Bride 18 เจ้าสาวตัวร้าย

ตอนที่ 5 : EP04: ลูกเจี๊ยบอ่อนหัด [Loading100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 564 ครั้ง
    6 พ.ย. 59

EP04

ลูกเจี๊ยบอ่อนหัด

“กูทำเขาไปแล้วจริงๆ... แต่ไม่รู้ว่าเด็กมาอยู่ในห้องได้ยังไง”

By Earth.




ทำยังไงดีล่ะ!

 

หลังจากนายอธิปออกไปฉันก็รีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว อยากล้างคราบแปลกปลอมซึ่งติดตามร่างกาย แต่ความต้องการออกจากบ้านหลังนี้มีมากกว่า... ฝันเถอะว่าฉันจะยอมลงไปตามคำสั่งของพวกเขา

 

ตัดสินใจได้จึงโผล่ศีรษะไปด้อมๆ มองๆ บริเวณนอกห้อง พลางใช้มือปาดน้ำตาที่ยังคงไหลออกมาไม่หยุด แล้วก็พบว่าทางเดียวที่จะหนีพ้นจากบ้านได้คือลงบันไดแล้วออกประตูใหญ่ ซึ่งยังไงก็ต้องเดินผ่านห้องรับแขกอยู่ดี

 

เมื่อกลับเข้ามาในห้อง พลันสายตาก็สังเกตเห็นว่าหน้าต่างกระจกอีกฝั่งหนึ่งอยู่ติดกับต้นไม้ใหญ่ หัวใจของฉันเต้นโครมครามยามที่เดินไปผลักมันเปิดออกแล้วเห็นกิ่งไม้พาดมาใกล้พอดี แม้ว่าร่างกายจะรู้สึกร้าวระบมสักเพียงใดก็ไม่ลังเลใจในการจะจับขอบหน้าต่างแล้วดันตัวเองไปด้านนอก

 

หลังจากข้ามผ่านมายืนอย่างมั่นคงตรงกันสาดปูนได้ ก็เอื้อมมือหาที่ยึดแล้วปีนป่ายตามกิ่งไม้ เนื่องจากอยู่บ้านก็เคยปีนเก็บมะม่วงให้ป้าอยู่บ่อยครั้งมันจึงไม่เป็นปัญหาสำหรับฉันสักนิด

 

พอมาถึงบริเวณลำต้นก็ยึดมือทั้งสองข้างไว้แน่นแล้วค่อยๆ ไต่เท้าลงไปบนผิวขรุขระของเปลือกไม้ ท่าเดียวกันกับลิงกำลังปีนต้นมะพร้าวไม่มีผิด เรื่องทุกอย่างกำลังไปได้สวยถ้าไม่ติดว่าพอมาถึงครึ่งทาง ฉันจำต้องค้างตัวไว้เพราะแตะปลายเท้าแล้วยังไม่มั่นคงพอที่จะลงน้ำหนักได้

 

บ้านหลังนี้ยกสูงขึ้นมาจากพื้นค่อนข้างมาก พอหันซ้ายหันขวาก็ต้องตกใจตอนพบว่าตัวเองอยู่ตรงกับหน้าต่างของห้องรับแขก อาจเป็นคราวซวยของฉันเมื่อนายอธิปที่เมื่อครู่กำลังซบหน้ากับฝ่ามือเงยขึ้นพอดี สายตาของเราประสานกันก่อนดวงตาคมเข้มคู่นั้นจะค่อยๆ เบิกกว้าง

 

โอ๊ยยย! เมื่อวานลืมสังเกตไปได้ยังไงกันว่าห้องนอนเจ้าปัญหาอยู่ด้านบนห้องรับแขก

 

นิ้วอันสั่นระริกชี้มายังฉันเหมือนคนพูดไม่ออกแต่กลับยืนขึ้น  ทำท่าทางราวกับเสือที่กำลังจะวิ่งมาตะครุบเหยื่อ

 

เห็นแบบนั้นจากเคยคิดว่าจะปีนลงไปดีๆ โดยไม่เจ็บตัวฉันก็รีบกระโดดลงจากต้นไม้แบบไม่คิดชีวิตทั้งที่ยังอยู่สูงจากพื้นค่อนข้างมาก!

 

ตุบ!

 

ร่างของฉันกระทบกับพื้นอย่างแรง ทั้งที่เจ็บทั่วตัวแต่ขากลับลุกพรวดขึ้นแล้วออกวิ่งมาตามทางเท้าโดยอัตโนมัติ เสียงตะโกนโหวกเหวกจากที่ไกลๆ ดังไล่หลังทำเอาน้ำตาซึ่งแห้งไปรอบหนึ่งทะลักออกมาอีก

 

“หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้!” ขณะที่เหลือบไปมองว่าเขาตามมาทันหรือไม่ก็ต้องใจหายวาบเมื่อระยะห่างนั้นลดลงอย่างรวดเร็ว คนบ้าอะไรก้าวขาได้ยาวขนาดนี้!


ตึก ตึก ตึก!

 

“ยะ... อย่าตามมานะไอ้วิตถาร! ฮึ่ก!” น้ำตาหยดโตร่วงลงเปรอะสองข้างแก้มของฉัน ในขณะที่ย่ำเท้าเปลือยเปล่าลงบนพื้นปูนสากๆ ปากก็ตะโกนตอบพลางเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น แม้จะรู้สึกระบมไปหมดก็ตามที ...สภาพฉันต้องแย่มากแน่ๆ

 

“บอกให้หยุดวิ่งไงยัยเด็กแคระ!

