Bride 18 เจ้าสาวตัวร้าย

ตอนที่ 4 : EP03: แหย่ขาเข้าคุก [Loading100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 562 ครั้ง
    6 พ.ย. 59

- อัพยังไงเด็กดีก็ไม่แจ้งเตือน 

จิ้มมาส่องกันเองนะจ๊ะ ฮี้ววว=..=

ชะนีบี้คึกคัก อัพทุกวันจ้า -

EP03

แหย่ขาเข้าคุก

“คะ... คุณตำรวจขา ชะ... ช่วยหนูด้วย”

By Ging.



หัวใจของฉันเต้นโครมครามยามก้าวเท้าตามกลิ่นเข้ามายังห้องครัว สภาพอ่างล้างจานซึ่งมีหนอนน้อยคลานกระดุ๊กกระดิ๊กตรงหน้าทำเอาพูดไม่ออกได้แต่ยืนนิ่ง

 

...นี่มันอะไรกัน?! คนปกติสามารถอยู่บ้านที่มีสภาพแบบนี้ได้ด้วยเหรอ เมื่อกำลังจะหมุนตัวกลับไปเก็บของใช้ซึ่งเอาติดตัวมา ก็เผลอเคลื่อนมือลงเกาขาอ่อนด้านในเพราะคันจี๊ดขึ้นจนทนไม่ไหว

 

“โอ๊ยยย! เวรกรรมอะไรของไอ้กิ่งวะเนี่ย!” ฉันตะโกนออกมาอย่างสุดทนตอนที่ก้มมองพื้นแล้วพบว่ายืนขวางทางเดินมดคันไฟพอดี

 

คอยดูนะ!... พรุ่งนี้เจ้าของบ้านกลับมาเมื่อไหร่จะขอจ้องหน้าเรียงตัวเลย อยากเห็นเหลือเกินว่า คนหล่อ ประเภทไหนกันที่ปล่อยบ้านให้เละขนาดนี้

--------

 

หลังจากที่จัดการห้องครัวเสร็จ แม้ยังรู้สึกถึงความหยุกหยุยของหนอนน้อยนับสิบตัวซึ่งเคยสัมผัสถูกมืออยู่ แต่ก็จำต้องย้ายมาทำงานอื่นต่อ

 

หวือออ หวือออ หวือออ

 

เครื่องดูดฝุ่นถูกไถไปตามซอกมุมต่างๆ ในห้องนั่งเล่นกว้างขวางปูพรมหนานุ่ม ผนังด้านหนึ่งมีโทรทัศน์เครื่องใหญ่ติดอยู่ ส่วนตรงกลางตั้งชุดรับแขกบุนวมสีดำหรูหราเอาไว้

 

“เฮลโล่ววว พี่ๆ อยู่ไหนกันคะ!” เสียงห้าวอันพยายามดัดให้แหลมเล็กจนแสบแก้วหูดังจากประตูทางเข้าบ้าน ก่อนที่ชายร่างอ้วนผิวคล้ำในชุดเสื้อยืดสีแดงกางเกงขาสั้นสีดำจะปรากฏตัวขึ้น “เอ๊ะ?!... เธอเป็นใครไม่เห็นคุ้นหน้า”

 

“พวกพี่ๆ จ้างมาทำความสะอาดเหรอ” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบคำถาม ผู้หญิงอีกคนก็ตามเข้ามา เธอตัวเล็กบอบบาง มีดวงตากลมโตสีดำสนิท ผมสีเดียวกันดัดเป็นลอนพลิ้วน่ารักราวกับตุ๊กตา

 

“ค่ะ” ฉันตอบแกนๆ ด้วยความหงุดหงิดเพราะคันแข้งคันขาไปหมดแถมยังรู้สึกคัดจมูกด้วย คาดว่าคงแพ้อะไรสักอย่างในบ้านหลังนี้นี่แหละ “วันนี้ไม่มีใครกลับบ้าน หนูว่าพวกคุณออกไปก่อนดีกว่า... ฝุ่นเยอะ เดี๋ยวจะคันตัวเอา”

 

“เอ๊ะ! นังเด็กนี่พูดกับคุณหนูนาน้องสาวเจ้าของบ้านแบบนี้ได้ยังไง” ดูท่าเธอจะไม่เข้าใจความห่วงใยของฉันจึงปั้นหน้าถมึงทึงใส่ “กล้าไล่พวกฉันเลยเหรอ รู้จักมาดามซันนี่น้อยไปแล้วย่ะ”

 

“ใจเย็นสิซันนี่” มือเล็กดึงเพื่อนร่างยักษ์เอาไว้พลางหันมาถาม “พี่เอิร์ธบอกไหมว่าจะกลับมากี่โมง”

 

“พรุ่งนี้เช้าค่ะ” ฉันเองก็หน้าตึงนิดๆ ตอนเห็นว่าสาวประเภทสองขู่ฟ่อทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด อุตส่าห์เป็นห่วงกลัวว่าจะระคายเคืองตัวแท้ๆ “คุณหมาดำหลบหน่อยค่ะ หนูจะดูดฝุ่นต่อ!


