Wonder Girl รักร้ายละลายใจ

ตอนที่ 2 : EP 01 ::นางฟ้าของเด็กๆ [Loading100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 216 ครั้ง
    5 ธ.ค. 58

EP01

นางฟ้าของเด็กๆ

"ใครเอาหมามาปล่อยแถวโรงพยาบาลนะเนี่ย..."

By Neen.

 

Neen Neera Thanamontri ::

 

ฉันจอดที่ชั้นจอดรถแพทย์แล้วก้าวเท้าลงมายืนบนส้นสูงสามนิ้วอย่างมั่นใจในตัวเอง วันนี้ฉันสวยเพราะ...ฉันได้นอนเต็มอิ่มหลังจากที่ระห่ำกับวอร์ดศัลยกรรมมานาน ตอนนี้ฉันเปลี่ยนมาอยู่ที่วอร์ดกุมารเวชศาสตร์หรือที่เรียกน่ารักๆ ว่าวอร์ดเด็ก!

 

หมอนีนรักเด็ก...รักเด็กที่เงียบๆ ไม่ค่อยพูดไม่ใช่เด็กเล็กที่ร้องงอแงทุกครั้งที่เห็นเข็มน่ะ!

 

แต่อย่างน้อยอยู่วอร์ดนี้ฉันก็ยังมีเวลาพักผ่อนมากกว่าวอร์ดที่แล้วล่ะนะ ฉันเข้าผ่าตัดพร้อมอาจารย์หมอจนแทบจะสลบคาห้องผ่าตัดอยู่แล้ว...

 

"ยัยนีน!" ทรายเพื่อนสนิทของฉันที่เพิ่งลงจากรถเดินหัวฟูเข้ามาหาด้วยท่าทางอิดโรย "แกหน้าตาสดใสที่สุดในรอบปีเลยนะเนี่ย"

 

"จ้า...ผิดกับแกเนอะ" ฉันปิดปากหัวเราะคิกคักอย่างล้อเลียนเพื่อน "เป็นไงเปลี่ยนมาอยู่วอร์ดสูติ..."

 

"ออฟเสิร์ฟคุณแม่รอคลอดอีกแล้วน่ะสิ ตามประวัติเป็นท้องแรกด้วย..." ยัยทรายขยี้หัวตัวเองจนมันฟูหนักกว่าเดิม "แกราวน์กี่โมง"

 

"เจ็ดโมง จะถึงเวลาแล้วเนี่ย" ฉันยกนาฬิกาดูประกอบคำพูด "ไว้ค่อยคุยกันนะ"

 

ฉันโบกมือลายัยทราย เดินเข้ามาในตึกของโรงพยาบาล กดลิฟต์แล้วรอให้มันเคลื่อนตัวลงมา วอร์ดกุมารเวชอยู่ที่ชั้นหนึ่งแต่ฉันดันขึ้นมาจอดตั้งชั้นห้า

 

ติ๊ง!

 

เสียงลิฟต์เปิดออกพร้อมผู้โดยสารเพียงหนึ่งเดียวในนั้น เป็นคนที่ฉันมองหน้าแล้วรู้สึกอยากจะร้องยี้ขึ้นมาดังๆ...เขาคือ 'เก็ท' เอ็กซ์เทิร์นอีกคนที่ฉันเกลียดขี้หน้าที่สุดในสามโลก

 

ทำไมฉันต้องมาเจอหมอนี่แต่เช้าด้วยเนี่ย...ฤกษ์ไม่ดีซะแล้วสิ

 

"เข้ามาดิ! ยืนรอใครตัดริบบิ้นเปิดงานหรือไงป้า!" ปากคอที่เราะร้ายพอๆ กับแม่ค้าทุเรียนที่ตลาดสดแถวบ้านเล่นเอาฉันต้องเบ้หน้า ทำหูทวนลม คิดว่าถ้าฉันไม่ยอมเข้าไปเขาคงยอมกดปิดลิฟต์

 

"..."

 

"อ้าว!...เงียบอีก แก่แล้วหูหนวกเหรอป้า" แทนที่จะกดปิดลิฟต์เขากลับเอามือมาขวางเซ็นเซอร์ตรงประตูให้มันเปิดอ้าไว้

 

"ว่างมากเหรอ?" ฉันแขวะอย่างอดไม่ได้ "จะลงก็รีบลงไป คนเขารอใช้ลิฟต์อยู่!"

 

"รู้ว่าคนรอใช้แล้วจะยืนขาบิดเป็นนางแบบอยู่ตรงนี้อีกนานไหม" เขาลอยหน้าลอยตากัดฉัน "รีบเข้ามาสิครับคุณหมอ..."

 

"..."

