Wonder Girl รักร้ายละลายใจ

ตอนที่ 12 : EP 11 ::หมางอน [Loading100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    5 ม.ค. 59

**เด็กดีไม่แจ้งอัพเดต

จิ้มเข้ามาเช็กกันเองนะจ๊ะ**

EP11

หมางอน

“ทุบโต๊ะทำไมครับ? ตบยุงเหรอ?”

By Win.

 

“ทุบโต๊ะทำไมครับ? ตบยุงเหรอ?” คำถามซื่อๆ แสนกวนอารมณ์ที่พี่วินถามเก็ทขึ้นมาทำเอาฉันอ้าปากหวอ นี่เขาตั้งใจพูดกระทบเก็ทหรือเปล่าฉันยังไม่แน่ใจเลยเพราะใบหน้าเขานิ่งมาก!

 

“รู้จักกันเหรอ...” เก็ทหันไปมองหน้าพี่วินอย่างเอาเรื่อง “ถ้าไม่...ก็อย่าเสือก”

 

“เก็ท!” ฉันรีบเบรกเมื่อเห็นว่าท่าทางเขาไม่ค่อยดี รู้ทั้งรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง...บ้าโลกแตกเลยน่ะสิ ถ้าลองฉันปล่อยให้เขาจ้องตากับพี่วินสักหนึ่งนาทีได้มีเรื่องกันจริงๆ แน่ “เขาเป็นคนรู้จักฉันเอง”

 

ฉันพูดเพื่อที่จะทำให้เก็ทสงบอาการลงแต่คงคิดผิดเพราะนอกจากเขาจะไม่มีท่าทางอ่อนลงแล้วกลับเบ้หน้าซะอย่างนั้น

 

“มันกวนตีน!” เขาชี้หน้าพี่วินอย่างไม่ชอบใจ โอ๊ย...แขนเดี้ยงไปข้างหนึ่งแล้วยังทำซ่าอีก

 

“พี่ขอคุยกับนีนแบบส่วนตัวได้ไหม” พี่วินเน้นคำว่าส่วนตัวเสียงหนักโดยไม่สนใจเก็ทสักนิด

 

“ก็...”

 

“กลับห้องตรวจได้แล้ว!” เก็ทพูดสวนฉันขึ้นมาอย่างไร้มารยาททำเหมือนพี่วินไม่มีตัวตนเช่นกัน เมื่อสักครู่เขายังทำตัวดีๆ อยู่เลย...เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย

 

“ไม่มีตรวจแล้ว” ฉันพูดด้วยความอดทนเพราะต้องการรักษาภาพพจน์ตัวเองต่อหน้าพี่วิน...ถ้าไม่มีพี่วินฉันด่าแสกหน้าไอ้ผู้ชายหลายอารมณ์คนนี้ไปแล้ว!

 

“นีน!” เก็ทขึ้นเสียง มือก็ขยุ้มหัวตัวเองไปด้วย

 

“กินข้าวของนายไป ฉันมีธุระ” ฉันบอกเขาแล้วลุกขึ้นยืนหันหน้าไปทางพี่วินที่ยืนรอเงียบๆ “ไปคุยกันที่ไหนดีคะพี่วิน”

 

“ร้านกาแฟใกล้ๆ ก็ได้ครับ” พี่วินชี้ไปที่ร้านกาแฟเจ้าประจำของฉัน

 

“ค่ะ” ฉันรับคำ เมื่อเหลือบสายตาไปมองเก็ทก็พบว่าเขาทำหน้านิ่งสนิทไปแล้ว พอคิดว่าเขาสงบลงเลยกะจะนัดเวลา “ตอนเย็น...”

 

ฉันกำลังจะบอกเขาว่าตอนเย็นให้มาเจอฉันที่ห้องตรวจเพื่อที่จะกลับบ้านพร้อมกันแต่เขาดันสะบัดหน้าแล้วเดินหนีฉันไป เฮ้ย?!...จะทำตัวเยอะไปไหนเนี่ย!

 

พอเขาทำแบบนั้นฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเลยได้แต่เดินนำพี่วินมาที่ร้านกาแฟ สั่งเครื่องดื่มตรงเคาน์เตอร์เรียบร้อยจึงเดินมานั่งที่โต๊ะกระจกตรงมุมร้านซึ่งค่อนข้างเป็นส่วนตัว

 

“พี่วินมีอะไรจะคุยกับนีนเหรอคะ” ฉันเปิดประเด็นสนทนาขึ้นมาโดยไม่อ้อมค้อม

 

“คนเมื่อกี้...แฟนนีนเหรอ” เขาไม่ตอบคำถามของฉันแต่กลับตั้งคำถามคืน สายตาก็จ้องมาเหมือนกำลังจับสังเกตจนฉันเริ่มรู้สึกอึดอัด

 

“เปล่าค่ะ” ฉันส่ายหน้า ไม่รู้พี่วินเข้าใจว่ายังไงเหมือนกันแต่ระหว่างฉันกับเก็ทมันยังไม่มีอะไรจริงๆ “แค่เพื่อนกันเฉยๆ”

 

“อ๋อ...” พี่วินยิ้มบางๆ ที่มุมปากเมื่อได้ยินแบบนั้น “พี่เข้าใจแล้ว”

 

“เข้าใจว่า?”

