Wonder Girl รักร้ายละลายใจ

ตอนที่ 35 : EP 33 ::ปกป้อง[Loading100%]+แทร็กกิ้ง+E-Book

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,825
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 283 ครั้ง
    21 มี.ค. 59

EP33

ปกป้อง

"พี่วินคะ นีนต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ..."

By Neen.
 

"พี่นีนไหวไหม"

 

"หืม... กี่โมงแล้ว" ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาเพราะแรงเขย่าเบา ๆ ที่แขน รู้สึกหายใจไม่คล่องและร้อนผ่าวตรงขอบตา เมื่อคืนจำไม่ได้ว่าร้องไห้จนเผลอหลับไปตอนไหน

 

"หกโมงแล้ว นาฬิกาปลุกหลายรอบมากแต่พี่นีนไม่ยอมตื่น" ยัยแนมเอื้อมมือมาแตะตรงหน้าผากฉันอย่างเป็นห่วง "ไปทำงานไหวไหมเนี่ย ตัวรุม ๆ เหมือนคนจะเป็นไข้เลย"

 

"ไหว แกไปจัดการกุ๊กไก่ให้เรียบร้อยเถอะ เดี๋ยวพี่อาบน้ำและนั่งแท็กซี่ไปส่งหลานเอง" ฉันฝืนลุกขึ้นยืนทั้งที่ร่างกายยังรู้สึกปวดร้าวทั่วทุกส่วน

 

"เมื่อคืนพี่เก็ทเขาขับรถมาคืนแล้ว" ยังแนมบอกเสียงเบา ท่าทางเหมือนสังเกตอาการของมันทำให้ฉันเริ่มระแวง

 

"อ้อ..." ฉันตอบได้เพียงเท่านั้นก็พูดไม่ออก

 

"แต่แนมไม่ให้พี่นีนขับไปเองนะ พี่เก็ทสั่งไว้..."

 

"แกจะเชื่ออะไรเขานักหนา" ฉันรู้สึกอัดอั้นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อคืนนี้หลังจากที่เก็ทออกไปฉันก็ร้องไห้ราวกับคนบ้า ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาร้องไห้จะเป็นจะตายขนาดนี้เพราะเขา

 

"ไม่ใช่แบบนั้น พี่เก็ทบอกว่าถ้าพี่นีนไม่ไหวให้แนมเก็บกุญแจไว้ เขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้แนมฟังแล้วด้วย" พอได้ฟังน้องพูดแบบนั้นฉันก็สะอึก ไม่นึกว่าเก็ทจะกล้าเล่าเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้ยัยแนมฟัง "ร้องไห้เสียใจขนาดนี้รักเขาเข้าแล้วล่ะสิ"

 

ฉันน้ำตาคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เกลียดการร้องไห้ให้น้องเห็นที่สุดแต่ก็ไม่สามารถห้ามมันได้ ตอนนี้ฉันอ่อนแอเกินไป

 

"อย่าร้องสิพี่นีน!" ยัยแนมรีบดึงตัวฉันเข้าไปกอดแน่น "พี่เก็ทเขาบอกว่าไม่ใช่ลูกเขาไง พี่นีนต้องเชื่อสิ"

 

เชื่อ? จะให้ฉันทำใจเชื่อได้ยังไง ชีวิตของเด็กที่กำลังจะเกิดมาตั้งชีวิตหนึ่งเลยนะ ให้ฉันเชื่อแค่คำพูดของเขาโดยไม่มีอะไรยืนยันฉันทำไม่ได้หรอก ฉันไม่อยากขึ้นชื่อว่าพรากพ่อมาจากลูก!

 

ฉันได้แต่ซบหน้ากับอกของน้อง น้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆ

 

"รอเด็กคลอดออกมาก่อนก็ได้นะ ใจเย็น ๆ" ยัยแนมโยกตัวไปมาโดยมีฉันอยู่ในอ้อมกอด มันทำราวกับปลอบเด็กเล็ก ๆ ไม่ใช่ผู้หญิงที่อายุเกือบยี่สิบห้าอย่างฉัน

 

"มันทรมานนะแนม..." ฉันยกแขนขึ้นกอดตอบน้อง ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอกว่ายัยแนมขนาดนี้เลย "พี่รักเขา..."

