Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

  • 600% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,551,664 Views

  • 32,482 Comments

  • 16,417 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    345,053

    Overall
    1,551,664

ตอนที่ 1 : บทนำ: จุดสิ้นสุดและจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ [250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4784 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

บทนำ

-จุดสิ้นสุดและจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์-


 

 




“เบียร์” ทันทีที่พ่อเอ่ยชื่อของเขาขึ้นมากลางโต๊ะอาหาร กรุณาในวัยยี่สิบห้าปีก็สะดุ้งรีบก้มหน้าทำเป็นสนใจกับการเลาะเนื้อหมูออกจากซี่โครง

 

“ครับพ่อ” ตฤณเงยหน้าขึ้น และเมื่อสังเกตเห็นว่ามีคราบน้ำแกงเลอะตรงมุมปากของกรุณาเล็กน้อยจึงละความสนใจจากคนสูงวัยกว่าแล้วเอื้อมมือมาปาดมันออกให้คนรัก “กินยังไงเลอะขนาดนี้เนี่ยกวาง”

 

พ่อและแม่ของกรุณาลอบสบตากันอย่างพึงพอใจ ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะคลี่ยิ้มแล้วหันมาทางตฤณ “เบียร์กับน้องกวางก็คบกันมาตั้งเจ็ดปีแล้วนะ เมื่อไหร่จะมาขอให้เป็นเรื่องเป็นราวสักที พ่อกับแม่อยากยกให้จะแย่แล้ว”

 

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่งริมฝีปากของผู้ชายตัวโตก็คลี่ยิ้ม “ถ้าคุณพ่อกับคุณแม่อยาก...”

 

“พี่เบียร์คะ” ไม่ทันที่เขาจะพูดได้จบประโยค กรุณาก็วางช้อนส้อมลงแล้วฉุดแขนตฤณให้ลุกขึ้น ถึงการกระทำนั้นจะสร้างความประหลาดใจให้พ่อและแม่ฝ่ายหญิงไม่น้อยแต่ทั้งคู่ก็ทำเพียงนิ่งมองความเป็นไปอย่างผู้ใหญ่ “กวางขอคุยด้วยหน่อย”

 

หลังจากเดินนำเข้ามายังห้องครัวแล้วจัดการเลื่อนประตูกระจกปิดให้มิดชิดเพื่อป้องกันไม่ให้บทสนทนาเล็ดรอดออกไปด้านนอกแล้วจึงเปิดประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม “เราเลิกกันเถอะค่ะ”

 

“...” ปราศจากคำพูด ตฤณมองหน้ากรุณาด้วยแววตาที่ไม่เปลี่ยนไปจากเดิมสักนิด แต่กรุณากลับไม่เป็นแบบนั้น วินาทีที่ขอเลิกหญิงสาวรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังจะแหลกสลาย

 

ไม่ใช่ว่าไม่รักเขา แต่เธอ รัก จนทนอยู่ในสภาพ ยืนหนึ่งแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว


ตลอดเวลาที่คบกันพี่เบียร์ทำให้กรุณารู้สึกเหมือนเป็นนกน้อยในกรงทอง ที่ขอเลิกไม่ใช่ว่าเกลียดความสัมพันธ์แบบนี้ แต่เธออยากเป็นนกตัวเดียวในกรงของเขา ไม่ใช่นกที่มีศักดิ์สูงสุดเหนือนกตัวอื่น ๆ !

 

กรุณาเจอเขาครั้งแรกที่ร้านดอกไม้ของแม่ในตอนยังเป็นเพียงแค่เด็กมัธยมปลายเตรียมเอ็นทรานซ์แต่งตัวถูกระเบียบทุกกระเบียดนิ้วแถมยังถักเปียเฉิ่มเชยสองข้าง

 

เพราะชอบบรรยากาศเวลาฝนตก ดังนั้นขณะที่มือห่อก้านดอกทิวลิปสีแดงเพื่อรักษาความสดเธอจึงเหม่อมองผ่านกระจกฝ้ามัวด้วยหยดน้ำออกไปด้านนอกอย่างไร้จุดหมายด้วย แต่ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศก็ถูกรถยนต์คลาสสิคยี่ห้อหรูซึ่งจอดลงฝั่งตรงข้ามร้านพอดีเรียกความสนใจไป

 

ทันทีที่ประตูรถเปิดออกเธอก็เห็นว่าร่างสูงใหญ่ยกมือขึ้นบังศีรษะก่อนจะเดินกึ่งวิ่งฝ่าสายฝนปรอย ๆ ในเวลาเย็นย่ำตัดผ่านถนนตรงมายังร้าน

 

กริ๊ง ! เสียงกระดิ่งตรงประตูดังขึ้นพร้อมกับกับที่เขาก้าวเข้ามาในร้าน วินาทีแรกที่สบเข้ากับดวงตาดำขลับคู่นั้นกรุณารู้สึกเหมือนถูกดูดลงไปในวังวนอะไรสักอย่าง กว่าจะรู้ว่าเขามายืนตรงหน้าก็เป็นตอนที่เจ้าตัวถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มว่า ทิวลิปสีแดงทั้งหมดนี้ มีเจ้าของหรือยังครับ