ด้วยความหมั่นไส้ฉันจึงจงใจเรียกเธอว่า หมาดำ โดยไม่เกรงกลัวด้วยซ้ำว่าฝ่ายตรงข้ามจะมีรูปร่างใหญ่โตกว่าขนาดไหน

 

“มาดามย่ะ!

 

หวือออ หวือออ หวือออ

 

ฉันกดเปิดสวิตช์เครื่องดูดฝุ่นอีกครั้งก่อนไถไปยังพื้นส่วนที่มาดามซันนี่ยืนอยู่ นั่นทำให้เธอดูโมโหหนักขึ้นกว่าเก่า ริมฝีปากหนาเม้มจนเป็นเส้นตรงก่อนจะอ้าปากตะโกนเสียงดังลั่น

 

“โทรไปบอกพี่เอิร์ธไล่มันออกเดี๋ยวนี้นะหนูนา นังคนรับใช้มารยาททราม!

 

มาดามซันนี่กระทืบเท้าตึงตังแต่ฉันไม่ได้สนใจยังคงไถเครื่องดูดฝุ่นไปตามพื้น และเมื่อเห็นว่าคู่กรณียังทำหน้าเคียดแค้นอยู่ จึงจงใจกลับหลังหันมาถูเฉียดเท้าเธออย่างกวนอารมณ์...

 

ฉันเป็นแค่แม่บ้านพาร์ทไทม์ทำตามหน้าที่ทุกอย่าง ถ้าจะไล่ออกเพราะไม่ถูกตาน้องสาวเจ้าของบ้านก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่!

 

“ไล่ออกได้นะคะ แต่ค่าจ้างไม่คืน เขาจ้างมาทำความสะอาดบ้าน หนูก็ทำตามหน้าที่” เนื่องจากกลัวว่าคำพูดจะกวนโมโหไม่พอจึงยิ้มยียวนตบท้ายด้วย “เดี๋ยวหนูเก็บของกลับบ้านเลยแล้วคุณหมาดำมาถูบ้านกับขัดส้วมแทนดีไหมคะ?”

 

“อีนังเด็กเตี้ย!

 

“พอได้แล้วซันนี่!” ดูเหมือนน้องเจ้าของบ้านตัวจริงคงทนไม่ไหวจึงลงมือลากเพื่อนที่สติใกล้แตกออกไป แม้ว่าทั้งคู่จะพ้นประตูหน้าแล้วแต่ก็ยังได้ยินเสียงของคุณหนูนาต่อว่ามาดามซันนี่เสียงเขียว “มาหาเรื่องแม่บ้านถ้าเขาเอาไปฟ้อง เดี๋ยวแกก็ทำฉันโดนพี่ๆ ดุพอดี”

 

กว่าชั้นหนึ่งจะสะอาดเอี่ยมอ่องตามที่รับปากคุณพีทเอาไว้ก็ปาเข้าไปเกือบหกโมงเย็น โชคยังดีชั้นสองซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องนอนสภาพไม่ได้แย่เท่าไหร่

 

ขณะที่คว้ากระเป๋าเงินเดินออกนอกบ้านกะว่าจะไปซื้อยาแก้แพ้กับอาหารเย็นแถวๆ ตลาดนัดหน้าปากซอย ก็พบสาวสวยคนหนึ่งก้าวขึ้นบันไดมาซะก่อน

 

“มาหาใครเหรอคะ”

 

“มาหาคุณเอิร์ธจ้า พี่นัดเขาไว้”

 

คำตอบของเธอทำเอาต้องขมวดคิ้วด้วยความงุนงงครู่หนึ่ง เพราะเจ้านายบอกว่ายังไงวันนี้ก็ไม่มีคนกลับบ้านแน่ๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นรายที่สองแล้วที่มาตามหา คุณเอิร์ธ


“วันนี้คุณเอิร์ธไม่กลับบ้านนะคะ” ฉันถ่ายทอดสิ่งที่เจ้านายบอกมาอย่างมั่นใจ เพราะเชื่อมั่นว่าคุณเอิร์ธไม่โกหกเพื่อนสนิทอย่างคุณพีทแน่นอน

 

“พี่นัดไว้จริงๆ นะ เขายืนยันด้วยว่าต้องวันนี้ น้องเป็นแม่บ้านใช่ไหม?... พี่ขอเข้าไปนั่งรอได้หรือเปล่า” คำขอร้องอย่างสุภาพทำฉันชั่งใจนิดหนึ่ง แต่เป็นเพราะอาการคันตามตัวไม่ปรานีจึงต้องต่อรองเพราะอยากรีบออกไปซื้อยา

 