 

เพราะรัก... เลยเจ็บปวดขนาดนี้

 

"แนมรู้..." ยัยแนมลูบหลังฉันเบา ๆ ไม่ได้มีท่าทางอยากล้อเลียนอีกต่อไป "อาบน้ำเถอะ แนมขอให้พี่ธีมารับพี่นีนไปส่งที่โรงพยาบาลแล้ว"

 

"ไม่ต้อง!" ฉันดันตัวน้องออกและรีบบอกอย่างตกใจ ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องไปมากกว่านี้ มันไม่ใช่เรื่องที่น่าเล่าให้ใครฟังสักนิด "จะไปรบกวนเขาทำไม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับธีสักหน่อย"

 

"วันนี้แนมจะไปบริษัทกับพี่ธี ยังไงเขาก็ต้องมารับแนมอยู่ดี ไม่ต้องทำหน้าเครียดแบบนั้น" ยัยแนมเอื้อมมือมาจับหน้าฉันอย่างรู้ทัน "แนมไม่ได้เล่าเรื่องพี่เก็ทให้เขาฟังหรอก เพราะฉะนั้นรีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว"

 

"อะ... อืม" ฉันปาดน้ำตาแล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อจะเข้าห้องน้ำ แต่คำพูดประโยคสุดท้ายของยัยแนมหยุดฉันเอาไว้ซะก่อน

 

"แนมรู้ว่าพี่นีนเป็นคนยังไงนะ พี่คงไม่ได้ตัดสินพี่เก็ทจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาใช่ไหม ถึงตอนนี้พี่จะไม่เชื่อพี่เก็ท แต่คงไม่ได้เชื่อผู้หญิงคนนั้นเหมือนกันใช่หรือเปล่า"

 

ใช่... ฉันไม่ได้เชื่อผู้หญิงคนนั้น หลังจากที่ร้องไห้ข้ามวันสติของฉันก็เริ่มมีมากขึ้น ไม่ได้ไหลไปตามอารมณ์อย่างเมื่อวาน แต่ฉันก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองควรจะก้าวเดินไปทางไหนดี

-----------------

 

วันนี้คนไข้น้อยเป็นพิเศษฉันเลยมีเวลาพักเบรกเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปส่งรายงานเคสคนไข้กับอาจารย์หมอ ซึ่งฉันเลือกจะลงมาหาอะไรดื่มเพราะวันนี้ไม่มีกาแฟมาส่งที่ห้องเหมือนทุกวัน

 

กาแฟหายไปพร้อมคนสั่ง แม้ว่าเราจะอยู่วอร์ดเดียวกันแต่เอาเข้าจริงพอเก็ทไม่หาเรื่องมาให้เจอ ฉันก็ไม่มีโอกาสได้พบเขาเลย เพิ่งรู้ว่าทุกวันที่พบกันเขาต้องใช้ความพยายามที่จะเข้ามาอยู่ในสายตาของฉันมากมายขนาดไหน

 

"โทรมเป็นศพเดินได้!" ยัยนุกนิกวางจานเค้กลงบนโต๊ะหลังจากถูกฉันโทรเรียกตัวมาหาที่ร้านกาแฟเจ้าประจำ "เกิดอะไรขึ้นกับแกฮะ ยัยนีน!"

 

"ไม่ค่อยสบายนิดหน่อย" ฉันจำใจโกหกเพื่อน

 

"เหรอออ!" มันลากเสียงยาวด้วยใบหน้าไม่เชื่อถือ "แกอย่ามาโกหกซะให้ยาก ทะเลาะกับผู้ชายก็บอกมา"

 

"เปล่า"

 

"ยังจะโกหกอีก!" มันเอื้อมมือมาบิดแก้มฉันอย่างหมั่นไส้ แล้วก็เป็นฝ่ายเลิกบิดไปเองเมื่อฉันไม่มีทีท่าจะตอบสนองต่อความเจ็บนั้นเลย "...อย่าโกหกเลยว่ะเพื่อน อาการแกมันออกซะขนาดนี้"

 

"..."