 

นั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของเธอและ พี่เบียร์ ซึ่งอีกชื่อหนึ่งก็คือ ตฤณ โอภาทพิพัฒน์ เจ้าของผับดังย่านสุขุมวิท ในวันนั้นเขาขอคุยกับแม่เพื่อจะติดต่อให้ร้านส่งดอกไม้ไปที่ผับทุกวัน ไม่ใช่ดอกอะไรก็ได้ แต่ต้องเป็น ดอกทิวลิปสีแดง เท่านั้น แถมก่อนกลับตฤณยังดึงดอกทิวลิปจากอ้อมแขนส่งให้กรุณาหนึ่งดอกพร้อมกับขอเบอร์โทรศัพท์ของเธอต่อหน้าแม่อย่างไม่เคอะเขิน

 

เจ็ดปีที่ผ่านมานอกจากจะสอนกรุณาด้วยบทรักหวานล้ำเขายังฝากรอยแผลเป็นไว้บนจิตใจเธอมากมายจากการนอกกายไปมีสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น กรุณาพยายามบอกตัวเองแล้วว่าคนทำงานกลางคืนก็ต้องมีเผลอไผลกันบ้างวันหนึ่งเขาก็คงคิดได้และหยุดตัวเองที่เธอคนเดียว แต่มันก็ไม่เป็นแบบนั้น...

 

“คิดดีแล้วใช่ไหม” คำถามสั้นง่ายดึงกรุณากลับมาสู่ปัจจุบัน

 

“คิดดีแล้วค่ะ” กรุณาแน่ใจว่าตฤณต้องทำตามคำขอ “กวางขอเวลาห้าเดือน”

 

“...”

 

เมื่อเช้านี้เธอติดต่อเขาไม่ได้จึงไปหาที่ Twist club แต่แล้วกลับต้องเห็นภาพบาดใจว่าคนรักอยู่บนเตียงกับหญิงอื่น แน่นอนว่ากรุณาไม่โวยวายและทำเพียงแค่ขับรถกลับมานอนร้องไห้เพียงลำพังโดยไม่ให้พ่อและแม่รับรู้ กำหนดส่งความคืบหน้าวิทยานิพนธ์ให้ที่ปรึกษาตรวจก็ต้องเลื่อนออกไปเพราะเธอไม่มีแก่ใจจะทำ

 

ห้าเดือนคือระยะเวลาที่กรุณาคาดว่าจะทำวิทยานิพนธ์ปริญญาโทซึ่งค้างอยู่จบ

 

“เราจะเลิกกันห้าเดือน” เพราะรู้ดีคนอย่างตฤณไม่เคยรั้งกรุณาจึงตั้งเงื่อนไข “กวางอยากให้พี่เบียร์ลองกลับไปทบทวนดูว่าคนที่พี่เบียร์รักคือกวางจริง ๆ หรือเปล่า”

 

เป็นอีกครั้งที่ตฤณเงียบฟังโดยไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

 

“ถ้าคำตอบคือกวาง พี่เบียร์ก็ต้องมีกวางคนเดียว แต่ถ้าไม่...” กลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคออึกใหญ่เธอค่อยต่อประโยคให้จบ “เราก็จะไม่กลับมาคบกันอีก”

 

“...”

 

“วันนี้พี่เบียร์กลับไปก่อนเถอะค่ะ กวางจะคุยกับคุณพ่อคุณแม่เอง”

 

หลายปีที่ผ่านมาจะไร้ความหมายหรือไม่ เธอจะยอมเอาหัวใจของตัวเองเป็นเดิมพัน


 

 

 

เกือบสองทุ่มแล้ว...

 

เหลือบมองนาฬิกาข้อมือเล็กน้อยพริมมาก็ไหว้ลาช่างภาพและทีมงานที่ล้วนเป็นคนคุ้นเคย ก่อนเดินตรงมายังลานจอดรถหน้าสตูดิโออย่างไม่รีบร้อน แต่ยังไม่ทันถึงจุดหมายพลันต้องชะงักเมื่อชายในชุดแจ็กเก็ตตีตราร้านดอกไม้ชื่อดังซึ่งนั่งหมิ่น ๆ อยู่บนรถมอเตอร์ไซค์เรียกไว้

 

“คุณพริมาใช่ไหมครับ !

 

พริมาขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ทันได้ซักถามเขาก็เปิดกล่องด้านหลังมอเตอร์ไซค์หยิบเอาดอกไม้ช่อโตแล้วเดินกึ่งวิ่งมาหาเธอ “คุณชรัณฝากมาให้ครับ”

 

“ให้ฉัน” นิ้วเรียวยาวชี้เข้าหาตัวในทันที “ฟังผิดหรือเปล่าคะ”

 

ที่ถามแบบนั้นเพราะ ชรัณ คือชื่อคนรักของเพื่อนสนิท ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องส่งดอกไม้ให้เธอสักหน่อย

 

“ให้คุณพริมาครับ” เมสเซนเจอร์ย้ำ “เขาฝากบอกด้วยว่าถ้าดอกไม้ถึงมือคุณพริมา ให้คุณพริมาโทรหาเขาด้วย”

