Bride 18 เจ้าสาวตัวร้าย

ตอนที่ 7 : EP06: โจรขโมยมะม่วง [Loading100%] อัพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 549 ครั้ง
    7 พ.ย. 59

Edit คำผิดครั้งที่ 1: 6/11/59 (26-10-59)

EP06

โจรขโมยมะม่วง


“นะ... หนูนี่แหละค่ะ เจ้าสาวของพี่เอิร์ธ”

By Ging.




ดีที่ฉันไม่เชื่อเขาเพราะหลังออกมาจากปั๊มน้ำมันดันเกิดอุบัติเหตุรถบรรทุกน้ำตาลชนกับรถกระบะ กว่าตำรวจจราจรจะมาช่วยจัดการเคลียร์ถนนให้สามารถขับรถผ่านได้ก็เผลอหลับไปตั้งรอบหนึ่ง

 

ใช้เวลาชั่วโมงกว่านายอธิปก็เลี้ยวรถเข้ามาในถนนดินแคบๆ มองเห็นกอตะไคร้ขึ้นเต็มสองข้างทาง ถัดเข้าไปก็มีต้นมะละกอและแปลงผักสวนครัวหลายชนิด เพียงไม่กี่อึดใจบ้านเรือนไทยยกพื้นสูงเหมือนในละครย้อนยุคก็ปรากฏแก่สายตา ทำให้ฉันซึ่งเป็นพวกกลัวผีขึ้นสมองอยู่แล้วขนลุกซู่ทันที

 

“ถ้าเจอคุณยายแล้ว...”

 

Rrr Rrr Rrr

 

ทันทีที่รถจอดสนิทเสียงเรียกเข้าก็ดังขัดจังหวะการพูดของเขา พอปรายตามองโทรศัพท์ตรงช่องวางแก้ว นายอธิปจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนเอื้อมมือไปกดรับ

 

“สวัสดีครับคุณเอ มีธุระอะไรสำคัญหรือเปล่า...”

 

พอเห็นว่าคนข้างตัวไม่ว่างคุย ฉันจึงอาศัยโอกาสนี้มองสำรวจบริเวณโดยรอบผ่านกระจกรถ และพบว่าห่างจากตัวบ้านออกไปไม่ไกลมีศาลาริมน้ำตั้งอยู่ บรรยากาศร่มรื่นดีทีเดียว

 

เมื่อเหลือบมองนายอธิปอีกครั้งแล้วเขายังคงคุยโทรศัพท์เหมือนเดิม จึงตัดสินใจเปิดประตูลงจากรถเดินตรงมายังศาลาริมน้ำ

 

แปะ แปะ!

 

เด็กผู้ชายตัวอ้วนกลมตัดผมทรงกะลาครอบนั่งอยู่ตรงท่าน้ำ พยายามใช้ไม้ยาวๆ ในมือเอื้อมไปเขี่ยลูกฟุตบอลหนัง ซึ่งลอยอยู่ห่างจากท่าออกไปไม่ไกล เพราะช่วงแขนค่อนข้างสั้นทำให้แทนที่ไม้จะโดนเป้าหมายกลับฟาดลงบนผิวน้ำแทน

 

“ทำอะไรวัยสะรุ่น” ฉันทักทายด้วยภาษาวิบัติตามแบบฉบับ พลางเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ เขา แต่ปฏิกิริยาที่ส่งตอบกลับมาดันเกินคาดนิดหน่อย

 

“พี่เป็นใคร เข้ามาในบ้านหนูได้ยังไง” ไม้ถูกตวัดชี้มาทางฉันอย่างรวดเร็ว “โจรขโมยมะม่วงใช่ไหม!

 

คำกล่าวหาแสนทรมานใจทำเอาอ้าปากค้าง หน้าฉันเหมือนโจรขโมยมะม่วงมากเลยเหรอ... นี่ก็ว่าแต่งมาสวยแล้วนะเนี่ย!

 

“ใครบอก สวยแบบนี้ก็ต้องเป็นแฟนเจ้าของบ้านสิ” ฉันขี้โม้ไปเพราะความหมั่นไส้เจ้าตัวอ้วนกลมนี่ล้วนๆ คาดว่าสถานะของเราคงไม่แตกต่างกัน ดูจากการแต่งตัวที่มอมแมมนิดๆ คงเป็นเด็กในบ้านอย่างไม่ต้องสงสัย

 

“เอ๊ะ! พี่เป็นแฟนคุณทวด?”

 

“แฟนคุณเอิร์ธต่างหากเล่า!


บรื้นนน...

