Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

  • 600% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,551,879 Views

  • 32,482 Comments

  • 16,420 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    345,268

    Overall
    1,551,879

ตอนที่ 15 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 13: ตอบ 'ไม่ได้' ว่าทำไมต้องคุณ [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 177262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17186 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

LOVE THERAPY 

บำบัดรักบทที่ 13:  ตอบ ไม่ได้’  ว่าทำไมต้องคุณ



“พรีม ! โฆษณาเข้าอีกแล้วจ้า” ผู้จัดการส่วนตัววิ่งเข้ามายังห้องรับแขกในตอนที่ฉันกำลังไลฟ์สดเล่นโยคะเพื่อไทด์อินชุดออกกำลังกายอย่างแนบเนียน “มาลองทาดูก่อน”

 

เอ่ยจบก็หมุนกระปุกแล้วควักครีมกลิ่นสาบเค็ม ๆ มาปาดหน้าให้แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

 

“พี่อ้อย อย่า” ฉันส่ายหน้า แต่แล้วภายในหูกลับได้ยินเสียงประหลาด

 

แพล่บ แพล่บ...

 

ทันทีที่เปิดเปลือกตาขึ้นพลันต้องผงะกับภาพตรงหน้าและยกมือแขนขึ้นกันหัวหูพัลวันเพราะแคสเปอร์กำลังละเลงลิ้นมาตามแก้ม “แคสฯ หยุด !

 

อาจเพราะเราเซ็นสัญญาสงบศึกกันแล้วดังนั้นแคสเปอร์จึงทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย

 

หลังปาดน้ำลายคาวคลุ้งออกลวก ๆ แล้วฉันจึงหันมองรอบกายก่อนจะพบว่าภายในสมองตื้อตันความทรงจำระยะสั้นขาดหายไป

 

โทรศัพท์ก็แบตฯ หมด เมื่อวานวันอะไร ไปไหนมา แล้วกลับมายังคอนโดได้ยังไง ?... นึกไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

 

ใช้ฐานฝ่ามือทุบขมับสองสามหนค่อยหรี่ตามองนาฬิกาดิจิทัล เมื่อทราบเวลาและวันที่ชัดเจนแล้วจึงรีบเปิดลิ้นชักหยิบตารางงานของเดือนออกมาเช็ก ซึ่งพอมั่นใจว่าวันนี้มีงานอีกทีตอนบ่ายสามโมงก็ระบายลมหายใจ

 

“โฮ่ง !” แคสเปอร์เห่าพร้อมส่ายหางเพื่อเรียกร้องความสนใจ

 

“เมื่อคืนพริมาให้หม่ำไปยัง ?” ตอนพูดรู้สึกระบมที่ปากนิด ๆ

 

งี้ดดด ได้ยินคำว่าหม่ำมันก็ร้องครวญครางตาละห้อยราวกับจะบอกว่า หิวมากเลยพริมา

 

รู้ดังนั้นฉันจึงฝืนหยัดกายขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปเทอาหารเม็ดพร้อมขนม จังหวะที่จะเปลี่ยนห้องน้ำให้ใหม่กลับต้องขมวดคิ้วเพราะผ้ารองกันเปื้อนยังสะอาดเอี่ยม

 

ฉันลืมให้ข้าวแต่เก็บอึเนี่ยนะ แคสเปอร์ฟอร์มหรือเปล่าเนี่ย

 

เหล่มองไอ้จอมตะกละที่ซัดอาหารแบบไม่ลืมหูลืมตาครู่หนึ่งฉันก็เดินเข้าห้องจัดการชาร์ตแบตฯ โทรศัพท์แล้วตรงเข้าห้องน้ำ หลังปรับสวิตช์อุณหภูมิเรียบร้อยจึงเปิดน้ำรดกำแพงเพื่อให้ความร้อนได้ระดับที่ต้องการ แต่รออยู่นานมันก็ยังเย็นเฉียบเช่นเดิม

 

หลังเปิดปิดอยู่หลายหนแล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจึงคว้าชุดคลุมอาบน้ำมาสวมก่อนมุ่งหน้าไปยังห้องนอนคุณเบียร์ แต่เพียงแค่เอื้อมไปจับลูกบิดแคสเปอร์ก็เห่าเสียงขรม

 

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง !’