 

เอ่ยจบเด็กหนุ่มก็ยื่นดอกไม้พร้อมกระดาษโน้ตจดเบอร์โทรศัพท์ด้วยลายมือขยุกขยิกให้ ถึงจะยังงุนงงแต่สุดท้ายเธอก็รับมันมาแต่โดยดี คล้อยหลังคนส่งจากไปไม่นานพริมาจึงขึ้นรถแล้วจัดการกดโทรออกหาชรัณ

 

ไม่กี่วินาทีเขาก็กดรับ (ครับ)

 

“นี่พรีมเองนะคะคุณโซ่” เพราะรู้ว่าเขาประหยัดคำพูดอยู่แล้วเธอจึงร่ายความข้องใจทั้งหมดอย่างรวดเร็ว “เมื่อกี้มีเมสเซนเจอร์มาส่งดอกไม้พร้อมเบอร์โทรคุณโซ่ให้พรีม คือ... คุณโซ่จะส่งให้พลอยแต่เขาส่งผิดใช่ไหม”

 

(ไม่ผิด) เมื่อรู้ว่าคนโทรมาเป็นพริมาน้ำเสียงของเขาจึงผ่อนคลายขึ้น (ผมไม่ได้อยู่กรุงเทพฯ เลยจะฝากเซอร์ไพร์สคริสต์มาสต์พลอยครับ)

 

พริมาตาโต เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรกที่ชรัณคุยกับเธอได้ยาวเป็นประโยค

 

“เข้าใจแล้วค่ะ แล้วพรีมต้องทำยังไงบ้างคะ” เธอถามอย่างตื่นเต้น

 

(เอาไปวางหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง)

 

“แต่พรีมไม่มีคีย์...”

 

(ซ่อนในล็อกเกอร์ ฝากกุญแจล็อกเกอร์ไว้ที่นิติฯ) สิ่งที่คนทั่วไปพูดได้ยืดยาวชรัณสามารถย่นให้เหลือเพียงไม่กี่คำได้เสมอ (พลอยถ่ายงานเสร็จสามทุ่ม)

 

พลอยถ่ายงานเสร็จสามทุ่ม แปลว่าพริมาต้องรีบแล้ว

 

“โอเคค่ะ ถึงคอนโดคุณโซ่แล้วเดี๋ยวพรีมโทรแจ้งความคืบหน้าอีกทีเนอะ” บอกเพียงเท่านั้นเธอก็กดตัดสายแล้วรีบขับออกจากสตูดิโอ แต่เนื่องจากเป็นช่วงการจราจรติดขัดกว่าจะลงทางด่วนมาได้ก็สามทุ่มกว่าแล้ว

 

ยังทัน ขับเข้าซอยลัดแล้วตรงไปอีกไม่ไกลก็จะถึงแล้ว พริมาพยายามปลอบใจตัวเองแต่หมุนพวงมาลัยบังคับรถเข้ามาในซอยเชื่อมไปยังเขตสาทรแค่เพียงไม่กี่เมตรเครื่องยนต์ก็ดับลงดื้อ ๆ ทั้งที่น้ำมันยังเหลือครึ่งค่อนถัง หลังติดต่อเพื่อนสนิทอีกคนและผู้จัดการไม่ได้เธอจึงรีบโทรกลับไปหาชรัณ

 

“คุณโซ่คะรถพรีมเสียอยู่ในซอยลัดค่ะ สตาร์ตยังไงก็ไม่ติด คุณโซ่ช่วยยื้อไอ้พลอยหน่อยได้ไหมคะ ให้มันแวะซื้ออาหารหมาระหว่างทางกลับคอนโดก็ได้ เดี๋ยวพรีมเรียกแท็กซี่ไปส่ง”

 

(สตาร์ตแล้วมีเสียงสตาร์ตหรือไม่มี) คนที่มีงานอดิเรกคือการแข่งรถถามกลับทันควัน

 

“ไม่มีค่ะ”

 

ได้ฟังคำตอบชรัณก็กดวาง เพราะคิดว่าเขาคงทำตามทางเลือกที่เสนอไปเธอจึงเข้าแอปพลิเคชันเรียกแท็กซี่แต่ยังไม่ทันได้คอนเฟิร์มเขาก็โทรกลับมา (เดี๋ยวมีคนไปช่วย)

 

“โอเคค่ะ”

 

(อ่า...) โล่งอกได้เพียงครู่เดียวพริมากลับต้องหรี่ตาเมื่อปลายสายทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง ไม่นานนักเสียงระบายลมหายใจของชรัณก็ดังขึ้น (ระวังตัวหน่อยก็ดี)


เขาหมายความว่ายังไง ? พริมาสงสัย แต่ขณะที่กำลังจะถามก็ได้ยินเสียงช่างในทีมเรียกชรัณดังลอดเข้ามาในสาย พี่โซ่ พี่เต้ยเรียกไฟนอลเช็กครับ !’