 

การสนทนาของเราหยุดชะงักลงตอนที่เสียงเรือยนต์ดังกระหึ่มมาแต่ไกล เมื่อมันเคลื่อนตัวผ่านท่าน้ำก็รับรู้ได้ถึงอาการโคลงเคลง

 

“ฟะ... ฟุตบอลหนู” มือเล็กปล่อยไม้ร่วงลงกระทบผืนน้ำ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงก่อนที่น้ำตาจะคลอเบ้า ตอนพบว่าลูกฟุตบอลถูกคลื่นซัดออกไปไกลจนเกินเอื้อม

 

“เฮ้ย! อย่าร้องดิ” ท่าทางน่าสงสารนั่นทำเอาฉันใจอ่อนยวบ ฟุตบอลเก่าๆ อาจจะเป็นของเล่นเพียงอย่างเดียวของเขาก็ได้ ขณะที่หันซ้ายหันขวาเพื่อหาตัวช่วยก็พบเรือไม้ถูกผูกติดกับเสาด้านข้าง “เดี๋ยวพี่พายเรือไปเอาให้เอง”

 

“พี่พายเรือเป็นเหรอ” ดวงตาเศร้าสร้อยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นวาววับในทันที

 

พายเรือน่ะไม่เป็นหรอก แต่ถ้ามองกันด้วยความคาดหวังขนาดนี้ล่ะก็คงพูดความจริงไม่ได้แน่นอน

 

“พายเป็นสิ รอแป๊บหนึ่งนะ”

 

“หนูไปด้วย!” พูดปุ๊บมือเล็กก็คว้าหมับเข้ากับชุดเดรสของฉันปั๊บ “ขอไปด้วยนะพี่สาว”

 

“ว่ายน้ำเป็นเหรอเรา เกิดพลัดตกน้ำไปจะทำยังไง”

 

“ว่ายเป็น ไม่ต้องห่วงหรอก... ให้หนูไปด้วยเถอะนะพี่คนสวย”

 

เอาแล้วไง! ทีแบบนี้ล่ะทำเป็นมาอ้อนเชียว เมื่อห้านาทีก่อนยังเอาไม้ชี้หน้าหาว่าฉันเป็นโจรขโมยมะม่วงอยู่เลย แต่ถึงจะหมั่นไส้แค่ไหนกลับพบว่าความเอ็นดูมีมากกว่าจึงตอบตกลง

 

“ให้ไปด้วยก็ได้”

 

เมื่อปลดเชือกออกจากหลักแล้วลงมาอยู่บนเรือเรียบร้อยก็เริ่มรับรู้ถึงสัญญาณของความวิบัติ สิ่งที่คิดว่าทำได้กลับกลายเป็นไม่น่าจะรอด ดูในละครบางเรื่องพระเอกพานางเอกพายเรือเก็บดอกบัวง่ายจะตาย แต่ทำไมพอฉันลองมากวักไม้พายเองแล้วเรือดันเบ้ซ้าย เบ้ขวา แถมบางอารมณ์ยังวนเป็นวงกลมอีกล่ะ

 

“โหยยย ไม่ถึงสักทีหนึ่ง” เจ้าตัวเล็กเริ่มบ่นอุบอิบ “พี่พายเป็นจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย”

 

“อีกนิดก็จะถึงแล้ว เลิกบ่นสักทีคนต้องใช้สมาธิ” โชคดีที่พอฉันกวักไม้พายลงอีกสองสามครั้งเราก็เคลื่อนที่เป็นเส้นตรง วินาทีที่เข้าไปใกล้ลูกฟุตบอลเขาจึงไม่รอช้าลุกพรวดขึ้นจนเรือโคลงเคลง “อย่ารีบดิ เดี๋ยวเรือก็คว่ำหรอก”

 

“พี่ไม่ต้องพายแล้ว หนูไปหยิบเอง... กว่าจะมาถึง” ท้ายประโยคที่แอบกัดเล่นเอาฉันอยากจะเขยิบตัวไปเขกกะโหลกสักที แต่ก็ทำได้เพียงนั่งมองแขนสั้นๆ พยายามไขว่คว้าหาลูกฟุตบอล ซึ่งดูเหมือนระยะห่างยังเกินความยาวแขนอยู่เล็กน้อย เสี้ยววินาทีที่เอื้อมปลายนิ้วแตะกับมันสมดุลร่างกายก็เสียพอดี! “เหวอออ!...”

 

ตู้ม!

