่งจุดหนึ่งร่วงหล่นลงมาตามสองข้างแก้มโดยไม่สนใจจะเช็ด

 

อยู่บนนั้นเป็นยังไงบ้างคะลุง...

 

“พี่พรีม” น้ำเสียงสดใสของ โอ๊ต ลูกของผู้ป่วยในวัดพระบาทน้ำพุดึงให้ฉันหลุดจากภวังค์ ทันทีที่นั่งลงด้านข้างแล้วเห็นสภาพของฉันหน้าเขาก็เจื่อนสนิท “พี่พรีมร้องไห้ทำไมครับ แล้วนี่ใครเหรอ”

 

ยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ ก่อนตอบ “ลุงพี่พรีมเอง”

 

ถึงปากยิ้มแต่ภายในใจฉันกลับแห้งเหือด

 

“พิทักษ์เขต วรนันท์” อ่านชื่อแล้วน้องก็ยกนิ้วขึ้นมานับ “โห... วันนี้ครบสิบปีพอดีเลย”

 

“...”

 

“นานแล้ว ทำไมพี่พรีมยังร้องไห้อยู่อีกล่ะ”

 

เป็นคำถามที่ฉันเองก็ไม่รู้จะตอบยังไง สิบปีคนอื่นอาจลืมแล้วปล่อยผ่าน แต่สำหรับฉันไม่อาจเป็นไปได้เลยเมื่อลุงเปรียบเสมือนทุกสิ่ง จนครั้งหนึ่งเกือบคิดจะตายตามท่าน

 

 

-

-

-

เด็กคนนั้นน่ะเหรอที่แม่ตายตั้งแต่เกิด

ใช่ พอเมียตายคนเป็นพ่อก็แต่งงานใหม่อีกสองครั้งแต่เมียก็ตายทั้งสองครั้ง จนมาถึงเมียคนที่สามไม่ได้ตบแต่งเป็นเรื่องเป็นราวเลยอยู่กันได้... แต่ก็อีกนั่นแหละ พอเมียใหม่ไม่ตายธุรกิจหลายร้อยล้านที่ลงทุนไปก็เจ๊งจนเป็นหนี้หัวโต

จริงเหรอ

จริง ถึงเรียนห้องเดียวกันแต่แกก็ห้ามให้น้องฝนคบนะ เขาลือกันว่าเป็นตัวกาลกิณี พอพ่อตายลุงเลยรับมาเลี้ยง เชื่อไหมว่าได้แค่สองปีลุงก็ตายอีก

น่าสงสาร...

-

-

-




น่าสงสาร ใคร ๆ ก็บอกอย่างนั้น แต่สายตาซึ่งพวกเขาใช้จ้องมองฉันกลับแสดงออกถึงความโล่งใจที่ตัวเองและครอบครัวไม่ต้องประสบพบเจอกับเรื่องเลวร้ายอย่างนี้

 

...ก็เป็นปกติของมนุษย์

 

“พี่พรีม อย่าร้อง” กว่าจะรู้ว่าน้ำตาไหลลงมาอีกก็เป็นตอนที่โดนทัก

 

“ไม่ร้องแล้วก็ได้” สูดน้ำมูกฟืดใหญ่พร้อมใช้หลังมือเช็ดมันจนหมดแล้วฉันจึงดึงโอ๊ตลุกขึ้น หลุบตามองรองเท้าสตั๊ดที่แม่บุญธรรมอย่างไอ้พลอยเคยซื้อให้เล็กน้อยค่อยถาม “แล้ววันนี้จะไปเตะบอลที่ไหนทำไมแต่งตัวเต็มยศเชียว”

 

“มีแข่งที่โรงเรียนตอนสิบโมงฮะ ผมมาขอกำลังใจจากแม่ก่อน”

 

“อ้อออ”

 

“วันนี้พี่พลอยไม่มาด้วยเหรอ”

 

“พี่พลอยไม่ว่าง แต่พี่พรีมนัดกับพี่พลอยไว้แล้วว่าวันที่สิบแปดนี้จะเอาขนมไปเลี้ยงที่โรงเรียนพร้อมกัน”

 

“เย้ !” โอ๊ตชูแขนขึ้นกลางอากาศ “งั้นวันนี้พี่พรีมอยู่ดูผมเตะบอลได้ไหม โคชให้ผมเป็นกองหน้า ผมจะยิงประตูอวดพี่พรีม”

 

“พี่พรีมว่างแค่แป๊บเดียว นี่ก็ต้องรีบกลับแล้วด้วย แต่ว่า...” ฉันลากเสียงยาวแล้วล้วงเอากระเป๋าสตางค์มาหยิบแบงก์ห้าร้อยส่งให้กองหน้าตัวป้อม “พี่พรีมขอไถ่โทษโดยการเป็นสปอนเซอร์ซื้อขนมเลี้ยงทีมเสือเขี้ยวกุดนะครับ”

 

ไหว้มารยาทดีแล้วเจ้าตัวค่อยรับไป “ขอบคุณฮะ”

 

“จ้า แล้วเจอกันนะโอ๊ต” โบกมือลาน้องเสร็จฉันจึงหันมองรูปชายใจดีก่อนเดินมาขึ้นรถ ขณะที่กำลังจะกดสตาร์ตหางตาก็เหลือบเห็นว่าโทรศัพท์ค้างข้อความและสายที่ไม่ได้รับอยู่เหมือนเพิ่งมีคนโทรเข้าแล้ววางไปเมื่อครู่

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !

 

กำลังจะตอบข้อความกระจกข้างก็ถูกคนด้านนอกเคาะจนต้องกดเปิด

 

 “ว่าไงโอ๊ต มีอะไรอีกหรือเปล่าจ๊ะ”

 

น้องโอ๊ตพยักหน้าพร้อมยัดริบบิ้นสีขาวขนาดยาวพอประมาณใส่มือ “มีคนฝากให้พี่พรีมฮะ”

 

“ใครเหรอ”

 

“ไม่รู้ฮะ เพิ่งเคยเจอครั้งแรก ตอนนี้เดินเข้าตึกไปกับหลวงพ่อแล้ว”

 

“รูปร่างหน้าตาเป็นยังไง”

 

“ตัวใหญ่” เด็กน้อยวาดมือกลางอากาศ ก่อนแววตาจะทอประกายชื่นชมแบบปิดไม่มิด “เท่ห์ แล้วก็หล่อมาก”

 

“...”

 

“จริง ๆ ก่อนโอ๊ตเข้าไปเขาก็แอบมองพี่พรีมอยู่ก่อนแล้วด้วย”


“ทำไมโอ๊ตไม่บอกพี่ตั้งแต่เมื่อกี๊” ฉันถามอย่างไม่อยากเชื่อ

 

“พี่เขาขอไว้ฮะ”

 

“แล้วโอ๊ตก็ฟังเนี่ยนะ” เราสนิทสนมกันตั้งเป็นปี ๆ แต่เขากลับทำตามคำสั่งของคนที่เพิ่งเจอกันหนแรก ...จะบ้าตาย !

 

“ฮะ” เจ้าเด็กตาใสพยักหน้าหงึก “ก็เขาบอกว่าเป็นคนรู้จักของพี่พรีมนี่นา”

 

 



“คุณเข้มเลิกมองพรีมแบบนั้นสักทีเถอะค่ะ” ฉันเอ่ยอย่างอ่อนใจตอนเห็นคุณเข้มลอบค้อนผ่านกระจกมองหลัง “พรีมขอโทษแล้วไง”

 

พอเขาเงียบจึงชักจะหมดความอดทน “พรีมแค่ไปวัด ไม่ได้ไปรบที่อิรัก คุณเข้มไม่จำเป็นต้องตามติดไปไหนไปกันกับพรีมทุกที่หรอกค่ะ”

 

“อะไรที่นายสั่งถือว่าจำเป็นครับ”

 

นี่เขาเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกคุณเบียร์ตั้งโปรแกรมไว้หรือยังไงถึงได้เชื่อฟังคำสั่งเจ้านายนัก !

 

“จริง ๆ นักข่าวก็เลิกยุ่งกับพรีมแล้วนะคะ คุณเข้มรายงานคุณเบียร์ได้เลยว่าสถานการณ์โอเค ไม่ต้องลำบากมารับส่งพรีมแล้ว”

 

บอกเลยว่าหลังจากเหตุการณ์ตบผิดคิวและคุณเบียร์โผล่มาอุ้มฉัน ยี่หวาก็ใช้ชีวิตอย่างมีสติขึ้น เพราะถึงลับสายตาคนอื่นเธอจะมองฉันอย่างกินเลือดกินเนื้อแต่กลับไม่กล้าทำอะไรผลีผลามอีก

 

นิ่งเพื่อถอยรถเข้าจอดในซองที่ทางทีมงานเตรียมไว้ให้บรรดานางแบบเรียบร้อยคุณเข้มจึงบอกเรียบเรื่อย “นายไม่ได้สั่งแบบนั้นครับ”

 

“แล้วสั่งแบบไหนคะ” พี่อ้อยผู้ซึ่งนั่งเผือกอย่างเงียบเชียบอยู่นานโพล่งขึ้น

 

“ให้ผม ดูแล คุณพรีมครับ” ดูแล ความหมายมันก็ครอบคลุมตรงตัวอยู่แล้วว่าไม่ใช่แค่กันนักข่าว “ไม่ได้บอกด้วยว่านานแค่ไหน”

 

“หูยยย นี่แค่ได้กันคืนเดียวนะเนี่ย” ผู้จัดการพึมพำแต่ก็ดังพอที่คุณบอดี้การ์ดหนวดเฟิ้มจะได้ยิน

 

“จะกี่คืน...” ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเขาจึงกดปลดล็อก “ก็ถือว่าเป็นผู้หญิงของนายแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

 

“โหหห นายคุณเข้มจะตามเฝ้าดูแลผู้หญิงทุกคนที่ได้เลยเหรอคะ” ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าพี่อ้อยซื่อจนบื้อบางครั้งจึงถามไม่คิด ฉันจะเลิกจ้างเธอซะเดี๋ยวนี้เลย !