 

หวงพ่อมากเลยเหรอ แค่จะขอยืมใช้ห้องน้ำเฉย ๆ เห่าอะไรเบอร์นั้นเจ้าอ้วน


ฉันแก้ปัญหาโดยการก้มลงหยิบลูกบอลแล้วเขวี้ยงไปอีกฟากหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่าแคสเปอร์ซึ่งโปรดปรานการวิ่งเก็บของเป็นชีวิตจิตใจก็ถลันตามแบบไม่คิดชีวิต พอทางสะดวกจึงได้โอกาสผลุบเข้าห้องคุณเบียร์

 

เนื่องจากตอนแชมพูหมดเคยแอบย่องมายืมของเขาใช้ไปหนหนึ่งแล้วดังนั้นจึงเดินผ่านเตียงนอนไปยังประตูบานเลื่อนสีดำทึบกั้นพื้นที่ใช้สอยอีกโซนอย่างรวดเร็ว หลังสไลด์ประตูเปิดออกก็เลี้ยวซ้ายมุ่งหน้าสู่ห้องน้ำแบบยกพื้นสูงตามความเคยชิน แต่เหลือเพียงไม่กี่ก้าวจะถึงจุดหมายขาทั้งสองข้างกลับชะงักเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างดังจากทางด้านหลัง

 

แอ๊ด แอ๊ด แอ๊ด

 

ด้วยความตกใจฉันจึงหันขวับมาทางวอล์กอินโคลเซทกึ่งห้องออกกำลังกาย ทันใดนั้นสายตาพลันปะทะเข้ากับมัดกล้ามเนื้อแผ่นหลังแข็งแรงเต็มไปด้วยรอยสักซึ่งเคลื่อนไหวตามจังหวะที่ท่อนแขนหนายกขึ้นลงกับบาร์เหล็ก

 

นี่มันฝันซ้อนฝันหรือฉันเบลอจนเห็นภาพหลอนกันแน่เนี่ย ?

 

ด้วยความข้องใจฉันจึงขยี้ตาแรง ๆ หลายหน แต่นอกจากคนที่ไม่สมควรอยู่ที่นี่ในตอนนี้จะไม่จากไปแล้วยัง...

 

ฟุ่บ เขาทิ้งตัวลงกับพื้นแล้วบิดคอไล่ความเมื่อยขบซ้ายทีขวาทีก่อนเลื่อนมือไปจับขอบกางเกง

 

อย่า ! อย่าถอดนะคุณเบียร์ หยุดเดี๋ยวนี้เลย คือสิ่งที่สมองคิดแต่ปากกลับเป็นอัมพาตกะทันหัน ครั้นจะยกมือปิดตาก็ไม่ทันเมื่อกางเกงวอร์มผ้าร่มถูกดีดไปยังตะกร้าตรงมุมห้องอย่างแม่นยำซะแล้ว

 

ฉันผงะ ในหูได้ยินเสียงหวีดหวิวดังอื้ออึงไปหมด วินาทีที่ตาลายคล้ายจะเป็นลมคุณเบียร์ก็หยิบผ้าขนหนูแล้วหันกลับมา

 

คุณพระคุณเจ้าช่วย  ฝัน... ฝันแน่นอน ถ้าจะมหึมาขนาดนี้ !

 

สบตากันอยู่ครู่หนึ่งเขาจึงระบายลมหายใจก่อนจะทบผ้าขนหนูซ้ายทีขวาทีแล้วเหน็บเป็นปมไว้ตรงบั้นเอว

 

“เข้ามาไม่เคาะ” ตอนที่เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ ฉันก็ยกมือตบหน้าตัวเองซ้ำ ๆ ตื่น ! ตื่นสิวะพรีม “ผมเสียหายนะ”

 

ตอนนี้ฉันกำลังนอนหลับลึกขนาดไหนกันเนี่ย

 

“คงต้องพาผู้ใหญ่มาสู่ขอผมแล้วล่ะ” เพราะไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่ตื่นสักทีดังนั้นจึงตัดสินใจเงื้อแขนขึ้นจนสุดกะว่าจะฟาดตัวเองให้หน้าหัน แต่กลับถูกคว้าข้อมือเอาไว้ “คุณไม่ได้ฝันหรอก”

 

“กรี๊ดดด !


เสี้ยววินาทีร่างกายก็เหมือนถูกปลดล็อก ฉันสะบัดคุณเบียร์ก่อนจะกลับหลังหันแล้วพุ่งตัวออกไปจากห้องแต่ด้วยอารามตกใจจึงลืมว่าตัวเองปิดประตูไว้ส่งผลให้

 

ปึง ! หน้าผากของฉันกระแทกเข้ากับกระจกนิรภัยชนิดหนาอย่างแรงจนหงายหลังร่วงลงมานอนพังพาบบนพื้น

 

“อูยยย” แม้ภาพรอบตัววิ้งไปหมดแต่กระนั้นก็ยังเห็นงวงช้างซึ่งถึงจะซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าก็ยังกล้าผงาดมาชี้หน้ากันอย่างชัดเจน

 

คุณเบียร์เบิกตากว้างแล้วคุกเข่าตรงหน้า สำรวจร่องรอยที่ฉันทำตัวเองอยู่สักครู่ก็ยกมือข้างหนึ่งมาประคองต้นคอก่อนใช้ฝ่ามืออีกข้างกดบนหน้าผากและบดขยี้

 

“โอ๊ย ๆ ๆ” ฉันดิ้นเร่า น้ำตาแห่งความเจ็บปวดหยดแหมะ

 