 

"เกิดมีผู้ป่วยนอนพะงาบๆ รอใช้ลิฟต์อยู่ป่านนี้ใจขาดตายแล้ว" พอได้ยินแบบนั้นฉันจึงต้องยอมเดินกระแทกเท้าเข้ามาอย่างเสียไม่ได้เพราะรู้ว่าหมอนี่มันเป็นจอมกวนประสาทชั้นเซียน

 

ถ้าฉันไม่เข้ามามันคงขวางอยู่แบบนั้นแหละ...แล้วลิฟต์ก็ดันมีตัวเดียวอีก! เวรกรรมจริงๆ!

 

พอประตูลิฟต์เคลื่อนตัวปิด เขาไม่ถามฉันด้วยซ้ำว่าจะลงไปชั้นไหน ดีที่เขาจะไปชั้นหนึ่งอยู่แล้วฉันเลยไม่ต้องพูดอะไรมาก

 

ฉันเกลียดขี้หน้าหมอนี่ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว!..เขาคือความวิบัติของมนุษยชาติ!

 

เหตุการณ์แรกที่ฉันจำฝังใจและเกลียดเขาเข้าไส้คืองานFirst site ของคณะ พวกเราทุกคนต้องมาร่วมกิจกรรมที่ทางคณะจัดขึ้น มันเป็นงานแรกพบที่เน้นทำให้พวกรุ่นพี่ รุ่นน้องประทับใจซึ่งกันและกัน

 

จำได้ว่าตอนนั้นมีแบ่งกลุ่มเพื่อตะลุยฐาน ฉันกำลังเข้าฐาน 'เล็กที่สุด' วิธีการเล่นก็คือให้เราพับกระดาษหนังสือพิมพ์ให้เล็กที่สุดและทุกคนสามารถยืนบนกระดาษนั้นได้ กลุ่มไหนใช้กระดาษได้เล็กที่สุดจะเป็นกลุ่มที่ชนะ

 

พวกเราใช้วิธีแปลกๆ นั่นก็คือให้คนที่ตัวเล็กขึ้นไปขี่หลังของคนที่ตัวใหญ่กว่าเพื่อประหยัดพื้นที่ในการยืน...

 

ฉันเป็นคนที่ตัวสูงแต่ผอมเลยได้รับเกียรติให้ขี่บนหลังคนอื่น และแน่นอนว่ากลุ่มของฉันพับได้เล็กที่สุด จังหวะที่ฉันชูแขนขึ้นเพื่อประกาศชัยชนะของกลุ่มเรา ผ้าเช็ดหน้านำโชคของพี่วินที่ฉันผูกไว้ตรงข้อมือก็หลุดโดนลมพัดปลิวตกห่างออกไป ฉันกำลังจะปีนลงไปเอาแล้วถ้าไม่ติดว่า...

 

"แม่ง! กูไปเหยียบขี้หมามาตั้งแต่ตอนไหนวะเนี่ยเหม็บชิบหาย!..." ผู้ชายตัวสูงโย่งหน้าคมที่เพิ่งเดินมาถึงตรงที่ผ้าเช็ดหน้าของฉันปลิวตกพูดกับเพื่อนเสียงดัง ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ไปปะทะกับผ้าเช็ดหน้านำโชคของพี่วินเข้า! "...พอดีเลย! สวรรค์ส่งผ้ามาให้กูแล้ว"

 

เผละ....

 

"อย่า!...." ฉันกรีดร้องเสียงดังลั่นแต่ไม่ทันแล้ว เขาจิ้มรองเท้าเข้าไปใส่ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดของพี่วินอย่างโหดร้ายป่าเถื่อนที่สุด เพียงเท่านั้นยังไม่พอ...เขายังขยี้เท้าอย่างเมามันจนผ้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวอมเหลืองอีก!

 

ลาก่อนค่ะพี่วิน...นีนไม่กล้าเก็บมันกลับมาแล้วจริงๆ!

 

"เฮ้ย!...มึง" จีสะกิดผู้ชายคนนั้นให้หันมามองฉันที่ใจสลายอยู่ "กูว่า...ผ้าที่มึงเช็ดขี้อ่ะ มีเจ้าของนะ"

 

"..." ฉันได้แต่นิ่ง อยากจะด่าก็ด่าไม่ออก ส่วนเขาก็จ้องหน้าฉันเขม็งเหมือนกัน...จ้องโดยไม่คิดจะขอโทษฉันสักนิด!

 

"นีน..." จีเดินเข้ามาสะกิดฉันที่เพิ่งกระโดดลงมาจากคอเพื่อนในกลุ่ม บ้านฉันกับเขาอยู่ใกล้กันแถมเรายังเรียนอนุบาลที่เดียวกันอีก ฉันไม่นึกเลยว่าเขาจะมาเป็นเพื่อนกับคนแบบนี้ได้! "ผ้าเช็ดหน้าเธอเหรอ"

 

"เออ!" ฉันกระแทกเสียงใส่จีแต่มองหน้าไอ้คนที่ทำผ้าเช็ดหน้าของฉันแปดเปื้อนด้วยความแค้นอย่างสุดจะบรรยาย

 

"ขอโทษจริงๆ นะนีน..."