 

พอเห็นร่างป้อมร่วงผลุงลงในน้ำฉันก็ยิ้มกว้างอย่างสมน้ำหน้า ทำเป็นเก่งนัก ลงไปว่ายน้ำเล่นให้ชื่นใจสักรอบก็น่าจะดี ไม่กี่วินาทีให้หลังเขาก็โผล่พรวดขึ้นมาหน้าตาตื่นตกใจ อ้าปากขึ้นฮุบอากาศเหนือน้ำโดยไม่ยอมพูดจาพลางยกแขนขึ้นๆ ลงๆ ราวกับ...

 

อ้าวเฮ้ย! ตะเกียกตะกายแบบนี้ว่ายน้ำได้กับผีน่ะสิ ไอ้เด็กขี้โกหกเอ๊ย!


เพราะคลื่นระลอกเล็กๆ ทำให้เรือลอยห่างจากเด็ก ฉันจึงรีบวางไม้พายแล้วกระโดดลงในน้ำ เมื่อตอนม.สี่ที่โรงเรียนมีสอนว่ายน้ำอยู่เทอมหนึ่งจึงพอว่ายแบบถูๆ ไถๆ ได้บ้าง เด็กตัวแค่นี้ยังไงก็ต้องช่วยได้แน่

 

พอว่ายเข้าไปใกล้และกำลังจะเข้าล็อกตัวจากทางด้านหลังตามวิธีที่เคยเรียนมา มือเล็กกลับปัดป่ายคว้าเข้ากับผมยาวๆ อย่างรวดเร็ว เรี่ยวแรงอันมหาศาลซึ่งไม่เคยคิดว่าเด็กวัยนี้จะมีได้กระชากศีรษะของฉัน ก่อนกดจนจมลงในน้ำเพื่อเป็นฐานให้ตัวเองสามารถโผล่พ้นขึ้นไปได้

 

คราวนี้คนตะเกียกตะกายเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการแม้จะยากเต็มทีคือฉันเอง ไม่รู้ว่าเป็นแบบนั้นอยู่นานเท่าไหร่แต่วินาทีที่แขนขาเริ่มอ่อนแรง รู้สึกเหมือนน้ำไหลเข้ามาในสมองทั้งที่จริงแล้วคงไม่ใช่ แรงกดก็หายไปจากศีรษะ ก่อนสัมผัสได้ลางๆ ว่าอะไรสักอย่างล็อกเข้ากับต้นคอ

 

เมื่อพ้นจากผิวน้ำฉันก็สำลักเฮือกใหญ่ รู้สึกหูอื้อ แสบไปทั่วทั้งโพรงจมูกและลำคอ รับรู้ได้ว่าร่างกายลอยเอื่อยๆ ตามแรงลากของคนที่เข้ามาช่วยชีวิต

 

“ว้ายยย! เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย” ผู้หญิงวัยใกล้เคียงป้าสายในชุดเสื้อคอบัวสีขาวสะอาด กับผ้าซิ่นสีน้ำตาลรีบเข้ามาช่วยพยุงฉันขึ้นจากน้ำ บนพื้นไม้ห่างออกไปไม่ไกลเจ้าเด็กตัวอ้วนนั่งหน้าซีดปากสั่นอยู่ข้างชายผิวคล้ำสวมกางเกงขาสามส่วนสีดำ ตรงเอวผูกผ้าขาวม้า

 

“จมน้ำกันทั้งคู่ครับ” นายอธิปปล่อยแขนออกจากร่างของฉัน พลางตอบกลับอย่างสุภาพ “ป้าจันทร์ช่วยไปเอาผ้าขนหนูมาให้ผมหน่อย”

 

“ค่ะ” เธอตอบรับด้วยสีหน้าไม่ดีสักเท่าไหร่แต่ก็ยอมหันหลังวิ่งกลับไปทางตัวบ้าน

 

“น้าพุฒก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะครับ เดี๋ยวสองคนนี้ผมจัดการเอง!” น้ำเสียงที่บอก น้าพุฒฟังนุ่มหูมากแต่พอท้ายประโยคกลับเข้มขึ้น จนฉันแอบลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เด็กเองก็รีบกระถดตัวเข้ามานั่งด้านข้างโดยอัตโนมัติคาดว่าคงกลัวไม่ต่างกัน

 

“อาเอิร์ธ...” คำเรียกขานบอกสถานะความสัมพันธ์อันแหบพร่าดังขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทำฉันตาเหลือก “แทงก์ขอโทษ”

 

เขาเรียกนายอธิปว่า อา อย่างนั้นเหรอ?!

 

เอ้า! ฉิบหายแล้ว...