 

"ทะเลาะกับเก็ทมาเหรอ"

 

"อะไรทำให้แกคิดแบบนั้น" ฉันเงยหน้าขึ้นไปจ้องมันอย่างจริงจัง

 

"ยัยนีน ฉันคบกับแกมาตั้งแต่ปีหนึ่ง นิสัยแกเป็นยังไงทำไมฉันจะไม่รู้ แถมเมื่อเช้าฉันยังเจอเก็ทด้วย หน้าคล้ำขอบตาดำปี๋เชียว" นุกนิกกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย "พวกแกมีเรื่องอะไรกัน เล่ามาเดี๋ยวนี้เลย"

 

"ทะเลาะกันนิดหน่อย" ฉันตอบปัด ๆ เมื่อเห็นว่าปิดบังเพื่อนไม่สำเร็จ

 

"นิดหน่อยดูจากอาการแกสองคนฉันว่าไม่นิดนะ" พอพูดกัดจบนุกนิกก็ลากจานเค้กเข้าไปตักกินอย่างไม่สนใจเพราะรู้ว่าคนอย่างฉัน ถ้าไม่อยากเล่า ทำยังไงฉันก็ไม่เล่าแน่นอน

 

ฉันหันหน้าออกไปทางผนังกระจกบานใหญ่แล้วปล่อยความคิดไปเรื่อย แทนที่จะอารมณ์ดีขึ้นกลับพบว่าตัวเองมีอาการบิดมวนในท้องอีกครั้งเมื่อเหลือบตาไปเจอรถสีดำอันแสนคุ้นตาจอดอยู่ลานจอดรถด้านข้างตึก

 

วันนี้เขาไม่มารับ ไม่สั่งกาแฟมาให้ ไม่มีการห่วงใยเหมือนทุก ๆ วัน...

 

แค่วันเดียวที่เขาหายไปฉันก็รู้สึกราวกับว่าเวลาเกือบเดือนที่ผ่านมามันคือความฝัน ฉันไม่อยากให้มันเป็นเพียงความฝัน แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน




"ยัยนีน..."

 

"..."

 

"ยัยนีน!"

 

"หืม?" ฉันสะดุ้งหลุดจากภวังค์ เมื่อเจอสายตาประหลาด ๆ ของนุกนิกที่มองไปยังด้านหลังจึงหันกลับไปมองบ้าง

 

"สวัสดีครับน้องนีน น้องนิก" พี่วินซึ่งมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ทักฉันและ     นุกนิกยิ้ม ๆ "พี่ขอนั่งด้วยคนนะ"

 

ร่างสูงของพี่วินทรุดตัวลงนั่งข้างฉันซึ่งไม่ได้พูดอะไรออกไป รู้สึกไม่มีอารมณ์อยากจะคุยกับเขาสักเท่าไหร่แต่มารยาทก็ยังค้ำคออยู่เหมือนเดิม

 

"สวัสดีค่ะพี่วิน" ฉันยกมือไหว้เขาอย่างเนือย ๆ

 

"สั่งเครื่องดื่มกันหรือยังครับ ถ้ายังเดี๋ยวพี่ไปสั่งให้" เขาถามเมื่อเห็นว่ายังไม่มีเครื่องดื่มวางบนโต๊ะ มีแค่จานเค้กของนุกนิกเพียงจานเดียวเท่านั้น

 

"สั่งแล้วครับ แต่ยังทำไม่เสร็จเลยมานั่งรอ" นุกนิกเป็นคนตอบแทน คงรู้ว่าฉันยังไม่มีอารมณ์คุยกับใครแน่ ๆ มันเป็นคนที่รู้จักกาลเทศะจะออกอาการสาวเฉพาะเวลาอยู่กับเพื่อน ๆ เท่านั้น

 

"เย็นนี้ว่างไหม ไปหาอะไรทานกันดีกว่า" พี่วินเสนอขึ้นมาโดยไม่สนใจว่าบรรยากาศรอบตัวเป็นยังไง

 

"นิกว่างครับแต่ยัยนีนน่ะสิ..." นุกนิกเหล่สายตามามองหน้าฉันอย่างลำบากใจ เดาได้ไม่ยากว่ามันคงเคยได้ยินเรื่องที่พี่วินจีบฉันมาบ้าง "ไม่รู้จะว่างหรือเปล่า"

 

"แล้วน้องนีนว่างหรือเปล่าครับ" พี่วินหันมาถามย้ำอีกรอบเมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมตอบ "ว่างให้พี่เถอะนะ พี่ยิ่งไม่ค่อยมีเวลามาจีบเราบ่อย ๆ"

 

ยัยนุกนิกตาค้างเมื่อได้ยินที่พี่วินพูด ฉันเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าเขาจะกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น ดูเหมือนว่าถ้าฉันไม่ตอบให้ชัดเรื่องของเราก็คงคาราคาซังอยู่อย่างนี้

 

"พี่วินคะ นีนต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ..." ฉันเกริ่นนำแต่เขากลับทำหน้าบึ้งเหมือนเด็ก ๆ

 

"จะบอกพี่ว่าไม่ว่างอีกแล้วเหรอ ใจร้ายจัง ไหนบอกจะให้โอกาสพี่จีบไง"

 

"เปล่าค่ะ ไม่ใช่ไม่ว่าง" ฉันส่ายหน้า ตอนนี้ฉันเพิ่งเข้าใจว่าการปฏิเสธใครสักคนที่ไม่รักมันง่ายดายมาก

 

"งั้น..."