 

"ไม่ต้องขอโทษ! นายไม่ได้เป็นคนทำ...ไอ้คนทำมันยังไม่มีจิตสำนึกจะขอโทษเลย" ฉันมองหน้าเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อแต่สิ่งที่ไอ้หมอนั่นพูดกลับน่ารังเกียจอย่างเหลือเชื่อ

 

"แค่ผ้าเช็ดหน้า...ให้เงินไปซื้อใหม่ก็จบปะ?"

 

ได้ฟังแค่นั้นฉันก็ไม่รอช้ารีบก้มลงแล้วดึงรองเท้าผ้าใบไนกี้สีชมพูแปร๋นของตัวเองขึ้นมาแล้วเขวี้ยงใส่หน้าเขาอย่างแรง!
 

นั่นแหละ...สิ่งแรกที่เขาทำให้ฉันเกลียด!

 

"นี่...ยืนนิ่งเชียวนะป้า นอกจากจะหูตึงแล้วยังเป็นใบ้อีกเหรอ" เก็ทขัดจังหวะความแค้นเรื่องผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา "ไปตรวจหน่อยมั้ย...วัยทองแล้วนี่"

 

"ใครเอาหมามาปล่อยแถวโรงพยาบาลนะเนี่ย..." ฉันทำเป็นหันซ้ายหันขวาประกอบคำพูด "...เห่าเสียงดังหนวกหูจริงๆ!"

 

"อ้าวเฮ้ย! เธอว่าฉันเป็นหมาเหรอ?!" เขาเผลอกระชากแขนฉันเข้าไปใกล้แต่คนอย่างฉันมีเหรอที่จะไม่ระวังตัวเวลาอยู่ใกล้กองสิ่งปฏิกูลเดินได้อย่างเขาน่ะ ฉันกระแทกรองเท้าส้นสูงที่สวมอยู่ใส่เท้าเขาอย่างแรงโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ ทั้งสิ้น "โอ๊ยยย! จะบ้าหรือไงวะ!"

 

เขาปล่อยมือออกจากแขนฉันแล้วก้มตัวไปลงไปกุมเท้าร้องโอดโอย

 

ติ๊ง!

 

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกฉันก็ก้าวเท้าอย่างมั่นใจออกมาในสภาพพร้อมรบ...ทิ้งไอ้หมาเก็ทช่างเห่าเอาไว้ข้างหลังโดยไม่สนใจหันกลับไปมองอีก

 

"สวัสดีค่ะพี่แพรว" ฉันยกมือไหว้พี่แพรวหัวหน้าพยาบาลวัยกลางคนที่ถือแฟ้มประวัติคนไข้เดินร่อนอยู่แถวหน้าห้องตรวจ

 

"สวัสดีจ้าน้องนีน เจอกันอีกแล้ว" พี่แพรวทักฉันยิ้มๆ แล้วเดินต่อ ฉันเคยมาฝึกงานที่วอร์ดนี้แล้วตอนปีห้า พอขึ้นปีหกฉันก็ต้องวนมาใหม่อีกรอบ ต่างกันตรงที่คราวนี้ฉันต้องฉายเดี่ยวตรวจคนไข้แบบไม่ต้องมีใครมาคอยกำกับเหมือนปีที่แล้ว...เหมือนจะดีแต่ก็แอบหวาดเสียว!

 

บอกตามตรงว่าครั้งแรกที่ฉันเลือกเรียนแพทย์ก็เพราะปลื้มในบุคลิกลักษณะของพี่วิน คุณหมอผู้มาเป็นติวเตอร์จำเป็นให้ฉันเพียงครั้งเดียว ออกแนวประทับใจยังไม่ถึงขั้นป๊อปปี้เลิฟ...ฉันเลยอยากตามเขาไปเรียน แต่สิ่งที่เป็นอยู่คือได้แค่เรียนหมอในมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศแต่เป็นคนละที่กับพี่วิน!

 

ตอนเข้ามาเรียนครั้งแรกฉันก็งงๆ มึนๆ ไม่รู้ตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ แต่ก็ต้องพบว่าพรสวรรค์อ่านอะไรก็เข้าหัวหมดของฉันมันใช้ได้ดีกับคณะนี้...และที่สำคัญ พอได้สัมผัสกับคนไข้จริงๆ ได้ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดให้คนเหล่านั้น รู้ตัวอีกทีฉันก็ดันมีความสุขกับการเรียนคณะนี้ไปแล้ว!

 

...ถือว่าโชคดีไปล่ะนะ เกิดเข้ามาแล้วไม่ชอบนี่มีน้ำตาตกในกันเลยทีเดียว!