“พี่ลองโทรหาคุณเอิร์ธก่อนได้ไหม ถ้าเขาบอกว่าจะกลับมาจริงตามที่พูดเดี๋ยวหนูเปิดให้เข้าไปรอ”

 

“ได้ๆ” ศีรษะได้รูปพยักขึ้นลงเป็นเชิงยอมรับ ก่อนล้วงเอามือถือจากกระเป๋าใบเล็กออกมากดโทรออก แล้วใบหน้าสวยหวานก็เจื่อนลงไปนิดเมื่อรออยู่นานก็ไม่มีคนรับ มือเล็กเลื่อนมันลงมากดโทรซ้ำอยู่สองทีจึงถอดใจ “เขาไม่รับ... สงสัยลืมนัดแน่เลย ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วแท้ๆ”

 

“งั้นหนูคงให้พี่รอข้างในไม่ได้นะคะ... พอดีจะออกไปตลาด” ติดต่อเจ้าของบ้านไม่ได้แถมเธอเป็นใครก็ไม่รู้ คงไม่มีแม่บ้านสติดีที่ไหนปล่อยเข้าบ้านได้หรอก

 

“ไม่เป็นไรจ้า เดี๋ยวพี่หาทางติดต่อเขาเองก็ได้” พูดเพียงเท่านั้นเธอก็กระชับสายกระเป๋าถือในมือแล้วก้าวจากไป

 

เนื่องจากบ้านหลังนี้อยู่ในซอยลึกจึงต้องอาศัยวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างเพื่อไปยังหน้าปากซอย ฉันใช้เวลาเลือกซื้อของกินไม่นานนักก่อนจะเดินเข้ามาในร้านขายยา

 

“พี่ขา หนูทำความสะอาดบ้านมาแล้วรู้สึกว่าคันไปทั่วตัวเลย” น่าจะคันเพราะความสกปรกโสโครกและอีกสาเหตุหนึ่งก็มาจากมดคันไฟนั่นแหละ

 

“สงสัยแพ้อะไรสักอย่างแน่” เภสัชกรชายในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดชะโงกหน้าผ่านตู้กระจกเตี้ยๆ มากวาดสายตามองฉัน “คัดจมูกบ้างไหม? ท่าทางจะยังเรียนหนังสืออยู่... มีการบ้านต้องทำหรือเปล่าเนี่ย ตอนนี้พี่เหลือแต่ยาแรงๆ ด้วยสิ”


“คัดจมูกด้วยค่ะ”

 

“งั้นเดี๋ยวเอายาแก้แพ้ไปกินเนอะ หลังอาหารกินเม็ดหนึ่ง ถ้ายังไม่ดีขึ้นก่อนนอนก็กินอีกเม็ด” เขาพูดพลางหันไปจัดยาให้ “ต้องระวังหน่อยนะ เพราะเป็นยาที่กินแล้วง่วง เด็กขนาดนี้คงไม่ขับรถอยู่แล้วใช่ไหม?”

 

“ไม่ขับค่ะ ขอแบบแรงๆ กินแล้วดีขึ้นเลยนะคะ” งานของฉันใกล้เสร็จแล้วจึงไม่มีปัญหาอะไร “หนูคันจนทนไม่ไหวจริงๆ”

 

“เอ้า! งั้นพี่เปลี่ยนยี่ห้อให้แล้วกัน กินเสร็จนอนพักเลยนะเพราะหลับยาวแน่!” มือหนาชะงักครู่หนึ่ง แล้วจึงเปลี่ยนไปหยิบยาชนิดใหม่ใส่ถุงให้แทน “สี่สิบสองบาทครับ”

 

“ขอบคุณค่ะ”

 

หลังจ่ายเงินเรียบร้อยจึงใช้บริการวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างเพื่อกลับมาที่บ้านอีกรอบหนึ่ง คราวนี้ลุงยามเปิดประตูให้โดยง่าย

 

“หนูซื้อมาฝากค่ะ” ฉันยื่นถุงโอเลี้ยงให้ชายวัยกลางคนตรงหน้า ที่เอื้อมมือรับพลางขอบคุณยกใหญ่

 

“ขอบใจมากนะหนู กำลังง่วงเลย วันนี้ไม่มีคนมาเปลี่ยนต้องควบกะ”

 

“ค่ะ หนูเข้าบ้านก่อนนะ” พูดจบฉันก็เดินตรงไปยังเป้าหมาย ตอนนี้บรรยากาศโดยรอบมืดสนิทแล้ว แสงสว่างที่มีเกิดจากโคมไฟซึ่งตั้งเรียงรายตามทางเดิน พอเข้ามาด้านในบ้านก็จัดการล็อกประตูจนแน่นหนา

 