 

“เข้าใจว่านีนยังไม่มีใครไงครับ” เขายกมือขึ้นมาเกาตรงคาง

 

“อ้อ...ค่ะ” ฉันรับคำแหยๆ ไม่อยากจะถามอะไรต่อเพราะดูลักษณะของเขาออกว่ามาแนวนี้...ไม่น่าจะพ้นมาจีบเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ทั่วไปนั่นแหละ เพียงแต่ว่าพี่วินเป็นเหมือนเทพบุตรวัยใสผู้ชักจูงฉันเข้ามาในวิชาชีพนี้ ถ้าวันนั้นฉันไม่เจอพี่วินฉันคงไม่ได้เป็นหมอ ถามว่าฉันเคยชอบเขาไหม...ฉันก็ชอบนะ ออกแนวเหมือนวัยรุ่นปลื้มดาราอะไรทำนองนั้น “ถามเรื่องนี้มีอะไรหรือเปล่าคะ”

 

“ความจริงพี่ว่านีนคงดูออก...” ใบหน้าของเขาเริ่มเป็นสีชมพูจางๆ “...พี่กำลังจะจีบนีน”

 

โอ๊ย! วันนี้ทำไมมีอะไรมาให้ฉันผงะหลายรอบนักนะ อาการดีจนน่าใจหายของเก็ทก็ทำเอาฉันประหลาดใจมากแล้ว แต่พี่วินหนุ่มในฝันของฉันดันมาบอกตรงๆ ต่อหน้าว่ากำลัง จีบเนี่ยนะ...มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันเนี่ย?! ฉันควรโทรถามหมอลุค ฟันดาบไหมว่าราศีของฉันมีแววจะเนื้อหอมหรือเปล่าน่ะ?

 

“...”

 

“ตอนนั้นพี่ชอบนีนมากนะ  แต่ก็เห็นว่าเรายังเด็กอยู่เลยไม่กล้าจีบตรงๆ...” ฉันได้แต่อ้าปากหวอกับประโยคไม่สั้นไม่ยาวของพี่วินที่ทำเอาสะเทือนไปถึงไต เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอผู้ชายมาพูดต่อหน้าตรงขนาดนี้! “เมื่อวานเจอนีนอีกทีรู้ไหม...พี่ดีใจมากเลย”

 

“พี่วินพูดจริงเหรอคะ?...นี่เราเพิ่งกลับมาเจอกันเมื่อวานนี้เองนะคะ วันนี้พี่บอกว่าจะ จีบ นีนเลยเหรอ” ฉันอดเปรียบเทียบพี่วินกับเก็ทไม่ได้ ไอ้บ้านั่นผ่านมาตั้งหกปีแล้วฉันยังไม่รู้เลยว่าเขาจีบเล่นหรือจีบจริง! เดี๋ยวนะ...ฉันจะไปคิดถึงเขาทำไมเนี่ย?!

 

“ครับ” พี่วินรับคำอย่าหนักแน่น “พี่เริ่มอายุเยอะแล้ว ไม่รู้จะจีบนีนยังไงเหมือนกัน...เวลาก็ไม่ค่อยจะมี”

 

“...” ฉันมองพี่วินอย่างพิจารณา บอกได้เลยว่าเขาน่ะหล่อมาก...รูปร่างหน้าตาดีเกินมาตรฐานชายไทยใจเกินร้อยไปมากเลยด้วย “ถ้าเวลาพี่ไม่ค่อยมีแล้วจะลองเอามาเสียกับนีนเหรอคะ มันคุ้มกันเหรอ”

 

“ลองบอกพี่สิ ว่าคุ้มหรือเปล่า” เขาอมยิ้มแล้วเอนตัวไปพิงพนักเก้าอี้พอดีกับที่พนักงานยกเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ

 

“เอ่อ...ถ้านีนชอบพี่ก็อาจจะคุ้มค่ะ หมายถึงในอนาคตนะ” ฉันหลีกเลี่ยงที่จะใช้คำว่ารักเพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่มีมนุษย์ผู้ชายหน้าไหนทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นได้เลยนอกจากพ่อ

 

“งั้นก็คุ้มที่จะลองครับ” เขาฉีกยิ้มกว้าง มือก็ไต่ไปเกาคางอีกรอบ สงสัยมันคงเป็นลักษณะติดตัวเวลาเขินของเขานั่นแหละ “ตอนเรียนพี่ก็เรียนอย่างเดียว จีบแบบเด็กๆ ไม่เป็นด้วย...”

