Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 1 : บทนำ: จุดสิ้นสุดและจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ [250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 189,041
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,746 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

บทนำ

-จุดสิ้นสุดและจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์-


 

 




“เบียร์” ทันทีที่พ่อเอ่ยชื่อของเขาขึ้นมากลางโต๊ะอาหาร กรุณาในวัยยี่สิบห้าปีก็สะดุ้งรีบก้มหน้าทำเป็นสนใจกับการเลาะเนื้อหมูออกจากซี่โครง

 

“ครับพ่อ” ตฤณเงยหน้าขึ้น และเมื่อสังเกตเห็นว่ามีคราบน้ำแกงเลอะตรงมุมปากของกรุณาเล็กน้อยจึงละความสนใจจากคนสูงวัยกว่าแล้วเอื้อมมือมาปาดมันออกให้คนรัก “กินยังไงเลอะขนาดนี้เนี่ยกวาง”

 

พ่อและแม่ของกรุณาลอบสบตากันอย่างพึงพอใจ ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะคลี่ยิ้มแล้วหันมาทางตฤณ “เบียร์กับน้องกวางก็คบกันมาตั้งเจ็ดปีแล้วนะ เมื่อไหร่จะมาขอให้เป็นเรื่องเป็นราวสักที พ่อกับแม่อยากยกให้จะแย่แล้ว”

 

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่งริมฝีปากของผู้ชายตัวโตก็คลี่ยิ้ม “ถ้าคุณพ่อกับคุณแม่อยาก...”

 

“พี่เบียร์คะ” ไม่ทันที่เขาจะพูดได้จบประโยค กรุณาก็วางช้อนส้อมลงแล้วฉุดแขนตฤณให้ลุกขึ้น ถึงการกระทำนั้นจะสร้างความประหลาดใจให้พ่อและแม่ฝ่ายหญิงไม่น้อยแต่ทั้งคู่ก็ทำเพียงนิ่งมองความเป็นไปอย่างผู้ใหญ่ “กวางขอคุยด้วยหน่อย”

 

หลังจากเดินนำเข้ามายังห้องครัวแล้วจัดการเลื่อนประตูกระจกปิดให้มิดชิดเพื่อป้องกันไม่ให้บทสนทนาเล็ดรอดออกไปด้านนอกแล้วจึงเปิดประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม “เราเลิกกันเถอะค่ะ”

 

“...” ปราศจากคำพูด ตฤณมองหน้ากรุณาด้วยแววตาที่ไม่เปลี่ยนไปจากเดิมสักนิด แต่กรุณากลับไม่เป็นแบบนั้น วินาทีที่ขอเลิกหญิงสาวรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังจะแหลกสลาย

 

ไม่ใช่ว่าไม่รักเขา แต่เธอ รัก จนทนอยู่ในสภาพ ยืนหนึ่งแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว


ตลอดเวลาที่คบกันพี่เบียร์ทำให้กรุณารู้สึกเหมือนเป็นนกน้อยในกรงทอง ที่ขอเลิกไม่ใช่ว่าเกลียดความสัมพันธ์แบบนี้ แต่เธออยากเป็นนกตัวเดียวในกรงของเขา ไม่ใช่นกที่มีศักดิ์สูงสุดเหนือนกตัวอื่น ๆ !

 

กรุณาเจอเขาครั้งแรกที่ร้านดอกไม้ของแม่ในตอนยังเป็นเพียงแค่เด็กมัธยมปลายเตรียมเอ็นทรานซ์แต่งตัวถูกระเบียบทุกกระเบียดนิ้วแถมยังถักเปียเฉิ่มเชยสองข้าง

 

เพราะชอบบรรยากาศเวลาฝนตก ดังนั้นขณะที่มือห่อก้านดอกทิวลิปสีแดงเพื่อรักษาความสดเธอจึงเหม่อมองผ่านกระจกฝ้ามัวด้วยหยดน้ำออกไปด้านนอกอย่างไร้จุดหมายด้วย แต่ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศก็ถูกรถยนต์คลาสสิคยี่ห้อหรูซึ่งจอดลงฝั่งตรงข้ามร้านพอดีเรียกความสนใจไป

 

ทันทีที่ประตูรถเปิดออกเธอก็เห็นว่าร่างสูงใหญ่ยกมือขึ้นบังศีรษะก่อนจะเดินกึ่งวิ่งฝ่าสายฝนปรอย ๆ ในเวลาเย็นย่ำตัดผ่านถนนตรงมายังร้าน

 

กริ๊ง ! เสียงกระดิ่งตรงประตูดังขึ้นพร้อมกับกับที่เขาก้าวเข้ามาในร้าน วินาทีแรกที่สบเข้ากับดวงตาดำขลับคู่นั้นกรุณารู้สึกเหมือนถูกดูดลงไปในวังวนอะไรสักอย่าง กว่าจะรู้ว่าเขามายืนตรงหน้าก็เป็นตอนที่เจ้าตัวถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มว่า ทิวลิปสีแดงทั้งหมดนี้ มีเจ้าของหรือยังครับ

 