อาการที่เป็นอยู่เริ่มแย่ลง จากแค่คันตัวและคัดจมูกก็เริ่มแสบบริเวณขอบตา เลยรีบกินข้าวแล้วตามด้วยยาแก้แพ้ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่านานเท่าไหร่กว่ามันจะออกฤทธิ์ จึงตัดสินใจหยิบโยเกิร์ตที่ซื้อมากินตบท้ายมื้ออาหารขึ้นบนชั้นสอง เพราะอยากจะทำงานที่ค้างไว้ให้เสร็จเรียบร้อย

 

ห้องแรกที่ฉันเลือกเข้ามาทำความสะอาดอยู่ตรงหัวมุมบันไดพอดี เพราะเป็นเวลาที่ละครกำลังฉายจึงเปิดโทรทัศน์ ก่อนจะนั่งลงตรงปลายเตียงแล้วหนีบถ้วยโยเกิร์ตไว้ระหว่างขาทั้งสองข้าง ตักกินพลางถลกกางเกงขึ้นเกาต้นขาที่ตอนนี้บวมแดงไปด้วย

 

แปะ!

 

หลังจากที่หาวไปสองสามครั้งก็สะดุ้งตอนที่รู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบบริเวณที่ถูกมดกัด พอก้มลงมองก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพิ่งรู้ว่าง่วงจนถือช้อนค้างไว้และเผลอทำโยเกิร์ตหก... ที่เภสัชกรบอกไว้ว่ากินแล้วง่วงมากคงจะจริง เพราะตอนนี้เหมือนสติของฉันไม่ค่อยอยู่กับตัวสักเท่าไหร่

 

คุณป้องทำกับเชอรี่แบบนี้ได้ยังไง! อย่าคิดว่าจะทิ้งเชอรี่ไปได้ง่ายๆ นะ!’ เสียงนางร้ายซึ่งหวีดร้องจากโทรทัศน์กระทบประสาทหูของฉันดังบ้างเบาบ้าง

 

สุดท้ายเมื่อทนไม่ไหวจึงตัดสินใจปาดโยเกิร์ตซึ่งหกเลอะขาออกลวกๆ ก่อนเดินไปยัดถ้วยลงในถุงขยะแล้วปิดไฟ เสร็จจึงกลับมาทิ้งตัวนอนบนเตียงหนานุ่มทั้งที่ยังไม่ได้ปิดโทรทัศน์

 

นี่เพิ่งหัวค่ำแอบงีบหลับสักหน่อยคงไม่เป็นอะไร บ้านหลังนี้เป็นของเราหนึ่งคืนจะนอนที่ไหนก็ได้ฉันบอกตัวเองก่อนปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งลง


-----------

ตีสามแล้วนะ...คำพูดขาดเป็นห้วงดังลอดเข้าหู ก่อนประโยคที่เหลือจะกลายเป็นเสียงหึ่งๆ เหมือนมีผึ้งฝูงใหญ่บินผ่านหัวไปมา... ฝันหรือเปล่านะ?

 

ฉันซุกใบหน้าลงบนหมอนด้วยความรำคาญ ไม่รู้ว่าเป็นผลข้างเคียงจากยาหรือเปล่าที่ทำให้รู้สึกเวียนหัวนิดๆ ขณะกำลังสะลึมสะลือก็รู้สึกเหมือนร่างกายถูกเขย่าอย่างแรง อาจเป็นป้าสายที่กำลังจะลุกไปเตรียมอาหารให้คุณเคทกับพี่มิ้นท์...

 

“ป้าจะทำอะไรก็ทำไปเถอะจ้า หนูง่วง... อย่าเพิ่งกวน” ที่พูดไปก็เพื่อตัดรำคาญเท่านั้น ปกติฉันตื่นสายกว่าป้าอยู่แล้วคิดว่ายังไงเธอคงเข้าใจ

 

ตื่นมาทำหน้าที่ตัวเองหน่อย อาจเป็นเพราะหูยังทำงานไม่ปกติ เสียงที่ลอดเข้ามาจึงดังเหมือนวิทยุสัญญาณไม่ดี

 

“ไม่เอา!” ฉันงอแงก่อนที่ความง่วงจะกัดกร่อนสติลงอีกครา “...ป้าอยากทำอะไรก็ทำไปคนเดียวเลย หนูขอนอนนิ่งๆ แบบนี้แหละ”

 

-เช้า-

ลำคออันแห้งผากปลุกให้จำต้องตื่นขึ้น แล้วก็ต้องกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อไล่อาการตาพร่าจากแสงสว่างที่สาดเข้ามากระทบ รู้สึกร้าวระบมไปทั่วร่าง เมื่อสายตาเริ่มปรับสภาพได้ฉันก็ต้องขมวดคิ้วตอนสังเกตเห็นว่ามีใบหน้าคมเข้มนอนหลับตาพริ้มอยู่ตรงข้าม สูดและผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ

 

ฝันบ้าอะไรกันเนี่ย? เสี้ยววินาทีคำถามแสนประหลาดก็ผุดขึ้นมา ช่วงนี้อ่านแต่นิยายรักใสๆ ซะด้วย จะจินตนาการถึงผู้ชายหล่อนอนเปลือยกายร่วมเตียงอยู่ได้ยังไง!