 

ใครจะหยุดวิ่งกันเล่า! อายุแค่สิบแปดปีฉันไม่ยอมผูกมัดอนาคตของตัวเองโดยคำว่าแต่งงานหรอก

 

“กิ่ง!” เจ้านายที่วิ่งตามหลังนายอธิปมาติดๆ ตะโกนเรียกเสียงดังลั่น แม้จะรู้ดีว่าเหตุการณ์นี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณพีท แต่ฉันก็พาลไม่ไว้ใจเขาด้วยซะแล้ว

 

แรงฮึดของฉันเกือบมอดลงพอเห็นว่าปราการด่านสุดท้ายที่ตั้งตระหง่านห่างออกไปปิดสนิทอยู่ แต่เสียงแตรจากด้านนอกก็ดังช่วยชีวิตเอาไว้ ดูเหมือนมีคนต้องการผ่านประตูเข้ามา เจ้าของร่างสูงไม่รอช้ารีบตะโกนบอกลุงยามในทันที

 

“ลุงพิงครับ! ห้ามเปิดประตู!

 

“ไม่เปิดไม่ได้ครับคุณเอิร์ธ เป็นรถท่านดิเรก!” ไม่รู้ว่า ท่านดิเรก ที่ยามชื่อลุงพิงพูดถึงเป็นใครแต่วินาทีที่ประตูรั้วเปิดแล้วรถแล่นเข้ามาใกล้ เท้าของฉันก็สะดุดก้อนอิฐทำให้ร่างทรุดฮวบเข่ากระแทกกับพื้นจนเลือดไหลซิบพอดี

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าหนู” เมื่อรถสีดำคันหรูจอดเทียบด้านข้าง คุณตำรวจรูปร่างค่อนข้างท้วมในเครื่องแบบพอดีตัวก็เปิดประตูหลังลงมา เขาทำท่าจะพยุงแต่ฉันกลับกระถดตัวหนี... นาทีนี้ไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น กลัวว่าอาจเป็นพวกเดียวกับไอ้ผู้ชายใจโฉด!

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอยู่ๆ นายอธิปถึงได้ยืนนิ่งสีหน้าซีดเผือด ท่าทางคุกคามที่มีเมื่อสักครู่หายไปจนหมด ฉันใช้จังหวะนี้ลุกพรวดขึ้นแล้ววิ่งตรงมายังประตู พอก้าวเท้าออกด้านนอกได้แค่สองก้าวก็หันกลับไปตะโกนด่าเสียงดังลั่น

 

“ไอ้คนวิตถาร ไอ้อธิปบ้ากาม ไอ้ผู้ชายเลวทรามข่มขืนเด็ก!

 

“ข่มขืนเด็ก?!” คุณตำรวจอุทานเสียงดังแต่ฉันไม่ได้สนใจยกแขนปาดน้ำตาซึ่งทะลักราวกับเขื่อนแตก ก่อนจะโบกมือเรียกแท็กซี่ซึ่งวิ่งผ่านหน้าพอดี หลังขึ้นมานั่งเรียบร้อยจึงบอกเสียงสั่น

 

“ฮึ่ก! ไปรังสิตเลยค่ะลุง ดะ... เดี๋ยวหนูบอกทางอีกที”


Soe talks.

“เกิดอะไรขึ้นกันเอิร์ธ บอกป๋าต๊อบมาซิ” ผมเดินออกจากบ้านมาทันตอนที่ท่านดิเรก เพื่อนซึ่งพ่วงตำแหน่งผู้บังคับบัญชาของป๋าถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แกข่มขืนเด็กจริงเหรอวะ”

 

ตั้งแต่เด็กลูกของป๋าทุกคนก็เรียกท่านดิเรกว่า ป๋าต๊อบ เพราะผู้สูงวัยให้ความสนิทสนมราวกับเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ถึงอย่างนั้นเราก็ยังมีความเกรงในฐานะที่เขาเป็นนายของพ่อ

 

คำว่า ข่มขืนเด็ก ฟังดูแย่มาก แต่ภาพที่เห็นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้ากลับดูรุนแรงกว่าเยอะ อาจเป็นเพราะแม่บ้านคนนั้นตัวเล็กกว่าเฮียเอิร์ธ ถ้าเทียบขนาดก็บอกได้เลยว่ายิ่งกว่าพ่อกับลูก

 

“เชิญเข้าบ้านก่อนท่านต๊อบ” ป๋าซึ่งตามมาทีหลังพูดด้วยท่าทางหงุดหงิดนิดหน่อย “เดี๋ยวผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง”

 

“ได้สิ” ป๋าต๊อบพยักหน้าพลางพึมพำประโยคหลังเสียงเบา “ฉันเกือบหัวใจวายแล้วไหมล่ะ ใครจะไปคิดว่าไอ้เอิร์ธ...”

 

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกท่าน” มือหนาของป๋ายกขึ้นปาดเหงื่อบริเวณหน้าผากก่อนหันมาสำทับเฮียเอิร์ธ “อย่าเพิ่งหนีไปไหนล่ะไอ้เอิร์ธ เสร็จธุระกับท่านดิเรกแล้วป๋ามีเรื่องต้องคุยกับแก!