ฉันนึกว่าจะเป็นเด็กในบ้านธรรมดาๆ อย่างเช่นลูกแม่บ้านหรืออะไรทำนองนั้น ไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าตัวอ้วนกลมคือหลานของนายอธิป พาหลานเขาไปจมน้ำแบบนี้จะรับผิดชอบยังไงไหวล่ะ!

 

“ไปอยู่กันกลางน้ำได้ยังไง...” คำถามนั้นทำฉันหายใจไม่ทั่วท้อง จึงก้มหน้าเพื่อหลบซ่อนจากสายตาคม คิดว่าเขาถามหลานอย่างแทงก์แต่ประโยคถัดมาจึงรู้ว่าไม่ใช่ “ตอบมาซิกิ่ง”

 

“...”

 

“พาเด็กพายเรือออกไปทั้งที่เขาว่ายน้ำไม่เป็น...” นายอธิปยกแขนกอดอกอย่างข่มขวัญ พอดีกับที่ฉันเงยหน้าขึ้นยิ้มเจื่อนๆ “ถ้าพี่มาไม่ทันจมน้ำตายกันทั้งคู่จะทำยังไง”

 

“หนูไม่รู้ว่าน้องว่ายน้ำไม่เป็นค่ะคุณ...” ฉันสะอึกนิดหนึ่งก่อนรีบเปลี่ยนคำเรียกเพราะเขาแทนตัวเองว่า 'พี่' “พี่เอิร์ธ”

 

นึกถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่แล้วความกลัวก็พุ่งขึ้นมาเกาะกินหัวใจ ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดเด็กอ้วนคงกดฉันจนขาดอากาศหายใจตายแน่

 

“แทงก์ทำฟุตบอลตกน้ำ พี่สาวบอกว่าพายเรือเป็นจะช่วยเก็บให้ แทงก์อยากลงเรือไปด้วยเลยโกหกว่าว่ายน้ำเป็น อาเอิร์ธอย่าดุพวกเราเลย... แทงก์ผิดเอง” คำสารภาพอย่างลูกผู้ชายสร้างความประหลาดใจให้ฉันเล็กน้อย ไม่นึกเหมือนกันว่าตัวแค่นี้จะกล้าทำกล้ารับ นิสัยเหมือน...

 

ขณะนั่งคุกเข่าเป็นหมาหงอยด้วยอาการสำนึกผิดตรงหน้านายอธิป ฉันก็ลอบมองเสี้ยวหน้าคมที่เริ่มคลายความเครียดขึงลง อยากรู้เหลือเกินว่าบ้านนี้สอนลูกหลานยังไง ทำไมถึงได้ออกมาพิมพ์เดียวกันขนาดนี้

 

“กล้ารับผิดก็ดี” มุมปากได้รูปกระตุกยิ้มขึ้นมานิดๆ แต่เพียงแวบเดียวก็จางหายไป ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นว่าที่เจ้าสาวของเขาสักนิด ตรงกันข้ามกลับรู้สึกว่าอยู่ในสถานะเดียวกับหลานอย่างแทงก์ “ทีหลังอย่าทำอะไรที่มันอันตรายอย่างนี้อีกเข้าใจไหม”

 

“เข้าใจค่ะ”

 

“เข้าใจฮะ”

 

เราตอบออกมาพร้อมกัน เมื่อเป็นแบบนั้นฉันจึงเหล่หางตาไปยังคนตัวเล็กด้านข้าง เมื่อเห็นว่าแทงก์เองก็มองมาจึงเผลอหัวเราะคิก

 

“หัวเราะอะไร? เกือบจมน้ำตายมาแล้วยังไม่สำนึกอีกเหรอ” นายอธิปถามอย่างดุดันซะจนฉันต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงเอาไว้

 

“อาเอิร์ธฮะ ช่วยเก็บฟุตบอลให้หน่อยได้ไหม” ดูเหมือนแทงก์จะยังไม่ลืมของเล่นจึงเงยหน้ามองนายอธิปอย่างอ้อนวอน “มันลอยไปไกลแล้ว”

 

“ได้” คำตอบของเขาราบเรียบแต่การกระทำดันตรงข้าม เจ้าตัวยกแขนขึ้นแล้วดึงเสื้อยืดมาพาดไว้บนไหล่ฉัน มัดกล้ามเนื้อแน่นที่ปรากฏต่อหน้าต่อตาทำเอาฝ่ามือเย็นเฉียบ เผลออ้าปากค้าง “บิดเสื้อให้พี่ด้วย”


ตู้ม!