 

“...”

 

“พี่เห็นนีนมีหลานด้วย วันศุกร์นี้ว่างไหม...ถ้าว่างพาหลานไปทานข้าวที่ร้านเพื่อนพี่กัน”

 

“คะ?!” ฉันเผลอร้องออกมาอย่างตกใจ ไม่นึกว่าเขาจะรุกแรงขนาดนี้ ออกตัวว่าจีบยังไม่พอ นัดกินข้าวต่อเลยเนี่ยนะ...พี่วินจะรีบไปไหนกันเนี่ย!

 

“เพื่อนพี่มันเปิดร้านอาหารอยู่แถวโรงพยาบาลนี่เอง การันตีเลยว่าอร่อยมาก ไปทานกันนะครับ...”
 

-------------------

ฉันเดินออกมาจากตึกผู้ป่วยในด้วยความอ่อนเพลีย หลังจากคุยกับพี่วินเสร็จก็แวะมาดูอาการของเด็กที่แพ้นมวัวจนมีอาการหอบหนักและหายใจไม่ออกซึ่งแอดมิดเข้ามาเมื่อตอนเช้า

 

สุดท้ายฉันก็ตกปากรับคำพากุ๊กไก่ไปทานข้าวกับพี่วินเพราะไม่รู้ว่าจะเลี่ยงเขายังไงดี รับปากไปทั้งที่รู้ว่ากุ๊กไก่ไม่ค่อยชอบหน้าพี่วินนั่นแหละ...

 

"เป็นอะไรของเขาก็ไม่รู้...หน้าตานี่บึ้งเชียว" ฉันชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวทันทีเมื่อได้ยินพี่แพรวและพี่นิดพยาบาลประจำแผนกกุมารเวชกำลังนินทาใครสักคน

 

"ซุบซิบอะไรกันคะสองสาว" ฉันแอบย่องเข้าไปโผล่ข้างวงสนทนา

 

"อุ๊ย!" พี่แพรวเอามือทาบอกอย่างตกใจ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นฉันจึงคลายความกังวลลง "น้องนีน! มาเงียบๆ ไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลย"

 

"นั่นสิคะ พวกพี่สองคนหัวใจจะวายเอานึกว่าอาจารย์หมอมณี..." พี่นิดเองก็ดูโล่งอก โถ...ถ้าเป็นอาจารย์หมอมณีแสนเฮี้ยบมาเจอว่าพี่ๆ สองคนกำลังใช้เวลางานนินทาคนอื่นอยู่คงได้โดนดุแน่

 

"ขอโทษค่ะๆ" ฉันแกล้งทำหน้ารู้สึกผิด "ว่าแต่นินทาใครอยู่เหรอคะ?"

 

ปกติฉันไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน...แต่สังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้ว่าคนที่กำลังโดนนินทาคือเก็ท

 

"หมอเก็ทน่ะสิคะ!" พี่แพรวทำหน้าค้อนเมื่อพูดถึงเขา "เมื่อเช้านี้อารมณ์ดี๊ดี! หน้าตางี้ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่พอตกบ่ายอย่างกับโดนผีเข้าค่ะ!"

 

"ใช่ค่ะ เมื่อกี้นี้เห็นเดินหน้าบึ้งออกมาจากห้องตรวจ พี่นิดก็อุส่าห์ถามว่าจะกลับบ้านแล้วเหรอ หมอก็ไม่ยอมตอบเดินลิ่วๆ ออกไปเลย"

 

"เอ๊ะ?! เขากลับแล้วเหรอคะ" ไหนบอกว่าไม่อยากกลับแท็กซี่เองโบกลำบากเลยจะให้ฉันไปส่งไง?

 

"กลับแล้วค่ะ" เสียงยืนยันจากพี่แพรวทำเอาฉันเผลอกัดริมฝีปากอย่างหมั่นไส้...นี่เขาเป็นเด็กสามขวบเหมือนกุ๊กไก่เหรอถึงได้มีหน้ามางอนฉันหนีกลับบ้านทั้งที่ตัวเองเป็นคนขอร้องให้ฉันไปส่งแท้ๆ น่ะ

 

คอยดูนะ! ถ้าเขามาขอร้องให้ไปส่งอีกฉันจะไม่ยอมรับปากเขาแล้วด้วย งอนได้งอนไป...น้ำหน้าอย่างเขาน่ะฉันไม่ง้อหรอก

 

Get talks.