 

(ฝากด้วยครับ)

 

หลังถือโทรศัพท์ค้างแนบหูจนสัญญาณขาดไปพริมาก็ทำได้เพียงกะพริบตาปริบ ๆ เพราะไม่รู้ว่าคนที่มาช่วยนั้นจะช่วยในลักษณะไหนจึงตั้งสติแล้วเอี้ยวตัวหยิบกระเป๋าสะพายมาเก็บของจำเป็นเผื่อเอาไว้

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ! เสียงเคาะกระจกดังขึ้นในตอนที่เธอปิดฝากระเป๋าพอดี เมื่อหันมองแล้วเห็นว่าคนที่ยืนรออยู่ข้างรถคือผู้ชายไว้หนวดหน้าตาดุดันอายุอานามน่าจะไม่ต่ำกว่าสี่สิบจึงกดกระจกลงเล็กน้อย

 

“คุณพริมาใช่ไหมครับ” เขาถามอย่างไม่อ้อมค้อม “ผมมาช่วยดูรถครับ”

 

“ขอโทษนะคะ” หากเป็นคนที่ติดตามเรื่องราวแฟชั่นน่าจะเคยได้ยินชื่อเธอและคุ้นหน้ามาบ้าง คงไม่ดีแน่ถ้าจะลงจากรถเพียงเพราะถูกเขาเรียกว่า คุณพริมา “ใครวานพี่มาเหรอคะ”

 

ถึงจะเสียมารยาทแต่ความปลอดภัยก็ต้องมาก่อน

 

 

“เพื่อนคุณเบียร์ที่ชื่อคุณโซ่ครับ ผมขอดูรถหน่อยได้ไหม”

 

เมื่อได้ยินชื่อคนคุ้นเคยพริมาจึงลอบระบายลมหายใจแล้วลงจากรถเพื่อเปิดทางให้เขาได้เข้าไปนั่งแทนที่ หลังจากกดสตาร์ตไม่ติดเขาจึงเปิดฝากระโปรงก่อนเดินอ้อมไปยังด้านหน้ารถ

 

หลุบมองนาฬิกาที่เข็มยาวเกือบแตะเลขหกพริมาจึงตัดสินใจถาม “ซ่อมได้ไหมคะ ถ้าไม่ได้พรีมฝากดูรถก่อน เดี๋ยวจะกลับมา...”

 

“เป็นยังไงบ้างพี่เข้ม” เสียงขึ้นจมูกที่ดังขึ้นทำพริมาสะดุ้งโหยง รีบหันขวับไปมองคนมาใหม่ซึ่งยืนอยู่ทางด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ด้วยความหวาดระแวง ผู้ชายคนนี้ตัวสูงมาก มากขนาดที่ว่าพริมาเป็นนางแบบและสวมรองเท้าส้นสูงแล้วหากไม่เงยหน้าสายตาก็อยู่ระดับปลายคางของเขาเท่านั้น

 

วินาทีที่สบเข้ากับดวงตาดำขลับคู่นั้นพริมมาก็ต้องค้อมศีรษะทักทายแล้วแสร้งสนใจกับก้อนดินก้อนกรวดบนถนน ทำงานในวงการนางแบบมาก็นาน พบกับผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก็มากแต่กลับไม่เคยเห็นใครมีดวงตาดึงดูดขนาดนี้มาก่อนเลย

 

“ไดชาร์จน่าจะเสียครับ” ผู้ชายคนแรกค้ำมือกับขอบกระโปรงรถแล้วเอนกายขึ้นตอบ

 

ถึงเขาจะยังไม่ได้ให้ความสำคัญกับการมีเธออยู่ แต่อยู่ ๆ พริมาก็รู้สึกไม่ปลอดภัย เหมือนว่ากางเกงที่ใส่นั้นสั้นและเสื้อยืดที่สวมก็รัดจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งเกินไป ดังนั้นเธอจึงพยายามทำร่างกายให้หดเล็กลงทั้งที่รู้ว่ามันก็เท่าเดิม แถมมือผอมบางยังจัดแจงดึงเสื้อผ้าอย่างเงียบเชียบ

 

“ต้องเอาของไปให้แฟนโซ่ใช่ไหม” คุณเบียร์หันมาถามเธอ

 

“ค่ะ” พริมาพยักหน้า ตายังมองพื้น

 

“เอาออกมาจากรถหรือยังครับ”

 

“อ้อ ! ยังเลยค่ะ” นึกถึงเรื่องทำเซอร์ไพรส์ขึ้นมาได้พริมาจึงเดินกึ่งวิ่งอ้อมไปหยิบช่อดอกไม้จากในรถ เมื่อเอนกายออกมายืนเต็มความสูงอีกครั้งก็โบกมือเรียกแท็กซี่ที่แล่นผ่านทางมาพอดี

 

“ไป...”