 

น้ำกระเซ็นขึ้นมาจนเกือบถึงบริเวณที่เรานั่งอยู่เมื่อร่างสูงใหญ่กระโดดลงไปในคลอง แม้บ้านของฉันจะมีเจ้านายสุดแซ่บอยู่ถึงสองคน แต่ก็ไม่เคยเข้าไปยุ่งวุ่นวายเวลาพวกเขาถอดเสื้อถอดผ้าเลยสักครั้ง พอเห็นบอดี้แสนฮอตแบบเต็มตาจริงๆ จังๆ ครั้งแรก... น้ำลายก็แทบหกเหมือนกัน!

 

“แมลงวันบินเข้าไปไข่ในปากได้ฝูงหนึ่งแล้วพี่สาว ไหนบอกเป็นแฟนอาเอิร์ธไง แค่นี้ไม่เคยเห็นเหรอ... ขี้โม้เหมือนเรื่องพายเรืออีกแน่ๆ เลย” ริมฝีปากเล็กยกขึ้นอย่างดูถูก “อาเอิร์ธไม่มีทางชอบผู้หญิงแบบนี้หรอก”

 

ประโยคจิกกัดแสนเจ็บแสบจากแทงก์ทำเอาฉันสูดน้ำลายกลับแทบไม่ทัน ก่อนหลุดปากด่า

 

“ทะลึ่ง!” อาหลานคู่นี้เหมือนกันจนน่ากลัว ต่อหน้าผู้ใหญ่ทำตัวน่ารัก พอลับหลังก็กลายเป็นมารร้าย “เดี๋ยวจะโดนเขกกะโหลกหรอกไอ้เด็กชื่อเหมือนถังใส่น้ำ”

 

“ไม่ใช่แทงก์น้ำ! แทงก์ที่แปลว่ารถถังต่างหาก นี่โง่ภาษาอังกฤษจริงหรือแกล้งไม่รู้เนี่ย” คำยอกย้อนของเด็กวัยเกินอนุบาลไม่มากสร้างความเจ็บจี๊ดตรงกลางใจของฉัน กำลังจะสวนกลับสักรอบพลันต้องหุบปากฉับตอนที่นายอธิปโยนลูกฟุตบอลแล้วดันตัวเองขึ้นมาจากน้ำพอดี

 

“ได้แล้ว”

 

“ขอบคุณฮะอาเอิร์ธ” มือป้อมยกขึ้นพนมตรงหน้าอกอย่างฉับไว ดูลักษณะแล้วเขาคงเคารพและเชื่อฟังรวมถึงหวงอามากแน่ๆ คอยดูเถอะ... เดี๋ยวฉันจะแกล้งออเซาะเขาให้เจ้าเด็กนี่กระอักเลือดเล่นสักที

 

เพียะ!

 

ยังไม่ทันจะคิดแผนการแก้เผ็ดได้สำเร็จฉันก็สะดุ้งโหยง เพราะเสียงไม้เรียวแหวกอากาศจากมือหญิงชราในชุดเสื้อแขนสั้นสีครีมลายลูกไม้กับผ้าซิ่นสีดำ เธอดูเหมือนพวกผู้ดีเก่าในละครมาก

 

“แทงก์! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาเล่นใกล้น้ำ ทำไมไม่ฟัง” ท่าทางเข้มงวดของเธอทำให้แทงก์จ๋อยลงถนัดตา มือกำกางเกงขาสั้นซึ่งเปียกชื้นเอาไว้แน่น “ยืนกอดอกให้ทวดทำโทษเดี๋ยวนี้”

 

“ไม่ตีครับคุณยาย เท่านี้หลานก็ตกใจพอแล้ว” นายอธิปรีบเอื้อมไปแตะข้อมือของเธอเพื่อห้ามปราม

 

“เฮ้อ...” หลังจากนิ่งไปพักหนึ่งคุณยายจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ไม่ตีก็ไม่ตี แล้วไหนเราบอกว่าวันนี้จะพาเจ้าสาวมากราบยาย ไปไหนซะล่ะ?”

 

“เจ้าสาวของผม...”

 

“อ้าว! แล้วเด็กมอมแมมนี่ใครกันล่ะเอิร์ธ” เมื่อเหลือบสายตามาเห็นฉันซึ่งนั่งหลบอยู่ด้านหลังของนายอธิปพอดี คิ้วที่เพิ่งคลายปมไปก็ขมวดขึ้นอีกครั้ง ก่อนตวัดไม้เรียวฟาดผ่านอากาศเสียงดังอย่างข่มขู่จนป้าจันทร์ที่กำลังจะยื่นผ้าขนหนูมาให้ฉันมือกระตุก

 

เพียะ!