 

“ก็ไม่นะครับ” ตอบโดยไม่หยุดคิดสักนิด “แค่คุณพรีม”


“...”

 

“ขนาดไปเทกโอเวอร์โรงแรมที่บาหลีแทนคุณท่านตั้งเกือบสองอาทิตย์ นายยังให้ผมรายงานเรื่องคุณพรีมทุกวันเลย”


เพราะไม่รู้จะทำหน้ายังไงฉันจึงคว้ากระเป๋าแล้วก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังสถานที่จัดงานแต่เหลืออีกไม่กี่ก้าวจะถึงประตูสตาฟ ร่างกลับถูกกระแทกจากทางด้านข้างเข้าอย่างจัง

 

“อ๊ะ ! ขอโทษครับ” คนชนขอโทษขอโพยพร้อมเลื่อนมือมาแตะข้อศอกแต่ฉันรู้ทันเลยถอยหลังออกห่าง “เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ”

 

“เปล่าค่ะ”

 

แค่มองหน้าก็รู้แล้วว่าเจตนาเป็นยังไงดังนั้นฉันจึงทำท่าจะเดินต่อ แต่ผู้ชายน่ารำคาญกลับขยับตัวขวางทาง “ผมธนินท์ครับ คุณ...”

 

คำพูดและแววตาหวานเชื่อมสะดุดลงเมื่อคุณเข้มก้าวมาประชิดฉัน ไม่นานนักคนที่แนะนำว่าตัวเองชื่อธนินท์ก็ยิ้มในแบบที่ฉันไม่ชอบ ก่อนเรียกขานกันด้วยสรรพนามดูถูกเหยียดหยามอย่างชัดเจน

 

“เด็กพี่เบียร์หรอกเหรอ”

 

“รบกวนคุณธนินท์ ใช้คำพูดที่สุภาพกว่านี้ด้วย” ในตอนที่คุณเข้มสวนหน้านิ่ง พี่อ้อยก็ดึงฉันมาหลบด้านหลัง

 

“อะไร ?” เขาทำสุ้มเสียงน่ารังเกียจจนฉันอยากจะถอดรองเท้าผ้าใบมาฟาดหน้าให้แหกซะเดี๋ยวนี้ “ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าพี่...”

 

ฟุ่บ !

 

แม้ว่าฉันยังพอมีสติยั้งอารมณ์ของตัวเองได้ แต่คุณเข้มกลับตรงกันข้ามเพราะเขากระชากคอเสื้อนายธนินท์เข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว

 

“ไอ้เข้ม !” ถึงจะทำเป็นตวาดแต่สีหน้านายธนินท์กลับดูตระหนก “แค่ผู้หญิงคนเดียวหัวร้อนอะไร ปล่อย ! ไม่งั้นกูจะให้พี่ฟ้องพี่เบียร์ว่ามึงลามปามกู”

 

“ก็ลองสิ” ริมฝีปากสีคล้ำกระตุก “เธอแค่ ผู้หญิงคนเดียว ก็จริง แต่เป็นผู้หญิงที่อาจทำคุณฉิบหายทั้งตระกูลถ้ากล้ามายุ่ง”

 

เข้าใจดีอยู่ว่าเขาขู่เกินจริงไปไกลโข แต่กระนั้นฉันก็เชิดหน้าเพื่อแสดงให้สมบทบาทผู้หญิงที่สามารถ ล่มตระกูล ชาวบ้านได้

 

“รู้นะครับว่านายผมไม่ใช่คนอ่อนโยนสักเท่าไหร่” จบประโยคคุณเข้มจึงปล่อยมือพร้อมทำเป็นจัดสูทให้

 

“...”

 

“ครั้งนี้ผมจะไม่รายงานนาย แต่ถ้ามีครั้งหน้า...” เว้นคำพูดไปจังหวะหนึ่งจึงแสยะยิ้ม “จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผมไม่รับประกันนะ”

 

จริง ๆ คุณเบียร์ก็เป็นแค่เจ้าของผับ แต่ทำไมคุณเข้มถึงได้พูดเหมือนเขามีอิทธิพลเสียเหลือเกิน ?


ตบบ่าคนหน้าซีดเป็นไก่ไหว้เจ้าซ้ำอีกสองสามหนเขาค่อยผายมือให้ฉันและพี่อ้อยซึ่งเบี่ยงกายเดินผ่านผู้ชายปากดีมายังโซนสตาฟ

 

“เมื่อกี้ใครเหรอคะคุณเข้ม อวดเบ่งเชียว” พี่อ้อยเบ้ปาก

 

“ลูกสส. ครับ พ่อเคยเป็นคนมีสีเลยกร่างเข้าไปใหญ่ ส่วนพี่ชายก็เป็นเพื่อนของนาย”

 

“แล้วคุณเข้มทำขนาดนั้นเขาจะไม่แค้นเหรอคะ” ฉันถามอย่างกังวล

 