“คุณนี่มัน... อยู่นิ่ง ๆ สิ” เขาดุเสียงเขียวคล้ายไม่มีคำไหนจะสามารถบรรยายความเป็นฉันได้อีกแล้ว

 

“ก็มันเจ็บนี่” เจอกันทีไรไม่ฉันก็คุณเบียร์ต้องมีเรื่องให้เจ็บตัวตลอดเลย

 

“เจ็บก็ต้องทน ต้องกดไว้ก่อน ไม่งั้นหน้าผากปูดแน่” ใบหน้าของเขาฉุนปนขำ “ห้องน้ำตัวเองก็มี มาย่องเข้าห้องคนอื่นทำไม”

 

“เครื่องทำน้ำอุ่นเสียค่ะ” ฉันอ้อมแอ้มพร้อมกระชับสาบเสื้อคลุมแล้วห่อไหล่ให้เนื้อผ้าไม่แนบชิดจนเห็นอะไร ๆ ไปมากกว่านี้ ก่อนแก้ตัว “พรีมเหมือนจะไม่สบาย ไม่อยากอาบน้ำเย็น”

 

หากรู้ว่าเขาอยู่ บอกเลยว่าจะไม่มีวันเฉียดใกล้ถ้ำเสือเป็นอันขาด “คุณเบียร์มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

 

เงียบไปอึดใจค่อยตอบ “เมื่อคืน”

 

ขณะที่ฉันกำลังจะตำหนิคุณเบียร์ก็ชิงพูดก่อน “อาบน้ำเถอะ เสร็จแล้วเดี๋ยวค่อยคุย”

 

บอกเพียงเท่านั้นเขาก็ลุกขึ้นเปิดตู้หยิบเสื้อผ้าหยิบชุดก่อนเดินออกจากห้อง รออยู่ชั่วครู่ฉันจึงคลานไปล็อกประตู

 

ระหว่างที่อาบน้ำถูสบู่อย่างฉับไวใจก็หวิว ๆ พูดได้เลยว่าการอาบน้ำในครั้งนี้เป็นไปอย่างรวดเร็วชนิดที่ว่าทำลายทุกสถิติ เสร็จเรียบร้อยจึงเปิดตู้เอาผ้าขนหนูผื่นใหม่มาพันกายถึงสองผืนจากนั้นค่อยลงเสื้อคลุมทับอีกรอบ จนมั่นใจว่ามองยังไงก็ไม่เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งแล้วค่อยวิ่งจู๊ดผ่านคุณเบียร์ซึ่งนั่งเล่นขว้างบอลกับแคสเปอร์ไปที่ห้องของตัวเอง ไม่นานนักก็กลับออกมาในชุดวอร์มแขน-ขายาว

 

เหล่มองกันเล็กน้อยเขาก็หลุดหัวเราะ “ไม่ร้อนเหรอ”

 

“พรีมขี้หนาว” ฉันโกหกหน้าง้ำ ก่อนเดินผ่านแคสเปอร์ที่นอนหมอบแทะกระดูกของเล่นไปทรุดตัวลงตรงโซฟาฝั่งตรงข้ามคุณเบียร์ซึ่งบัดนี้ดูดีในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น “คุณเบียร์ยกห้องให้พรีมแล้ว”

 

กลิ่นสบู่หอมฉุยของฉันซึ่งลอยมาจากตัวคุณเบียร์บ่งบอกได้ดีว่าเขาเองก็อาบน้ำแล้วเช่นกัน “อือ”

 

มาองมาอืออะไรเล่า นี่ไล่ทางอ้อมอยู่นะ !

 

“คุณเบียร์ไม่ควรเข้ามาโดยพละการนะคะ” ฉันโพล่งอย่างสุดทน

 

จ้องมองกันด้วยสายตาคาดเดาไม่ได้อยู่นานนับนาทีคุณเบียร์จึงถามเสียงเรียบ “ขอนอนด้วยได้ไหม”


คำขอที่ดูเหมือนชวนกันขึ้นเตียงเสียตอนนี้ทำฉันสะดุ้งโหยง เห็นได้ชัดจากการคุยกันหลายหนเลยว่าถึงจะพูดไทยชัดแจ๋วแต่เขาไม่สันทัดด้านภาษาและชอบใช้คำผิดความหมายอยู่เรื่อย

 

แม้จะตั้งป้อมปฏิเสธในใจแล้วก็ยังมีน้ำใจถามหาเหตุผล “มีเรื่องอะไรที่บ้านหรือเปล่าคะ”

 

กลับไปอยู่ได้ตั้งนานสองนานนี่นา

 

“ไม่ค่อยน่าอยู่” ตอนเอ่ยถึงบ้าน แววตาคู่นั้นก็แฝงไปด้วยความเบื่อหน่ายอย่างปิดไม่มิด

 

“ทวิสต์คลับล่ะคะ ชั้นบนมีที่พักนี่”

 

“มันไม่ได้มีไว้พักผ่อน”

 

นึกถึงห้องมืด ๆ ประดับโคมไฟแบบไม่รู้วันคืนก็พอเดาคำตอบได้แต่ยังมิวายถาม “แล้วมีไว้ทำอะไรคะ”

 

“แน่ใจว่าอยากฟัง”

 

“ค่ะ” ผงกศีรษะพร้อมยกมือขึ้นกอดอก “พูดกับพรีมตรง ๆ ได้เลย”

 

having sex

 

กระด้างในรูหู !