 

บรรยากาศชวนอึดอัดบรรเทาเบาบางลงตอนที่ทั้งคู่ขึ้นรถแล้วขับตามถนนตรงไปยังบ้านหลังใหญ่ กลิ่นเหม็นจากท่อไอเสียไม่ทันจางพี่พีทก็ปราดเข้าไปกระชากคอเสื้อเฮียเอิร์ธอย่างแรง

 

“ไหนมึงบอกว่าไม่มีใครกลับมานอนบ้านไง แล้วที่เฮียปัณณ์อยู่ในชุดนอน ไอ้โซ่พันผ้าเช็ดตัววิ่งทะเล่อทะล่าออกมาจากห้องน้ำ ส่วนมึงนอนแก้ผ้าคืออะไร?!” ข้อสังเกตของเขาทำเอาผมต้องหรี่ตา ในเมื่อเราทั้งสามต่างคนต่างรู้ว่าแต่ละคนมีเหตุผลที่จะไม่กลับบ้านทั้งนั้น “พวกมึงนอนที่บ้านกันทั้งสามคนใช่ไหม!

 

พี่พีทเข้าใจถูกต้อง เมื่อคืนขณะที่ผมกำลังจะกลับคอนโดดันพบว่าคีย์การ์ดหลุดหายไปจากพวงกุญแจ พอเข้าไม่ได้จึงต้องกลับมานอนบ้านเพราะคิดว่าแม่บ้านทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว แต่เหตุผลของคนอื่นๆ นั้นไม่รู้เหมือนกัน

 

“เมื่อวานเฮียเป็นกรรมการตัดสินแข่งยูโดที่นนทบุรี ช่วงสองทุ่มว่าจะแอบกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านแล้วค่อยออกไปงานแต่งเพื่อน แต่มันเหนื่อยจนขับรถต่อไม่ไหวเลยตัดสินใจนอนพัก” เฮียปัณณ์รีบปกป้องตัวเอง “ตอนเข้ามาบ้านก็ล็อกอยู่ ข้างในสะอาดสะอ้านแถมไม่เห็นแม่บ้าน เลยเข้าใจว่าเขากลับไปแล้ว ...เรื่องไอ้เอิร์ธปล้ำเด็กกูไม่เกี่ยว”

 

“โซ่กลับมาตอนตีสอง ทำคีย์การ์ดคอนโดหาย” ผมเองก็พูดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าพี่พีทหันมาทำสายตาคาดคั้น

 

“...” คนที่ควรจะแก้ตัวอะไรบ้างเพื่อให้พ้นผิดกลับนิ่งงัน  เขาจ้องหน้าเพื่อนก่อนจะค่อยๆ หันมามองเฮียปัณณ์และผม “กูควรจะพูดอะไรดีล่ะ”


ผลัวะ!

 

จบคำพูดนั้นพี่พีทก็ปล่อยกำปั้นหนักๆ เข้าตรงข้างแก้มเฮียเอิร์ธอย่างแรงโดยที่อีกมือหนึ่งยังกำคอเสื้อไว้ไม่ปล่อย

 

“กูบอกแล้วใช่ไหมว่าเห็นเด็กคนนั้นเป็นเหมือนน้องสาว!” เสียงตวาดของเขาดังลั่นไปทั่วบริเวณทางเท้า โดยไม่ได้สนใจว่าตรงนี้ไม่ได้มีแค่พวกเราสี่คน ยามเฝ้าประตูอย่างลุงพิงก็ยืนหน้าเสียอยู่ด้วย “อธิบายมาให้ชัดว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่กูเห็นใช่ไหม”

 

ไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นก็แย่แล้ว! ถึงเฮียเอิร์ธจะเฉื่อยแค่ไหนแต่ก็เป็นผู้ชาย อยู่ในห้องสองต่อสองสภาพนั้นคงไม่ได้ทำแค่แก้ผ้านอนกอดกันเล่นหรอก

 

“เป็นอย่างที่มึงเห็นนั่นแหละ” คำสารภาพไม่สั้นไม่ยาวทำเอาดวงตาของพี่พีทวาวโรจน์

 

“ไอ้เหี้ยเอิร์ธ!

 

“ใจเย็นก่อนๆ” ขณะที่เขาปล่อยมือออกจากคอเสื้อของเฮียเอิร์ธเพื่อจะได้เล่นงานได้ถนัด เฮียปัณณ์ก็อาศัยความเร็วเข้าไปแทรกกลาง “เรื่องมันเกิดแล้วเรามาหาทางแก้ปัญหาเถอะ เฮียขอล่ะ”

 

“กูทำเขาไปแล้วจริงๆ... แต่ไม่รู้ว่าเด็กมาอยู่ในห้องได้ยังไง” เฮียเอิร์ธใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเพื่อสำรวจร่องรอยความเสียหาย ก่อนจะถ่มน้ำลายปนเลือดลงบนพื้น “...เดี๋ยวรับผิดชอบเอง”

 

“กูไม่น่าโง่เชื่อใจมึงเลยให้ตายเถอะ!” เจ้าของใบหน้าถมึงทึงสบถเสียงดังลั่น แล้วสูดลมหายใจเข้าออกหลายครั้งเพื่อพยายามจะสงบสติอารมณ์ พักหนึ่งจึงเงยหน้าขึ้นมาจ้องตาเป้าหมายอย่างกดดัน “รับผิดชอบยังไง”