นั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของเธอและ พี่เบียร์ ซึ่งอีกชื่อหนึ่งก็คือ ตฤณ โอภาทพิพัฒน์ เจ้าของผับดังย่านสุขุมวิท ในวันนั้นเขาขอคุยกับแม่เพื่อจะติดต่อให้ร้านส่งดอกไม้ไปที่ผับทุกวัน ไม่ใช่ดอกอะไรก็ได้ แต่ต้องเป็น ดอกทิวลิปสีแดง เท่านั้น แถมก่อนกลับตฤณยังดึงดอกทิวลิปจากอ้อมแขนส่งให้กรุณาหนึ่งดอกพร้อมกับขอเบอร์โทรศัพท์ของเธอต่อหน้าแม่อย่างไม่เคอะเขิน

 

เจ็ดปีที่ผ่านมานอกจากจะสอนกรุณาด้วยบทรักหวานล้ำเขายังฝากรอยแผลเป็นไว้บนจิตใจเธอมากมายจากการนอกกายไปมีสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น กรุณาพยายามบอกตัวเองแล้วว่าคนทำงานกลางคืนก็ต้องมีเผลอไผลกันบ้างวันหนึ่งเขาก็คงคิดได้และหยุดตัวเองที่เธอคนเดียว แต่มันก็ไม่เป็นแบบนั้น...

 

“คิดดีแล้วใช่ไหม” คำถามสั้นง่ายดึงกรุณากลับมาสู่ปัจจุบัน

 

“คิดดีแล้วค่ะ” กรุณาแน่ใจว่าตฤณต้องทำตามคำขอ “กวางขอเวลาห้าเดือน”

 

“...”

 

เมื่อเช้านี้เธอติดต่อเขาไม่ได้จึงไปหาที่ Twist club แต่แล้วกลับต้องเห็นภาพบาดใจว่าคนรักอยู่บนเตียงกับหญิงอื่น แน่นอนว่ากรุณาไม่โวยวายและทำเพียงแค่ขับรถกลับมานอนร้องไห้เพียงลำพังโดยไม่ให้พ่อและแม่รับรู้ กำหนดส่งความคืบหน้าวิทยานิพนธ์ให้ที่ปรึกษาตรวจก็ต้องเลื่อนออกไปเพราะเธอไม่มีแก่ใจจะทำ

 

ห้าเดือนคือระยะเวลาที่กรุณาคาดว่าจะทำวิทยานิพนธ์ปริญญาโทซึ่งค้างอยู่จบ

 

“เราจะเลิกกันห้าเดือน” เพราะรู้ดีคนอย่างตฤณไม่เคยรั้งกรุณาจึงตั้งเงื่อนไข “กวางอยากให้พี่เบียร์ลองกลับไปทบทวนดูว่าคนที่พี่เบียร์รักคือกวางจริง ๆ หรือเปล่า”

 

เป็นอีกครั้งที่ตฤณเงียบฟังโดยไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

 

“ถ้าคำตอบคือกวาง พี่เบียร์ก็ต้องมีกวางคนเดียว แต่ถ้าไม่...” กลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคออึกใหญ่เธอค่อยต่อประโยคให้จบ “เราก็จะไม่กลับมาคบกันอีก”

 

“...”

 

“วันนี้พี่เบียร์กลับไปก่อนเถอะค่ะ กวางจะคุยกับคุณพ่อคุณแม่เอง”

 

หลายปีที่ผ่านมาจะไร้ความหมายหรือไม่ เธอจะยอมเอาหัวใจของตัวเองเป็นเดิมพัน


 

 

 

เกือบสองทุ่มแล้ว...

 

เหลือบมองนาฬิกาข้อมือเล็กน้อยพริมมาก็ไหว้ลาช่างภาพและทีมงานที่ล้วนเป็นคนคุ้นเคย ก่อนเดินตรงมายังลานจอดรถหน้าสตูดิโออย่างไม่รีบร้อน แต่ยังไม่ทันถึงจุดหมายพลันต้องชะงักเมื่อชายในชุดแจ็กเก็ตตีตราร้านดอกไม้ชื่อดังซึ่งนั่งหมิ่น ๆ อยู่บนรถมอเตอร์ไซค์เรียกไว้

 

“คุณพริมาใช่ไหมครับ !

 

พริมาขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ทันได้ซักถามเขาก็เปิดกล่องด้านหลังมอเตอร์ไซค์หยิบเอาดอกไม้ช่อโตแล้วเดินกึ่งวิ่งมาหาเธอ “คุณชรัณฝากมาให้ครับ”

 

“ให้ฉัน” นิ้วเรียวยาวชี้เข้าหาตัวในทันที “ฟังผิดหรือเปล่าคะ”

 

ที่ถามแบบนั้นเพราะ ชรัณ คือชื่อคนรักของเพื่อนสนิท ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องส่งดอกไม้ให้เธอสักหน่อย

 

“ให้คุณพริมาครับ” เมสเซนเจอร์ย้ำ “เขาฝากบอกด้วยว่าถ้าดอกไม้ถึงมือคุณพริมา ให้คุณพริมาโทรหาเขาด้วย”

 

เอ่ยจบเด็กหนุ่มก็ยื่นดอกไม้พร้อมกระดาษโน้ตจดเบอร์โทรศัพท์ด้วยลายมือขยุกขยิกให้ ถึงจะยังงุนงงแต่สุดท้ายเธอก็รับมันมาแต่โดยดี คล้อยหลังคนส่งจากไปไม่นานพริมาจึงขึ้นรถแล้วจัดการกดโทรออกหาชรัณ