 

เปิดประตูหลังแล้วพริมายังไม่ทันได้บอกจุดหมายผู้ชายตัวโตก็ชะโงกศีรษะไปพูดกับคนขับด้วยใบหน้านิ่งสนิท “ไม่ไปครับ”


“อ้าว !” เธอหลุดอุทานได้เพียงเท่านั้นเขาก็ปิดประตูเสียงดังก่อนจะชี้นิ้วไปทางรถยนต์ที่จอดตีไฟกะพริบอยู่อีกฝั่งหนึ่งของถนน แล้วค่อยเดินกิ่งวิ่งนำหน้า

 

กว่าพริมาจะตั้งสติได้ก็เป็นตอนที่แท็กซี่เร่งเครื่องจากไปด้วยท่าทางหัวเสีย เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเลี่ยงแล้วเธอจึงต้องเดินมานั่งฝั่งผู้โดยสารอย่างจำใจ เหลือบมองคนข้างตัวเล็กน้อยตฤณก็ออกรถ

 

ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันพริมาก็เอาแต่เฝ้ามองเวลาตรงคอนโซลรถสาเหตุหนึ่งเพราะไม่รู้จะคุยอะไรดีแต่หลัก ๆ ก็คือระแวงว่าเพื่อนอาจมาถึงคอนโดก่อน เพราะถึงจะเลิกงานช้าแต่วันนี้พลอยปภัสก็มีถ่ายงานที่สตูดิโอแถวสีลมซึ่งอยู่ใกล้สาทรมากกว่า

 

และก็เป็นจริงดังที่คาดเมื่อถึงหน้าคอนโดแล้วเห็นคาตาว่ารถโฟลก์สวาเกนของเพื่อนแล่นขึ้นไปยังลานจอดรถพอดี

 

“วนไปจอดตรงประตูเลยค่ะ !” พริมาปากคอสั่น เมื่อรถหยุดลงตรงเฉลียงด้านหน้าคอนโดตามคำขอเธอก็ทำท่าจะเปิดประตูแต่แล้วช่อดอกไม้กลับถูกดึงออกจากมือไปดื้อ ๆ ยังไม่ทันได้พูดอะไรเขาก็บอกเสียงเข้ม

 

“ลงไปเอาคีย์การ์ดเลย เดี๋ยวถือตามไปให้”

 

“ค่ะ ๆ” พยักหน้ารับครั้งหนึ่งเธอจึงกระโดดลงจากรถ ก่อนจะถอดรองเท้าส้นสูงห้านิ้วที่สวมอยู่ออกมาถือแล้ววิ่งแบบไม่คิดชีวิตตรงไปหาฝ่ายนิติฯ

 

หลังจากได้กุญแจดอกเล็กก็มุ่งหน้าไปยังห้องล็อกเกอร์ซึ่งอยู่เยื้องจากห้องรับรองไม่ไกลก่อนจะกลับมาหาตฤณซึ่งยืนรอตรงหน้าลิฟต์พร้อมกับคีย์การ์ดในมือ ระหว่างที่ลิฟต์เคลื่อนตัวสูงขึ้นเรื่อย ๆ ใจของพริมาก็เต้นไม่เป็นส่ำจนต้องยกมือข้างที่ว่างขึ้นมาทาบอกซ้าย

 

จนกระทั่งออกมาด้านนอกได้ก็ไม่รอช้าวิ่งตรงไปยังห้องของชรัณกับพลอยปภัส หลังหมุนลูกบิดแล้วแอบชะโงกหน้าเข้าไปด้านในเห็นว่ามีเพียงไฟเซ็นเซอร์ที่ติดอยู่ จึงดันประตูค้างไว้ให้ตฤณผ่านเข้ามาโดยง่ายแล้วค่อยปิดลง

 

เพราะพลอยปภัสเคยพาเธอมาที่นี่ก่อนหน้านี้แล้วพริมาเลยรู้ดีว่าห้องนอนของทั้งคู่อยู่ตรงไหน ดังนั้นจึงอาศัยเพียงแสงสว่างจากไฟตรงหน้าประตูทางเข้านำตฤณมายังที่หมายก่อนจะบอกเร็ว ๆ

 

“วางไว้ตรงโต๊ะเครื่องแป้งเลยค่ะ” แน่นอนว่าผู้ชายตัวโตที่อุ้มดอกไม้ช่อใหญ่ก็ทำตามความต้องการของพริมาอย่างว่าง่าย “ไปกันถะ...”

 

ฟรึ่บ ! เมื่อไม่มีคนเดินผ่านจุดนั้นนานเข้าไฟเซ็นเซอร์ที่หน้าประตูก็ดับวูบลงส่งผลให้ทั้งห้องตกอยู่ภายในความมืดมิด


ยังไม่ทันที่พริมาจะได้ขยับตัวไปยังสวิตช์ไฟในห้องสัญญาณคีย์การ์ดพลันกรีดเสียงขึ้น ติ๊ด !