 

"อาเก็ทขา อานีนอยู่ที่ห้องเราหรือเปล่าคะ" กุ๊กไก่เขย่ามือซึ่งจับกับมือผมขณะที่เรากำลังยืนรอสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดงเพื่อที่จะข้ามฟากไปยังคอนโด

 

"ไม่อยู่" ผมตอบหลานไปแค่นั้นเพราะไม่รู้จะบอกยังไงว่าตัวเองเป็นคนหนีกลับมาก่อนเพราะเสียอารมณ์ที่เห็นนีนให้ความสนิทสนมกับไอ้หมอเด็กนั่นมากกว่าผู้ชายคนอื่นๆ ที่ผ่านมา...รวมถึงตัวผมเองด้วย

 

แค่มองก็รู้ว่าไอ้หมอนั่นมันไม่ธรรมดาเลย!

 

"แล้วทำไมอานีนไม่มารับไก่พร้อมอาเก็ทล่ะคะ..." กุ๊กไก่เบ้หน้าทำเหมือนจะร้องไห้ ติดเขาจังเลยอานีนเนี่ย...มองมือเล็กๆ ที่กุมมือผมไว้แน่นแล้วก็ต้องถอนหายใจ รู้สาเหตุดีว่าทำไมกุ๊กไก่ถึงเป็นแบบนี้...

 

"..."

 

"อานีนไม่อยากเจอไก่เหรอคะ..."

 

"ไม่ใช่แบบนั้น อานีนเค้าไม่ว่าง" พูดแล้วก็รู้สึกผิดกับกุ๊กไก่นิดๆ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ "เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยเจออานีนก็แล้วกันนะ"

 

"..."

 

"คืนนี้เรากินอะไรกันดี...แมคโดนัลไหม?" ผมย่อตัวลงไปอุ้มกุ๊กไก่ไว้ด้วยแขนข้างเดียว พาเดินข้ามฝั่งมายังคอนโดเมื่อรถบนถนนจอดติดไฟแดง พยายามจะเบี่ยงประเด็นการสนทนาที่อาจพาหลานน้ำตาไหล "อาอินช์เคยพาไปกินหรือเปล่า?"

 

"ไม่เคยค่ะ อาอินช์บอกว่าเด็กกินไม่ดี" กุ๊กไก่ส่ายหัวไปมา

 

"ลองดู...อร่อยมาก" ผมโฆษณาชวนเชื่อเพราะไม่รู้ว่าจะพาหลานไปกินอะไรดี เรื่องของนีนทำผมเซ็งมากจริงๆ "เดี๋ยวอาสั่งให้เค้ามาส่งที่ห้อง"

 

"ก็ได้ค่ะ" กุ๊กไก่เอื้อมมือมากอดคอผมด้วยใบหน้าจ๋อยสนิท

 

เมื่อมาถึงห้องก็จัดการเปิดน้ำใส่กะละมังให้หลานอาบแล้วจึงโทรสั่งอาหารมาให้กุ๊กไก่และตัวเอง วันนี้ห้องของผมเรียบร้อยขึ้นเพราะเป็นวันที่แม่บ้านซึ่งจ้างไว้แบบไม่ประจำเข้ามาทำความสะอาด บนโต๊ะอาหารยังมีซองเงินที่ผมทิ้งเอาไว้ให้เธอตั้งแต่เมื่อเช้าวางอยู่...สงสัยคงจะลืมแน่ๆ

 

เมื่ออาหารมาส่งก็พอดีกับที่กุ๊กไก่อาบน้ำเสร็จ ผมจัดการให้หลานกินข้าวแต่ตัวเองกลับไม่มีอารมณ์ที่จะแตะอาหารเลยสักนิด...

 

หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อยผมก็เปิดการ์ตูนให้กุ๊กไก่ดู รู้ว่าไม่ดีที่จะให้เด็กเล็กตัวแค่นี้ดูโทรทัศน์นานๆ เพราะเสี่ยงต่อการสมาธิสั้นแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง

 

เวลาผ่านไปพักใหญ่ผมคว้าหนังสือมาเปิดผ่านๆ พยายามจะสงบความหงุดหงิดที่ฝังอยู่ในใจมาตั้งแต่ตอนกลางวัน แต่นอกจากมันจะไม่ลดลงเลยแม้แต่นิดผมดันรู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมซะอีก

 

อยู่ไม่ได้ว่ะ!....ทำไมผมถึงรู้สึกร้อนรนได้ขนาดนี้กันวะเนี่ย?!

 

พอเหลือบสายตาไปมองกุ๊กไก่ก็เห็นว่าหลานเผลอฟุบหลับลงไปนอนบนโซฟาซะแล้วจึงเดินไปอุ้มร่างเล็กๆ พาไปวางบนเตียง จัดการห่มผ้าห่มให้เรียบร้อย

 

ตัดสินใจได้แล้วว่าคืนนี้จะออกไปหาอะไรดื่มดับความฟุ้งซ่าน จึงคว้าโทรศัพท์โทรหาไอ้จีให้ออกมาเป็นเพื่อน รอสายอยู่ไมนานน้ำเสียงง่วงๆ อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของมันก็ดังลอดเข้ามา

 

(ว่าไงวะเก็ท?)