 

ฉันเดินเข้ามาในห้องตรวจได้ไม่ถึงสองนาทีพยาบาลก็เดินถือแฟ้มมาพร้อมกับคนไข้รายแรกที่เบะปากเตรียมร้องไห้เกาะเสื้อคุณแม่ไว้แน่น

 

"สวัสดีค่ะ วันนี้เป็นอะไรมาเอ่ย..." ฉันฉีกยิ้มจนตีนกาแทบขึ้นหน้า ตาก็ไล่อ่านเอกสารที่พยาบาลด้านนอกซักประวัติมาคร่าวๆ "...งอแง แล้วก็เบื่ออาหารมาตั้งแต่เมื่อคืนวานเลยเหรอคะ"

 

ฉันเงยหน้าขึ้นไปถามคุณแม่ที่ยังดูวัยรุ่นอยู่

 

"ใช่ค่ะ ตัวร้อนมากด้วย"

 

"ไหนคุณหมอขอตรวจหน่อยนะคะเด็กดี" ฉันกำลังจะเอื้อมมือเข้าไปใกล้แต่เด็กกลับกระชับมือเข้ากับเสื้อของคุณแม่แน่น

 

"น้องเฟิร์ส ให้คุณหมอตรวจก่อนลูก...จะได้หายไวๆ" ตัวคุณแม่เองก็พยายามจะแกะมือลูกชายออกแต่เหมือนเด็กจะยิ่งต่อต้าน

 

"..."

 

"คุณหมอขอวัดไข้กับตรวจคอนิดเดียวเองครับ" ฉันหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาชูให้น้องเฟิร์สดู ฉีกยิ้มที่มั่นหน้าว่ามันดูจริงใจสุดๆ ส่งให้อีกครั้ง "คุณหมอเป็นหมอเทวดา...รับรองไม่เจ็บ"

 

น้องเฟิร์สมองหน้าฉันอยู่สักครู่จึงยอมปล่อยมือออกจากเสื้อของคุณแม่แล้วให้ความร่วมมือกับฉัน...

 

มันก็เป็นแบบนี้แหละ...นี่คือเคสที่ดี

 

ย้ำว่าเคสที่ดี! ถ้าเป็นเคสที่ต้องมีฉีดยาเมื่อไหร่ล่ะก็...วอร์ดแทบแตก!

 

เคยมีเด็กที่กำลังโดนฉีดยาแล้ววิ่งหนีโดยยังมีเข็มปักอยู่ที่ตูด!

 

แล้วที่นี่มันวอร์ดเด็ก...ลองมีเด็กคนหนึ่งวิ่งร้องไห้จ้าโดยมีเข็มปักตูดแบบนั้นเด็กคนอื่นที่เห็นก็ร้องไห้แข่งกันระงมเพราะกลัวโดนฉีดยาบ้างไง!

 

"อืม...แค่ไข้หวัดเท่านั้นแหละจ้า" ฉันบอกคุณแม่ให้คลายความกังวลใจเมื่อตรวจดูแล้วเป็นอาการของไข้หวัดธรรมดา "เดี๋ยวหมอให้ยาลดไข้ไปกินแล้วกันเนอะ...กินง่าย ทานยาน้ำได้ใช่ไหมครับน้องเฟิร์สคนเก่ง"

 

ฉันถามประโยคหลังกับน้องเฟิร์สที่พยักหน้า ทำตาแป๋ว

 

"เก่งมากครับ" ฉันยิ้มแล้วลงมือเขียนใบสั่งยายื่นให้พี่พยาบาลก่อนจะหันกลับไปหาคู่แม่ลูก "เรียบร้อยแล้วจ้า หายไวๆ นะคะ"

 

"ขอบคุณค่ะหมอ" คุณแม่วัยรุ่นยกมือไหว้ฉันแล้วเดินออกไปพร้อมพี่พยาบาล

 

เมื่อตอนก่อนที่จะเดินเข้าห้องตรวจมา ฉันก็เห็นคนนั่งรอคิวเต็มม้านั่งยาวไปหมด คาดว่าวันนี้ฉันต้องรับศึกหนักชัวร์...ฮึบ!

 

หมอนีนสู้ๆ! ดูแลคนไข้ให้เต็มที่ตอนนี้ ส่วนคืนนี้ก็ไปผ่อนคลายโดยการดูหนังจีนกำลังภายในเรื่องกระบี่เย้ยยุทธจักร!

 

เล่งฮู้ชงจ๋า...คืนนี้เจอกันนะจ๊ะ!

 

----

หลังจากตรวจคนไข้ที่เรียงกันเข้ามาหาราวกับขบวนพาเหรดเสร็จ ฉันจึงเดินตรงมาที่ร้านกาแฟเจ้าประจำที่ตั้งอยู่แถวๆ ทางออกไปลานจอดรถ ก่อนหน้านี้ฉันไม่ใช่คนที่ติดกาแฟเลยนะ แต่หลังจากต้องใช้ชีวิตเสมือนกรรมกรห้องแอร์ที่ทำงานราวกับหุ่นยนต์ ห้ามป่วย ห้ามตาย ห้ามสาย ห้ามขาด ฉันก็จำเป็นต้องมีเครื่องดื่มคู่ใจคือกาเฟอีนแก้วโตไง!