 

"นีนมีคนที่คบแล้วค่ะ" ฉันบอกพี่วินตามตรง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของคนด้านข้างเริ่มเปลี่ยนไปเป็นนิ่งขรึม ฉันรู้สึกผิดจริง ๆ ที่ตอนแรกทำเหมือนให้ความหวังเขา เพราะถึงตอนนี้ฉันจะมีปัญหากับเก็ทแต่เราก็ยังไม่ได้เลิกกัน ให้ลอยหน้าลอยตาออกไปกับผู้ชายที่ประกาศอย่างชัดเจนว่าจีบคงไม่ได้หรอก ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น

 

"เอกซเทิร์นที่ดูไม่ได้เรื่องคนนั้นน่ะเหรอ?" น้ำเสียงกึ่งดูถูกของพี่วินทำเอาฉันรู้สึกฉุนขึ้นมาทันที "ไหนตอนแรกน้องนีนบอกไม่ได้เป็นอะไรกันไง"

 

"นีนคบกับเขาแล้วค่ะ" ฉันย้ำเสียงหนักแน่น "ที่ตอนแรกบอกไม่ได้เป็นอะไรกันเพราะยังไม่ได้คบค่ะ นีนไม่ชอบโกหกเลยตอบพี่วินไปแบบนั้น..."

 

"น้องนีนดูไม่ออกเหรอว่าเขาเป็นคนยังไงน่ะ นึกไม่ถึงเลยนะว่าเราจะคบลง พี่ยังเคยสงสัยอยู่เลยว่าคนแบบนั้นมาเป็นหมอได้ยังไง ดูไม่มีความรับผิดชอบสักนิด" มันเป็นคำดูถูกที่รุนแรงมาก เขาไม่เคยรู้จักตัวตนจริง ๆ ของเก็ทด้วยซ้ำ!

 

"เพราะนีนดูออกไงคะว่าเขาเป็นคนยังไง นีนถึงเลือกเขา"



พี่วินผงะไปนิดหนึ่งเมื่อฉันลุกขึ้นยืนและคว้ากระเป๋าถือของตัวเองอย่างหมดความอดทน

 

"ความรับผิดชอบเขาไม่ได้มีน้อยกว่าใครค่ะ"

 

เพราะไม่เคยมีสักครั้งที่เก็ทจะทิ้งคนไข้ เขาไม่ได้ด้อยกว่าใครเลย เพียงแค่ภาพลักษณ์ภายนอกของเขาไม่ได้ดีเท่าคนอื่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะแย่อย่างพี่วินพูดสักหน่อย

 

"..."

 

"ขอบคุณนะคะที่ครั้งหนึ่งพี่วินเคยเป็นแรงบันดาลใจให้นีนเข้าเรียนคณะนี้" ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างระงับอารมณ์ ไม่รู้ว่าโกรธเขาเลือดขึ้นหน้าขนาดนี้ได้ยังไงเหมือนกัน "ภาพพี่วินวันนั้นสวยงามมากสำหรับนีนค่ะ มันทำให้นีนอยากเรียนหมอเหมือนพี่ ถึงวันนี้มันจะดูแย่ลงแต่นีนก็ขอบคุณพี่จริง ๆ ค่ะ"

 

ฉันก้มหัวให้เขาแล้วเดินมาหาพี่ปุ๋ยตรงเคาน์เตอร์

 

"พี่กำลังจะเอากาแฟไปเสิร์ฟพอดีเลยค่ะน้องนีน" พี่ปุ๋ยบอกฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

 