 

“ก็บอกไปรอบหนึ่งตั้งแต่อยู่บนห้องแล้วไง” เขาบอกเอื่อยๆ แต่สายตากลับหันไปมองทางประตู ที่ผู้หญิงตัวเล็กเพิ่งหนีออกไปอย่างครุ่นคิด “กูจะแต่งงานกับเขา”

 

“นั่นมันเด็กสิบแปด!” อายุของเด็กคนนั้นถูกย้ำขึ้นมาอีกครั้ง “ใครเขาจะแต่งกับมึง เตลิดหนีกลับไปฟ้องที่บ้านแล้วมั้งป่านนี้... หาเรื่องให้กูถูกพี่ด่าฉิบหาย ไอ้เพื่อนเวร!

 

“ยังไงกูก็จะแต่งกับเขา” เฮียเอิร์ธยังยืนยันคำเดิม “...หรือถ้ามึงมีทางไหนที่ดีกว่าก็พูดมาเลย”

 

“...” นั่นทำให้เกิดความเงียบขึ้นมาทันที เพราะเราทุกคนต่างก็รู้ดีว่าการ รับผิดชอบแบบลูกผู้ชายก็มีแค่ทางนี้เท่านั้น แต่มันจะไม่ดูประหลาดเกินไปหน่อยหรือยังไง


“เงียบแบบนี้ งั้น... กูจะถือว่าไม่มี” เฮียเอิร์ธยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ สายตาคมกริบกวาดมองพวกเราสามคนสลับกัน ราวกับว่ากำลังจ้องจับผิด “ว่าแต่มึง เฮีย แล้วก็ไอ้โซ่... ไม่มีใครแกล้งใช่ไหม”

 

ประโยคคำถามบ้าๆ นั่นทำให้ทุกคนเริ่มมองหน้ากันอย่างไม่ไว้วางใจ ผมเองเพิ่งฉุกคิดว่าเรื่องราวมันช่างบังเอิญจนน่าประหลาด พี่พีทก็ใช่ว่าไม่น่าสงสัย

 

พวกเขาสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่สมัยมัธยม ขึ้นชื่อว่าคือ คู่แสบนรกแตก ประจำชั้นเพราะชอบแกล้งคนอื่นๆ ถ้าจะหันมาแกล้งกันเองสักวันหนึ่ง... คงไม่แปลกอะไร

 

แต่จะมีคนใดคนหนึ่งในหมู่พวกเราแกล้งหรือไม่ ก็หนีความจริงที่มันรังแกเด็กเตี้ยนั่นจนยับเยินไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ!

End talks.

 

“ทะ... เท่าไหร่จ๊ะลุง ฮึ่ก” ฉันพยายามปาดน้ำตาออกจากแก้มทั้งสองข้างเมื่อรถจอดลงตรงหน้าประตูรั้วสูง ขณะที่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วสัมผัสเข้ากับแบงก์แข็งๆ ซึ่งเป็นค่าแรงของการทำความสะอาดก็ต้องเบ้ปาก... เงินที่แลกมาด้วยอะไรที่มากกว่างาน

 

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าหนู” คุณลุงคนขับแท็กซี่กดปิดมิเตอร์ไปทันทีที่เห็นว่าน้ำตาฉันทะลักราวกับเขื่อนแตก “ใครทำอะไรบอกมา เดี๋ยวลุงจะพาไปโรงพัก!

 

“ฮือออ... นะ... หนูกลัว ไม่กล้าไป” พอออกมาจากบ้านหลังนั้นได้เหมือนทุกอย่างถูกปลดล็อก ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามาจนรับแทบไม่ทัน เลือดตรงหัวเข่าที่เมื่อครู่สะดุดล้มก็เริ่มแห้งจนตึงบริเวณบาดแผล

 

เวลาดูละครที่นางเอกถูกพระเอกข่มขืนแล้วหงุดหงิดในหัวใจเหลือเกิน เคยด่าสารพัดว่าทำไมถึงโง่ไม่ไปแจ้งตำรวจแต่พอมาเจอกับตัวเองจริงๆ บอกเลยมันไม่ง่าย ...สภาพจิตใจของฉันเริ่มหดหู่ แถมยังหวาดกลัวและอับอายด้วย

 

ฉันจำได้แล้วว่าทำไมนามสกุลของนายอธิปถึงคุ้นนัก ก็เพราะเคยได้ยินผ่านหูจากข่าวอาชญากรรมก่อนละครหลังข่าวฉายนั่นเอง พ่อของเขาน่าจะเป็นนายตำรวจยศสูง ส่วนตำรวจที่เพิ่งขับรถเข้าไปในบ้านก็คงไม่แพ้กัน

 

“ทำไมถึงไม่กล้าไป จะปล่อยให้คนชั่วลอยนวลเหรอหนู!” คุณลุงดูโกรธจริงจัง ไม่ต้องเล่าเหตุการณ์ก็คาดว่าเขาคงเข้าใจเรื่องราวเรียบร้อยแล้ว “ลูกสาวลุงก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหนู ไม่ต้องกลัวหรอก เดี๋ยวลุงพาไปแจ้งความเอง คนสมัยนี้จิตใจทำด้วยอะไร เลวทรามต่ำช้าขนาดไหนถึงได้กล้าข่มขืนเด็กมัธยมต้น!