 

around the clock ไม่ดีเหรอคะ ?” (ทั้งวันทั้งคืนไม่ดีเหรอคะ ?)

 

คำถามของฉันทำเขาขมวดคิ้วมุ่น

 

“ตอนนี้...” ครุ่นคิดอยู่อึดใจจึงตอบหนักแน่น “เหมือนจะไม่ดีแล้ว”

 

“เอาเป็นว่าพรีมเห็นใจคุณเบียร์นะคะ” ดูจากลักษณะแล้วนอนที่คลับบรรดาสาวน้อยใหญ่คงตบเท้าขึ้นมาหาไม่ว่างเว้นเลยสิท่า “แต่พรีมว่าอย่าดีกว่า”

 

“เช่าก็ได้” คุณเบียร์ต่อรอง

 

“ไม่เอาค่ะ” ส่ายหน้าพรืด

 

เขาเอ่ยทันควัน “สี่หมื่น”

 

เสียสติไปแล้วหรือยังไงถึงได้มาเสนอเช่าห้องของตัวเองเนี่ย

 

“ห้าหมื่น” วินาทีที่ฉันทำเมินตัวเลขหลักหน้าก็ถูกเปลี่ยนอย่างว่องไว “หกหมื่น”

 

มองเห็นทุนการศึกษาของเด็กที่รับอุปการะบวกกับค่าน้ำค่าไฟวัดแล้วฉันก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ภายในสมองกำลังกรีดร้องว่า คืนกำไรสู่สังคม สลับกับ หกหมื่นเลยนะเว้ยพรีมซ้ำไปมา

 

“หกหมื่นนี่ซื้อดอกไม้ช่วยเด็กตามสี่แยกไฟแดงได้ตั้งหนึ่งพันห้าร้อยช่อ” คนที่เริ่มเล่นสงครามจิตวิทยายกขาไขว่ห้าง “หรือถ้าไม่อยากซื้อดอกไม้ เด็กเรียนดีไม่ก็เด็กกำพร้าที่ไม่มีกำลังส่งเสียตัวเองเยอะแยะ เอาไปช่วยได้หลายคนเลยนะ”

 

“หยุด ๆ ๆ !” ฉันยกมือปิดหู “ยังไงก็ไม่ให้อยู่ค่ะ”

 

อ่านใจกันออกหรือยังไงถึงได้พูดจี้ปมเรื่องนี้ขึ้นน่ะ


“...”

 

“เรื่องช่วยคนพรีมช่วยอยู่แล้ว ลูกเลี้ยงพรีมเยอะแยะ” ที่พูดไปทั้งหมดไม่ใช่จะอวดอ้างแต่ต้องการกล่อมประสาทตัวเองไม่ให้เสียดายเงินก้อนนั้น

 

“งั้นเหรอ” คุณเบียร์อมยิ้มแล้วลุกขึ้นเดินเข้าครัวไป ขณะที่ฉันนั่งงงว่าสรุปเราเข้าใจกันดีแล้วหรือยังเสียงสนทนาก็แว่วมาจากโถงทางเดินหน้าลิฟต์ ก่อนที่พี่อ้อย คุณเข้ม และน้องขิงจะปรากฏตัวขึ้น

 

“คุณเข้มโกรธอะไรอ้อยหรือเปล่าคะ ทำไมทำหน้าตึ๊งตึง” ผู้จัดการพยายามเดินอ้อมหน้าอ้อมหลังคุณเข้ม

 

“เปล่าครับ”

 

“อ้อยว่าโกรธแน่ ๆ”

 

พ่อแง่แม่งอนกันอย่างกับคู่พระนางละครทีวีจนไม่มีใครสนใจแคสเปอร์ซึ่งเห่าทักทายแม้แต่น้อย

 

ทันทีที่เห็นว่าฉันอยู่ในห้องรับแขกคุณเข้มก็ถอนหายใจท่าทางโล่งอกก่อนหยุดเดินแล้วหันไปฉะพี่อ้อยไม่ยั้งจนเธอตั้งตัวไม่ติด “โทรหาเป็นร้อยสายไม่รับ รู้บ้างไหมว่าผมสยองแค่ไหน”

 

“คุณเข้มโทรหาอ้อยทำไมอ่ะคะ” พี่อ้อยจ้องตาแป๋ว

 