"ขอบคุณค่ะ นีนไปก่อนนะคะ" ฉันบอกเธอเร็ว ๆ และคว้าแก้วกาแฟมาถือไว้ในมือ พร้อมกับเดินหนีออกมาจากร้านโดยไม่เหลียวหลัง กำลังจะเดินพ้นมุมตึกเพื่อเข้าทางเดินเชื่อมแล้วแต่โดนกระชากเข้ามาแถว ๆ  หน้าห้องซักล้างซะก่อน... เป็นนุกนิกนั่นเอง ฉันคงโมโหมากจนไม่ได้ยินเสียงมันเดินตามมา

 

"ยัยนีน! แกไปหลอกด่าเขาแบบนั้นได้ยังไง สมงสมองไปหมดแล้วเหรอ?! เขาเป็นพี่เดนต์นะแก!" มันชี้หน้าฉันราวกับว่าเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ซึ่งทำผิด

 

"ก็เขาว่าเก็ท!" ฉันโต้มันกลับอย่างหัวเสีย

 

"โอ๊ย! ปกป้องเหลือเกิน ถ้ารักมากขนาดนั้นก็รีบไปดีกันซะเถอะ อย่ามาทำหน้าอมทุกข์จะตายอยู่เลย!" พอได้ยินที่นุกนิกพูดฉันก็เงียบ ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เราสองคนแต่อยู่กับคนที่สามอย่างผู้หญิงชื่อฟ้าต่างหาก พอคิดถึงเรื่องนี้ฉันก็น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมา

 

"ช่างเถอะ" ฉันพูดปัด ๆ แล้วจะเดินหนีเพราะกลัวเพื่อนเห็นน้ำตา

 

"นั่นแกจะร้องไห้เหรอ?!" นุกนิกกระชากฉันไว้อีกครั้ง แต่ฉันรีบก้มหน้าแล้วปาดน้ำตาเร็ว ๆ

 

"เปล่า... อย่าเซ้าซี้ได้ไหมฉันจะรีบไปหาอาจารย์"

 

"โอ๊ยยย! ไม่ไหวแล้ว นี่มันอะไรกันเนี่ย" นุกนิกตะโกนอย่างอัดอั้น ดีที่ตรงนี้เป็นโซนซักล้าง เกิดมันไปตะโกนกลางทางเดินโรงพยาบาลมีหวังโดนด่าหน้าแหกแน่ ๆ "เมื่อเช้าเก็ทก็มาฝากฉันดูแลแก! จะฝากทำไมก็ไม่รู้"

 

"แก... หมายความว่ายังไง"

 

"มันก็บอกฉันว่า 'ฝากดูแลนีนด้วย อย่าให้ใครมาจีบนีนได้นะ' ทื่อ ๆ แบบนี้อ่ะ" นุกนิกปล่อยมือออกจากแขนฉันแล้วยกขึ้นไปขยี้ผมตัวเองอย่างแรง "บอกฉันทีว่าพวกแกเป็นอะไร! ถ้ามันหวงแกขนาดนั้นทำไมไม่มาเฝ้าแกเอง"

 

คำพูดของเก็ทที่บอกกับฉันเมื่อคืนนี้ดังก้องขึ้นในหัวราวกับว่าเขากำลังมาพูดย้ำที่ข้างหูอีกครั้ง

 

'จนกว่าจะพิสูจน์ได้ เก็ทจะไปให้ห่างจากนีนเอง'

 

'ถ้านีนเห็นหน้าแล้วเจ็บ เก็ทจะอยู่ให้ห่าง... ไม่มาให้เจอจนกว่านีนจะพร้อม'

 

เขาจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ งั้นเหรอ?


ทำไมกันนะ แทนที่เขาไม่อยู่แล้วฉันจะดีขึ้นกลายเป็นว่าฉันกลับเจ็บกว่าเดิมซะอีก ที่ฉันบอกว่าไม่อยากเห็นหน้าเขาน่ะคงไม่จริง ในเมื่อฉันยังคิดถึงเขาอยู่ทุกลมหายใจ!


--------------------------------

Loading100%

ครบแย้วววว=..=

บุคลิกหมอนีนเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่บี้ชอบที่สุดเลย ฮี่ๆ

ถ้าในอนาคตมีลูก อยากให้ลูกเป็นแบบนางจริงๆ!!!