 

แว้บเดียวไฟเซ็นเซอร์ตรงประตูก็ติดขึ้นพร้อมกันกับที่ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นก้าวเข้ามา

 

“ซ้อมเป็นยังไงบ้างคะ... ไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ไม่เป็นไร ไว้โซ่กลับมาพรุ่งนี้เราค่อยไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันก็ได้ แต่ของฝากขอเป็นถ้วยแชมป์นะ” พลอยปภัสใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ไว้กับหัวไหล่ในขณะที่นั่งลงถอดรองเท้า “เออ เมื่อเช้าพลอยรีบคว้ากระเป๋าจะออกไปทำงานเลยไปชนกระปุกลาแมร์ล้ม ครีมกระจายเลย ซื้อใหม่ให้หน่อยดิ... ”

 

แค่เห็นเพื่อนผ่านรอยแยกตรงประตูพริมาก็สติแตก ทั้งที่ไม่เคยคิดว่าอยากจะแตะเนื้อต้องตัวผู้ชายมือทั้งสองข้างก็รีบคว้าแขนของตฤณเพื่อจะพาไปหลบที่ระเบียงโดยอัตโนมัติ แต่เขากลับขืนตัวไว้พร้อมหรี่ตามองบางอย่างที่อยู่บนพื้น

 

“หลบก่อนค่ะคุณเบียร์ !” พอเห็นเขายืนนิ่งไม่ไหวติงเธอก็กระซิบเสียงเข้มแล้วใช้แรงที่มีทั้งหมดดึงคนตัวโตแต่เดินไปข้างหน้าได้แค่ไม่กี่ก้าวกลับรู้สึกได้ถึงความลื่นราวกับน้ำมัน “ว้าย !

 

ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก สัญชาติญาณผลักดันให้พริมาหลับตาปี๋พร้อมเหนี่ยวรั้งตฤณอย่างแรง เสี้ยววินาทีแผ่นหลังเล็กก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของมือที่เลื่อนมาโอบประคองก่อนที่ร่างทั้งสองจะเสียหลักล้มกระแทกพื้นไม้ปาเก้เสียงดังสนั่น ตึง !

 

ไม่เจ็บ...

 

พริมาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและเมื่อพบว่าตัวเองกำลังนอนคว่ำหน้าซุกอกตฤณก็ช็อกมือไม้อ่อนแรง

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ! อยู่ ๆ หัวใจก็เต้นโครมคราม  

 

ฝ่ามือที่เมื่อครู่โอบแผ่นหลังอยู่เลื่อนมาดันหัวไหล่ของเธอให้เอนกายขึ้นเล็กน้อย “เจ็บไหม”

 

“...”

 

“จะบอกว่าพื้นมีอะไรอยู่” ริมฝีปากได้รูปที่เห็นเป็นเงาผ่านความมืดเคลื่อนไหวช้า ๆ “แต่บอกไม่ทัน”


ปึง ! เสียงบานไม้กระแทกเข้ากับที่กั้นประตูดังขึ้นก่อนไฟทั่วห้องจะสว่างวาบ

 

“พี่เบียร์” เมื่อพบว่าผู้ชายที่นอนหงายอยู่คือคนรู้จักของแฟนตัวเองพลอยปภัสผู้ซึ่งใช้มือซ้ายยกโทรศัพท์แนบไว้กับหู ส่วนมือขวาถือสเปรย์พริกไทยก็ระบายลมหายใจ “มาอยู่ในห้องพลอยได้ยัง...”

 

คำพูดของเจ้าของห้องหยุดชะงักลงดื้อ ๆ ตอนสังเกตเห็นผู้หญิงผมสั้นประบ่ารูปร่างคุ้นตาซึ่งนอนทับอยู่บนตัวเขา กะพริบตาสองสามครั้งเธอก็จำเพื่อนตัวเองได้จึงเขวี้ยงกระป๋องสเปรย์ทิ้งแล้วพยายามจะฉุดรั้งร่างปวกเปียกของพริมาให้ลุกห่างออกจากตฤณ “ยะ... ยัยชี มาอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง”

 

“คือ...” พริมาอึกอักเหมือนคนหาลิ้นตัวเองไม่เจอ “คือว่าพื้นมันลื่น...”

 

“ไม่ใช่ ! ฉันหมายความว่าแกมาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง”

 

ตฤณหยัดกายขึ้นจากพื้นแล้วชี้นิ้วไปทางโต๊ะเครื่องแป้ง “โซ่ใช้คุณชีเอาดอกไม้มาเซอร์ไพร์สพลอย”

 

“เดี๋ยวค่อยคุยกันนะโซ่” บอกปลายสายแล้วเป้าหมายของพลอยปภัสก็เปลี่ยนไปยังตฤณในทันที “แล้วทำไมเพื่อนพลอยมากับพี่เบียร์ได้”

 

“รถคุณชีเสีย” เพราะชรัณบอกแค่เพียงให้ไปช่วยเพื่อนชื่อ พริมา เขาจึงคิดว่าชื่อเล่นของเธอคือ ชี อย่างที่พลอยปภัสเรียกจริง ๆ “โซ่เลยวานให้ช่วยมาส่งคุณชีที่นี่แล้วก็รับกลับ”

 

ได้ยินคำว่า รับกลับ พริมาก็เบิกตาโพลง ขาทั้งสองข้างรีบเขยิบพาร่างกายไปหลบหลังเพื่อนโดยอัตโนมัติ

 

อะไรสักอย่างในตัวผู้ชายคนนี้บ่งบอกว่าเขาเจ้าชู้และดูอันตราย เพราะไม่อยากพาตัวเองไปอยู่ใกล้เขาอีกจึงออกอุบาย

 

“เฮ้ย ! พลอย ฉันเพิ่งนึกได้ว่าลืมเอาส้นสูงที่แกขอยืมติดมือมาด้วยอ่ะ”