 

“นั่งคุกเข่าสำนึกผิดแบบนี้ อย่าบอกนะว่าเอิร์ธจับขโมยที่ชอบมาขโมยมะม่วงท้ายสวนยายได้แล้ว!


หลังพูดเองเออเองจบก็ยกแขนขึ้นแล้วง้างเตรียมฟาดลงมายังฉันซึ่งหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บโดยอัตโนมัติ

 

เพียะ!

 

“โอ๊ย!” ฉันร้องเสียงดังลั่นตอนได้ยินเสียงไม้กระทบเนื้อ แต่พอไม่รู้สึกว่าส่วนไหนของร่างกายเจ็บหรือแสบจึงค่อยๆ ลืมตา แล้วก็พบว่านายอธิปกำลังสูดปากพลางเอามือลูบแขนที่มีรอยแดงของตัวเองป้อยๆ

 

นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะยอมเอาตัวมาปกป้องกันซะด้วย น่าให้โล่คนดีศรีสยามซะจริง!

 

“ใจเย็นๆ ครับคุณยาย น้องไม่ใช่ขโมยหรอก”

 

“ใช่ เอ๊ย! มะ... ไม่ใช่ค่ะ” ลิ้นของฉันพันกันเนื่องจากเมื่อครู่ได้พบเจอกับความเฮี้ยบของหญิงสูงวัยมาแล้ว จึงพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อผ่อนคลายก่อนค่อยๆ ยกมือขึ้นเหมือนตอนอาจารย์เรียกเช็กชื่อในห้องเรียน “นะ... หนูนี่แหละค่ะ เจ้าสาวของพี่เอิร์ธ”

 

เปียกมะล่อกมะแล่กจนคุณยายเข้าใจว่าเป็นโจรขโมยมะม่วงแบบนี้ พี่มิ้นท์จะเสียเวลาแต่งหน้าทำผมให้ฉันทำไมตั้งนานสองนานล่ะเนี่ย

 

“เด็กตัวแค่นี้เนี่ยนะ!” มือเหี่ยวย่นปล่อยไม้ร่วงลงบนพื้นแล้วยกขึ้นทาบอก “ยายนึกว่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเราซะอีกตาเอิร์ธ”

 

“ก็ห่างไม่มากหรอกครับ... แค่ตัวเล็กไปนิด” เขาตอบผ่านๆ พลางหันมาทำตากระตุกเหมือนต้องการอะไรสักอย่าง ฉันใช้เวลาประมวลผลอยู่วินาทีเดียวก็เข้าใจความหมายจึงรีบยกมือขึ้นพนมตรงหน้าอกอย่างเร็วไว

 

“กราบสวัสดีค่ะคุณยาย หนูชื่อกิ่งค่ะ” แม้พยายามจะแอ๊บว่าตัวเองเป็นสาวน่ารักเรียบร้อย อย่างที่นายอธิปต้องการสักแค่ไหนแต่ก็รู้ว่าคงไม่ทันซะแล้ว

 

“พี่สาว! กระเป๋ากระโปรง...”

 

“หืม?” ฉันหันกลับมาให้ความสนใจแทงก์เมื่อเห็นว่าคำพูดเขาขาดช่วง แต่พอก้มลงมองตามที่มือเล็กชี้ก็เกือบร้องกรี๊ดตอนเห็นโทรศัพท์สีดำลอดผ่านกระโปรงบางซึ่งเปียกน้ำ

 

แม่จ๋า! มือถือหนูจมน้ำบุ๋งๆ ไปแล้ว!

 

“ไม่เป็นอะไรนะเดี๋ยวพี่ซื้อให้ใหม่ อย่าร้องไห้” นายอธิปรีบทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้า ก่อนประคองแก้มทั้งสองข้างของฉันเหมือนพยายามเรียกสติ เขาต้องรู้ดีแน่ว่าแม่บ้านวัยใสผู้สูญเสียปัจจัยห้ากำลังจะร้องกรี๊ดไม่ใช่ร้องไห้!