 

"เอสเปรสโซ่เย็นหวานน้อยค่ะ แล้วก็ขอเค้กชอคโกแลตกับเค้กส้มอย่างละชิ้นด้วยนะคะ" ฉันบอกพี่เจ้าของร้านที่กำลังตั้งหน้า ตั้งตาตีฟองนมอยู่

 

"นั่งรอที่โต๊ะเลยค่ะน้องนีน เดี๋ยวพี่ปุ๋ยจัดให้"

 

"ขอบคุณค่ะ"

 

ฉันเดินเข้ามาหาโต๊ะว่างในร้านแต่เหลือบสายตาไปเห็นยัยทรายนั่งทำหน้าหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่โต๊ะติดกระจกซะก่อน เลยไม่รอช้ารีบเดินไปทรุดตัวนั่งตรงข้ามมัน

 

"ทำหน้าแบบนี้เป็นอะไรเนี่ย?"

 

"อุ๊ย!" ยัยทรายที่กำลังเหม่อสะดุ้งสุดตัว

 

"เป็นอะไร?...แค่ฉันเดินมานั่งด้วยแกถึงกับต้องตกใจขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย" ฉันขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่ามันเริ่มจ๋อยลงเรื่อยๆ

 

"แก...ฉันว่าแฟนฉันนอกใจแน่เลยว่ะ!" ยัยทรายทำท่าจะร้องไห้ "ฉันไลน์หาก็ไม่เปิดอ่าน โทรไปมันก็ไม่รับ..."

 

"เฮ้ย...ใจเย็นก่อนสิ" เมื่อเห็นว่าเพื่อนเครียดจริงฉันก็ขำไม่ออก "เขาไม่ว่างหรือเปล่า...ติดงานอะไรแบบนี้"

 

ฉันพูดในแง่ดีทั้งที่จริงแล้วอยากจะพูดเกือบตายว่าไอ้ผู้ชายที่ทำแบบนี้น่ะ ร้อยละ99กำลังนอกใจและหาทางบอกเลิกชัวร์...แต่เรื่องบางเรื่องไม่พูดก็น่าจะดีกว่า

 

"คิดอย่างงั้นจริงเหรอแก..." มันหันมามองหน้าฉันด้วยสายตามีความหวัง

 

ไม่จริง...อย่าเชื่อฉันเลยนะทราย!

 

"คงประมาณนั้นแหละ..." ฉันตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ ถึงฉันจะปากร้ายแต่ก็ไม่อยากทำลายความฝันวัยใสของเพื่อนสักเท่าไหร่นัก "อย่าคิดมากเลย มากินกาแฟไม่ใช่เหรอ...แก้วของแกแมลงวันตกลงไปตายหลายตัวแล้วเนี่ย"

 

"ไอ้บ้า ชอบล้อเล่นอยู่เรื่อยเลย" มันอมยิ้มแล้วลากแก้วกาแฟเข้ามาดูดด้วยหน้าตามีความสุขขึ้นอีกหน่อย "แก..."

 

ติ๊ง!

 

โทรศัพท์ของยัยทรายที่วางหงายอยู่บนโต๊ะส่งเสียงเตือนข้อความขึ้นมา มันสไลด์หน้าจอเพื่อเปิดดูข้อความโดยที่ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่ทันทีที่หน้าจอแสดงภาพขึ้นมามันก็อ้าปากค้าง ส่วนฉัน...ก็อึ้งไปสิ!

 

ภาพที่ถูกส่งเข้ามาเป็นภาพของแฟนยัยทรายกำลังเดินโอบกับผู้หญิงในชุดนักศึกษา

 

นั่นไง...ฉันปลอบมันไปไม่ถึงสองนาทีก็งานเข้าแล้วไง ผู้หวังดีที่ไหนส่งภาพนี้มากันล่ะเนี่ย?!

 

"ไอ้เลว!" ยัยทรายตะโกนเสียงดังลั่นแล้วลุกพรวดขึ้นจนแก้วกาแฟบนโต๊ะเกือบล้มดีที่ฉันจับไว้ทัน แต่ยัยทรายไม่สนใจฉันเลย...มันรีบเดินกึ่งวิ่งออกไปทันที

 

ดูท่ามันคงสติแตกเกินจะควบคุมซะแล้วสิ...

 

"พี่ปุ๋ยคะ เดี๋ยวนีนกลับมาจ่ายนะคะ!" ฉันบอกพี่ปุ๋ยที่เพิ่งจะเดินถือถาดเครื่องดื่มมาถึงโต๊ะแล้วรีบวิ่งตามมันออกมา กลัวว่ามันจะสติแตกเผลอไปฆ่าใครตายซะก่อน

 

เพื่อนฉันมันยิ่งหวงไอ้ผู้ชายคนนี้ยิ่งกว่าอะไรซะอีก!