“เขาเป็นลูกชายตำรวจ หนูเป็นแค่คนรับใช้ ฮือออ...” ฉันพูดปนสะอื้น ไม่สามารถหยุดน้ำตาเอาไว้ได้ ถึงจะรู้สึกตงิดใจกับคำว่าเด็กมัธยมต้นก็ตามที

 

“โอ๊ย! เวรกรรมอะไรกันล่ะวะเนี่ย” พอได้ฟังเขาก็สบถเสียงดังลั่น ท่าทางเหมือนกำลังจะพูดอะไรออกมาอีกแต่เสียงเคาะกระจกหลังฝั่งที่ฉันนั่งอยู่ก็ดังขัดจังหวะขึ้น

 

ก๊อก ก๊อก!

 

“เจ้ากิ่ง!” เมื่อหันไปพบว่าคนเคาะคือป้าสายฉันก็สะดุ้งโหยง เธอขมวดคิ้วจนรอยย่นปรากฏบนหน้าผากตอนเห็นน้ำตาที่ไหลเปรอะแก้ม “นั่นแกร้องไห้เหรอ?!

 

“ปะ... ป้า” ยังไม่ทันเตรียมใจ ป้าก็กระชากประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว

 

“เกิดอะไรขึ้น คนขับแท็กซี่ทำอะไรแก!

 

“ไม่ใช่จ้าป้า ดะ... เดี๋ยวเราเข้าไปคุยกันข้างในบ้านนะ” ฉันรีบกระถดตัวดันป้าสายที่กำลังจะเบียดกายเข้ามา ให้ออกไปอยู่ด้านนอกเหมือนเดิม ก่อนยกมือไหว้คนขับแท็กซี่เร็วๆ “ขอบคุณมากนะคะลุง”

 

“ตกลงว่าเป็นอะไรแกถึงร้องไห้ แล้วทำไมถึงอยู่ในสภาพนี้ได้” คำถามดังออกจากปากของป้าทันทีที่ฉันสามารถดึงเธอผ่านประตูเล็กเข้ามาในบ้านได้ ตะกร้าที่คล้องตรงแขนบ่งบอกชัดเจนว่าคงกำลังจะไปจ่ายตลาด “รองเท้าก็ไม่ใส่!

 

ทำยังไงดีล่ะ... ถึงอยากเล่าแค่ไหนแต่มันกลับติดอยู่ตรงริมฝีปาก จะให้บอกป้าว่าตื่นขึ้นมาบนเตียงพร้อมผู้ชายที่ไม่รู้จัก แถมยังถูกเขาทำมิดีมิร้ายอีกก็พูดไม่ออก

 

“หนูทะเลาะกับเจ้าของบ้านจ้า คุณพีทสื่อสารไม่ดีเขาเลยเข้าใจผิดคิดว่าเป็นโจร...” สุดท้ายฉันก็จำใจโกหกออกไป พยายามฝืนยิ้มทั้งที่รู้สึกสับสนเหลือเกิน “หนูกลัวเลยวิ่งหนีออกมา ไม่ทันได้ใส่รองเท้า... โทรศัพท์ก็ลืมเอากลับด้วย”

 

“แน่เหรอ?” ป้าดูมีท่าทางลังเลขึ้นมานิดหนึ่ง “ถ้าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด แล้วเด็กกะล่อนโลกตะลึงอย่างแกร้องไห้ทำไม”

 

“ก็หนูไม่มีเงินจ่ายค่าแท็กซี่ บวกกับยังตกใจเรื่องที่บ้านของเพื่อนคุณพีทอยู่เลยร้องไห้ไง” เป็นอีกครั้งที่ฉันจำต้องโกหก แม้จะไม่อยากทำสักแค่ไหนก็ตาม “โชคดีลุงสงสารเลยไม่คิดเงิน หนูกำลังจะขอบคุณเขาป้าก็มาโวยวายพอดี”

 

“อ้อ! แบบนั้นหรอกเหรอ ป้าก็นึกว่าแกโดนแท็กซี่ทำมิดีมิร้าย” ท้ายประโยคทำฉันสะดุ้งแต่ต้องเก็บอาการไว้ “แต่กลับมาก็ดีแล้ว จะได้ไปจ่ายตลาดด้วยกัน”

 

“ไม่ไปได้ไหม หนูรู้สึกเหมือนจะไม่ค่อยสบาย ไม่รู้แพ้อะไรที่บ้านหลังนั้นเหมือนกันแต่คัดจมูกไปหมดเลย” จริงๆ อาการแพ้ที่มีเมื่อวานหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว อาจเป็นโชคดีเดียวของการร้องไห้ เพราะมันทำให้จมูกของฉันเต็มไปด้วยน้ำมูกเวลาพูดเสียงจึงอู้อี้ ดูเหมือนไม่สบายอย่างที่บอก

 

“มิน่า ท่าทางดูหงอยๆ พิกล” มือที่มีร่องรอยของอายุยกขึ้นมาแตะหน้าผากฉันทีหนึ่ง เจ้าตัวจึงออกปาก “งั้นป้าไปเองก็ได้ แกเข้าไปนอนพักผ่อนเถอะ เออ! ว่าแต่เมื่อคืนฝันถึงแม่แกแล้วตงิดใจคำพูดมันพิกล... แปล๊กแปลก”