 

ไม่กี่วินาทีเขาก็กดรับ (ครับ)

 

“นี่พรีมเองนะคะคุณโซ่” เพราะรู้ว่าเขาประหยัดคำพูดอยู่แล้วเธอจึงร่ายความข้องใจทั้งหมดอย่างรวดเร็ว “เมื่อกี้มีเมสเซนเจอร์มาส่งดอกไม้พร้อมเบอร์โทรคุณโซ่ให้พรีม คือ... คุณโซ่จะส่งให้พลอยแต่เขาส่งผิดใช่ไหม”

 

(ไม่ผิด) เมื่อรู้ว่าคนโทรมาเป็นพริมาน้ำเสียงของเขาจึงผ่อนคลายขึ้น (ผมไม่ได้อยู่กรุงเทพฯ เลยจะฝากเซอร์ไพร์สคริสต์มาสต์พลอยครับ)

 

พริมาตาโต เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรกที่ชรัณคุยกับเธอได้ยาวเป็นประโยค

 

“เข้าใจแล้วค่ะ แล้วพรีมต้องทำยังไงบ้างคะ” เธอถามอย่างตื่นเต้น

 

(เอาไปวางหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง)

 

“แต่พรีมไม่มีคีย์...”

 

(ซ่อนในล็อกเกอร์ ฝากกุญแจล็อกเกอร์ไว้ที่นิติฯ) สิ่งที่คนทั่วไปพูดได้ยืดยาวชรัณสามารถย่นให้เหลือเพียงไม่กี่คำได้เสมอ (พลอยถ่ายงานเสร็จสามทุ่ม)

 

พลอยถ่ายงานเสร็จสามทุ่ม แปลว่าพริมาต้องรีบแล้ว

 

“โอเคค่ะ ถึงคอนโดคุณโซ่แล้วเดี๋ยวพรีมโทรแจ้งความคืบหน้าอีกทีเนอะ” บอกเพียงเท่านั้นเธอก็กดตัดสายแล้วรีบขับออกจากสตูดิโอ แต่เนื่องจากเป็นช่วงการจราจรติดขัดกว่าจะลงทางด่วนมาได้ก็สามทุ่มกว่าแล้ว

 

ยังทัน ขับเข้าซอยลัดแล้วตรงไปอีกไม่ไกลก็จะถึงแล้ว พริมาพยายามปลอบใจตัวเองแต่หมุนพวงมาลัยบังคับรถเข้ามาในซอยเชื่อมไปยังเขตสาทรแค่เพียงไม่กี่เมตรเครื่องยนต์ก็ดับลงดื้อ ๆ ทั้งที่น้ำมันยังเหลือครึ่งค่อนถัง หลังติดต่อเพื่อนสนิทอีกคนและผู้จัดการไม่ได้เธอจึงรีบโทรกลับไปหาชรัณ

 

“คุณโซ่คะรถพรีมเสียอยู่ในซอยลัดค่ะ สตาร์ตยังไงก็ไม่ติด คุณโซ่ช่วยยื้อไอ้พลอยหน่อยได้ไหมคะ ให้มันแวะซื้ออาหารหมาระหว่างทางกลับคอนโดก็ได้ เดี๋ยวพรีมเรียกแท็กซี่ไปส่ง”

 

(สตาร์ตแล้วมีเสียงสตาร์ตหรือไม่มี) คนที่มีงานอดิเรกคือการแข่งรถถามกลับทันควัน

 

“ไม่มีค่ะ”

 

ได้ฟังคำตอบชรัณก็กดวาง เพราะคิดว่าเขาคงทำตามทางเลือกที่เสนอไปเธอจึงเข้าแอปพลิเคชันเรียกแท็กซี่แต่ยังไม่ทันได้คอนเฟิร์มเขาก็โทรกลับมา (เดี๋ยวมีคนไปช่วย)

 

“โอเคค่ะ”

 

(อ่า...) โล่งอกได้เพียงครู่เดียวพริมากลับต้องหรี่ตาเมื่อปลายสายทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง ไม่นานนักเสียงระบายลมหายใจของชรัณก็ดังขึ้น (ระวังตัวหน่อยก็ดี)


เขาหมายความว่ายังไง ? พริมาสงสัย แต่ขณะที่กำลังจะถามก็ได้ยินเสียงช่างในทีมเรียกชรัณดังลอดเข้ามาในสาย พี่โซ่ พี่เต้ยเรียกไฟนอลเช็กครับ !’