 

ฉันยกมือขึ้นมามองอย่างไม่แน่ใจก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนนิ้วไปแตะเข้ากับปลายจมูกโด่ง สัมผัสเสมือนจริงทำเอาสะดุ้งเฮือก ความรู้สึกขัดแย้งแล่นสู่สมองโดยพลัน ฝัน... แน่เหรอ!’

 

ยังไม่ทันได้ทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดคนแปลกหน้าก็ลืมตาโพลงขึ้น แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างกระจกด้านหลังเขา เป็นอุปสรรคต่อการระลึกของฉันเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น เพราะเมื่อเห็นรูปหน้าชัดถนัดตาหัวใจก็ตกไปอยู่ตรงตาตุ่ม

 

เฮ้ย! เดี๋ยวสิ... เขาคือนายอธิปเจ้าของกระเป๋าเงินที่ตกอยู่แถวห้องน้ำในห้างสรรพสินค้า ผู้ซึ่งตอนนั้นยืนยันว่ายังไงก็จะจับฉันส่งตำรวจเพราะเข้าใจว่าเป็นขโมยนี่นา?!


“กรี๊ดดด!” เพียงเท่านั้นฉันก็กรีดร้องเสียงดังลั่นพลางยกเท้าขึ้นถีบคนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวอย่างแรง เมื่อร่างสูงร่วงลงจากเตียงจนเกิดเสียงดังสนั่นจึงรีบถลกผ้าห่มที่คลุมร่างออก

 

พลันสายตาก็ปะทะกับคราบสีขาว ซึ่งไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคืออะไรเปรอะจนทั่วขาอ่อน แถมบนผ้าปูเตียงยังมีเลือดแห้งสีน้ำตาลอมแดงเปื้อนเป็นหย่อม

 

“อย่าโวยวายสิ” คำพูดเหมือนไม่ยินดียินร้ายอะไรหลุดจากปากของคนที่ค่อยๆ หยัดกายเปลือยเปล่าจากพื้น ตัวสูงซะจนฉันต้องแหงนหน้าขึ้นไปมอง  ท่าทางเขาเหมือนกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ในหูกลับได้ยินเพียงเสียงบางสิ่งขาดผึง... มันคือสติของฉันนั่นเอง!

 

ทั้งที่รวดร้าวไปทั่วร่างแต่ขากลับลุกพรวดขึ้นยืนบนเตียง จนความสูงของเราทั้งคู่อยู่ระดับเดียวกัน ในหูวนซ้ำอยู่เพียงประโยคเดียวจึงตะโกนออกมาเสียงดังลั่น

 

“ไอ้บ้ากาม!

 

พลั่ก!

 

สมองของฉันยังไม่ทันสั่งการอะไรแต่ท่อนขากลับยกขึ้นฟาดกับลำคอหนาอย่างแรง โดยไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้ร่างกายตัวเองก็เปลือยเปล่า คนถูกทำร้ายเซถอยหลังไปหลายก้าว อาการมึนงงฉายชัดเจนผ่านทางแววตาคมเข้ม

 

ปึง!

 

ประตูถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ผู้ชายสามคนยืนตื่นตะลึงอยู่เพียงครู่เดียวก็รีบยกมือขึ้นปิดตาโดยไม่ได้นัดหมาย

 

“ไอ้เฉื่อย! มึงทำอะไรลงไปวะ...” ร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงนอนขายาว ผมฟูชี้ไม่เป็นทรงราวกับเพิ่งตื่นนอนถามด้วยน้ำเสียงติดเกรี้ยวกราดทั้งที่ยังคงปิดตาอยู่เหมือนเดิม

 

สมองของฉันสั่งให้ก้มลงไปหาอะไรมาบดบังร่างกายตัวเองไว้เดี๋ยวนี้แต่กลับพบว่าช็อกจนไม่สามารถขยับได้อย่างใจคิด ชั่วเสี้ยววินาทีนายอธิปก็คว้าผ้าห่มมารวบตัวแล้วยกพาดขึ้นบนไหล่

 

“ปล่อย! ช่วยหนูด้วยค่ะ ฮือออ...” พอได้สติน้ำตาของฉันก็ไหลพรากรีบปัดป่ายมือไปทางคุณพีทซึ่งค่อยๆ หดแขนลง หน้าตาของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนจากตกใจเป็นโมโห

 

“มึงทำอะไรแม่บ้านกูวะไอ้เอิร์ธ!