“สันดานคุณธนินท์อยากได้อะไรต้องได้จนติดเป็นนิสัย ถ้าผมไม่ดักทางไว้ก่อนเขาจะตามรังควานคุณพรีมไม่เลิกแน่” ได้ยินคำตอบของคุณเข้มฉันพลันขนลุกซู่

 

ถึงแม้ตอนนี้จะมีคำถามมากมายอีกล้านแปดอัดแน่นอยู่ในอกแต่เพราะได้เวลางานเลยจำใจเก็บความสงสัยไว้แล้วแยกเข้ามายังแบคสเตจ

 

จัดการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดคลุมสีเทาอ่อนแล้วหนึ่งในบรรดาสตาฟจึงพาฉันมายังโต๊ะกระจกติดไฟแบบเคลื่อนย้ายได้ ระหว่างที่ช่างแต่งหน้าและทำผมให้ฉันก็อัปไอจีสตอรี่เอาใจผู้ติดตามไปด้วย

 

เนื่องจากผ้าที่ใช้ตัดเย็บวันนี้เป็นผ้าไทยดังนั้นคุณวรนุชเจ้าของแบรนด์และโคพาร์ตเนอร์อย่างพี่วี่จึงได้จัดโชว์โดยการเลือกนักร้องลูกกรุงชื่อดังมาร้องประกอบการเดิน

 

เพราะต้องเดินเวียนกันถึงสามเซ็ต ดังนั้นถึงจะเห็นพลอยและฟิล์ม แต่ฉันก็ทำได้เพียงทักทายผ่านทางสายตา

 

กระทั่งถึงเซ็ตสุดท้ายหลังถอดชุดจากเซ็ตสองออกแล้วฉันจึงนั่งแก้เมกอัปข้างนางแบบน้องใหม่ซึ่งไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน

 

“มีคนอื่นเหรอ” อยู่ ๆ นางแบบผิวสีแทนตัวท็อปซึ่งคุ้นหน้าดีเพราะเคยร่วมงานกันแล้วหลายหนก็เดินตาแข็งมาผลักช่างแต่งหน้าออกแล้วกระชากคนข้างตัวฉันให้ลุกขึ้นเผชิญหน้า

 

“อะไรอ่ะเจีย อย่ามาบ้าได้ป่ะ !” เธอสะบัดแขนเจียออกอย่างหงุดหงิด

 

เพราะรู้มาก่อนหน้าว่าเจียเป็น LGBT ฉันเลยไม่ได้แปลกใจอะไร

 

“อย่ามาตอแหล กูเห็นในโทรศัพท์มึงหมดแล้ว นัดไปเอากันอีกคืนนี้นี่” จบคำพูดประโยคนั้นเหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ตอนแรกฉันคิดว่าเจียทำเพียงแค่ต่อยท้องเธอซ้ำ ๆ แต่แล้วสันหลังพลันเย็นวาบตอนเห็นเลือดซึมผ่านชุดเป็นวงกว้าง

 

ที่คิดว่าต่อยนั้น แท้จริงคือกระหน่ำแทง... เจียซ่อนมีดไว้ในแขนเสื้อคลุม !

 

“กรี๊ดดด !” หนึ่งในบรรดานางแบบหวีดร้อง ก่อนที่พวกนายแบบจากอีกห้องจะตื่นตัวแล้วช่วยกันพุ่งเข้าชาร์ตมือแทง

 

มองผู้หญิงผอมแห้งที่ดิ้นเร่าจนเลือดไหลนองพื้นได้เพียงชั่วครู่ฉันก็กระชากเสื้อคลุมออกแล้วทิ้งตัวลงกดแผลเธอไว้ ดวงตาเริ่มพร่ามัวเพราะภาพของลุงในคืนฝนพรำลอยทับซ้อนเข้ามาในมโนสำนึก

 

“ช่วยด้วย...” น้ำเสียงฉันแผ่วระโหยตอนเงยหน้าขึ้นมองผู้คนที่เอาแต่มุง

 

“ถอยหน่อย” นายแบบชื่อเจแหวกทางเข้ามาก่อนจะตะโกนดังลั่นพร้อมคุกเข่าแล้วช่วยกดผ้าแทนฉัน “สตาฟ ! เพื่อนผมเป็นหมอ ให้คนไปหาว่าผู้ชายชื่อวติ ศิระเดโชนั่งอยู่ตรงไหนแล้วพาเข้ามาเดี๋ยวนี้เลย”

 

“ว้าย !” พี่วี่ซึ่งตามมาทีหลังหวีดร้อง “ใครก็ได้โทรเรียกตำรวจกับรถพยาบาลที !”