 

(ฝากด้วยครับ)

 

หลังถือโทรศัพท์ค้างแนบหูจนสัญญาณขาดไปพริมาก็ทำได้เพียงกะพริบตาปริบ ๆ เพราะไม่รู้ว่าคนที่มาช่วยนั้นจะช่วยในลักษณะไหนจึงตั้งสติแล้วเอี้ยวตัวหยิบกระเป๋าสะพายมาเก็บของจำเป็นเผื่อเอาไว้

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ! เสียงเคาะกระจกดังขึ้นในตอนที่เธอปิดฝากระเป๋าพอดี เมื่อหันมองแล้วเห็นว่าคนที่ยืนรออยู่ข้างรถคือผู้ชายไว้หนวดหน้าตาดุดันอายุอานามน่าจะไม่ต่ำกว่าสี่สิบจึงกดกระจกลงเล็กน้อย

 

“คุณพริมาใช่ไหมครับ” เขาถามอย่างไม่อ้อมค้อม “ผมมาช่วยดูรถครับ”

 

“ขอโทษนะคะ” หากเป็นคนที่ติดตามเรื่องราวแฟชั่นน่าจะเคยได้ยินชื่อเธอและคุ้นหน้ามาบ้าง คงไม่ดีแน่ถ้าจะลงจากรถเพียงเพราะถูกเขาเรียกว่า คุณพริมา “ใครวานพี่มาเหรอคะ”

 

ถึงจะเสียมารยาทแต่ความปลอดภัยก็ต้องมาก่อน

 

 

“เพื่อนคุณเบียร์ที่ชื่อคุณโซ่ครับ ผมขอดูรถหน่อยได้ไหม”

 

เมื่อได้ยินชื่อคนคุ้นเคยพริมาจึงลอบระบายลมหายใจแล้วลงจากรถเพื่อเปิดทางให้เขาได้เข้าไปนั่งแทนที่ หลังจากกดสตาร์ตไม่ติดเขาจึงเปิดฝากระโปรงก่อนเดินอ้อมไปยังด้านหน้ารถ

 

หลุบมองนาฬิกาที่เข็มยาวเกือบแตะเลขหกพริมาจึงตัดสินใจถาม “ซ่อมได้ไหมคะ ถ้าไม่ได้พรีมฝากดูรถก่อน เดี๋ยวจะกลับมา...”

 

“เป็นยังไงบ้างพี่เข้ม” เสียงขึ้นจมูกที่ดังขึ้นทำพริมาสะดุ้งโหยง รีบหันขวับไปมองคนมาใหม่ซึ่งยืนอยู่ทางด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ด้วยความหวาดระแวง ผู้ชายคนนี้ตัวสูงมาก มากขนาดที่ว่าพริมาเป็นนางแบบและสวมรองเท้าส้นสูงแล้วหากไม่เงยหน้าสายตาก็อยู่ระดับปลายคางของเขาเท่านั้น

 

วินาทีที่สบเข้ากับดวงตาดำขลับคู่นั้นพริมมาก็ต้องค้อมศีรษะทักทายแล้วแสร้งสนใจกับก้อนดินก้อนกรวดบนถนน ทำงานในวงการนางแบบมาก็นาน พบกับผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก็มากแต่กลับไม่เคยเห็นใครมีดวงตาดึงดูดขนาดนี้มาก่อนเลย

 

“ไดชาร์จน่าจะเสียครับ” ผู้ชายคนแรกค้ำมือกับขอบกระโปรงรถแล้วเอนกายขึ้นตอบ

 

ถึงเขาจะยังไม่ได้ให้ความสำคัญกับการมีเธออยู่ แต่อยู่ ๆ พริมาก็รู้สึกไม่ปลอดภัย เหมือนว่ากางเกงที่ใส่นั้นสั้นและเสื้อยืดที่สวมก็รัดจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งเกินไป ดังนั้นเธอจึงพยายามทำร่างกายให้หดเล็กลงทั้งที่รู้ว่ามันก็เท่าเดิม แถมมือผอมบางยังจัดแจงดึงเสื้อผ้าอย่างเงียบเชียบ

 

“ต้องเอาของไปให้แฟนโซ่ใช่ไหม” คุณเบียร์หันมาถามเธอ

 

“ค่ะ” พริมาพยักหน้า ตายังมองพื้น

 

“เอาออกมาจากรถหรือยังครับ”

 

“อ้อ ! ยังเลยค่ะ” นึกถึงเรื่องทำเซอร์ไพรส์ขึ้นมาได้พริมาจึงเดินกึ่งวิ่งอ้อมไปหยิบช่อดอกไม้จากในรถ เมื่อเอนกายออกมายืนเต็มความสูงอีกครั้งก็โบกมือเรียกแท็กซี่ที่แล่นผ่านทางมาพอดี

 

“ไป...”

 

เปิดประตูหลังแล้วพริมายังไม่ทันได้บอกจุดหมายผู้ชายตัวโตก็ชะโงกศีรษะไปพูดกับคนขับด้วยใบหน้านิ่งสนิท “ไม่ไปครับ”


“อ้าว !” เธอหลุดอุทานได้เพียงเท่านั้นเขาก็ปิดประตูเสียงดังก่อนจะชี้นิ้วไปทางรถยนต์ที่จอดตีไฟกะพริบอยู่อีกฝั่งหนึ่งของถนน แล้วค่อยเดินกิ่งวิ่งนำหน้า

 

กว่าพริมาจะตั้งสติได้ก็เป็นตอนที่แท็กซี่เร่งเครื่องจากไปด้วยท่าทางหัวเสีย เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเลี่ยงแล้วเธอจึงต้องเดินมานั่งฝั่งผู้โดยสารอย่างจำใจ เหลือบมองคนข้างตัวเล็กน้อยตฤณก็ออกรถ