ฮือออ... โทรศัพท์เครื่องนี้มีรูปที่ฉันขอถ่ายคู่กับดาราคนโปรดช่วงที่พี่มิ้นท์ยังทำงานในวงการบันเทิงซะด้วย

 

“อยากได้รุ่นไหนไปเลือกเอาเลย” ข้อเสนอแสนเร่าร้อนเล่นเอาฉันตาลุก แทบลืมเรื่องรูปถ่ายดาราจนหมดสิ้น ขณะที่กำลังจะฉีกยิ้มกว้างอย่างสมใจพลันเหลือบไปเห็นคุณยายจ้องอย่างพิจารณาซะก่อน จึงเปลี่ยนเป็นทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมแล้วช้อนสายตาขึ้นมองนายอธิปพลางพูดเสียงหวาน

 

“ขอบคุณมากเลยนะคะพี่เอิร์ธ”

 

แม้ไม่อยากจำสักเท่าไหร่แต่คำพูดที่เขาเคยบอกไว้ในวันที่ขอฉันแต่งงานว่า เธออยากได้อะไรฉันจะทำทุกอย่าง ให้เหมือนที่สามีทำเพื่อภรรยา ดันลอยเข้ามาในสมองโดยอัตโนมัติ

 

ใจป๋านักใช่มั้ย... พาไปซื้อเมื่อไหร่จะเอาให้ขำไม่ออกเลยล่ะพี่จ๋า!

 

“ค่ะ” คำตอบพยางค์เดียวสั้นๆ แต่พลังทำลายล้างรุนแรงทำเอาฉันที่กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องชะงัก “แล้วบอกให้บิดเสื้อให้แค่นี้ทำไมไม่ยอมทำสักทีล่ะ”

 

ฉันเผลอหลุบตาลงมองหน้าท้องซึ่งมีซิกแพคของเขาแล้วก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามเรียกสติของตัวเองที่ถูกร่างกายของคนตรงหน้ากระชากจนหลุดจากร่างให้กลับคืน ในขณะเดียวกันก็ต้องเอื้อมมือหยิบเสื้อมาบิดน้ำออกด้วย

 

บอกตามตรงว่าถ้าตอนนี้ไม่ได้มีสายตาหลายคู่จ้องมองพวกเราอย่างจับผิดอยู่ ฉันคงเอาเสื้อเปียกๆ ในมือนี่แหละฟาดหน้าของเขาให้แหกสักที โทษฐานทำตัวน่ารักเกินจำเป็น

 

“เสร็จแล้ว... ค่ะ” ผ่านไปอึดใจหนึ่งจึงยื่นมันส่งคืนเจ้าของแต่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมอง ภาวนาให้เขารีบสวมสักที

 

“ขอบคุณครับ” ดูเหมือนคำขอจะไร้ผลเพราะนายอธิปทำแค่เพียงพาดเสื้อไว้บนบ่า ท่าทางขุ่นเคืองเมื่อสักครู่แปรเปลี่ยนไป เขาใช้มืออีกข้างลูบศีรษะเปียกชื้นของฉันสองสามที “ตามป้าจันทร์ขึ้นไปอาบน้ำบนบ้านก่อนนะ เดี๋ยวไม่สบาย”

 

“...”

 

“พี่เป็นห่วง” ร่างสูงบอกเสียงดัง

 

ฉันถึงกับอ้าปากค้างแม้จะรู้ว่าประโยคนั้นเขาจงใจพูดให้คนอื่นได้ยิน แต่แววตากลับมีความเอ็นดูแฝงอยู่ ตอนนี้ชักสับสนว่าบุคลิกแบบไหนคือตัวตนแท้จริงของนายอธิปกันแน่ อึดใจเดียวใบหน้าคมก็ก้มลงมาใกล้แล้วกระซิบด้วยคำพูดอันแผ่วเบา

 

“หลังจากนี้โดนเล่นงานหนักแน่” ลมหายใจที่เป่ารดข้างหูบวกกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ซึ่งลอยมาแตะปลายจมูกทำฉันขนลุกซู่ไปทั่วร่าง “อย่าทำให้คุณยายไม่พอใจรู้ไหม กุลสตรีเข้าไว้ถ้าไม่อยากช้ำไปทั้งตัว... พี่เตือนแล้วนะ”

------------------------------------------

Loading100%

อย่าเพิ่งตัดสินเบบี้จากการอ่านแค่ 6 ตอน หุหุ=..=

คิดถึงพล็อตแล้วบี้ยัง... เองเลย5555


นี่ไงความละมุนของพี่เอิร์ธที่ได้พบเจอจากเรื่องอื่น5555

รับมือยังไงไหวล่ะงานนี้! ...ดูพี่เอิร์ธสิ!!!

ดูคำพูดตอแหลแต่แววตาเอ็นดูคู่นั้นสิ=..=

 

อย่าไปหลงกลซิกแพคแน่นๆ กับแววตาคมๆ นะกิ่งศรี...