 

ได้ยินพริมาพูดพลอยปภัสก็หันขวับแต่เพราะดูออกว่าที่เพื่อนแกล้งตีเนียนเพราะไม่อยากกลับกับตฤณเลยเออออ “เรื่องใหญ่นะเนี่ย ต้องใช้พรุ่งนี้ด้วย”

 

“เดี๋ยวกลับถึงห้องแล้วฉันเรียกเมสเซนเจอร์มาส่งให้นะ”

 

“ฉันไปเอาเองดีกว่า จะได้ขับไปส่งแกด้วยไง”

 

“ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไม่เป็นภาระคุณเบียร์”

 

ตฤณลอบมองทั้งคู่ก่อนที่ริมฝีปากสีคล้ำจะกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแล้วจางหายไปในเวลาอันรวดเร็ว

 

เมื่อตกลงกันได้พลอยปภัสก็เป็นคนหันมาบอกตฤณ “ขอบคุณพี่เบียร์มากเลยนะคะที่ช่วยเพื่อนพลอย คงไม่รบกวนต่อแล้วล่ะค่ะ เรื่องรถเพื่อนเดี๋ยวพลอยคุยกับโซ่แล้วกันนะคะ”

 

คำขอบคุณไม่ได้รับการตอบรับเป็นคำพูดเพราะเขาทำเพียงแค่ค้อมศีรษะแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่รีบร้อน เหม่อมองตามแผ่นหลังกว้างที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ แล้วพริมาก็ยกมือขึ้นลูบแขนอย่างขนลุก

 

“พรีม ฉันว่าเขาดูออกนะเว้ยว่าแกกลัวอ่ะ”

 

“ออกก็ออกดิ” พริมาเหลือบมองไปยังช่อดอกไม้พลางสบถในใจ ไอ้ดอกทิวลิปสีแดง เรื่องทั้งหมดเกิดเพราะแกช่อเดียวเลย ฉันเกลียดแก ! “ไม่ถูกชะตาอ่ะ บอกเลยว่าเพื่อนคุณโซ่คนนี้ไม่ขอเจออีกเด็ดขาด”

 

 

 

 

 

ไม่ขอเจอเด็ดขาดกันเลยทีเดียว=..=

เจอคำผิดตรงไหนเม้นบอกได้เลยนะฮะ

ขออำไพในความล่าช้า บี้ท้องเสียเพิ่งมีแรงลุกขึ้นมาเขียน ฮรึ่กกกกก

 

 

 


 



 

 แปะเมจค่ะ

 



ปล1 . เรื่องนี้ดราม่าอีโรติคครั้งแรก พล็อตเดือดมาก ไว้ใจกันก็ Fav ไว้โลดดดดดด

ปล2 . บทนำค่อนข้างยาวแต่บี้จะรีบสปีดให้จบภายในพรุ่งนะคะ ฮี้ฮา!

ปล3 . พี่เบียร์เคยวาร์ปไปอยู่ในนิยายเรื่องไหนบ้าง บอกเลยว่า 50% ของนิยายที่บี้เขียนมีผู้ชายคนนี้ปรากฏอยู่ค่ะ แฮ่!

 

จาก บี้ไง บี้เอง บู้บี้นักเขียนที่ขยัน ๆ อ่ะ

   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.784K ครั้ง

438 ความคิดเห็น

  1. #31369 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 15:03
    ใครจะหยุดเบียร์ได้
    #31369
    0
  2. #30856 SAKz (@SAKz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 14:54

    ความรักมันก็เป็นแบบนี้แหละหากเรารักใครสักคนแล้วเราดูแลเขาไม่ดีพอสุดท้ายก็คงต้องยอมปล่อยเขาไปทั้งๆที่ยังรู้สึกดีกับเขาก็ตาม.................

    #30856
    0
  3. #30714 Lalilaa (@Lalilaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 02:06
    รักพริมาตรงถอดเกือกวิ่งนี่ล่ะคร่าาาา เกืออกกกกก #เรียกเสียราคาเลย5555
    #30714
    0
  4. #27586 Jjapinya (@Jjapinya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 16:55
    สรุปนางเอกชื่อพริมาหรือชีอ่ะงงเด้
    #27586
    1
  5. #26199 fardoremee (@jaratrawee2544) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:17
    ได้เจอแน่ พริมาาา
    #26199
    0
  6. #26007 Maneerat Wongkaso (@kbanana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 22:12
    อ่านแล้วนึกว่า แอป กับแมทเลย
    #26007
    0
  7. #25528 khowfang_sk (@khowfang_sk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 17:14

    สสงสารกวางจริงๆค่ะ ตั้ง7ปีเชียวนะ

    #25528
    0
  8. #22379 Bchankim (@Bchankim) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 23:05
    รักพี่โซ่ คิดถึงนางงงงง
    #22379
    0
  9. #21629 2minSHINee (@lovepotionlove) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 23:17
    อย่าว่างั้นงี้เลยนะคะแต่นี่สงสารกวางมาก เฮ้อ
    #21629
    0
  10. #20599 blankmode (@blankmode) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 14:01
    ยังไงนิ เค้ามีแฟนอยู่แล้วอะ
    #20599
    0
  11. #18777 มนุษย์ป้า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:42