 

ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันพริมาก็เอาแต่เฝ้ามองเวลาตรงคอนโซลรถสาเหตุหนึ่งเพราะไม่รู้จะคุยอะไรดีแต่หลัก ๆ ก็คือระแวงว่าเพื่อนอาจมาถึงคอนโดก่อน เพราะถึงจะเลิกงานช้าแต่วันนี้พลอยปภัสก็มีถ่ายงานที่สตูดิโอแถวสีลมซึ่งอยู่ใกล้สาทรมากกว่า

 

และก็เป็นจริงดังที่คาดเมื่อถึงหน้าคอนโดแล้วเห็นคาตาว่ารถโฟลก์สวาเกนของเพื่อนแล่นขึ้นไปยังลานจอดรถพอดี

 

“วนไปจอดตรงประตูเลยค่ะ !” พริมาปากคอสั่น เมื่อรถหยุดลงตรงเฉลียงด้านหน้าคอนโดตามคำขอเธอก็ทำท่าจะเปิดประตูแต่แล้วช่อดอกไม้กลับถูกดึงออกจากมือไปดื้อ ๆ ยังไม่ทันได้พูดอะไรเขาก็บอกเสียงเข้ม

 

“ลงไปเอาคีย์การ์ดเลย เดี๋ยวถือตามไปให้”

 

“ค่ะ ๆ” พยักหน้ารับครั้งหนึ่งเธอจึงกระโดดลงจากรถ ก่อนจะถอดรองเท้าส้นสูงห้านิ้วที่สวมอยู่ออกมาถือแล้ววิ่งแบบไม่คิดชีวิตตรงไปหาฝ่ายนิติฯ

 

หลังจากได้กุญแจดอกเล็กก็มุ่งหน้าไปยังห้องล็อกเกอร์ซึ่งอยู่เยื้องจากห้องรับรองไม่ไกลก่อนจะกลับมาหาตฤณซึ่งยืนรอตรงหน้าลิฟต์พร้อมกับคีย์การ์ดในมือ ระหว่างที่ลิฟต์เคลื่อนตัวสูงขึ้นเรื่อย ๆ ใจของพริมาก็เต้นไม่เป็นส่ำจนต้องยกมือข้างที่ว่างขึ้นมาทาบอกซ้าย

 

จนกระทั่งออกมาด้านนอกได้ก็ไม่รอช้าวิ่งตรงไปยังห้องของชรัณกับพลอยปภัส หลังหมุนลูกบิดแล้วแอบชะโงกหน้าเข้าไปด้านในเห็นว่ามีเพียงไฟเซ็นเซอร์ที่ติดอยู่ จึงดันประตูค้างไว้ให้ตฤณผ่านเข้ามาโดยง่ายแล้วค่อยปิดลง

 

เพราะพลอยปภัสเคยพาเธอมาที่นี่ก่อนหน้านี้แล้วพริมาเลยรู้ดีว่าห้องนอนของทั้งคู่อยู่ตรงไหน ดังนั้นจึงอาศัยเพียงแสงสว่างจากไฟตรงหน้าประตูทางเข้านำตฤณมายังที่หมายก่อนจะบอกเร็ว ๆ

 

“วางไว้ตรงโต๊ะเครื่องแป้งเลยค่ะ” แน่นอนว่าผู้ชายตัวโตที่อุ้มดอกไม้ช่อใหญ่ก็ทำตามความต้องการของพริมาอย่างว่าง่าย “ไปกันถะ...”

 

ฟรึ่บ ! เมื่อไม่มีคนเดินผ่านจุดนั้นนานเข้าไฟเซ็นเซอร์ที่หน้าประตูก็ดับวูบลงส่งผลให้ทั้งห้องตกอยู่ภายในความมืดมิด


ยังไม่ทันที่พริมาจะได้ขยับตัวไปยังสวิตช์ไฟในห้องสัญญาณคีย์การ์ดพลันกรีดเสียงขึ้น ติ๊ด !

 

แว้บเดียวไฟเซ็นเซอร์ตรงประตูก็ติดขึ้นพร้อมกันกับที่ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นก้าวเข้ามา

 

“ซ้อมเป็นยังไงบ้างคะ... ไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ไม่เป็นไร ไว้โซ่กลับมาพรุ่งนี้เราค่อยไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันก็ได้ แต่ของฝากขอเป็นถ้วยแชมป์นะ” พลอยปภัสใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ไว้กับหัวไหล่ในขณะที่นั่งลงถอดรองเท้า “เออ เมื่อเช้าพลอยรีบคว้ากระเป๋าจะออกไปทำงานเลยไปชนกระปุกลาแมร์ล้ม ครีมกระจายเลย ซื้อใหม่ให้หน่อยดิ... ”

 

แค่เห็นเพื่อนผ่านรอยแยกตรงประตูพริมาก็สติแตก ทั้งที่ไม่เคยคิดว่าอยากจะแตะเนื้อต้องตัวผู้ชายมือทั้งสองข้างก็รีบคว้าแขนของตฤณเพื่อจะพาไปหลบที่ระเบียงโดยอัตโนมัติ แต่เขากลับขืนตัวไว้พร้อมหรี่ตามองบางอย่างที่อยู่บนพื้น

 

“หลบก่อนค่ะคุณเบียร์ !” พอเห็นเขายืนนิ่งไม่ไหวติงเธอก็กระซิบเสียงเข้มแล้วใช้แรงที่มีทั้งหมดดึงคนตัวโตแต่เดินไปข้างหน้าได้แค่ไม่กี่ก้าวกลับรู้สึกได้ถึงความลื่นราวกับน้ำมัน “ว้าย !