 

ตึก ตึก ตึก! ฉันวิ่งบนรองเท้าส้นสูงสามนิ้วของตัวเอง แอบรู้สึกขัดใจเล็กๆ ที่ยัยทรายวิ่งห่างออกไปไกลทุกทีเพียงแค่เพราะว่ามันสวมรองเท้าคัชชูส้นเตี้ย!

 

"ยัยทรายหยุดก่อน!" ฉันตัดสินใจตะโกนเรียกมันเมื่อออกมาพ้นจากตัวตึกโรงพยาบาลที่ห้ามใช้เสียงดังแล้ว แต่มันไม่หันกลับมามองฉันด้วยซ้ำ "หยุดเดี๋ยวนี้...เฮ้ย!"

 

ฉันร้องเสียงหลงเมื่อวิ่งมาสะดุดพื้นซีเมนต์ซึ่งเทไว้ไม่เท่ากันจนล้มเข่ากระแทกกับพื้นอย่างแรง ส่วนยัยเพื่อนบ้านั่นก็หน้ามืดวิ่งเข้าไปในรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว!

 

ฉันก้มลงมองหัวเข่าตัวเองแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างแสนเซ็ง! ...เข่าแตกเลือดอาบสองข้างเลย!

 

เมื่อเช้ายังรักษาคนอื่นอยู่ดีๆ แต่ตอนนี้...ฉันคงต้องไปให้ใครสักคนที่แผนกER ล้างแผลให้ซะแล้วสิ!

 

รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น...หมอนีนหกล้มเข่ากระแทก!

 

ฉันค่อยๆ หยัดตัวลุกขึ้นแล้วเดินกะเผลกมาที่ห้องฉุกเฉินซึ่งอยู่ใกล้ๆ ตลอดทางที่เดินมาก็มีผู้ป่วยเหลือบสายตามามองฉันเป็นพักๆ...ไม่เคยเห็นหมอเจ็บกันสินะคะ

 

"อ้าวหมอนีน? เป็นอะไรมาคะเนี่ย" พี่ฝน พยาบาลประจำห้องฉุกเฉินรีบเข้ามาพยุงเมื่อเห็นสภาพฉัน

 

"หกล้มเข่ากระแทกค่ะ จะมาล้างแผลหน่อย" ฉันยิ้มให้พี่ฝนแหยๆ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นเพื่อนคนไหนของฉันที่มาประจำอยู่แผนกนี้ แต่สงสัยได้ไม่นาน ฉันก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นร่างสูงในชุดกาวน์ที่โผล่หัวออกมาจากหลังม่าน

 

ไอ้หมาเก็ท!
 

"เดี๋ยวพี่ล้างแผลให้เองค่ะ" พี่ฝนไปหยิบอุปกรณ์ล้างแผลใส่ถาดแล้วเดินมาหาฉันที่เพิ่งจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ "เลือดไหลเยอะเชียว"

 

"พี่ฝนครับ ช่วยดูคนไข้ต่อผมหน่อย" เขาเบรคพี่ฝนแบบทื่อๆ โดยไม่สนใจว่าเธอกำลังจะทำแผลให้ฉัน

 

"แต่พี่กำลังจะทำแผลให้หมอนีนนะคะ"

 

"แลกกันครับ เดี๋ยวเก็ททำให้คุณ'หมอซุ่มซ่าม'เอง" เขาถอดถุงมือเปื้อนเลือดออกแล้วเดินมาใกล้ฉันที่แทบจะกรี๊ดออกมาอยู่รอมร่อ...ให้ไอ้หมอนี่แตะตัวเนี่ยนะ?!

 

แค่คิดก็ขยะแขยงไปถึงไส้ติ่งแล้ว!

 

พี่ฝนพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปยังเตียงหลังผ้าม่านโดยไม่ได้สะกิดใจเลยว่าฉันรู้สึกพะอืดพะอมกับเก็ทแค่ไหน

 

"ไม่ต้อง! แผลแค่นี้ล้างเองได้!" ฉันขยับขาหนีเมื่อเขาเดินมาคุกเข่าลงตรงหน้าเก้าอี้ที่ฉันนั่ง "จะไปทำอะไรก็ไปเลยไป"

 

"ทำไมดื้อจังวะ..."

 

"ว๊าย! ไอ้หมาเก็ท!" ฉันร้องเสียงหลงเมื่อเขาช้อนตัวฉันขึ้นมาวางบนเตียงแล้วพาดขาไปบนตะแกรงล้างแผลสด มันไม่ได้เป็นมากถึงขนาดที่ว่าต้องขึ้นมาบนนี้สักหน่อย! นั่งเก้าอี้ก็ล้างได้เถอะ! "จะทำอะไรของนาย?!"