 

“เอ๊ะ... พูดว่าอะไรจ๊ะ?” เนื่องจากป้าไม่ได้พูดถึงแม่นานแล้วฉันจึงอดถามอย่างประหลาดใจไม่ได้

 

“พูดว่าลูกสาวจะมีผัว ช่วยอบรมมันให้ดีก่อนปล่อยออกเรือนด้วย  กลัวผู้ชายที่ได้ไปเขาจะรับไม่ไหวสุดท้ายต้องเอามาส่งคืน!” พูดจบเธอก็หัวเราะเสียงดังลั่น ครู่หนึ่งจึงเล่าต่อด้วยท่าทางสะใจ “ฉันเลยตอบมันไปว่าเด็กกะโปโลแบบนี้ผู้ชายที่ไหนจะมาสนใจ อีกสิบปีผัวก็คงไม่มี”


-----------

“กิ่ง” เสียงคุ้นหูของเจ้านายทำให้ฉันจำใจตื่น เมื่อลืมตาขึ้นก็รู้สึกร้อนผ่าวไปหมด คาดว่าเกิดจากการร้องไห้หนักอย่างไม่ต้องสงสัย “เป็นยังไงบ้าง เห็นป้าสายบอกว่าเราไม่สบายพี่เลยลงมาดู”

 

“กี่โมงแล้วจ๊ะพี่มิ้นท์” ฉันถามเสียงแผ่วก่อนจะค่อยๆ เอนกายขึ้นมานั่ง มือเลื้อยไปกำผ้าห่มที่คลุมท่อนล่างเอาไว้แน่น

 

ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้อาบน้ำเพราะคิดหนักเรื่องแจ้งความ... รู้ดีว่าต้องมีการตรวจร่างกาย ฉันไม่อยากให้หลักฐานหายแม้ตอนนี้จะไม่กล้าบอกใครก็ตามที

 

“บ่ายสามโมงแล้ว ตื่นไปอาบน้ำก่อนไหม เมื่อชั่วโมงที่แล้วคุณพ่อคุณแม่โทรบอกว่าจะเข้ามาหากิ่ง”

 

“เข้ามาหาหนู?” สิ่งที่พี่มิ้นท์พูดทำเอาฉันต้องขมวดคิ้วด้วยความงุนงง “มาหาทำไมคะ มีอะไรจะใช้หนูเหรอ”

 

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่น้ำเสียงนี่เครียดเชียว” เธอส่ายหน้าพรืด “ไปอาบน้ำเถอะ สภาพกิ่งไม่ไหวเลย”

 

“พี่มิ้นท์ขา...” อาจเป็นเพราะอายุของเราห่างกันไม่กี่ปี บวกกับการให้ความสนิทสนมและปฏิบัติต่อฉันเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง จึงตัดสินใจเลือกเธอเป็นที่ระบายทุกข์ “หนูมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง”

 

“อะไรเหรอ” ดวงตากลมโตของคนตรงหน้าเบิกกว้างขึ้นนิดหนึ่ง เป็นเชิงว่ากำลังตั้งใจฟังแต่พอฉันกำลังจะอ้าปากประตูห้องก็ถูกเคาะ แล้วผลักเปิดออกมาซะก่อน

 

ก๊อก ก๊อก!

 

“เจ้ากิ่ง! ออกมาพบคุณท่านเร็วเข้า” ป้าสายชะโงกหน้าเข้ามาบอกด้วยท่าทางตื่นตกใจ “แกไปสร้างเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า พวกคุณท่านหน้าเครียดมากเลย”

 

“หนูจะไปสร้างเรื่องอะไรได้ล่ะจ๊ะป้า” มีแต่คนมาสร้างเรื่องให้หนูต่างหาก!’ ฉันได้แต่ต่อประโยคนี้ในใจคนเดียว

 

“งั้นรีบออกไปพบคุณท่านได้แล้ว น้องมิ้นท์ด้วยนะคะ คุณท่านถามถึงทั้งสองคนเลย”

 

“ค่ะ” พี่มินท์พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหันมามองฉัน สีหน้าของเธอแสดงออกว่าเป็นห่วงอย่างชัดเจน “ไปกันเถอะกิ่ง เรื่องที่จะเล่าให้พี่ฟังเอาไว้ทีหลังแล้วกันนะ”

 

“ค่ะ” ตอบเพียงเท่านั้นฉันก็ยอมลุกตามแรงดึง

 

บ้านพักแม่บ้านถูกแยกจากตัวบ้านหลังใหญ่ มีทางเชื่อมผ่านสวนด้านหลังออกมาไม่ไกลนัก ใช้เวลาไม่นานเราทั้งสามคนก็มาถึงห้องนั่งเล่น แอบตกใจนิดหนึ่งที่เจ้านายอยู่เกือบพร้อมหน้า ขาดไปแค่คุณพีทเพียงคนเดียวเท่านั้น

 

“มีอะไรกันหรือเปล่าคะ ทำไมพี่เคทถึงกลับมาจากบริษัทเร็วจัง” พี่มิ้นท์เองก็คงประหลาดใจจึงทรุดตัวลงบนโซฟาหนาหนุ่ม พลางเอ่ยปากถามแทนฉันซึ่งได้แต่คลานเข้าไปนั่งจ๋อยตรงพื้น