 

ภายในหูของฉันอื้ออึงแถมภาพยังเริ่มช้าลง ๆ ราวกับกำลังดูหนังสโลว์โมชั่นกว่าจะรู้ว่าร่างกายไร้เรี่ยวแรงก็เป็นตอนเข่าอ่อนยวบลงไปนั่งพับเพียบจมกองเลือด

 

จังหวะที่ก้มมองมือสั่นระริกเปรอะของเหลวสีแดงฉาน เสื้อคลุมก็ถูกวางทับลงบนไหล่ก่อนใครสักคนจะสอดแขนมาช้อนร่างของฉันแล้วยกลอยขึ้นเหนือพื้นโดยไม่ถามความสมัครใจกันสักคำ


“ฟิล์ม” เงยหน้าขึ้นแล้วเห็นว่าเป็นเพื่อนฉันก็รีบสวมกอด ปากพร่ำรำพันไม่หยุด “หมออยู่ไหน... หมอจะมาทันใช่ไหม”

 

“ทัน วันนี้รุ่นน้องของโซ่ที่เป็นหมอพาคุณหญิงย่ามาดูโชว์” พลอยที่มาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะก่อนบอกฟิล์ม “พามันไปล้างตัวก่อนเถอะ”

 

ขณะที่ฟิล์มจะเดินตามพลอยไปยังห้องน้ำ คุณวรนุชผู้ซึ่งดูท่าจะรู้เรื่องแล้วก็สั่งเสียงดัง “แจ๋วแหววออกไปขอให้นักดนตรีเล่นเพลงขัดตาทัพไว้ก่อน ช่างแต่งหน้ากับสตาฟรีบจัดการนางแบบให้เรียบร้อยจะได้รีบปล่อยเดิน”

 

“นางแบบขวัญเสียกันหมดแล้วนะคะพี่นุช” พี่วี่เถียงทันควัน “วี่ว่าเราประกาศจบโชว์เถอะ”

 

“จบได้ยังไงคะ ที่มาวันนี้ครึ่งหนึ่งเป็นคุณหญิงคุณนายมีหน้ามีตาในสังคมทั้งนั้น” คุณวรนุชถลึงตา “เดินให้จบ ๆ ก่อนตำรวจมาเถอะน้องวี่ มันเป็นความรับผิดชอบของเรานะ... สตาฟ ! ได้ยินที่ฉันพูดแล้วนี่ จัดการกับนางแบบให้ไว”

 

“พรีม แกไหวป่าววะ” ปากถามฉันแต่ตาพลอยกลับมองคุณวรนุชอย่างไม่ชอบใจ “ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวฉันไฟต์ให้”

 

“ไหว” ตอบออกไปแบบนั้นแต่ฉันกลับไม่มั่นใจเลยสักนิด “ไม่เป็นไรแล้ว ปล่อยฉันลงเถอะฟิล์ม”

 

 

 

 

 

หลังกลั้นใจเดินต่ออีกเซ็ตแล้วกลับเข้าแบคสเตจ ฉันก็ถูกเกณฑ์ไปให้ปากคำกับตำรวจซึ่งอาศัยห้องแต่งตัวฝ่ายชายต่างที่ทำงาน กว่าจะเสร็จเรียบร้อยเข็มนาฬิกาก็บอกเวลาเที่ยงคืน

 

“คุณพรีมอยู่คนเดียวได้แน่นะครับ” ทันทีที่รถจอดสนิทตรงลานจอดรถของคอนโดคุณเข้มซึ่งรู้ว่าเมื่อหัวค่ำเกิดอะไรขึ้นบ้างเลยถามอย่างเป็นห่วง

 

“ค่ะ คุณเข้มกลับบ้านดี ๆ นะคะ พรุ่งนี้เจอกัน” ฝืนยิ้มให้เขาสบายใจเล็กน้อยฉันจึงคว้ากระเป๋าสะพายไหล่แล้วเข้ามากดเรียกลิฟต์ตรงล็อบบี้

 

ขึ้นมาถึงห้องสิ่งแรกที่ทำคือพุ่งตรงไปยังลิ้นชักตรงหัวเตียงเพื่อรื้อค้นหายา

 

“โฮ่ง !” แคสเปอร์ทักทายพร้อมส่ายหาง

 

“รอแป๊บนะแคสฯ ” หลังตบยาคลายวิตกเม็ดเล็กจิ๋วทั้งหมดที่มีเข้าปากแล้วกลืนโดยไม่ใช้น้ำจึงทรุดตัวลงนั่งกับพรมข้างเตียงก่อนซุกหน้ากอดเข่าเจ่าจุก ภาพความทุรนทุรายซึ่งยังติดตาส่งผลให้ร่างกายตึงชา

 

ทั้งที่รู้ดีว่าแคสเปอร์หิวข้าวแต่แขนขากลับไร้เรี่ยวแรงจนขยับไม่ได้

 

ภายใต้แสงสลัวจากโคมไฟสีส้มนวลอันเล็ก น้ำอุ่น ๆ หยดหนึ่งก็รินไหลจากหางตาก่อนที่เสียงสะอื้นซึ่งเจือไปด้วยความเจ็บปวดจะกรีดผ่านความเงียบงัน “ฮึ่ก !... ฮือออ”

 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่อยู่ ๆ แคสเปอร์ซึ่งเงียบลงสักพักแล้วกลับเห่าอย่างบ้าคลั่ง

 

อึดใจเดียวก็รับรู้ได้ว่าใครสักคนเข้ามาใกล้ พอมือเย็นจัดแตะลงบนท่อนแขนเปลือยเปล่าฉันจึงเงยหน้า

 

ใช่แน่เหรอ เขาไปทำงานอยู่นี่... นี่คือฝันหรือเปล่านะ

 

เพราะไม่เชื่อว่า เขา คือของจริงเลยเลื่อนมือไปสัมผัสอย่างเชื่องช้า วินาทีที่ปลายนิ้วแตะลงไปบนแก้มสากริมฝีปากก็หลุดเรียกชื่อเสียงแผ่ว “คุณเบียร์...”