 

ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก สัญชาติญาณผลักดันให้พริมาหลับตาปี๋พร้อมเหนี่ยวรั้งตฤณอย่างแรง เสี้ยววินาทีแผ่นหลังเล็กก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของมือที่เลื่อนมาโอบประคองก่อนที่ร่างทั้งสองจะเสียหลักล้มกระแทกพื้นไม้ปาเก้เสียงดังสนั่น ตึง !

 

ไม่เจ็บ...

 

พริมาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและเมื่อพบว่าตัวเองกำลังนอนคว่ำหน้าซุกอกตฤณก็ช็อกมือไม้อ่อนแรง

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ! อยู่ ๆ หัวใจก็เต้นโครมคราม  

 

ฝ่ามือที่เมื่อครู่โอบแผ่นหลังอยู่เลื่อนมาดันหัวไหล่ของเธอให้เอนกายขึ้นเล็กน้อย “เจ็บไหม”

 

“...”

 

“จะบอกว่าพื้นมีอะไรอยู่” ริมฝีปากได้รูปที่เห็นเป็นเงาผ่านความมืดเคลื่อนไหวช้า ๆ “แต่บอกไม่ทัน”


ปึง ! เสียงบานไม้กระแทกเข้ากับที่กั้นประตูดังขึ้นก่อนไฟทั่วห้องจะสว่างวาบ

 

“พี่เบียร์” เมื่อพบว่าผู้ชายที่นอนหงายอยู่คือคนรู้จักของแฟนตัวเองพลอยปภัสผู้ซึ่งใช้มือซ้ายยกโทรศัพท์แนบไว้กับหู ส่วนมือขวาถือสเปรย์พริกไทยก็ระบายลมหายใจ “มาอยู่ในห้องพลอยได้ยัง...”

 

คำพูดของเจ้าของห้องหยุดชะงักลงดื้อ ๆ ตอนสังเกตเห็นผู้หญิงผมสั้นประบ่ารูปร่างคุ้นตาซึ่งนอนทับอยู่บนตัวเขา กะพริบตาสองสามครั้งเธอก็จำเพื่อนตัวเองได้จึงเขวี้ยงกระป๋องสเปรย์ทิ้งแล้วพยายามจะฉุดรั้งร่างปวกเปียกของพริมาให้ลุกห่างออกจากตฤณ “ยะ... ยัยชี มาอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง”

 

“คือ...” พริมาอึกอักเหมือนคนหาลิ้นตัวเองไม่เจอ “คือว่าพื้นมันลื่น...”

 

“ไม่ใช่ ! ฉันหมายความว่าแกมาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง”

 

ตฤณหยัดกายขึ้นจากพื้นแล้วชี้นิ้วไปทางโต๊ะเครื่องแป้ง “โซ่ใช้คุณชีเอาดอกไม้มาเซอร์ไพร์สพลอย”

 

“เดี๋ยวค่อยคุยกันนะโซ่” บอกปลายสายแล้วเป้าหมายของพลอยปภัสก็เปลี่ยนไปยังตฤณในทันที “แล้วทำไมเพื่อนพลอยมากับพี่เบียร์ได้”

 

“รถคุณชีเสีย” เพราะชรัณบอกแค่เพียงให้ไปช่วยเพื่อนชื่อ พริมา เขาจึงคิดว่าชื่อเล่นของเธอคือ ชี อย่างที่พลอยปภัสเรียกจริง ๆ “โซ่เลยวานให้ช่วยมาส่งคุณชีที่นี่แล้วก็รับกลับ”

 

ได้ยินคำว่า รับกลับ พริมาก็เบิกตาโพลง ขาทั้งสองข้างรีบเขยิบพาร่างกายไปหลบหลังเพื่อนโดยอัตโนมัติ

 

อะไรสักอย่างในตัวผู้ชายคนนี้บ่งบอกว่าเขาเจ้าชู้และดูอันตราย เพราะไม่อยากพาตัวเองไปอยู่ใกล้เขาอีกจึงออกอุบาย

 

“เฮ้ย ! พลอย ฉันเพิ่งนึกได้ว่าลืมเอาส้นสูงที่แกขอยืมติดมือมาด้วยอ่ะ”

 

ได้ยินพริมาพูดพลอยปภัสก็หันขวับแต่เพราะดูออกว่าที่เพื่อนแกล้งตีเนียนเพราะไม่อยากกลับกับตฤณเลยเออออ “เรื่องใหญ่นะเนี่ย ต้องใช้พรุ่งนี้ด้วย”

 

“เดี๋ยวกลับถึงห้องแล้วฉันเรียกเมสเซนเจอร์มาส่งให้นะ”

 

“ฉันไปเอาเองดีกว่า จะได้ขับไปส่งแกด้วยไง”

 

“ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไม่เป็นภาระคุณเบียร์”

