[ OS/SF Fairy tail ] IN THE NAME OF LOVE

ตอนที่ 1 : Someone You Loved - Natsu x Lucy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    16 มิ.ย. 63

3 ปี
3 ปีแล้วที่เราคบกันมา ความรักของฉันกับนัตสึเป็นเหมือนกับดอกทานตะวัน นั่นคือความรักที่บริสุทธิ์และมั่นคง เหมือนกับที่ดอกทานตะวันจะเฝ้ามองดวงอาทิตย์อยู่เสมอ และแน่นอนว่าคนที่เป็นดอกทานตะวันน่ะ คือฉันเอง เพราะนัตสึเปรียบเหมือนดวงอาทิตย์ที่คอยส่องสว่าง เป็นพลังให้กับทุกคน นัตสึเป็นคนที่รักเพื่อนพ้อง ทุกคนรู้เรื่องนี้ดี แต่พักหลังมานี้ ดวงอาทิตย์ของฉันเริ่มเปลี่ยนไปซะแล้วสิ
ย้อนไปเมื่ออาทิตย์ก่อน
"นัตสึ ทำไมยังไม่ลุกไปอาบน้ำอีก สายแล้วนะ" ฉันที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จกำลังยืนเขี่ยเจ้าก้อนสีชมพูที่ม้วนอยู่ในผ้าห่มอย่างไม่มีทีท่าว่าจะตื่น
"อือออลูซี่ อีกห้านาทีไม่ได้หรอ เนอะแฮปปี้ ยังง่วงอยู่เลย" นัตสึงัวเงียตอบกลับมา
"นับหนึ่ง"
"......"
"นับสอง"
"......"
"อย่าให้ต้องนับสามนะนัตสึ"
"ก็ได้ๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละครับคุณแม่" ใครอยากจะให้เจ้าหล่อนนับสามกันล่ะ เมื่อคราวที่แล้วที่ผมไม่ยอมตื่นแบบนี้เล่นหนีไปทำภารกิจคนเดียว พ่อหัวใจจะวาย
"ใครแม่นายยะ!!" พูดไม่พอปาหมอนใส่ผมที่กำลังจะเดินไปอาบน้ำอีก ดีนะที่รับทันน่ะ!
"ไม่ใช่แม่ฉันซักหน่อย หมายถึงแม่ของลูกเราต่างหาก"
ผมพูดจบก็รีบเผ่นเข้าห้องน้ำไปเลยครับ ขืนยังอยู่มีหวังโดนลูซี่คิกแหงมๆ ยัยนี่เขินเหมือนคนปกติเขาที่ไหน
"นัตสึ!!! ออกมานายโดนแน่!!!" ไปเอาคำพูดแบบนี้มาจากไหนกันนะไอมังกรบ้า นัตสึบ้าที่สุดเลย!
ณ กิลด์ แฟรี่เทล
"โฮ้ย ไอนัตสึมันไม่เบาเลยโว้ย" มาคาโอแซว
"หวานกันจนมดขึ้นกิลด์หมดแล้วนั่น" วาคาบะเสริม
ทุกคนสงสัยใช่ไหมคะว่าตาลุงพวกนี้แซวอะไรกัน ก็นัตสึน่ะสิ เดินจับมือฉันมาตั้งแต่ออกจากบ้าน พอฉันจะชักมือออกหมอนั่นก็ไม่ยอม
"ก็คนเขารักกันอ่ะลุ้งง" นัตสึตะโกนตอบเสียงดัง จึงโดนฉันตีไปที่แขนดังป๊าบ
"ไปดูภารกิจกันได้แล้วน่า" ฉันว่าพลางดึงนัตสึไปที่บอร์ดภารกิจ แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวผมสั้นสีเงิน ที่นั่งร้องไห้อยู่ที่เคาท์เตอร์บาร์ ฉันกำลังจะเดินเข้าไปหาเธอแต่นัตสึไวกว่า เขารีบ ปล่อยมือฉัน แล้ววิ่งเข้าไปหาหญิงสาวคนนั้นด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันบ้าง เพราะแยกตัวมานั่งอยู่ที่โต๊ะประจำตั้งแต่นัตสึวิ่งไปหาเธอ แต่ภาพที่เธอกอดเขานี่สิที่ทำฉันใจกระตุก แต่จะไปคิดอะไรมากเล่า พวกเขาเป็นเพื่อนกันนี่นา หลังจากนั้นฉันก็เลือกที่จะหนีภาพตรงหน้า
'บางทีไปหาภารกิจเล็กๆน้อยๆทำ ก็น่าจะทำให้อารมณ์พวกนี้หายไปได้' ฉันคิดในใจพลางไปเลือกภารกิจที่คิดว่าตัวเองพอจะทำได้ ในที่สุดก็ได้มาใบนึงล่ะนะ พอฉันจะเดินไปที่เคาท์เตอร์บาร์ นัตสึกับลิซาน่าก็หายไปแล้ว...
ภาระกิจที่ฉันเลือกอยู่ไม่ไกลจากแมกโนเลียเท่าไหร่ ใช้เวลาเดินทางหนึ่งชั่วโมงก็ถึง ส่วนภารกิจนี่น่ะ ก็แค่ตามหาเจ้าแมวที่หายไปจากบ้านของคุณยายคนหนึ่งเท่านั้น แต่ใครจะไปรู้ว่ามันคือกับดัก
เมื่อมาถึงบ้านของผู้ว่าจ้าง ฉันก็นั่งคุยกับคุณยายเรื่องลักษณะของแมวอยู่พักหนึ่ง คุณยายบอกว่ามันวิ่งหนีเข้าไปไหนป่าเพราะตกใจอะไรซักอย่าง คุณยายวิ่งตามไม่ทันมันก็หายไปซะแล้ว จากนั้นฉันจึงเดินทางเข้าไปในป่า
     'ทำไมมันถึงมืดขนาดนี้นะ นี่มันกลางวันแท้เลยๆ' เธอคิดพลางเดินลึกเข้าไปในป่าเรื่อยๆ ตัดภาพมาที่คุณยายกำลังนั่งยิ้มอย่างน่ากลัว "ในที่สุดเดือนนี้ข้าก็หาเครื่องสังเวยให้ป่ามรณะได้แล้ว ขอบใจเจ้ามากนะเจ้าดำ" "เมี้ยวววว"