2.45 AM

Beer talks.

ลำคอที่แห้งผากปลุกให้จำใจลืมตาตื่น แต่เมื่อเหลียวมองรอบกายแล้วเห็นตัวเลขเรืองแสงบอกเวลาเกือบตีสามจากนาฬิกาดิจิทัลตรงโต๊ะหัวเตียงพลันต้องถอนหายใจ

 

หลังกลับมาจากสนามบินเมื่อช่วงหัวค่ำผมก็เหนื่อยจนทนไม่ไหวจึงทิ้งตัวลงนอน ทั้งที่คิดว่าจะงีบสักครึ่งชั่วโมงค่อยลุกขึ้นมาอาบน้ำ สุดท้ายก็ยาวจนได้

 

ยกน้ำดื่มที่เหลือติดก้นขวดกรอกปากแล้วความกระหายยังไม่หมดไปจึงหยัดกายขึ้นแล้วเดินออกมาด้านนอก

 

“เอาไปวางไว้ที่เดิมเดี๋ยวนี้ !” เสียงของเตี่ยซึ่งดังลั่นมาถึงโถงทางเดินชั้นสองทำผมชะงัก

 

“ก็แค่กระดูกเมียที่ตายไปแล้ว เตี่ยจะสนใจอะไร” อีกคนประชดประชัน “ไปสนใจเมียมีชีวิตของเตี่ยที่อยู่เต็มบ้านเต็มเมืองนู่น”

 

“ไอ้ไวน์ !”

 

เจอหน้ากันทีไรเป็นแบบนี้ทุกครั้ง...

 

ผมระบายลมหายใจก่อนจะหมุนตัวเข้าห้องหยิบกุญแจรถและโทรศัพท์มือถือ เมื่อกลับออกมาอีกครั้งก็พบว่าคลาร่ายืนน้ำตาคลอเบ้าเกาะประตูห้องแอบฟัง

 

“พี่” ทันทีที่เห็นผม น้องก็พุ่งตัวเข้ามากอด “พี่ไวน์กลับมาเหรอ”

 

“กลับมาอยู่ไทย แต่ไม่อยู่ที่บ้านหรอก” ลูบเรือนผมสีน้ำตาลเข้มสองสามหนจึงสั่ง “ไปนอนเถอะ”

 

“พี่จะไปไหน” น้องปล่อยแขนพร้อมปาดน้ำตา ตั้งแต่ไปขลุกตัวอยู่กับพรีมยัยตัวร้ายก็สงบเสงี่ยมและเชื่อฟังขึ้นเยอะ

 

“ข้างนอก” บอกเพียงเท่านั้นจึงเดินลงบันไดมาเป็นเวลาเดียวกับที่เตี่ยพยายามยื้อแย่งที่บรรจุเถ้ากระดูกจากลูกชายคนรอง

 

อาจเพราะแม่ไม่อยากเห็นทั้งคู่ทะเลาะกันอยู่ ๆ นักบินสายตาดีอย่างไอ้ไวน์จึงสะดุดชายพรมจนเสียหลักเผลอปล่อยมือ

 

เพล้ง ! ผอบเจดีย์ลอยละลิ่วตกกระทบพื้นจนอัฐิสีขาวอมเทากระจายเกลื่อน

 

เตี่ยและไอ้ไวน์เกิดอาการพูดไม่ออก แค่เสี้ยววินาทีทั้งคู่ก็รีบย่อตัวแล้วช่วยกันเก็บ

 

...ทีแบบนี้ล่ะสามัคคี

 

ยืนมองอยู่ชั่วครู่ผมจึงเดินผ่านสองคนนั้นมายังลานจอดรถ ขับรถออกจากซอยบ้านพร้อมกดกระจกรถสูบบุหรี่หมดไปมวนหนึ่งค่อยหยิบโทรศัพท์แล้วกดปลดล็อกเข้าแอปพลิเคชั่นไลน์ เลื่อนผ่านคนอื่นด้วยความเคยชินจนถึงข้อความของเข้ม

 

‘0.33AM KAYM: ที่งานเดินแบบมีแทงกันหลังเวที ตอนมาส่งกลับคอนโดท่าทางคุณพรีมไม่ค่อยดีเลยครับ

 

ท่าทางไม่ค่อยดีงั้นเหรอ ?