 

ตฤณลอบมองทั้งคู่ก่อนที่ริมฝีปากสีคล้ำจะกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแล้วจางหายไปในเวลาอันรวดเร็ว

 

เมื่อตกลงกันได้พลอยปภัสก็เป็นคนหันมาบอกตฤณ “ขอบคุณพี่เบียร์มากเลยนะคะที่ช่วยเพื่อนพลอย คงไม่รบกวนต่อแล้วล่ะค่ะ เรื่องรถเพื่อนเดี๋ยวพลอยคุยกับโซ่แล้วกันนะคะ”

 

คำขอบคุณไม่ได้รับการตอบรับเป็นคำพูดเพราะเขาทำเพียงแค่ค้อมศีรษะแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่รีบร้อน เหม่อมองตามแผ่นหลังกว้างที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ แล้วพริมาก็ยกมือขึ้นลูบแขนอย่างขนลุก

 

“พรีม ฉันว่าเขาดูออกนะเว้ยว่าแกกลัวอ่ะ”

 

“ออกก็ออกดิ” พริมาเหลือบมองไปยังช่อดอกไม้พลางสบถในใจ ไอ้ดอกทิวลิปสีแดง เรื่องทั้งหมดเกิดเพราะแกช่อเดียวเลย ฉันเกลียดแก ! “ไม่ถูกชะตาอ่ะ บอกเลยว่าเพื่อนคุณโซ่คนนี้ไม่ขอเจออีกเด็ดขาด”

 

 

 

 

 

ไม่ขอเจอเด็ดขาดกันเลยทีเดียว=..=

เจอคำผิดตรงไหนเม้นบอกได้เลยนะฮะ

ขออำไพในความล่าช้า บี้ท้องเสียเพิ่งมีแรงลุกขึ้นมาเขียน ฮรึ่กกกกก

 

 

 


 



 

 แปะเมจค่ะ

 



ปล1 . เรื่องนี้ดราม่าอีโรติคครั้งแรก พล็อตเดือดมาก ไว้ใจกันก็ Fav ไว้โลดดดดดด

ปล2 . บทนำค่อนข้างยาวแต่บี้จะรีบสปีดให้จบภายในพรุ่งนะคะ ฮี้ฮา!

ปล3 . พี่เบียร์เคยวาร์ปไปอยู่ในนิยายเรื่องไหนบ้าง บอกเลยว่า 50% ของนิยายที่บี้เขียนมีผู้ชายคนนี้ปรากฏอยู่ค่ะ แฮ่!

 

จาก บี้ไง บี้เอง บู้บี้นักเขียนที่ขยัน ๆ อ่ะ

   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.746K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #52135 ตัวหนอน1 (@ratti0530) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 23:25

    ในที่สุดพี่เบียร์ก็กลับมาหาพรีมซะที

    #52,135
    0
  2. #49984 krits25th (@krits25th) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 23:13
    อิมเมจพี่เบียร์ คือใครอ่าคะ อยากตามไอจี อิอิ
    #49,984
    1
    • #49984-1 bikonic (@Kim_Hanbin_) (จากตอนที่ 1)
      9 สิงหาคม 2562 / 22:20
      คนนี้ค่ะ dprian
      #49984-1
  3. #49593 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 21:49
    ทำไมพี่เบียร์ดูร่ากลัว5555
    #49,593
    0
  4. #49570 PPARKXWATTAMAN (@keerapat-palmm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 20:39

    เพื่อนป้ายยามาค่ะ ติดตามไรท์มาหลายเรื่องแล้ว เรื่องนี้พล็อตน่าสนุกกกก

    #49,570
    0
  5. #49081 NAMYiii (@Paweena_sratsin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 20:16
    แงงง จำไม่ได้เลยค่ะ แกไปอยุเรื่องไหนบ้าง
    #49,081
    0
  6. #48862 ควันหอม (@pat_pisa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 23:34
    แค่เกริ่นมาก็รู้สึกว่าสนุกแล้วหลงรักนิยายเรื่องนี้ไปแล้ว ชอบภาษาและเนื้อเรื่องมากๆเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #48,862
    0
  7. #47882 littledaydreame (@littledaydreame) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 21:07
    ไม่ขอเจอ แต่ได้เจออีกแน่!
    #47,882
    0
  8. #45851 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 15:39

    เพิ่งเข้ามาอ่านสนุกมากคะ

    #45,851
    0
  9. #45839 หึหึหึ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 13:13

    7 ปีไม่ใช่น้อยๆเลยนะ รู้สึกไม่ชอบพระเอกเลยง่ะ มีแฟนอยู่แล้วแต่ก็ยังนอนกับผู้หญิงคนอื่น ฮือ เราเป็นกวางคนเลิกตั้งแต่จับได้ครั้งแรกแล้วไม่รอมาถึง 7 ปีหรอก ทำไมต้องมาเสียใจให้ผู้ชายแบบนี้อ่ะ

    #45,839
    1
    • #45839-1 1122334455667789 (@1122334455667789) (จากตอนที่ 1)
      14 กรกฎาคม 2562 / 16:19
      ใช่ค่ะเสียดายเวลาตั้ง7ปี
      #45839-1
  10. #44871 แอนนา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 17:49

    ผโอ้ทิวลิปแดง...