 

“แม่บ้าน...” เสียงทุ้มที่ครางอยู่ข้างหูฟังดูงุนงง ก่อนเจ้าตัวจะเบี่ยงร่างไปทางประตูเล็กน้อย “ผู้หญิงคนนี้คือ... แม่บ้านที่มึงให้มาทำความสะอาดบ้านกูเหรอ”

 

“เชี่ย... เด็กมัธยม” ผู้ชายอีกคนที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว เห็นรอยสักรูปโซ่พาดตรงหน้าท้องอุทานเสียงดัง


ไม่รู้ว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จจึงมีหยดน้ำเกาะพราวเต็มตัว หรือตาของฉันพร่ามัวไปด้วยหยดน้ำตากันแน่

 

“ใจเย็นๆ ก่อนนะกิ่ง” เจ้านายพูดเสียงอ่อย

 

“ฮือออ...” ฉันยังคงร้องไห้ไม่เลิก พยายามจะเอื้อมมือไปทางคุณพีทที่ก้าวเท้าพ้นขอบประตูมาได้นิดหน่อย แต่เขาก็ชะงักเมื่อมีเสียงทักดังจากทางด้านหลัง

 

“อ้าว! มามุงอะไรหน้าห้องไอ้เอิร์ธกันวะ?” ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของชายอายุประมาณห้าสิบปลายๆ และผู้หญิงที่เมื่อวานอ้างตัวว่าเป็นน้องสาวเจ้าของบ้านเสียไปตอนเห็นสภาพด้านใน

 

ชุดที่คนๆ นั้นสวมอยู่ทำให้อะดรีนาลีนในร่างกายฉันพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง... มันคือเครื่องแบบของตำรวจ!

 

“ฮึ่ก!” ฉันพยายามกลั้นสะอื้นเพื่อจะได้ขอความช่วยเหลือสะดวก “คะ... คุณตำรวจขา ชะ... ช่วยหนูด้วย”

 

“...”

 

“หนูถูกข่มขืน ฮือออ... หนูอายุแค่สิบแปด ฮึ่ก! ช่วยด้วยค่ะ” เสียงของฉันตะกุกตะกัก มือยังคงไขว่คว้าไปในอากาศ กำลังรออย่างมีความหวังว่าเขาต้องเข้ามาช่วยแน่ๆ แต่คำพูดจากปากผู้ชายที่แบกร่างอยู่ทำลายทุกอย่างลง

 

“ป๋า...” คำเรียกขานสั้นๆ บ่งบอกสถานะได้ดีว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่อยู่ในฐานะไหน “กลับมาแล้วเหรอครับ”

 

“รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป...” คุณตำรวจครางเสียงแผ่ว สีหน้าแสดงออกอย่างชัดเจนว่ากระอักกระอ่วนใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับให้กลับมาเป็นปกติ “แกจะจัดการเรื่องนี้ยังไงไอ้เอิร์ธ!

 

“ผมจะแต่งงานกับเธอครับ”

 

ประโยคไม่สั้นไม่ยาวแต่ความหมายหนักหน่วงทำให้ทั้งห้องเกิดความเงียบ แขนขาของฉันพลันไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาดื้อๆ...

 

แต่งงาน... อย่างนั้นเหรอ?

 

ฉันหูฝาดหรือเปล่านะ ใครพูดเรื่องแต่งงานได้ง่ายดายขนาดนี้กัน

 

“ทุกคนลงไปข้างล่างให้หมด!” น้ำเสียงเฉียบขาดของผู้สูงวัยที่สุดดังทำลายบรรยากาศชวนกระอักกระอ่วน ซึ่งพอเห็นว่าไม่มีใครยอมขยับตัวจึงกำชับอีกครั้ง “เดี๋ยวนี้!...”

 

“...” ถึงจะดูน่าตกใจขนาดไหนแต่กลับไม่มีใครแสดงความหวาดกลัวทั้งสิ้น พวกเขาค่อยๆ เดินออกจากห้องจนเหลือเพียงแค่คุณพีทและพ่อของผู้ชายคนนี้

 

“ฉันรอข้างล่างนะกิ่ง” ครู่หนึ่งเจ้านายจึงพยายามฝืนยิ้มเหมือนต้องการให้กำลังใจ ก่อนจากไปเหมือนคนอื่นๆ ซึ่งความรู้สึกนั้น... ฉันไม่ได้ซึมซับมันสักนิด


“ส่วนแก แต่งตัวแล้วตามลงไป!... ผู้หญิงด้วย” ท้ายประโยคคุณตำรวจเสียงอ่อนลงนิดหนึ่ง เขาทิ้งหางตามองอยู่เพียงแค่แวบเดียวก็กลับหลังหันเดินหนีไปโดยไม่ลืมผลักประตูปิดให้

 

ปึง!

 

เสียงไม่ได้ดังมากมายนักแต่ฉันกลับสะดุ้งจนตัวโยน พอนึกขึ้นมาได้ว่าอยู่สองต่อสองกับคนที่เพิ่งพรากพรหมจรรย์ตัวเองหมาดๆ ก็เริ่มดิ้นและทุบตีเขาอีกครั้ง

 

“ปล่อย!