 

จากที่เคยตั้งใจว่าจะไปนอนต่อที่คลับ อยู่ ๆ มือก็หมุนพวงมาลัยเปลี่ยนจุดหมายโดยอัตโนมัติ






“โฮ่ง !” ทันทีที่ประตูเหล็กเคลื่อนเปิดออกเสียงเห่าก็มาก่อนตัว อึดใจเดียวเจ้าตัวสีดำซึ่งปกติมีกล้ามเนื้อเห็นชัดแต่บัดนี้พุงพลุ้ยก็วิ่งมางับขากางเกงแล้วออกแรงดึง

 

เพราะแคสเปอร์ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน พอมันคลายคมเขี้ยวแล้วเห่าเร่งอีกหนผมจึงตรงเข้ามาในห้องของพรีม มองรอบแรกไม่เห็นเธอหัวใจพลันกระตุกวูบ แต่หลังหมาอ้วนวิ่งไปกระดิกหางตรงหน้าคนตัวเล็กซึ่งนั่งคุดคู้ซ่อนตัวอยู่ตรงซอกข้างเตียงค่อยระบายลมหายใจ

 

เมื่อผมคุกเข่าลงแล้วเอื้อมมือจับท่อนแขนร้อนจัดพรีมก็เงยหน้าขึ้น “คุณเบียร์...”

 

“...”

 

“จริงเหรอ ?” ดวงตาสุกใสภายใต้ขอบตาบวมช้ำมองคล้ายไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น และก่อนจะทันได้ตั้งตัวพรีมก็ยกนิ้วมาจิ้มแก้ม “อยู่ตรงนี้จริง ๆ เหรอ”

 

“ใช่” ปล่อยให้ทำตามใจชอบสักพักถึงเอ่ยปาก “ทำไมมานั่งตรงนี้”

 

“พรีมไม่รู้” ใบหน้าสวยหวานทว่างุนงงส่ายไปมา

 

“ทำไมพี่อ้อยปล่อยคุณไว้คนเดียว” ไม่ชอบใจเลย มีหน้าที่ดูแลก็ต้องดูแลสิ

 

“คุณโซ่ไม่อยู่ พลอยต้องไปถ่ายงานต่างจังหวัดต่อ ดึกแล้วอันตราย” ถึงพรีมจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่องสักเท่าไหร่แต่ผมก็พอปะติดปะต่อคำตอบได้ว่าคุณอ้อยต้องนั่งรถไปเป็นเพื่อนพลอยเลยทิ้งเธอไว้

 

ก้มหน้าลงไปใกล้เพื่อพิสูจน์กลิ่นจนมั่นใจว่าพรีมไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์มาแน่ ๆ ค่อยสอดส่ายสายตาหาต้นเหตุของอาการมึนเมา ก่อนจะเจอแผงยาที่ถูกตัดแบ่งซึ่งว่างเปล่าทั้งสี่ช่อง

 

“นี่ยาอะไร” หยิบขึ้นมาเพ่งเพื่อพยายามจะดูฉลากได้เพียงครู่เดียวก็ต้องถามเพราะฟลอยด์เงินยวงที่บ่งบอกชื่อและยี่ห้อถูกแกะหายไปหมดแล้ว

 

“ยา...” ต้องใช้ความพยายามในการนึกกว่าจะได้คำตอบ “คลายกังวลค่ะ”

 

“กินไปกี่เม็ด” อาจเพราะน้ำเสียงที่ผมใช้ดุขึ้นเรื่อย ๆ ตามแรงอารมณ์เธอจึงย่นคอ หลังสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติแล้วจึงถามใหม่ “พรีมกินไปกี่เม็ด”

 

“พรีมจำไม่ได้” เธอชูมือซ้ายขึ้นแล้วหดนิ้วก้อยลง “อาจจะสักสามเม็ด”

 

นั่นมันสามที่ไหนกัน

 

“ไปหาหมอกัน” เห็นท่าไม่ดีจึงเตรียมจะช้อนร่างเธอขึ้นแต่มือปวกเปียกกลับดันแผงอกเอาไว้

 

“ไม่เอาไม่ต้องมาอุ้มแล้ว ทุกคนเลย... พรีมไม่ใช่เด็กนะ”

 

บริบทที่เหมือนมีใครบางคนพยายามอุ้มมาก่อนทำเอาใบหน้าตึงชา “ใคร !

 


โอยยย เกรี้ยวกราดเหลือเกิน =..=

 

 

ใจไม่ดี อยากเปิดตะปอยตอนต่อไปแล้ว ฮี่ฮ่า !