 

"ออกมากินเหล้าเป็นเพื่อนหน่อย กูเบื่อๆ อยากหาเพื่อนคุย"

 

(ได้ข่าวย้ายไปวอร์ดเด็ก...จะมาอยากกินอะไรตอนนี้วะ...) มันบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงเหมือนรำคาญ

 

"กินนิดเดียว กูอยากคุยมากกว่า...พาแฟนมึงมาด้วยก็ได้"

 

(เด่นไม่อยู่ไง) มันเสียงเปลี่ยนเป็นสดชื่นขึ้นนิดหน่อยเมื่อพูดถึงแฟน (ถ้ามึงจะออกจริงเดี๋ยวกูไปนั่งเป็นเพื่อนก็ได้)

 

"เออๆ ตามนั้น มึงออกมาเลย เจอกันที่ Chic bar สามทุ่ม" ผมไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณไอ้เตี้ยแฟนมันดีไหมที่ดันไม่อยู่วันนี้พอดี ถ้าเกิดเธออยู่ล่ะก็ผมว่าไอ้จีมันไม่มีทางก้าวเท้าออกจากบ้านแน่นอน

 

(หึ...ให้กูไปรับที่คอนโดไหมไอ้หมอเดี้ยง) ไอ้จีหัวเราะออกมาเบาๆ (กระดูกร้าวจนต้องให้ผู้หญิงไปรับไปส่งอยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอ)

 

"ไม่ต้อง กูขับเองได้...อย่าทำเหมือนไม่รู้ได้ไหม" ผมตอบมันไปด้วยความหงุดหงิดเมื่อโดนแซวเรื่องนีน ขับรถมือเดียวน่ะผมขับได้สบายอยู่แล้ว! และอย่าว่าแต่ขับรถเลยจะแต่งตัวหรือใช้ชีวิตประจำวันผมก็ทำได้ทั้งนั้นแหละเพียงแค่ผมต้องการจะทำตัวออเซาะเธอเฉยๆ!

 

(ฮ่าๆ! เออ...กูรู้) ไอ้จีหัวเราะเสียงดังลั่นโดยไม่มีการปิดบัง (แล้วเจอกัน ไอ้หมอกระแดะ!)

 

พูดจบไอ้จีก็ตัดสายไป ผมเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือไปบนเตียงแล้วก้มตัวลงจัดการตลบเสื้อยืดที่ใส่อยู่ออกด้วยมือเดียวเพื่อจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง เอาล่ะ...เตรียมตัวไปดื่มเพื่อลืมความเครียดกันเถอะ!
 

End talks.

 

ฉันขับรถเข้ามาจอดด้านในเสร็จแล้วจึงลงมาปิดประตูรั้ว ยังไม่ทันที่จะเดินเข้าบ้าน ยัยแนมที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาสั้นก็พุ่งตัวออกมากอดฉันซะก่อน

 

"พี่นีนนน..." มันเอาหน้าถูไหล่ฉันอย่างออดอ้อนเหมือนลูกหมา

 

"ถอยออกไปเลย" ฉันรีบผลักน้องออกเพราะตัวเต็มไปด้วยเชื้อโรคจากโรงพยาบาล "มาอ้อนแบบนี้มีอะไร?"

 

"แหะๆ...รู้ทันด้วย" ยัยแนมเกาหัวอย่างเก้อๆ ส่วนฉันก็ทำได้แค่กลอกตา...ฉันใช้ชีวิตอยู่กับยัยแนมมาตั้งกี่ปีทำไมถึงจะไม่รู้ว่ามันเป็นคนแบบไหน "แนมจะขอเลื่อนวันไปทะเลน่ะ ไม่ไปวันเสาร์แล้ว พอดียัยน้ำผึ้งมันมีนัด"

 

"แล้วจะไปวันไหน?" ช่วงนี้ยัยแนมปิดเทอมย่อยฉันเลยไม่ค่อยซีเรียสเท่าไหร่ ห่วงก็แต่ความปลอดภัยของมันอย่างเดียวเท่านั้นแหละ

 

"วันนี้!"

 

"หา?! เร็วไปไหมเนี่ย" ฉันผงะไปนิด "...แล้วจะออกกันกี่โมง นี่มันเย็นแล้วนะ"

 

"ตอนนี้..." ยัยแนมพูดไม่ทันจบประโยคเสียงแตรรถยนต์ก็ดังขึ้นตรงประตูรั้ว "มาพอดีเลย! แล้วเจอกันมะรืนนี้นะพี่นีน!"