 

“ไม่ต้องทุบแล้ว มันเจ็บ” น้ำเสียงทุ้มพูดเรื่อยๆ เหมือนว่าระหว่างเราไม่ได้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น “ถ้าปล่อยลงแล้วจะเตะก้านคอฉันอีกไหมเนี่ย”

 

“เตะ!... ฮึ่ก!” ฉันไม่พูดเปล่าแต่เตะท่อนขาเข้ากับลำตัวแข็งๆ อีกหลายที “คุณมันเลว!

 

“พอสักที บอกแล้วไงว่าฉันจะรับผิดชอบโดยการแต่งงานกับเธอ” เป็นอีกครั้งที่คำว่า แต่งงาน หลุดออกจากปากเหมือนมันเป็นแค่เรื่องธรรมดา พูดง่ายราวกับไม่ใช่สิ่งสำคัญของชีวิตถึงตัดสินใจผิดก็ไม่เป็นอะไร

 

“ฮึ่ก! ไม่แต่ง!... ยังไงหนูก็ไม่แต่งกับคุณ ฮือออ” อ้อมแขนแข็งแรงกระชับเข้ากับผ้าห่มครั้งหนึ่ง ก่อนดันร่างของฉันซึ่งตัวสั่นงันงก สมองยังคงขาวโพลนไม่สามารถรับรู้อะไรได้มากนักลงมายืนบนพื้น

 

“แต่งตัวเสร็จค่อยลงไปคุยกัน ยังไงก็ต้องแต่ง” บอกเพียงเท่านั้นเขาก็คว้าเสื้อผ้าบนพื้นมาสวมลวกๆ โดยไม่อายแม้แต่น้อย และเมื่อเห็นว่าฉันเบือนหน้าหนีพลางกัดริมฝีปากกลั้นก้อนสะอื้นน้ำตาไหลพราก ก็ย้ำเสียงหนัก “รีบสวมเสื้อผ้าซะ อย่าให้ผู้ใหญ่ต้องรอนาน”

 

“...”

 

“ไม่มีอะไรน่ากลัวทั้งนั้นแหละ”

 

ไม่มีอะไรน่ากลัวทั้งนั้นแหละอย่างนั้นเหรอ?! เรื่องแต่งงานมันไม่น่ากลัวตรงไหนกัน ถามสักคำไหมว่าฉันยอมรับการตัดสินใจของเขาได้หรือเปล่า บอกเลยว่าให้ตายก็ไม่เอาหรอก!

 

“หนูเกลียดคุณ ฮึ่ก!” ฉันสะอื้นเสียงดังพลางเคลื่อนตัวไปหาเสื้อผ้าของตัวเองที่วางไว้ข้างเตียง “ออกไปให้พ้นเลยไอ้คนวิตถาร!... อย่ามาใกล้!

 

ท้ายประโยคฉันหวีดร้องเสียงดังลั่นก่อนจะกระโดดถอยหลังจนชนเข้ากับโต๊ะทำงาน เมื่อร่างสูงซึ่งสวมกางเกงเรียบร้อยแล้วจะเดินเข้ามาใกล้ ดีที่เขายอมหยุดการก้าวเท้าเอาไว้

 

“ตอนนี้อาจจะยังคุยกันไม่รู้เรื่อง” ขณะที่พูดมือหนาก็จัดการสวมเสื้อยืดสีเทาเข้มไปด้วย พอเรียบร้อยจึงก้มหน้าลงมาจ้องฉัน แววตาคู่นั้นไม่ได้ดูสับสนเลยสักนิดตรงกันข้าม มันแสดงออกถึงความแน่วแน่อย่างน่าประหลาด “ไว้อารมณ์เข้าที่เมื่อไหร่เราค่อยคุยกันอีกครั้ง... สองคน”

--------------------------------------

Loading100%

อะไรคือปฏิเสธไม่ได้ ยังไงก็ต้องแต่ง

จะโหดไปไหนล่ะสุดหล่อเอ๊ยยย! =..=

คราวนี้กิ่งศรีผู้แสนทะลึ่งทำไงดีเล่าเออ

จะหนีพ้นจากคุณเอิร์ธได้มั้ยหนอเด็กน้อยยย

 

เดาพล็อตกันได้ตามใจชอบแต่บี้ว่า...