      เมื่อเธอเดินมาไกลมากแล้วไม่มีทีท่าว่าจะเจอเจ้าแมว แต่ทางข้างหน้ามีหน้าผาสูงชันอยู่เธอจึงคิดที่จะไปนั่งสงบจิตใจแทน แต่แล้วไม่นานก็มีเถาวัลย์มากมายพุ่งเข้ามาที่ตัวเธอ ทำให้เธอได้แต่หลบหลีกเพราะตั้งรับการโจมตีไม่ทัน 

"นี่มันอะไรกัน" ตอนนี้เธอคิดถึงแต่เพียงคนคนเดียวเท่านั้น แต่คิดไปตอนนี้จะไปมีประโยชน์อะไร เธอต้องสู้ คิดได้ดังนั้นจึงเรียกทอรัสกับโลกิออกมา โลกิใช้เรกูลัสอิมแพค แล้วเถาวัลย์พวกนั้นก็หายไป เธอจึงรีบเดินทางกลับแมกโนเลีย

กลับไปที่ห้องของเธอ แต่ยังไม่ทันจะได้เปิดประตูก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งเข้า "นัตสึ ฉันคิดถึงนาย" เสียงลิซาน่า...

"อย่าทำแบบนี้ลิซาน่า เธอควรจะกลับไปคุยกับบิ๊กสโลว์ให้รู้เรื่อง" 

"ตลอดเวลาที่คบกับบิ๊กสโลว์มันทำให้ฉันรู้ว่าฉันลืมนายไม่ได้นัตสึ ได้โปรด ฮึก"

'อะไรกัน นี่มันห้องของเธอนะ พวกนั้นทำอะไรกัน แล้วทำไม...'

ฉันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก่อนที่จะไปที่กิลด์อีกครั้ง ไม่อยากจะรับรู้อะไรไปมากกว่านี้ เธอจะไปที่ไหนได้ นั่นห้องของเธอแท้ๆนะนัตสึ ห้องของเรา 

"ลูซี่ เธอเป็นอะไรไป" เขาคนนั้นถามด้วยความเป็นห่วง เกรย์ ฟูลบาสเตอร์

"เปล่าน่า ฉันแค่หิวข้าวก็เท่านั้น" ฉันโกหกออกไปคำโต

"งั้นไปหาอะไรกินมั้ย ขืนปล่อยให้เธอหิวไปมากกว่านี้เดี๋ยวหน้าเธอจะเหี่ยวไปใหญ่ 5555555" เกรย์พูดพลางขำไปด้วย 

"หนอยเกรย์ นายว่าฉันหน้าแก่เรอะ!" ฉันเตรียมที่จะเข้าไปตีเขาเต็มที่แต่ก็โดนเขาดันหัวไว้ก่อน ทำอะไรหมอนั่นไม่ได้เลย ฮึ่ย! ฉันจึงเดินออกมาจากกิลด์ด้วยท่าทางงอนๆแล้วบอกกับเขาว่า "ข้อหาที่ทำฉันอารมณ์บูด นายเลี้ยงเลยนะยะ!!" 

"ตามบัญชาครับนายหญิง" พูดบ้าอะไรของตานั่น

"เสื้อผ้าย่ะ!!!" 

"เห้ย หายไปตอนไหนเนี่ย"

ยังไม่ทันก้าวขาออกจากกิลด์ ก็เจอเข้าอีกแล้ว 

"คุณพ่อคะ คุณแม่ไม่เห็นคุณลูกเลย แฮปปี้ไปไหนทั้งวัน" เธอพูดพร้อมควงแขนนัตสึเดินเข้ามาในกิลด์ อะไรกัน เธองงไปหมดแล้ว นัตสึคบกับเธออยู่ แล้วทำไมถึงได้ทำแบบนี้ 

"ปล่อยก่อนลิซาน่า" เขาคงจะเห็นเธอถึงได้พูดแบบนั้น 

ฉันจึงรีบเดินหนีไปให้ไกล ไม่ชอบเลย ไม่อยากจะมีความรู้สึกไม่ดีเกิดกับพวกพ้องของตัวเอง แต่น้ำตามันก็พาลจะไหลอยู่เรื่อย เธอเหมือนคนขี้แพ้ ที่ทำได้แค่หนี หนีความจริง ว่านัตสึเคยรักลิซาน่ามากแค่ไหน หนีความจริงถึงสัญญาวัยเด็กของเขาที่ว่าโตขึ้นจะแต่งงานกัน หรือที่จริงแล้วเธอเป็นแค่คนคั่นเวลากัน นัตสึอาจไม่ได้รักเธอตั้งแต่แรก ไม่รู้ว่าหนีมาไกลแค่ไหน แต่ตอนนี้ท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนสีเข้าสู่ยามค่ำคืน แต่นัตสึไม่ได้อยู่ที่ตรงนี้ข้างๆเธอ เขาอยู่ข้างๆผู้หญิงอีกคนหนึ่ง บางทีความรักของเธออาจจะจบเพียงเท่านี้ เขาจะไม่ใช่ดวงอาทิตย์ของดอกทานตะวันแบบเธออีกต่อไป ต่อไปนี้ฉันคงเป็นแค่คนที่นายเคยรักสินะนัตสึ ฉันจะเป็นคนถอยออกมาเอง

            ---------------------------------

เป็นยังไงกันบ้างคะทุกคน แง ก็จบไปแล้วนะคะสำหรับตอนแรก สนุกหรือไม่สนุกมีตรงไหนที่อยากให้แก้ไขคอมเม้นไว้ได้เลยค่ะ ไรต์จะนำไปปรับปรุงแน่นอน Y^Y 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #1 nijiya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 11:59

    น้องงงงงT¤Tโฮ่~~
    //อินจัดคะ
    #1
    1
    • #1-1 someonena_(จากตอนที่ 1)
      15 มิถุนายน 2563 / 17:50
      ตอนนี้ลูซี่น่าสงสารมากค่ะ เราแต่งไปยังสงสารน้องเลย แต่ตอนต่อไปนี่แสนซนเลยค่ะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ เป็นกำลังใจให้เรามากๆเลย ตอนต่อไปไม่เศร้าแล้วค่ะ 💖
      #1-1