 

#คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า

รักนะชุ้บๆ

 

 

 

แทร็กกิ้งจิ้มกุ๊กไก่เลยจ้า

 

E-Book พี่ MEB ก็มาจิ้มปกเลยจ้า

มาตรงเวลามากจริงๆ พูดเลย=..=

 

#คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า

รักนะชุ้บๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 283 ครั้ง

15,179 ความคิดเห็น

  1. #14814 Andamanz (@Andamanz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 11:33
    ไรท์จะทำเป็นหนังสือไหมค่ะ
    #14814
    0
  2. #13915 pumsansi (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 10:22
    อยากบอกคะไรท์.....รอมานานแล้วนะคะ

    เข้ามาดูตลอดเลย......กลับมาได้แล้วนะคะ......คิดถึงมากกกกกกกกก

    เค้าง้อแล้วนะเนี๋ยะ.....ใจอ่อนซะทีนะคะ
    #13915
    0
  3. #13913 gardsj666 (@gardsj) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 00:12
    อย่าเพิ่งเลิกอัพนะ มาต่อเลยยย
    #13913
    0
  4. #13905 PloySiritida (@PloySiritida) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 14:00
    ไรท์หาย
    #13905
    0
  5. #13904 KA NOK PRON (@ploy_suwannasri) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 09:56
    ไรท์ อย่าพึ่งเลิกอัพเลยนะ มันค้างอ่ะ รอตลอดนะไรท์ กลับมาอัพไวๆนะ
    #13904
    0
  6. #13902 มี่กัซ (@441024) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 18:36
    ไม่อัพแล้วหรอค่ะ รอน้าาา TT
    #13902
    0
  7. #13892 kwanthirinthe (@kwanthirinthe) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 00:53
    มาต่อหน่อยน่ะ
    #13892
    0
  8. #13891 Sunaree Singmanee (@ployly_ploy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 00:12
    หายๆๆ อยากอ่านต่อจ้า จะมาอัพอยู่รึป่าว
    #13891
    0
  9. วันที่ 3 เมษายน 2559 / 11:08
    ไม่อัพละเหยอออ ????
    #13888
    0
  10. #13886 puphaa (@puphaa) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 06:47
    มารอคร้า
    #13886
    0
  11. #13885 Tarn Ittipolpornchai (@taartn) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 02:15
    ไม่อัพแล้วหรอค้าเสียจายยยย
    #13885
    0
  12. #13878 tthanawan3 (@tthanawan3) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 14:31
    ไม่อัพแล้วไม่แจ้งกันบ้างเลบนะคะ เก็บตังซื้ออยู่ :(
    #13878
    0
  13. #13865 jayaii92 (@jayaii92) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 22:53
    รอบี้ลินนานมากกก! คืออ่านๆอยู่แล้วค้างมากเลยคะ..
    #13865
    0
  14. #13855 kanmanee-zaza (@kanmanee-zaza) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 09:10
    หมอนีนหายยยยย
    #13855
    0
  15. #13853 FogGy (@foggy-pepsi) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 03:06
    ไม่อัพแล้วหรอคะ
    #13853
    0
  16. #13849 Sunaree Singmanee (@ployly_ploy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 21:53
    หายย อยากอ่านต่อล้าววว
    #13849
    2
  17. #13848 MiwW27.07✪ (@supapit_milk) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 19:48
    รอค่าาาา ฮือออ กี๊ดตึ๋งงง
    #13848
    0
  18. #13846 ppang (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 13:16
    หมอเก็ทไปไหนนะ คิดถึงจังเลย
    #13846
    0
  19. #13842 Muii (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 10:40
    มาต่อเถอะคะ คิดถึง มากก
    #13842
    0
  20. #13838 mosssza (@mosssza) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 01:39
    กลับมาต่อเถอะนะคะ คิดถึงหมาเก็ทหมอนีน
    #13838
    0
  21. #13837 YayPrawe (@YayPrawe) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 00:50
    ลงต่อเถอะน่ะค่ะ คิดถึงหมอเก็ท ติดตามยุน่ะ
    #13837
    0
  22. #13825 Chocolate_kizz (@chocolate-kizz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 20:29
    เก็ท กลับมาเถอะ TT^TT
    #13825
    0
  23. #13823 Jkmn (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 18:11
    บี้ลินหายไปพร้อมกับเก็ทเช่นนกันนน
    #13823
    0
  24. #13820 nattha22 (@nattha22) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 13:27
    แง่ๆๆๆคิดถึงหมอเก็ท
    #13820
    0
  25. #13819 นานา (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 09:08
    เรื่องนี้ไม่ลงต่อแล้วเหรอคะ
    #13819
    0