“ก็ผมติดต่อคุณพรีมไม่ได้มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วน่ะสิครับ” ท่าทางคุณเข้มเหมือนคนเก็บกด ซึ่งมันก็ไม่ได้แปลกอะไรเพราะตอนแรก ๆ ที่ฉันและพลอยรู้จักเธอก็มีอาการไม่ต่างจากเขาสักเท่าไหร่ “จะบอกนายก็ไม่กล้า ให้ขึ้นมาดูคุณพรีมเองก็ไม่ได้เพราะคีย์การ์ดอยู่ที่คุณอ้อย”

 

“อ๋อออ” คนซื่อลากเสียงยาว “อ้อยลืมบอกน่ะค่ะว่าพรีมอาจจะกินยานอนหลับ เวลากินยาเนี่ยหลับเหมือนตายเลยนะคะ”

 

“ผมนึกว่าคุณพรีมหนีไปไหนคนเดียวอีก” ได้ยินที่เขาพูดฉันก็ยิ้มแหยพลางลูบศีรษะน้องขิงที่ตรงเข้ามายกมือไหว้เป็นการแก้เก้อ “ขืนนายรู้ผมซวยแน่”

 

“เมื่อวานคุณเข้มไม่ได้บอกคุณเบียร์เหรอคะว่าน้องพรีมชิ่งหนีหายไปทั้งเช้า”

 

“บอกก็เละสิครับ”

 

“คุณเข้มคะ” พอเขาเริ่มปูดความลับตัวเองเยอะไปฉันก็พยายามจะปรามแต่พี่อ้อยกลับเป็นลูกคู่พาความซวยมาเยือนคนน่าสงสาร

 

“แล้วเรื่องนายธนินทร์อะไรนั่นที่มาคุกคามน้องพรีมกับเรื่องที่มีคนแทงกันหลังเวทีล่ะ”

 

อยู่ ๆ คุณเข้มก็เบิกตากว้าง หน้าหดจนเหลือสองนิ้วแถมเหงื่อยังแตกซิกจนไหลลงมาตามแก้มในเวลาอันรวดเร็ว

 

หันตามสายตาของเขาแล้วจึงพบว่าคุณเบียร์ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องครัวฟังอยู่ แม้สีหน้าจะไม่แสดงอารมณ์แต่แววตาคู่นั้นกลับชวนขนลุก

 

อยากจะปลอบคุณเข้มว่าอย่ากลัว แต่เอาเข้าจริงขนาดไม่ใช่ลูกน้องของเขาขาฉันยังสั่นพั่บ ๆ เลย !


“สวัสดีค่ะคุณเบียร์” ตอนยกมือไหว้เห็นได้ชัดเลยว่าสีหน้าพี่อ้อยแสดงออกถึงความตกใจ ซึ่งคุณเบียร์ก็มีมารยาทพอที่จะรับไหว้แต่ไม่ยอมเอื้อนเอ่ยอะไรด้วยแม้แต่คำเดียว “ป่ะ ! น้องขิง ทิ้งของไว้นี่แหละลูก เข้าไปทำความสะอาดห้องพี่พรีมกันก่อนดีกว่า”

 

ดึงของออกจากมือน้องขิงแล้วพี่อ้อยซึ่งเมื่อครู่พูดรัวเร็วจนลิ้นแทบพันกันก็ฉุดแขนเราทั้งสองคนเข้าห้อง เมื่อประตูปิดลงจึงลูบแขนตัวเองยกใหญ่ “โอย ๆ ๆ รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน ขนพี่นี่ลุกซู่ไปหมด”

 

“จริงจ้าป้าอ้อย ลุงเข้มจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” เด็กน้อยผสมโรง “แฟนพี่พรีมตาดุ๊ดุ”

 

“ไม่ใช่แฟนจ้า” หลังจากตามคุณตามาส่งของให้ฉันสองสามครั้งเราก็สนิทกันพอที่จะได้รู้ความเป็นไปว่าแม่ของน้องขิงร่างกายอ่อนแอป่วยกระเสาะกระแสะจนร้อยมาลัยไม่ไหว ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจจ้างน้องมาทำความสะอาดห้องอาทิตย์ละสองวัน

 

น้องขิงเบิกตากว้าง “แต่งงานกันแล้วเหรอคะ”

 

“ไม่ใช่” ฉันกัดฟัน พยายามจะนึกนิยามระหว่างเราแต่สุดท้ายก็ไม่สามารถหาคำไหนทดแทนได้ใกล้เคียงสุดนอกจาก “ไม่ได้เป็นอะไรกันเลย เวลาขิงเจอก็แค่ยกมือไหว้แล้วเรียกเขาว่าคุณเบียร์พอ”

 

เมื่อเห็นน้องทำหน้างง ระหว่างหยิบเสื้อผ้าให้ฉันพี่อ้อยก็หัวเราะคิกคัก “ความสัมพันธ์ผู้ใหญ่มันซับซ้อนน่ะลูก”

 

“วันนี้ขิงเอาของไปจัดใส่ตู้เย็น แล้วเดี๋ยวออกจากคอนโดพร้อมพี่ ส่วนทำความสะอาดค่อยมาวันพุธหลังเลิกเรียนนะ”

 

“ค่ะ” ตอบรับเสร็จเธอก็หันมองพี่อ้อยอย่างอ้อนวอน “ป้าอ้อยออกไปเป็นเพื่อนหนูหน่อยได้ไหมคะ”

 

ท่าทางจะเกรงคุณเบียร์ไม่น้อยเลยทีเดียว

 

“ได้สิจ๊ะ เดี๋ยวป้าจะไปช่วยลุงเข้มด้วย”

 

คำตอบของผู้จัดการทำฉันกลอกตา จะช่วยให้รอดหรือช่วยให้ซวยกว่าเดิมกันแน่ !