ให้บี้หลงกลคนเดียวพอ กร๊ากกก=.,= กำเดากระฉูดแพล๊บ

 

อ่านจบส่งเสียงโหน่ย ฮี้วววว... เบบี้ขี้เหงาไม่รู้เหยออออ=..=


แถมพี่เอิร์ธเวอร์ชั่นกามเล็กๆ 55555

มีความเปียกโชก=.,=

ปึด ปึด ปึด(กำเดากระฉูดดด)



#คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า

รักนะชุ้บๆ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 549 ครั้ง

25,058 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #25044 Phon Lindo (@phon-lindo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 00:28
    ตกลงว่า อะไร ยังไง กันแน่คะ
    #25044
    0
  2. #22488 SiriwongChaimee (@SiriwongChaimee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:02
    พี่เอิร์ธจะแอบร้ายป่าว
    #22488
    0
  3. #22334 คยองซู_lovelove (@aimmydek-d) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 15:23
    ตัวช่ำนี่มีความนัยแฝงสุดๆ55
    #22334
    0
  4. #21659 oMelanieo (@oMelanieo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 22:03
    อย่ามาทำตัวน่ารักได้มั้ยเดี๋ยวน้องกิ่งเค้าก็หลงรักกันพอดี
    #21659
    0
  5. #19884 zaran (@zaran) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:41
    อะรายยยยยนยย พี่เอิร์ธจะทำอะไรน้องงงงตัวช้ำเนี้บยย
    #19884
    0
  6. #18637 tonfonpayaka (@tonfonpayaka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:52
    อร้านนน
    #18637
    0
  7. #17992 Raisin G (@Lookgatekaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:06
    โอ้ยยย น่ารักกกก ทำไมนะ แค่เค้าพูดกันพี่น้องค่ะคะกันธรรมดา ทำม้ายยยมันเขิลขนาดนี้
    #17992
    0
  8. #17523 baifern_smilely (@baifern_smilely) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 23:28
    กรีดร้องในใจดังๆๆ????????
    #17523
    0
  9. #16769 fairy (@game_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 20:53
    คุณยายน่ากลัวววววว
    #16769
    0
  10. #16288 junenichachat (@junenichachat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 09:51
    ดาเมจพี่เอิร์ธแรงมาก....????????????????????????
    #16288
    0
  11. #15280 B300B (@B300B) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 19:39
    จั๊กจี้ตอนยัยกิ่งทำตัวเรียบร้อยเป็นกุลสตรงกุลสตรี ขนลุกซุ่เลยค่ะ
    #15280
    0
  12. #15063 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 15:06
    ขอแบบพี่เอิร์ธอีก1ค่ะ ด่วนนนน
    #15063
    0
  13. #14847 แว่น โย คุง (@yolove48) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 18:34
    โอ้ย พระเอกเสปกมากบอกเลย5555
    #14847
    0
  14. #12603 Busaba089 (@Busaba089) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 07:49
    หุๆพี่โย่งจิดุไปถึงไหน
    #12603
    0
  15. #12261 UnnitaBaochanya (@UnnitaBaochanya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 12:52
    เเค่คิดก็เปียกไปหมดเลยยยยยยยย
    #12261
    0
  16. #12026 『Piano』 (@kimikavenus) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 18:16
    อื้อหืออื้อหืออื้อหืออื้อหืออื้อหืออื้อหืออื้อหืออื้อหืออื้อหือ
    #12026
    0
  17. #10703 pookpak_world (@pookpak_world) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 14:16
    ฮือ เขินซิคแพค5555555
    #10703
    0
  18. #9983 มูตี้ (@mutiie13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 08:58
    ^________^
    #9983
    0
  19. #8473 นิต (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 16:15
    ปึ่ด ดูรูปแล้วกระฉูดขอเลื่อนลงไปอีกนี๊ดสิคะ OMG! 😲😲
    #8473
    0
  20. #8199 ✚ADAM (@251159) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 01:27
    โอ้ยยยย มีความมโนภาพเมจกับคำพูดพี่เอิร์ธละฟินนน ไม่ไหวละค่ะ ชอบบบบบ 555555
    #8199
    0
  21. #7953 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 22:17
    คุณย๊ายย 55555
    #7953
    0
  22. #7793 ฉันเอง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 02:35
    ตายยยยยย แพ้ราบคาบ ยอมใจจริงๆค่ะ พี่เอิร์ธจ๋าจ่ะะะะ 😍😍😍😍
    #7793
    0
  23. #6531 WewiePotter (@WewiePotter) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 08:19
    zxczym
    #6531
    0
  24. #6399 lovely Miobl (@1732546829) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 01:13
    ต่อไวๆน่ะค่าา
    #6399
    0