    #44,871
    0
  11. #44767 0890151484 (@0890151484) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 09:56

    วันนี้ไม่มีอะไรมากแค่แวะเวียนมากเหัวใจให้บู้บี้

    #44,767
    0
  12. #44455 FerinFern (@FerinFern) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 17:47
    ย้อนกลับมาอ่านรอบที่ 3แล้วค่า

    5555
    กลับมาอ่ารอีกรอบ
    'ปล.1' ของคุณบี้ บอกว่าเรื่องนี้เป็นดราม่าอีโรติค

    แล้วแบบ ขุ่นพระ!!

    ยัยชีของรีดจะไหวมั้ย
    #44,455
    0
  13. #44065 Miss-kongkham (@Miss-kongkham) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 09:01
    คือกูงง กูคิดว่าแฟนเบียร์ที่บอกเลิกคือนางเอก แล้ว พริมานี้คือใคร? หรือ นี้คือการเล่าย้อนหลังเรื่องราวทั้งหมด?
    #44,065
    0
  14. #43167 ซอลเร (@betong56) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 23:02

    สงสารกวาง????

    #43,167
    0
  15. #43165 แอ๋มมี่ (@tpaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 22:55
    รู้สึกสับสนดับชื่อตัวละคร หรือเราเป็นคนเดียวสับสนอะ555
    #43,165
    1
    • #43165-1 dreamiryy (@dreamiryy) (จากตอนที่ 1)
      17 มิถุนายน 2562 / 18:35
      สับสนเหมือนกัน55555
      #43165-1
  16. #40988 Bell Bunyongponglert (@-----b) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 13:02
    งงว่าพรีมรู้ได้ไงว่าชื่อเบียร์อ่ะ
    #40,988
    0
  17. #40403 nuna_0206 (@nuna_0206) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 10:40
    งงกับชื่อตัวละครเยอะแยะไปหมดน่าจะใช้สักชื่อเวลาอ่านจะได้ไม่สับสนเพราะเนื้อเรื่องน่าสนใจดี
    #40,403
    0
  18. #39603 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 07:12
    ไม่ซื่อาตย์เลย
    #39,603
    0
  19. #39041 gibbsfreeenergy (@gibbsfreeenergy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 05:36
    บี้ ชั้นสงสัย ต้องกลับมาอ่าน และแล้ว ดอกทิวลิปแดงจริงๆด้วย
    #39,041
    0
  20. #38235 alonezaza19 (@alonezaza19) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 09:01

    มาอ่านซ้ำอีกหลายรอบเพื่อความชัวร์ 55555555555

    #38,235
    1
    • #38235-1 mayakanya (@maykanyarat) (จากตอนที่ 1)
      24 พฤษภาคม 2562 / 09:23
      เหมือนกันเลยค่ะ 55555
      #38235-1
  21. #38206 Mayawee (@mayawee24) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 17:47
    อยากอ่านอีบุคแล้วค่ะ รออยู่นะคะ
    #38,206
    0
  22. #38195 Chari (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 15:10

    นั่นไงดอกไม้เป็นเหตุ 555 ต้องมาเริ่มต้นอ่านอีกรอบ :)

    #38,195
    0
  23. #37348 panglovepm (@panglovepm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 02:46
    ที่ปักใจกับกวางเพราะว่านางถือทิวลิปแดงนี่นะพี่แม่นางเปิดร้านขายดอกไม่ขนาดนี้ถ้านางจะใก่ชิดกับดอกไม่ประจำตัวพี่ก็ไม่แปลกค่ะ ตามความรู้สึกเราโชคชะตาคือสิ่งที่เราเจอแบบไม่ได้ตั้งใจไม่จำเป็นต้องเข้าไปตามหา แต่เข้าจะมาเอง และยิ่งเป็นความบังเอิญครั้งที่สองแบบมึนๆแล้วด้วยนั้น ตัวจริงก็ตอบไม่ยากนะคะว่าใคร
    #37,348
    0
  24. #37266 wapeefai (@wapeefai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 11:57
    นึกว่าเป็นเราคนเดียว กลับมาอ่านอีกรอบเพราะคาใจเรื่องดอกทิวลิปสีแดง 555555
    #37,266
    0
  25. #37150 นินิ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 06:27

    ถึงกลับต้องมาอ่านอีกรอบว่าอ่านข้ามตรงไหนไปบ้างรึเปล่า

    #37,150
    0
  26. #37100 dadadadada (@dawinday) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 12:27
    เนี่ย ถึงกับต้องมาเช็คว่าดอกไม้ที่โซ่ฝากพรีมมาคือทิวลิปแดงรึเปล่า 555
    #37,100
    5
    • #37100-3 AlisaJitjong (@AlisaJitjong) (จากตอนที่ 1)
      18 พฤษภาคม 2562 / 09:20
      แต่ก็ไม่เห็นบอกว่าเป็นทิวลิปสีแดงเลยค่ะ
      #37100-3
    • #37100-5 ⓒЯAẕY DO_G (@sayerena_68) (จากตอนที่ 1)
      19 พฤษภาคม 2562 / 01:49
      เมื่อกี้หาไม่เจอ ขอบคุณมากค่ะที่ชี้
      #37100-5