 

คล้อยหลังทั้งคู่ออกจากห้องฉันจึงล็อกประตูก่อนจัดการแต่งหน้าแบบงานผิว หลังปัดขนตาแต่ไม่กรีดอายไลเนอร์ค่อยปาดลิปสติกสีแดงเลือดนกลงบนริมฝีปากจนได้โทนสวยเฉี่ยวน้อยแต่มาก แล้วจึงเปลี่ยนมาสวมกางเกงยีนเอวสูงขาสั้นกุดและสายเดี่ยวโชว์เนื้อหนังมังสาตามคอนเซปต์แบรนด์

 

ผลักประตูห้องเปิดอีกครั้งก็เป็นตอนที่พี่อ้อยและน้องขิงออกมาจากห้องครัวพอดี เพราะเป็นห่วงคุณเข้มนิดหน่อยพอไม่เห็นเจ้านายกับลูกน้องจึงสอดส่ายสายตาหาก่อนจะพบว่าทั้งคู่อยู่ตรงระเบียงในลักษณะที่คุณเข้มยืนกุมเป้าก้มหน้านิ่ง

 

พ่นควันเฮือกสุดท้ายจากปากคุณเบียร์ค่อยจิ้มก้นกรองกับผนังใกล้มือแล้วเดินนำเข้ามายังห้องรับแขก

 

“ชุดวอร์มเมื่อกี้เข้ากับคุณมากกว่า” นั่นคือสิ่งแรกที่เขาพูดหลังมองฉันหัวจดเท้า


“น้องต้องโปรโมตสินค้าให้แบรนด์น่ะค่ะ” ดูเหมือนคุณเบียร์จะไม่เข้าใจสเต็ปการทำงานที่พี่อ้อยอธิบายแทนฉันเท่าไหร่นักถึงได้ขมวดคิ้ว

 

“ลงไปรอพรีมที่รถก่อนนะคะ พรีมขอคุยกับคุณเบียร์แป๊บนึงเดี๋ยวตามไป” ฟังที่ฉันพูดจบทั้งสามก็พร้อมใจกันเดินลิ่วไปยังโถงลิฟต์ เมื่อมั่นใจว่าอยู่ในห้องเพียงแค่สองคนจริงจึงค่อยพูดธุระ “พรีมไม่ได้มีปัญหาเรื่องนักข่าวแล้ว พ้นวันนี้คุณเบียร์ไม่ต้องให้คุณเข้มตามพรีมแล้วนะคะ สงสารคุณ...”

 

“คุณหนีเข้ม” คุณเบียร์แทรกขึ้น

 

บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ขนลุกเกรียวกับคำพูดแค่ไม่กี่คำ “พรีมเห็นว่าไม่จำเป็นค่ะ”

 

“ถ้าทำอีกผมจะไล่เข้มออก”

 

“คุณเบียร์ !

 

“จะจ้างเข้มเหมือนจ้างเด็กขายดอกไม้ก็ได้นะ แต่เงินเดือนเข้ม...” เฝ้ารอไม่นานนักเขาก็เฉลยจำนวนเงินที่ฉันไม่คาดฝันถึง “แสนสอง”

 

“ทำแบบนี้กับพรีมทำไม” เมื่อคำถามนั้นไม่ได้รับคำตอบจึงสูดลมหายเข้าปอดเฮือกใหญ่เป็นการรวบรวมความกล้าแล้วย้ำเตือนอย่างช้า ๆ ทว่าชัดเจน “มีอะไรกันแค่ครั้งเดียวไม่ได้แปลว่าคุณเบียร์จะเป็นเจ้าของพรีม คุณเบียร์จะทำเหมือนพรีมเป็นสัตว์เลี้ยงแล้วให้คนมาตามเฝ้าไม่ได้”

 

จ้องมองเข้าไปในดวงตาดำขลับครู่หนึ่งค่อยสะบัดตัวเดินมาเรียกลิฟต์ กระทั่งบานเหล็กเคลื่อนตัวออกจากกันก็เตรียมจะก้าวเข้าไปด้านใน แต่แล้วบางสิ่งก็ถูกวางทับลงบนไหล่ก่อนที่คุณเบียร์จะทาบมือทั้งสองข้างเข้ากับผนังผนังหินอ่อนที่ฝังปุ่มกดลิฟต์

 

“สามสิ่งที่คุณต้องรู้” ลมหายใจของคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังเจือด้วยกลิ่นบุหรี่ “หนึ่ง เข้มจำเป็นสำหรับคุณ”

 

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้น ๆ “สอง ที่เข้มยังจำเป็นสำหรับคุณเพราะผมมีเหตุผล”

 

ไม่ทันได้คิดตามว่าเหตุผลนั้นคืออะไรเขาก็ชิงบอกก่อน

 

“สาม เหตุผลที่ว่าคือผู้ชาย”

 

“...”