 

"อย่ามาทำเป็นโง่ในเวลาที่ควรฉลาดแบบนี้ได้มั้ย...พามาขึ้นเตียงแบบนี้คิดว่าจะทำอะไรล่ะหมอนีน?" เขาพูดด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ขณะที่มือก็ลากผ้าม่านมากั้นสายตาจากคนภายนอกเอาไว้ด้วย

 

ดูคำพูดคำจา?!...ฉันไม่เกลียดหมอนี่ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

 

"...น่ารังเกียจ" ฉันจ้องหน้าเขาแล้วเบ้ปากแต่เขาทำแค่ยักไหล่

 

"อะไรน่าเกลียด?...คิดมากนะป้า พามาขึ้นเตียงล้างแผล...คิดว่าจะปล้ำหรือไง"

 

ใครจะไปคิดกันเล่า! นี่มันในโรงพยาบาล...กล้าทำแบบนั้นได้ก็แปลกแล้ว! แต่สิ่งที่ฉันบอกว่าน่าเกลียดน่ะคือคำพูดสองแง่สองง่ามของเขาต่างหาก

 

"..."

 

"ไปล้มท่าไหนมาขาถึงแหกได้ขนาดนี้เนี่ย..." เขาสวมถุงมือด้วยวิธีสเตอไรด์แล้วสำรวจแผลของฉัน "...ถลอกหมดเลย"

 

"อย่าพูดมากได้ไหม จะทำก็ทำไป" ฉันกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย "ทำได้แน่นะล้างแผลน่ะ? ต้องให้สอนไหม?"

 

"เฮ้อ..." เก็ททำท่าถอนหายใจยาวเหยียดแล้วหันไปหยิบขวดน้ำเกลือมาราดแผลฉัน

 

"เฮ้ย! ฟอกแผลสิ!...อย่าบอกนะว่านายฟอกแผลไม่เป็นน่ะ" ฉันโวยวาย "เวลาเรียนไม่ยอมเรียน เอาแต่กินเกล้า เข้าผับ ทับผู้หญิง..."

 

"หยุดโวยวาย!" เขาขมวดคิ้วแล้วพูดเสียงเฉียบขาด ไม่ได้มีท่าทีล้อเล่นเหมือนปกติ "ดูแผลตัวเองบ้างว่าเศษดินเต็มขนาดนี้ควรจะต้องทำยังไง...ไม่ใช่แผลมีดบาดนะ"

 

ฉันเงียบไปเมื่อโดนต่อว่าแบบนั้น แอบอึ้งเบาๆ ที่โดนหมอกากแห่งศตวรรษอย่างหมอนี่ดุ

 

แต่...จะให้ฉันไว้ใจเขาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้หรอกเพราะเขาน่ะ ถ้าพูดตรงๆ ก็คือหมอที่ระดับผลการเรียนต่ำที่สุดในคณะเนื่องจากเขาไม่ตั้งใจเรียนไงล่ะ...อารมณ์ประมาณเรียนให้พอผ่านไปได้วันๆ น่ะ!

 

เมื่อเห็นว่าแผลฉันปราศจากเศษดินแล้วเขาจึงทำการฟอกแผลแล้วใส่ยาให้ ไม่นานหัวเข่าทั้งสองข้างของฉันก็กลายเป็นสีเหลืองอ๋อย

 

"..."

 

"แผลมันไม่เยอะหรอก แต่จะปิดแผลให้...แล้วไม่ต้องบ่นด้วยว่าแผลแค่นี้จะปิดทำไม" เขาจัดการเอาผ้าก็อซแผ่นใหญ่มาปิดแผลให้ฉัน "โรงพยาบาลเชื้อโรคมันเยอะ ถ้ารำคาญกลับบ้านไปค่อยเอาออกเอง"

 

"เออ" ฉันได้แต่ตอบรับในลำคอ เพราะไม่รู้จะพูดอะไร

 

เก็ททำแผลเสร็จพอดีกับที่ฉันได้ยินเสียงสั่นออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา เก็ทดึงถุงมือยางออกแล้วขยุ้มมันทิ้งลงถังขยะจึงควักขึ้นมาดู...หน้าจอโชว์รูปผู้หญิงที่สวมเสื้อกล้ามคอกว้างจนนมทะลัก

 

เหอะ!...ไอ้หมอนี่ก็เป็นผู้ชายแบบนี้แหละ

 

เขาเหล่สายตามามองฉันแล้วไม่ยอมกดรับสายแต่ยัดมันเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม

 

"คราวหน้าคราวหลังก็เดินระวังบ้างนะป้า...ล้มคราวหน้าเดี๋ยวกระดูกกระเดี้ยวหัก!" กัดฉันจบเขาสะบัดตัวหนีออกไปไม่รอให้ฉันได้อ้าปากด่าเขาคืนเลยแม้แต่คำเดียว...

-------------------------------

Loading100%

ถ้าหมอนีนเกลียดหมอเก็ทราวกับขี้หมาขนาดนี้...

ไอ้คู่นี้มันจะไปดีกันตอนไหนเนี่ย ฮือ...