    ใครเป็นนางเอกอ่า กวางรึชี อยากให้กวางเป็นนางเอกอ่า

    #18777
    0
  12. #17077 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:45
    หืม เริ่มเรื่องมาก็กร่ำกึ่งศีลธรรมกันเลย 5555 พระเอกเลวจริง นางเอกตัวจริงก็เกือบๆเป็นชู้ เพราะถึงเขาบอกเลิกแค่5-6เดือน ก็ไม่เชิงเลิกจริง แค่ห่-างกันสักพักมากกว่า
    #17077
    0
  13. #15653 qzzoqomqzqo (@mayinz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:22
    ผู้หญิงที่สยบผู้ชายแบบนี้คือไม่ใช่มาอีหรอบขี้แงอีกนะ กราบเลย
    #15653
    0
  14. #15039 Zino zenz (@janry) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:51
    อินกับกวางไปแล้วอะ นึกว่ากวางเป็นนางเอก ถ้าให้เบียรืคู่กะพริมาไม่เอาแล้วววว อ่านไม่ไหวววว ไรท์ไม่น่าเริ่มเรื่องแบบนี้เลยอะ ฮืออออออ
    #15039
    0
  15. #14874 kpumja (@kamlangjai-dd) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:35
    รักสามเศร้าเหรอ ง่ะ
    #14874
    0
  16. #13969 Amineen27 (@Amineen27) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:06
    ชอบความเพื่อนสนิทเข้าใจกันออก5555
    #13969
    0
  17. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:08
    เกลียดดอกทิวลิปสีแดงหรอคุณชี รู้ป่าวเกลียดไรมักได้อย่างงั้น ทิวลิปสีแดงเปรียบเสมือนตัวของคุณเบียร์งั้นแสดงว่าเกลัดมันต้องได้คุณเบียร์
    #10823
    0
  18. #9877 aree288567 (@aree288567) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 09:18

    มีเราคนเดียวหรือป่าวที่รู้สึกไม่ชอบกวาง 555555

    #9877
    0
  19. วันที่ 27 มกราคม 2562 / 13:19
    พี่เบียร์สายรุก น้องพรีมสายหนี
    #9112
    0
  20. #8909 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 19:53
    สงสารกวางอ่าาา แต่พรีมก็ไม่ผิดอะไรเพราะพรีมไม่ได้แย่ง แถมตอนแรกผลักไสด้วยซ้ำ ฮืออออ ส่งน้องกวางให้ไผ่ได้ไหม กราบบบบบ
    #8909
    0
  21. วันที่ 26 มกราคม 2562 / 12:40
    ดอกทิวลิปสีแดงหมายถึงความรักที่ร้อนแรง

    ความซื่อสัตย์ เราว่าที่พี่เบียร์คบกับกวาง7ปีเพราะกวางคล้ายความหมายของดอกทิวลิป... เราอยากให้พี่เบียร์เรียนรู้คำว่ารักจากพรีมการให้ การเสียสละจากพรีม
    #8884
    0
  22. #8427 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 10:05
    พริมมาจะไปแย่งของกวางมั้ยอ่ะ
    #8427
    0
  23. #7903 ❥Woaini (@Janejira-M) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 19:37

    สงสารกวาง คบกันมานานแท้ๆตั้ง7ปีเลย แต่สรุปนางไม่ใช่นางเอกหร่อออ โอ้โน่ววว ..ปึ๊ก! ปึ้ก! โป้ก! ..เสียงโขกเสา

    #7903
    0
  24. วันที่ 20 มกราคม 2562 / 01:24
    ค้างงจนต้องมาอ่านวนใหม่
    #7343
    0
  25. #6305 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 19:55
    กรี๊ด ชอบจัง ' '
    #6305
    0
  26. #5582 ppapangg (@toeisister) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 10:36
    ตอนต้นๆพิมพ์ชื่อนางเอกผิดไปนิดนึงงงมอม้าเกินมา แล้วเราอยากรู้ตอนนี้นางเอกรู้ชื้อพระเอกได้ไงอ่าว่าชื่อเบียร์
    #5582
    1
    • #5582-1 naruemon-0302 (@naruemon-0302) (จากตอนที่ 1)
      30 มกราคม 2562 / 21:58
      ก็ตอนที่พลอยเรียกชื่อ พี่เบียร์ ไงคะ
      #5582-1
  27. #368 Mali_jasmine (@mullig-135679) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 03:06
    ทำไมรู้สึกชอบกวาง ชอบความเด็ดเดี่ยวของกวาง
    #368
    2
    • #368-1 tien-tien (@konbaniyay) (จากตอนที่ 1)
      1 ธันวาคม 2561 / 15:23
      ชอบเหมือนกันเลย อยากให้คู่กับเบียร์มาก
      #368-1
    • #368-2 kpumja (@kamlangjai-dd) (จากตอนที่ 1)
      19 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:13
      อ่านถึงตอนที่10 ยังคะ

      อยากรู้ว่ายังชอบ ยังเชียร์กวางอยู่ไหม
      #368-2