ตอนนี้เดายังไงก็เดาไม่ถูกหรอกกกก!!! กร๊ากกก

แนวเรื่องนี้คอเมดี้แน่ๆ แหละ แต่จะคอเมดี้+อะไรเท่านั้นเอง หึหึ

 

ฮ่อกแฮ่กๆ อยากให้ชะนีขยันอย่างบ้าคลั่งเอาคอมเม้นมาให้ปล้นซะดีๆ =..=



แปะเมจสี่หนุ่มสักหน่อยยย

3 พี่น้อง + 1 เพื่อนสนิท



 

#คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า

รักนะชุ้บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 562 ครั้ง

25,058 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #23900 lakkana_aum (@lakkana_aum) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 16:01
    เดี่ยวนะ จองกุกกูก้มา5555
    #23900
    0
  2. #20328 SP.palrer (@pernar) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:19
    อ้าว ไม่ใช่โยเกิร์ต เหยอ????
    #20328
    0
  3. #19593 wuttitisa (@wuttitisa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:35
    โอ้ยยยยยย ลุ้นๆๆๆ
    #19593
    0
  4. #17806 paiponsuk2548 (@paiponsuk2548) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 13:27
    เดี๋ยวนะ!! จองกุกเป็นคุณพีทOoO งั้นสามีคุณพีทก็เป็น วี วีวี่สี่มิติ
    #17806
    2
  5. #17304 KimMiHyun (@Major_Metaporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 11:35
    พี่จองกุกเป็นคุณพีททททท อ้ากกกกกกก เมียคุณพีทต้องเป็นจีมินนนนนน(ขอพื้นที่ให้พายเรือ) โอ๊ยแกฉันเจอจองกุกแหละ!!!!!!
    #17304
    0
  6. #16765 fairy (@game_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 20:26
    พีทททททททท???
    #16765
    0
  7. #15558 BlackBrown PinkBlue (@jandyme1814) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 14:20
    จองโซ่ค่ะ โซ่ของหนู 55555555
    #15558
    0
  8. #15058 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 14:22
    บ้าบอออ
    #15058
    0
  9. #14858 pleng gunya (@wirunchana900) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 22:37
    อ๊ากกกกกกกกกกก!!!! คุณพีชชชช จอกกุกอ่าาาา????????????
    #14858
    0
  10. #14746 FzV-Jongkook (@FzV-Jongkook) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 17:27
    จงกุกอ๊ากกกกก!!
    #14746
    0
  11. #14609 J'JIP pN (@pornkarun46) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 17:44
    จองกุก5555
    #14609
    0
  12. #14118 pphafunn (@pphafunn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 17:54
    พีท มีความน่าหวาน ??????
    #14118
    0
  13. #12021 『Piano』 (@kimikavenus) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 17:48
    คอเมดี้ + ฮาเร็ม รึเปล่า สัญชาตญาณมันบอกว่าผู้ชายเยอะเกิน555555
    #12021
    0
  14. #11773 THELEnin (@theevillenin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 20:59
    กิ่งน่ารักอ่ะ วื้ออออ
    #11773
    0
  15. #10724 Blackcat in night (@tooncream) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 22:24
    สงสัยว่าคราบที่ขานี่น่าจะเป็นโยเกิร์ตที่นางปาด55555555
    #10724
    0
  16. #9843 มูตี้ (@mutiie13) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 22:43
    ^____^
    #9843
    0
  17. #9150 เหงาอยู่ตัว (@nartnong22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 18:15
    น้องสาวเจ้าของบ้านเสียไปตอนเห็นสภาพด้านใน????? "หน้าเสียไป" รึเปล่าคะ
    #9150
    1
    • #9150-1 พลอยส้ม (@somice) (จากตอนที่ 4)
      24 พฤศจิกายน 2559 / 18:40
      เป็นประโยคความรวมค่ะ ต้องอ่านเสริมกับด้านหน้า หมายถึงใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มเสียไป ไม่ใช่น้องสาวเสียค่ะ
      #9150-1
  18. #8195 ✚ADAM (@251159) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 00:37
    เค้าบอกขนาดนี้ก็ยอมแต่งค่ะ หล่อขนาดนี้ งุ้ยยย ชอบบบ
    #8195
    0
  19. วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 22:44
    โอ้ยยยยย ละอะไรคือคุณเอิร์ธมาจบด้วยการปล้ำกิ่งศรีได้คะ งงแรงงงงง แต่คุณพีทน่ารักมากค่ะ น่ารักทั้งเซตเลออแ555
    #5270
    0
  20. #4725 บัวสีขาว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 15:22
    งือออออออ เดาเรื่องไม่ออก
    #4725
    0
  21. #4530 beam-promporn (@beam-promporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 16:29
    อุ๊บ หล่อทั้งเซ็ท หนูจองพี่ปันจ้าาาาาาาาาาาาาา
    #4530
    0
  22. #4392 Monkey_M (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 15:00
    ชอบๆ เราชอบผู้หญิงที่เข้มแข็งเปนตัวของตัวเอง
    #4392
    0
  23. #3930 Choi Young Joon☆ (@ilovepan2) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 12:35
    พีทจะหล่ออะไรเบอร์นั้นนนนน น้องจองกุกของพี่ 5555
    #3930
    0
  24. #3572 GalaxyButterfly (@GalaxyButterfly) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 21:19
    พี่โซ่ คนนี้จองนะคะ><
    #3572
    0