“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน คุณพ่อคุณแม่บอกว่ามีธุระสำคัญแต่ให้รอก่อน ยังพูดตอนนี้ไม่ได้” ยิ่งฟังที่คุณเคทพูดฉันยิ่งอึดอัดจึงได้แต่ก้มลงกราบพวกคุณท่าน

 

“สวัสดีค่ะคุณท่าน”

 

“เฮ้อออ!... ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย” คุณผู้หญิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ท่าทางเหมือนมีอะไรสักอย่างร้ายแรงเกิดขึ้น ถึงแม้ฉันจะอยากรู้มากแค่ไหนแต่ก็ไม่กล้าถามออกไปอยู่ดี

 

“คุณผู้หญิงขา มีแขกมาขอพบค่ะ” เสียงป้าสายซึ่งตอนแรกแยกไปห้องครัว ดังแทรกขึ้นจากทางประตูห้องทำให้ฉันจำต้องก้มหน้างุด บอกตามตรงว่าอยากกลับไปนอนซุกตัวร้องไห้อยู่ในโปงผ้าห่ม แต่ถ้าคุณท่านไม่สั่งก็ทำแบบนั้นไม่ได้ จึงพยายามละความสนใจจากโลกภายนอกจมตัวเองลงสู่ห้วงความคิดอีกรอบหนึ่ง

 

“กิ่ง...”

 

“...”

 

“กิ่งจ๊ะ!

 

“คะ!” ฉันสะดุ้งเฮือกรีบเงยหน้าขึ้นมองพี่มิ้นท์ตอนที่มือเย็นเฉียบแตะลงบนต้นแขน “มีอะไรเหรอคะ”

 

“ไหว้ท่านอรรณพกับพี่เอิร์ธสิกิ่ง...” ท่าทางกระอักกระอ่วนของเธอทำฉันรีบยกมือขึ้นพนมตรงอกตามที่ถูกสั่ง พลางหันซ้ายหันขวาหาเป้าหมาย แล้วก็ชะงักค้างอยู่ในท่าเดิมเมื่อพบว่าคนที่นั่งบนโซฟาตัวตรงข้ามคือคุณตำรวจคนเมื่อเช้าและนายอธิป!

 

เอาอีกแล้วเหรอ... จะตามมาหลอกหลอนอะไรถึงที่บ้านกันเนี่ย!

 

“กิ่ง!” ดูเหมือนฉันจะนิ่งนานไปหน่อยป้าสายจึงกระซิบชื่อด้วยน้ำเสียงดุๆ “ไหว้ท่านเร็วเข้า”

 

“สวัสดีค่ะท่านอรรณพ” ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจำใจเอ่ยชื่อของเขา “...พี่เอิร์ธ”

 

“เมื่อเช้ายังไม่ได้คุยกันเลยนะกิ่ง” แม้ว่าท่านอรรณพจะยิ้มแต่น้ำเสียงของเขากลับฟังดูน่ากลัวสำหรับฉันเหลือเกิน “หายตกใจหรือยัง”

 

“หลานดิฉันไปทำอะไรพิเรนทร์ที่บ้านท่านหรือเปล่าคะ เมื่อเช้าเจ้ากิ่งเล่าให้ฟังว่ามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ถ้าทำอะไรให้ท่านไม่พอใจอย่าถือสาเลยนะคะ แกยังเด็ก...”

 

“ใจเย็นก่อนนะสาย ท่านอรรณพเขาไม่ได้มาคุยเรื่องกิ่งไปทำอะไรไม่ดีหรอก” เมื่อเห็นป้ามีท่าทีลุกลนคุณผู้ชายจึงรีบปราม ก่อนจะแนะนำ “นี่คือสาย ป้าของกิ่งครับ”

 

“สวัสดีครับคุณสาย ไม่ต้องตกใจไปนะครับ” คำว่าไม่ต้องตกใจอาจใช้ได้ผลกับป้าสายแต่ไม่ใช่ฉัน! เพราะตอนนี้เริ่มรู้ชัดแล้วว่าพวกเขามาทำไม “อย่างที่คุณณรงค์พูดนั่นแหละครับ วันนี้ผมมาเจรจาสู่ขอกิ่ง”

 

“...” เกิดความเงียบขึ้นมาอึดใจหนึ่ง ดูเหมือนคุณท่านทั้งสองจะรู้เรื่องอยู่ก่อนจึงไม่ได้พูดอะไร แต่คุณเคทซึ่งกำลังจะอ้าปากถามเหตุผลพลันต้องหุบปากฉับ ตอนท่านอรรณพย่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังสั้นๆ

 

“ต้องขอโทษด้วยที่ลูกชายของผมชิงสุกก่อนห่ามไปซะแล้ว”

----------------------------------------

Loading100%

โอ้-มาย-ก็อด!

ย่อเหตุการณ์ได้สั้นดีจังเลยค่ะท่าน5555

 

ไหนป้าบอกแม่กิ่งไปว่าอีกสิบปีก็ยังไม่มีผัวไง... นี่ผัวกับพ่อผัวตามมาแซะถึงบ้านแล้ว!!!

ทำยังไงต่อไปดีล่ะ?!