 

“ไม่ใช่นักข่าวแต่เป็นผู้ชาย”

 

เหมือนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ “พรีมไม่เข้าใจ”

 

“ไม่เข้าใจจริงหรือแกล้งไม่เข้าใจ”

 

“ไม่...”

 

“ผมชอบคุณ” หากเป็นนักมวยบอกเลยว่าตอนนี้อาการฉันคงเหมือนถูกคู่ต่อสู้น็อกกลางอากาศ “ก็แค่นั้นแหละ”


ผู้ชายที่เคยพบเจอมีใครทำให้รู้สึกแบบนี้ได้หรือเปล่านะ ?

 

คำตอบก็คือไม่... เพราะฉันไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครเข้ามาใกล้ได้ถึงขนาดนี้

 

“ไม่ชอบผมก็ได้”

 

“...”

 

“แต่อย่าชอบใคร”

 

ตัวแข็งทื่อจนทำอะไรไม่ถูกคือสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ ณ ขณะนี้ หลังบิดเนื้อตัวเองอย่างแรงจนได้สติจึงรีบกดปุ่มเหล็กบนผนัง

 

โชคดีที่ยังไม่มีใครเรียกลิฟต์เสียก่อนดังนั้นเมื่อประตูเปิดฉันจึงมุดลอดหว่างแขนแข็งแรงแล้วพุ่งตัวเข้าไปด้านในแล้วรัวนิ้วลงบนปุ่มปิดแบบไม่ยั้ง กระทั่งแผ่นเหล็กเริ่มเคลื่อนตัวค่อยกล้าต่อล้อต่อเถียง

 

“ผู้ชายเจ้าชู้อย่างคุณเบียร์ไม่ได้ชอบพรีมหรอกค่ะ” ถ้าการพูดภาษาไทยมันยากนัก วันนี้ฉันจะสอนให้เอง “คุณเบียร์แค่ อยากได้ พรีมเท่านั้นแหละ”

 

ก่อนประตูจะปิดลงไม่กี่อึดใจรอยยิ้มก็ปรากฏตรงมุมหากก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะขยับอย่างช้า ๆ และอ่านได้ว่า ตั้งใจทำงานนะ

 

งี่เง่า กวนอารมณ์ มันน่าเอารองเท้าเจาะหัวนัก !

 

ตุบ ตุบ ตุบ ! ฉันทุบมือเข้ากับอกซ้ายแรง ๆ ซ้ำสองสามหน

 

สงบได้แล้ว จะเต้นอะไรนักหนา รู้จุดประสงค์การพูดของเขาดีอยู่แล้วนี่ว่าแค่อ่อยเหยื่อยังจะบ้าจี้ไปใจเต้นตามเกมอีก

 

ทันทีที่ฉันเข้ามานั่งตรงเบาะหลังพี่อ้อยก็ทักอย่างประหลาดใจ “เอ้า นี่คุณเบียร์พูดให้เสียความมั่นใจจนถึงขั้นต้องไปหาเสื้อคลุมมาใส่เลยเหรอ”

 

แต่ยังไม่ได้ตอบอะไรเธอก็เอี้ยวตัวมาหาก่อนจะนิ่วหน้า “พรีม หน้าอกแดง ๆ ไปโดนอะไรมา”

 

หลุบมองรอยจ้ำสีแดงซึ่งปรากฏบนผิวส่วนที่โผล่พ้นเกาะอกแล้วฉันก็ส่ายศีรษะ “ไม่รู้ค่ะ”

 

“เหมือนรอย...”

 

“ยุงมั้งครับ” ไม่ทันที่พี่อ้อยจะได้พูดจบ คุณเข้มก็โพล่งขึ้น “พักนี้ฝนหลงฤดูตกบ่อยน้ำอาจจะขังยุงเลยเพาะพันธ์กันสนุกสนาน”

 

“คอนโดสูงมาเลยนะคะ”

 

“อาจจะมีพันธ์แข็งแกร่งสักตัวที่บินขึ้นมาถึงชั้น 53 ได้”

 

“กัดถูกที่ซะด้วย” ผู้จัดการบ่นกระปอดกระแปดก่อนหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางส่งให้ฉันซึ่งรับแล้วเปิดเอารองพื้นแบบแท่งและกระจกพกพามาจัดการตัวเอง “แข็งแกร่งขนาดไหนเดี๋ยวเจอกันแน่ เย็นนี้แม่จะซื้อไบก้อนไปฉีดให้ตายเป็นผีเฝ้าคอนโดไปเลย”

 


พี่อ้อยสายโหด 55555555

แล้ววันนี้พริมาจะตั้งใจทำงานไหวมั้ยเนี่ยยยยย

 

รักรีดเดอร์นะเจ้าคะ ฮี่ฮ่า !