 

พูดจบยัยแนมก็กระโดดเข้ามาหอมแก้มฉันโดยไม่ทันตั้งตัว เสร็จแล้วมันก็ผลุบหายเข้าไปเอากระเป๋าเป้ในบ้าน ตั้งท่าจะวิ่งออกไปหาเพื่อนแต่ฉันได้สติคว้าตัวมันเข้ามาใกล้ซะก่อน

 

"ดูแลตัวเองดีๆ นะ!" ฉันกำชับเสียงเข้ม "โทรมารายงานตัวกับพี่บ่อยๆ ด้วยเข้าใจไหม"

 

"รับทราบค่ะ!" มันทำท่าตะเบ๊ะเหมือนทหารก่อนจะเปิดประตูเล็กวิ่งออกไปขึ้นรถที่ด้านนอก

 

ฉันรอจนรถคันนั้นลับตาไปจึงเดินมาล็อคประตูอีกรอบ พอบ้านตกอยู่ในความเงียบก็ต้องยอมรับเลยว่าอดคิดถึงสองอาหลานนั่นไม่ได้ ป่านนี้เก็ทไปรับกุ๊กไก่หรือยังนะ...ฉันไม่ค่อยแน่ใจเลยว่าเขาจะสามารถดูแลหลานได้ในสภาพแบบนั้น

 

คิดฟุ้งซ่านไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา! ครั้นจะโทรไปถามก็ไม่อยากเสวนากับผู้ชายที่ทำงอนเป็นเด็กสามขวบสักเท่าไหร่ เลยตัดสินใจผ่อนคลายอารมณ์ของตัวเองโดยการทำสิ่งที่รักนั่นคือการพอกหน้าและนอนดูหนังจีนกำลังภายใน

 

ฉันหอบสังขารกึ่งซอมบี้ของตัวเองขึ้นมาบนบ้าน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อกล้ามย้วยๆ สีเขียวกับกางเกงขาสั้นสีดำ สวมคาดผมอาบน้ำสีชมพูแปร๋น มัดผมเป็นจุกไว้กลางหัวเรียบร้อยแล้วจึงหยิบขวดทานาคาอิมพอร์ตจากพม่าที่ฉันขอแบ่งซื้อจากพี่เจ้ยลงมายังห้องครัว ปกติในตู้เย็นบ้านฉันจะว่างเปล่าเพราะเราพี่น้องไม่มีใครทำอาหารได้เลย แต่วันนี้มันกลับเต็มไปด้วยของกินซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าคงเป็นธีที่ซื้อเข้ามาตุนไว้ให้ยัยแนม ฉันเลือกหยิบแค่น้ำผึ้งออกมาเทผสมทานาคาแล้วป้ายไปทั่วใบหน้าอย่างมีความสุข

 

เมื่อพอกหน้าเสร็จก็เดินออกมาเปิดกระบี่เย้ยยุทธจักรซึ่งดูค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืนต่อ แล้วนอนเอนหลังดูหนังอย่างมีความสุข

 

อาาา...นี่แหละสวรรค์ของฉัน!

 

-------

 

ครืนนน ครืนนน... เปรี้ยง!

 

ฉันสะดุ้งโหยงลุกพรวดขึ้นจากโซฟาเพราะตกใจเสียงฟ้าร้อง ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ หนังจีนกำลังภายในซึ่งฉายอยู่ในโทรทัศน์ก็เป็นฉากต่อสู้กันพอดี

 

เมื่อเหลือสายตาไปมองนาฬิกาก็เห็นว่าเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว ช่วงนี้ฉันได้ยินข่าวว่ามีพายุเข้าประเทศไทยอากาศเลยแปรปรวน...แล้วป่านนี้กุ๊กไก่จะเป็นยังไงบ้างเนี่ย ตกใจกลัวเสียงฟ้าร้องไหม เก็ทจะเข้าไปดูหลานหรือเปล่า

 

พอคิดได้แบบนั้นฉันจึงคว้าโทรศัพท์มากดต่อสายไปยังเบอร์ที่มีมาห้าหกปีแต่ไม่เคยกดโทรออกเลยสักครั้ง รออยู่พักใหญ่ก็มีคนกดรับ

 

(สวัสดีค่ะ...) เสียงของผู้หญิงพร้อมกับเสียงเด็กร้องไห้แบบไม่หยุดหายใจที่ดังลอดออกมาทำเอาฉันต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

 

"นี่เบอร์เก็ทหรือเปล่าคะ?" ฉันถามเผื่อไว้เพราะคิดว่าตัวเองอาจโทรผิด

 

(ใช่ค่ะๆ! ...หยุดร้องนะลูก) พอเธอตอบแบบนั้นฉันก็ชักใจไม่ดีเพราะรู้แน่แล้วว่าเสียงร้องไห้นั่นเป็นของกุ๊กไก่แน่นอน...เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย

 

"ขอคุยกับเก็ทหน่อยค่ะ"

 

(คุณเก็ทไม่อยู่ค่ะ คุณเขาลืมโทรศัพท์เอาไว้ในห้องก็เลยรับแทน ดิฉันเป็นแม่บ้าน...มาทำความสะอาดตอนเย็นแต่ลืมของไว้เลยกลับมาเอา เปิดประตูเข้ามาก็เจอเด็กนั่งร้องไห้แล้วค่ะ)

 

"..." ฉันชะงักไปเมื่อรู้ว่าเก็ทไม่อยู่ที่ห้อง "แล้วเขาไปไหนทราบไหมคะ..."