เหตุผลอะไรกันนะที่หมอนีนเกลียดหมอเก็ทเข้าไส้ขนาดนี้=..=

แค่เพราะหมอเก็ทมันเช็ดขี้หมาใส่ผ้าเช็ดหน้าพี่วินจริงเหรอ555

 

#คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า

รักนะชุ้บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 216 ครั้ง

15,179 ความคิดเห็น

  1. #14643 talook_tuktik (@pprims2) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 17:50
    น่ารักมากค่าาาาาา
    #14643
    0
  2. #13448 fern_jungkook (@fern_jungkook) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 09:50
    งุ้ยย น่ารักกก
    #13448
    0
  3. #12372 Irin Da (@yungi_hirachi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 09:35
    จิ้นเเรงๆ
    #12372
    0
  4. #9768 Jr.ppepi (@rabbitwaa22) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:29
    ฮืออออ น่ารักกกกก
    #9768
    0
  5. #5305 Bow Malinee Jang (@19870722) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 18:55
    เป็นนู๋โดน กระทำกับของรักของหวงแบบนั้น นู๋ก้อเกลียดค่ะ แต่ก็แอบเชียร์นะ อิอิ
    #5305
    0
  6. #5276 babyyeol (@kamnuntida) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 17:04
    น่ารัก -///-
    #5276
    0
  7. #5075 พิชชาพร (@helloairy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 01:20
    มีโมเม้นท์ คู่รักคู่กัด นะคะ น่ารักเชียวหมอเก็ทปากร้ายแต่ก็ใจดีนะ ปล. พอดีชอบทานกาแฟค่ะ ขอให้ข้อมูลหน่อยนะคะ เอสเพรสโซ่เย็นไม่มีเมูนี้นะคะ มีแต่เอสเพรสโซ่เติมน้ำใส่น้ำแข็งซึ่งจะเรียกว่าอเมริกาโน่เย็น http://pantip.com/topic/31060589
    #5075
    1
  8. #2078 nunui_nabee (@nunui_nabee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 23:00
    ปากแบบนี้ลูกหัวปีท้ายปีแน่ๆ 555
    #2078
    0
  9. #1474 あなた (@aroonratdevil) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 10:57
    กัดกันตลอด 55555
    #1474
    0
  10. #1295 นุ่ม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 06:24
    เกลียดอะไร มักได้อย่างนั้นใช่ไหมคะหมอนีน
    #1295
    0
  11. #1015 Mathaporn Thimthongkun (@samelukitarin11) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 15:23
    กรี๊ดดดดด~มาแล้วๆ คู่พี่นีนกับพี่เก็ท ?
    ปล.แอบลุ้นคู่นี้มาจากเรื่องเจ๊แนม
    สู้ๆนะค้าาาไรท์?
    #1015
    0
  12. #564 แพมด้า (@paammii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 13:30
    ชอบบบ คู่นี้ต้องสนุกแน่ๆเถียงกันทุกสามวิ55555555
    #564
    0
  13. #521 Nobuta (@poohanddew) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 23:10
    มันมีประเด็นอะไรที่มากกว่าผ้าเช็ดหน้าของพี่หมอวินซิน่ะ
    #521
    0
  14. #503 ♡NETTY♡ (@ty094655336) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 15:58
    รอบี้เฉลยๆ5555 มันต้องมีอะไรมากกว่านี้
    #503
    0
  15. #497 pappyEP (@jaexopink) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 14:43
    ป้านีม ดื้อ!!!
    #497
    0
  16. #472 preeyanut bubparanoo (@ava1994) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 01:37
    หมอกับหมาจะรักกันยังไงเนี่ย หรือเค้ารักกันยุแล้ว 5555555 ขอฟินๆแบบอลังนะไรท์คู่นี้
    #472
    0
  17. #467 paewoil (@paewoil) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 23:31
    โห พลังต่อสู้รุนแรง จะรักกันยังไงเนี่ย
    #467
    0
  18. #459 Little (@peypey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 21:32
    เป็นห่วงล่ะสิ
    #459
    0
  19. #443 มิณตา (@nuiminminloves) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 19:57
    เจ้นีนนน
    ชอบนางจัง
    #443
    0
  20. #388 MERMAID_JOKER (@jp_bluesky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 15:13
    กัดขนาดนี้สุดท้ายก็ลงเอยด้วยกันทุกคู่5555
    #388
    0
  21. #386 Human>_< (@-a-z-0-9--) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 14:17
    ในปากมีหมากี่ตัวเอ่ยยยยย
    #386
    0
  22. #385 Y.A.D.A (@yadatoei) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 13:59
    แงงงงงงงง
    #385
    0
  23. #384 † FuNe ~ Real † (@dekdn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 13:51
    หมอนีนเกลียดหมอเก็ทขนาดนี้ หมอเก็ทคงจะลำบาก น่าสงสารๆ
    #384
    0
  24. #383 น้องปลา จร้า (@lookpla1991) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 12:35
    หมอนีนสวยเริดมากกก
    #383
    0
  25. #382 & (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 11:47
    รอๆๆๆ อัพนะๆ
    #382
    0