 

นางเอกเรื่องนี้ค่อนข้างเจ้าสำนวนนะจ๊ะ เนื่องจากนางเป็นแม่บ้านสไตล์=..= อ่านนิยายน้ำเน่าและเสพละครหลังข่าวเป็นชีวิตจิตใจ การบรรยายนางจึงจัดเต็มนิดนึง5555 (บี้คีพคาแรคเตอร์[ขอบคุณรีดเดอร์ที่แก้ให้ เขินจุง=..=]มาจาก First sight แบบสุดๆ)

อยากอ่านให้สนุกแล้ไซ้ มโนว่าตัวเองเป็นกิ่งศรีโดยพลัน!!! แล้วเราไปสุดเหวี่ยงกับผู้ชายใจดี(แบบมีข้อแม้)ที่เดาทางออกยากอย่างนายอธิปกัน!!!


 

#คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า

รักนะชุ้บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 564 ครั้ง

25,058 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #22369 SiriwongChaimee (@SiriwongChaimee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 08:22
    กำลังอ่าน ไรท์สู้ๆนะค่ะ
    #22369
    0
  2. #21683 truth1999xx (@truth1999xx) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 10:29
    อั้ยหยัาาาท่านพูดตรงมาก55555555
    #21683
    0
  3. #19883 zaran (@zaran) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:20
    กิ่งน่ารัก คือเราว่าน้องต้องน่ารักน่าฟัดมากตัวนิดเดียวเอง นิสัยก็น่ารัก สงสารน้องตื่นมาคงตกใจมากขวัญมานะคะน้องกิาง
    #19883
    0
  4. #17988 Raisin G (@Lookgatekaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 19:54
    แว้กกก ชอบนุ้งอ่ะ แสบเหมือนกันนะเนี่ย
    #17988
    0
  5. #17003 Meenjabin (@m20564) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 01:34
    โอ้วทั่น ย่อได้ใจความค่ะทั่น!!
    #17003
    0
  6. #16991 wellest (@wellest) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 21:21
    อึ้งแทน5555 ประโยคเดียว จอด!55555
    #16991
    0
  7. #16767 fairy (@game_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 20:36
    ย่ออะไรขนาดเน้55555. ประโยคแล้วรู้เรื่องงงง
    #16767
    0
  8. #15061 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 14:39
    พี่พีทหายไปไหนส่ะละคะ
    #15061
    0
  9. #14119 pphafunn (@pphafunn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 18:07
    คุณพีทหนีไปทำใจ 555
    #14119
    0
  10. #12023 『Piano』 (@kimikavenus) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 17:57
    ฝันบอกเหตุด้วยนะป้า5555
    #12023
    0
  11. #9846 มูตี้ (@mutiie13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 23:03
    ^_______^
    #9846
    0
  12. #9160 เหงาอยู่ตัว (@nartnong22) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 19:19
    โซฟาหนาหนุ่ม - หนานุ่ม

    คือแม่คะ มาเข้าฝันแบบนี้นี่กลัวลูกสาวจะขายไม่ออกเหรอคะ ไม่ทันแล้วจ้า
    #9160
    0
  13. #8197 ✚ADAM (@251159) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 00:59
    รู้สึกว่ากิ่งมีความสตรอง .. สู้ๆนะกิ่งงงง
    #8197
    0
  14. #5735 DanTawan (@prapankat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 02:19
    เหมือนว่าฉากบางฉากจะไม่ค่อยต่อกันดีเท่าไหร่ เหมือนกับว่าขาดช่วงไปบ้าง
    แต่ก็สนุกครับ ลุ้นนางเอกอยู่คนเดียวเลย กิ่งสู้ๆ^^
    #5735
    0
  15. #5538 ♡พี่นัตตี้♡ (@ty094655336) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 10:37
    ชัดเจนมากค่ะท่าน55555555
    #5538
    0
  16. #5312 gingpi (@gingpi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 10:53
    นางยังบริสุทชะปะ
    #5312
    0
  17. วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 23:00
    มีความแต่งงานสายฟ้าแลบ อะไรก็รวดเร็วไปซะหมดดด งงแรง5555
    #5271
    0
  18. #5066 ning1204GN (@ning1204GN) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 20:24
    55555โอ้ยขำแปบๆจะแต่งงานละเร็วจริง555
    #5066
    0
  19. #4726 บัวสีขาว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 15:33
    อยู่ดีๆก็มีสามี กิ่งงงงงง
    #4726
    0
  20. #4339 Benzziil (@Benzziil) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 22:46
    อยากอ่านต่อ อัพไวๆน้ะค่าา 
    #4339
    0
  21. #4338 Benzziil (@Benzziil) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 22:46
    อยากอ่านต่อ อัพไวๆน้ะค่าา 
    #4338
    0
  22. #4319 ansaya658 (@ansaya658) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 17:59
    สะดุดบรรทัดสุดท้าย ขำเลย ย่อสั้นจัง5555
    #4319
    0
  23. #4213 นิต (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 16:11
    ย่อเรื่องสั้นไปป่าวคะคุณพ่อ
    #4213
    0
  24. #4205 MBLL (@thipsuda-lin1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 14:57
    กิ่งศรีอายุแค่ 18 มีสามีก่อนพี่ที่อายุ 25 อีกลูก 5555555555555555
    #4205
    0