 

(คงออกไปเที่ยวตามปกตินั่นแหละค่ะ...หยุดร้องเถอะหนูเดี๋ยวหายใจไม่ออกนะ!) ประโยคแรกแม่บ้านบอกฉันแต่ประโยคหลังคงบอกกุ๊กไก่ที่เสียงร้องไห้ยังดังลอดเข้ามาในสายไม่มีตก

 

ฉันรู้สึกเหมือนเชือกที่รัดสติตัวเองไว้ขาดผลึงทันที...

 

ดึงสติด่วนนีรา...

 

แค่ไอ้หมอบ้านั่นมันทิ้งหลานไว้แล้วเสนอหน้าออกไปไหนก็ไม่รู้เองนะนีรา...อย่าตบะแตกบอกตัวเองไว้!

 

โอ๊ยยย! อย่าให้เจอนะไอ้หมาเก็ท... ฉันเล่นงานเขาหนักแน่!

 

"ช่วยดูเด็กสักครู่นะคะ ฉันกำลังจะไปรับ" ฉันคว้าคีย์การ์ดคอนโดที่วางบนโต๊ะตรงหน้า หันรีหันขวางจะคว้ากุญแจรถบ้าง แต่เวลาสำคัญแบบนี้ฉันดันลืมว่าตัวเองวางไว้ตรงไหน

 

ออด ออด ออด...

 

เสียงออดซึ่งดังขึ้นจากประตูรั้วหน้าบ้านทำให้ฉันต้องรีบพุ่งตัวออกไปเปิดประตูแล้วพบว่าคนที่มากดออดยามวิกาลแบบนี้คือธีแฟนของยัยแนม เขายังอยู่ในชุดทำงานแถมหน้าตายังดูอิดโรยด้วย...ไหนยัยแนมบอกว่าธีไปต่างประเทศไง

 

"ผมมาหาแนมครับ แนม..." เขาอ้าปากพูดยังไม่ทันจบประโยคฉันก็รีบเบรคไว้ก่อน

 

"พาฉันไปคอนโดไอ้บ้าเก็ทที! ยัยแนมเดี๋ยวค่อยว่ากัน ฉันรีบ!" ฉันพูดแทบไม่หยุดหายใจ จะแทรกตัวออกไปขึ้นรถของเขาแต่นึกขึ้นมาได้ซะก่อนว่าเก็ทสนิทกับจีพี่ชายของธีมาก อาจเป็นไปได้ว่าสองคนนั้นจะไปด้วยกัน "หาให้หน่อยสิว่าไอ้บ้านั่นไปมุดหัวอยู่ที่ไหน! ไปเที่ยวแล้วยังเสนอหน้าทิ้งหลานกับโทรศัพท์ไว้ที่ห้องอีก!"

 

ตอนนี้ฉันอยากเอามีดผ่าตัดกรีดท้องเขาแล้วลากไส้ออกมากระทืบด้วยรองเท้าส้นสูงมาก!

 

"ครับ?..." ธีทำหน้าแปลกใจขึ้นมานิด แต่ก็ฉลาดพอจะเข้าใจที่ฉันพล่ามาทั้งหมด "เดี๋ยวผมหาให้...พี่นีนจะไปหาเฮียเก็ทใช่ไหม"

 

"ใช่!" ฉันตอบเสียงกระแทก

 

"เข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวผมหาให้ว่าเขาไปไหน ส่วนพี่..." ธีกระพริบตามองฉันแล้วถอนหายใจ "ถ้าจะออกนอกบ้านช่วยไปล้างอะไรที่พอกอยู่เต็มหน้าออกด้วยครับ เดี๋ยวคนจะนึกว่าแม่ทัพพม่ามาบุก!"

--------------------------

Loading100%

แจ็คพ็อตแตกล๊าววว=_=

ฟ้าร้อง ฟ้าแล่บแปลบปลาบ

อานีนคิดถึงกุ๊กไก่กะทันหัน555

เป็นเรื่องแล้วหมอเก็ท=..=

แฮชแท็ก หมอเก็ทผู้ชายไร่แห้ว’ 555

มารัวทุกวันเลยช่วยนี้ ว๊างว่าง

 

#คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า

รักนะชุ้บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

15,179 ความคิดเห็น

  1. #13091 ying21346 (@ying21346) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 03:53
    แม่ทัพพม่าบุก!?!
    ประโยคนี้หนูลั่นค่ะ
    #13091
    0
  2. #5347 Bow Malinee Jang (@19870722) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 22:34
    หายนะ ชัดๆ
    #5347
    0
  3. #4881 Num15092 (@Num15092) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 13:02
    ไม่ชอบ..ตรงที่เก็ท ชักช้ามากกก
    #4881
    0
  4. #4675 ซึล-กี (@namtantaste) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 09:44
    แอบฮาตอนท้ายนะ แม่ทัพพม่าบุก ศึกรักนี้ใครจะพ่ายกันน๊าาา
    #4675
    0
  5. #4510 Peach-papichaya (@peachohmygot) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 17:33
    แม่ทัพพม่าบุก5555
    #4510
    0
  6. #3657 Mathaporn Thimthongkun (@samelukitarin11) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 21:55
    เชรดดดด!! งานเข้าแล้วหมอเก็ท เจอแม่ทัพพม่าบุกแน่ 5555
    #หมอเก็ทผู้ชายไร่แห้ว
    #3657
    0
  7. #3337 paewoil (@paewoil) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 18:58
    เจอหลายกระทงเลย
    #3337
    0
  8. #3310 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 14:44
    หมอเก็ทตายแน่
    #3310
    0
  9. #3284 มายอีฟ. (@evening731) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 07:01
    คิดถึงพี่ธี เก็ทโดนแม่ทัพพม่าบุกแน่ๆ
    #3284
    0
  10. #3219 Cheeryblue (@Cheeryblue) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 13:10
    "แม่ทัพพม่าบุก" จะฮาไปไหน คิดได้ไง  ขำๆๆๆๆ
    #3219
    0
  11. #3197 Little (@peypey) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 09:23
    งานเข่ากับเป็นแทบ
    #3197
    0
  12. #3136 † FuNe ~ Real † (@dekdn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 00:42
    งานเข้าทั้งเก็ททั้งแนมแล้วล่ะงานนี้ 55555
    #3136
    0
  13. #3130 ฮัฟเฟิลพัฟ (@infinityzzz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 00:07
    งานเข้าแล้วเก็ทเอ้ยยยย 555
    #3130
    0
  14. #3123 KnitMaker (@jeeka) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 23:38
    555หัวเราะจนสำลัก พี่ธีกำลังพาแม่ทัพพม่าไปบุกแล้ว อาเก็ทกลับมาด่วน
    #3123
    0
  15. #3119 NATURERY (@NATURERY) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 23:26
    ไม่ต้องอ่านหนังสือสอบพรุ่งนี้มันแล้วววว ติดหมอเก็ทอย่างแรงงงง 5555
    #3119
    0
  16. #3105 mmnaw (@mmnaw) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 23:06
    พี่ธีเอาฮา55555
    #3105
    0
  17. #3091 SONSONB (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 22:32
    5555

    หมอนีนต้องขอบคุณธีนะ ที่บอกทัน ไม่งั้น ไม่อยากจะคิด 555

    ปกติก็ไม่มีความดีอะไรให้มอง แล้วนี่ยังจะทิ้งหลานไปเที่ยวอีก จะได้หมอนีนเป็นแฟนมั้ยละงานนนี้
    #3091
    0
  18. #3075 rena may (@maymikixoxo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 21:48
    555555555 แม่ทัพพม่ามาบุก
    #3075
    0
  19. #3061 Panida Yaithaisong (@snooker0410) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 21:21
    555555 พี่ธีคะ เดี๋ยวรู้ว่าแฟนหนีเที่ยวก็คงได้เป็นพม่าบุกจริงๆหรอกค่ะ โถ่ๆ หมาเก็ท ยังไม่ทันไร เป็นเจ้าของไร่แห้วซะละ ยินดีด้วย
    #3061
    0
  20. #3051 เพลิน เพลิน (@gingie19) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 20:58
    ฮาแรงมากกกก ตรงแม่ทัพพม่ามาบุก !!! ตึ่งโป๊ะ 5555
    #3051
    0
  21. #3040 ฟอแฟน นารูโตะ (@noomnim5683) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 20:33
    แม่พัพพม่าพร้อมบุก
    #3040
    0
  22. #3038 tueybai_love (@narapornss) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 20:19
    โอ็ยขำมากอ่ะชลธี เดี๋ยวคนนึกว่าพม่าบุก5555555
    #3038
    0
  23. #3036 หนูน้อย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 20:18
    กรี๊ดดดดด ดีใจคิดถึงกุ๊กไก่ด้วยคน

    เราก็ว๊างว่างงงงงงงงงงจ๊ะไรท์(แถม)^^
    #3036
    0
  24. #3032 nunui_nabee (@nunui_nabee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 20:10
    555 งามไส้ละงานนี้ เก็ทเอ้ย! โชคดีนะลูกกกกกก~
    #3032
    0
  25. #3030 Book_story_sky (@Book_story_sky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 20:04
    แม่ทัพพม่า55555
    #3030
    0