 







เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ


*อิมเมจตัวละคร*

   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16.394K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #52368 Frongkanokpan (@Frongkanokpan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 23:16
    ฟินไม่ไหวแล้ววว
    #52,368
    0
  2. #52228 JECK9BETW (@JECK9BETW) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 22:14
    ให้ข้าวแคสก่อนไปด้วยนะ55555
    #52,228
    0
  3. #51710 18•K (@tanakor2245) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 03:33
    พระเอกเ-้ยมากๆ
    #51,710
    0
  4. #46107 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:51

    อย่าดุน้องนะตุณเบียร์

    #46,107
    0
  5. #45253 kanpoolka (@kanpoolka) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:24
    กลับมาอ่านย้อนตอนนี้สงสังว่าใครอ่ะมาแอบมองพรีม...ไม่น่าใช่คุณเบียร์ หรือเป็นไวท์ โอย อยาก ได้อีบุ๊คแล้วววว
    #45,253
    0
  6. #39362 chayachaya (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 23:19

    มาเริ่มอ่านใหม่คือตอนนี้คุณเบียร์ยังไม่เลิกกับยี่หวาเลยอ่ะที่นางโพสภาพอยู่บาหลี ใช่มั้ยอ่ะ

    #39,362
    1
    • #39362-1 Anotiya330 (@anotiya) (จากตอนที่ 12)
      30 พฤษภาคม 2562 / 17:50
      เท่าที่เราอ่าน ยี่หวาโพสภาพแอบถ่ายเองไม่ได้เกี่ยวกับบาหลีเลยหนิคะ นางดูแค่รู้ว่าเบียร์ไปบาหลีเลยใส่ tagเฉยๆ
      #39362-1
  7. #36997 darkeye2229 (@darkeye2229) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 00:54
    พอเป็นเรื่องของพรีม คุณเบียร์ก็คือไวตลอดเลยน้า หวงสุดไปเลยพ่อเอ้ย
    #36,997
    0
  8. #32735 pascci (@pascci) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 11:32
    หดนิ้วก้อย...
    #32,735
    0
  9. #31384 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 19:36
    เรื่องในอดีตการตายของตา? หึงไปหมดลำไย
    #31,384
    0
  10. #27119 Phornkamon (@Berriest) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 22:02
    ทำไมหวงน้อง จะหวงน้องไปเคลียร์ข้างหลังก่อนนะ
    #27,119
    0
  11. #26441 tyty❤ (@Ammara-km) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:03
    เกรี้ยวกราดเหลือเกินพี่จ๋า
    #26,441
    0
  12. #26069 CCREAM_TY (@CCREAM_28) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 17:57
    คุณเบียร์นี่หึงแรงหวงแรงจริง5555555 รอ ๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #26,069
    0
  13. #23311 Foniiz Kanokwan (@foniiz-kt) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 19:48
    ทำเป็นหวงนะ สิทธิ์ของน้องไหมพี่อย่ามาเนียน
    #23,311
    0
  14. #23007 P.khun (@ppluem) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 22:22
    แหมม คุณเบียร์
    #23,007
    0
  15. #22975 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 16:25
    อุ้ยยยยยย เกรี้ยวกราดจังคนพี่
    #22,975
    0
  16. #22952 Missy AOY (@160425) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 12:55
    เอาเล่มมาเถอะพี่ขาน้องจะตายแบ้วววววววว อยากอ่านจนจบ
    #22,952
    0
  17. #22948 Amineen27 (@Amineen27) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 12:39
    โอยเขินแทนอ่า แงงงงงคุณเบียยยยย
    #22,948
    0
  18. #22929 ืีnuangruthai (@Creamman11) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 11:14
    โอ้ยยยยย อยากเปลี่ยนชื่อ เป็นพรีมโว้ยยยย
    #22,929
    0
  19. #22884 aomtiptanya (@0839241636) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 09:28
    คุณเบียร์มีความหึงน้าาาาาา
    #22,884
    0
  20. #22824 Un2ing2 (@Un2ing2) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 07:56
    ไม่เห็นตอนสปอยไว้เลย
    #22,824
    0
  21. #22760 kpumja (@kamlangjai-dd) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 06:30
    นุ้งชีจะทำกับแคสเปอร์อย่างนี้ไม่ได้น้า เมื่อก่อนเขาออกจะหุ่นเฟิร์มมีกล้ามเนื้อ เดี่ยวนี้อิพี่บอกเห็นพุงงจนจะเรียกไอ่อ้วนแล้ว แคสเปอร์ของพ่อเบียร์ เปลี่ยนไป555
    #22,760
    0
  22. #22758 kpumja (@kamlangjai-dd) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 06:27
    เอ จบตอนแล้ว สปอยของในตอนนี้ไม่เห็นโผล่น้า ที่เดาว่าอิพี่ออกกำลังกายอ่ะ 555
    #22,758
    1
    • #22758-1 malee. (@pa_ple) (จากตอนที่ 12)
      9 มีนาคม 2562 / 09:11
      +1 จ้าา หาไม่เจอเลยย T_T
      #22758-1
  23. #22702 ซา หมุด โน้ด (@thippawan00) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 05:36
    เกี้ยวกาดเว่อร์ กะจะไม่ให้ใครแตะตัวน้องเลยช่ะ
    #22,702
    0
  24. #22700 mtg2j (@mtg2j) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 03:15
    สงสานฟิล์มสุดแล้วเรื่องก่อนก็โดนคุณโซ่เข้าใจผิดมาเรื่องนี้เฮียเบียร์ก็เกวกาจเว่ออออ
    #22,700
    0
  25. #22699 Poukaa (@Poukaa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 03:01
    ไรท์ ลงต่อจิ รออยู่นะ
    #22,699
    0