 

 




เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ

.


*อิมเมจตัวละคร*


 

 

 

 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17.186K ครั้ง

1,940 ความคิดเห็น

  1. #30024 Preaw1104 (@Preaw1104) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 09:31
    แซ่บมากก
    #30024
    0
  2. #29692 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 17:49
    เบียร์สะดุ้งหน้กมาก555
    #29692
    0
  3. #29027 nutcharin_fang (@nutcharin_fang) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 13:39
    อ้อยยยย คุณเบียร์คะฮือออออ
    #29027
    0
  4. #28675 I'm maple (@karameil) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 16:21
    เฉียบ! มากพี่อ้อย555
    #28675
    0
  5. #27961 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 00:27
    พี่เข้มรู้งาน555
    #27961
    0
  6. #27857 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 03:01
    555 ยอมใจคุณเข้มเลย
    #27857
    0
  7. วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 13:03

    งื้อ เขินตามไปหมดแล้ว อ๋อย >///<

    #27777
    0
  8. #27581 เฮ้ยยยหลงเลย (@0614626364) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 13:49
    พี่อ้อยคือโหดแท้!! 55555
    #27581
    0
  9. #27551 Maithip Meeklai (@maithip) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 01:02
    คนจริงไม่พูดเยอะ
    #27551
    0
  10. #27500 Mintbushim (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 20:05

    อิคุณเบียร์นี้ร้ายยอ่ะ คุณเบียร์เห็นแก่ตัวอ่าาา

    #27500
    0
  11. #27463 Soojin. (@honneygreen) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 18:20
    กั๊กอ่ะคุณเบียร์ได้ข่าวยังเครียร์กับกวางไม่ชัดเจนเลยนะ555555
    #27463
    0
  12. #27429 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 17:33
    โง้ยยยยย บอกชอบแล้วอ่ะ คุณเบียร์รุกให้หนักเลยค่ะ สงสารพี่เข้มโดนดุเลยหง่ะ
    #27429
    0
  13. #27407 Bebe_nn (@nn9991679) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 17:23
    รักไรท์บี้เหมือนกัลลลลลค่า
    #27407
    0
  14. วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 17:00
    นี่คุณเข้มมแถอะไรบ้าบอแบบนั้นอะะ55555
    #27370
    0
  15. #27368 Minminma (@min-12083-min) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 11:55
    โอ้ยย รอค่ะ ติดมากเลยตอนนี้ ทันตอนปัจจุบันแล้วว
    #27368
    0
  16. #27367 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 11:31
    คนต้องฉีดกรอกปากอะพี่อ้อย

    กว่ามันจะตาย
    #27367
    0
  17. #27366 lovely_j2 (@Lovely_J) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 11:13
    *พันธุ์ มีสระอุ
    #27366
    0
  18. #27365 number 9 (@valaintine) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 11:12
    ยุงไม่ได้บินแต่มันขึ้นลิฟต์มาตะหาก พี่เข้มไม่รู้หรือพี่อ้อยซื่อนะเนี่ย 555
    #27365
    0
  19. #27364 luv4evaluv (@luv4evaluv) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 08:26
    ตอนนี้รู้อย่างเดียวว่าทำไมพี่เข้มถึงรักนายจัง...ถ้าเงินเดือนจะเยอะแบบนี้ใครจะไม่ถวายชีวิต 55 ยุงก็มา
    #27364
    0
  20. #27362 siranyaa_jeen (@siranyaa_jeen) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 07:17
    คุณเบียร์มันร้ายยยยย. อือออออ
    #27362
    0
  21. #27361 Jo-A-Ja (@noonnoon-ok) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 01:56
    โอ้ยยย ลั่นเจ้อ้อยมาก 5555
    #27361
    0
  22. #27359 aomtiptanya (@0839241636) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 01:19
    บู้บี้มาอัปเร็วววววว
    #27359
    0
  23. #27358 koy_napa (@koy_napa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:33
    สั้นไปนิดนะไรท์ ใจจะขาดแล้ววววว งือออออ มันค้างงงงงง ขอบคุณนะคะที่เขียนเรื่องสนุกแบบนี้ ตอนหน้าขอยาวๆเลยน้าาาา จุ๊บ
    #27358
    0
  24. #27357 suebyoo6935 (@suebyoo6935) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:32

    ร้ายๆๆๆๆๆ

    #27357
    0
  25. #27356 Cheeryblue (@Cheeryblue) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:29
    เบียร์จะเสีย self ไหม โดนสาวปฏิเสธเสียงแข็ง

    เสียยี่ห้อ เสือ 11 ตัวหมด
    #27356
    0