[Fic Reborn]เกิดใหม่ที่โลกรีบอร์น

ตอนที่ 8 : พระเจ้ารังแกฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 ม.ค. 63

'โว้ยยมาเฟียผลิตน้ำดื่มบ้านพ่อแกซิโว้ย!!!'


 

"เอ๊ะอ่าวไม่ใช่เหรอ?"ฉันนี่ถึงกับทำหน้าสงสัยขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่ๆก็โดนโมริด่าฟรี


 

"ฮ่าๆฮานะจังละก็อย่ามาเล่นตลกกับพ่อจ๋าซิถึงแม้ธรุกิจเบื้องหน้าเราจะผลิตน้ำดื่มตราอวาก็เถอะนะ"


 

'เอ้าดันถูกอีก!'


 

"ก็บอกแล้ว"ฉันตอบโมริไปที่ทำเสียงตกใจแบบสุดขีดก่อนที่จะหันไปมองหน้าพ่อผู้ให้กำเนิดตัวเองที่ยืนหัวเราะแห้งส่งมาให้


 

"แต่ก็ช่างเถอะหนูจะขึ้นเป็นผู้สืบทอดค่ะ"ฉันป่าวประกาศลั่นขึ้นมาตรงหน้าผู้เป็นพ่อของตัวเองก่อนที่จะหันมามองรท่านรุ่นเก้าที่นั่งยิ้มอยุ่ข้างหลัง


 

"ฮืออในที่สุด..ฮึก..ลูกฮึก..ก็ๆได้ขึ้นเป็นผู้สืบทอดแล้ว.ฮึกๆ"ฉันหันมามองพ่อตัวเองที่ร้องให้อกมาด้วยความตื้นตันที่ลูกสาวของตัวเองนั้นยอมรับเป็นผู้สืบทอด


 

"ว่าแต่คุณปู่คะมาเฟียเนี่ยเป็นยังไงและมันคืออะไรเหรอคะ?"


 

ฉันหันมาทำหน้าเป็นสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่พวกพ่อพูดถึงแม้จะรู้ดีว่ามันอะไรแต่ขอเนียนแอ๊บเป็นเด็กทำหน้าว่าไม่เข้าใจไปก่อนก็แล้วกัน


 

"เอ๊ะ.แล้วที่ลูกพูดขึ้นมาก่อนหน้านี้ละ?"


 

พ่อสุดที่รักที่บีบน้ำตาด้วยความปรื้มปริติก็หันมามองลูกสาวตัวเองที่พูดขึ้นมาแบบนั้น


 

"เอ้าก็พ่อบอกว่าทำขายน้ำอะไรนี่คะหนูก็เลยตอบตกลงไปเพราะอยากลองผลิตน้ำค่ะ"


 

ฉันพูดขึ้นมาพร้อมกับส่งรอยยิ้มที่แสนซื่อสมวัยตัวเองส่งไปให้พ่อตัวเองที่นั่งทรุดน้ำตาตกในไปเรียบร้อยแล้ว


 

"งั้นเรื่องผู้สืบทอดเอาไว้ที่หลังก็แล้วกันนะวันนี้เธอคงจะเหนื่อยมากแล้วละซิเพราะงันนอนพักที่นี่เถอะ"


 

ฉันหันมามองโนโน่ที่พูโขึ้นมาพร้อมกับยกมือมาลูบหัวฉันอย่างอบอุ่น


 

"ตะ..แต่ว่ามัน"


 

มิสึกิที่นั่งน้ำตาตกในเมื่อได้ยินในสิ่งที่รุ่นที่9พูดก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาพร้อมเตรียมค้านเพราะกลัวลูกสาวสุดที่รักจะไปป่วนอะไรเข้า


 

"ได้จริงเหรอคะงั้นหนูจะพักที่นี่คะขอบคุณนะคะปู่หนูรักปู่ที่สุดเลย"


 

ฉันยิ้มร่าพร้อมกับเดินไปกอดโนโน่ที่พูดขึ้นมาก่อนที่จะแอบยกยิ้มสมน้ำหน้าใส่พ่อตัวเองที่นั่งอยู่ด้านล่างพร้อมกับลูกศรที่ปักกลางใจ


 

"ฮืออฮานะจังไม่อยากนอนกับปะป๋าเหรอ"


 

มิสึกิที่ได้ยินดังนั้นก็คร่ำครวญขึ้นมาทันทีก็เขาไม่ได้เจอหน้าลูกสาวที่รักมาตั้งนาน


 

"ไม่คะ"


 

และแน่นอนว่านั่นคือคำตอบที่ดังอกมาจากเด็กน้อยที่กอดกับโนโน่อยู่


 

ฉึก


 

เสียงลูกศรดอกที่2ปักขึ้นมากลางใจมิสึกิทันทีก่อนที่เขาจะงอแงเป็นเด็กติดแม่แต่นี่เป็นพ่อติดลูกนี่ซิ


 

'สงสัยคืนนี้ต้องนอนภาพของฮานะจังอีกแล้วซิเนี่ย'


 

มิสึกิคิดในใจพร้อมกับทำท่าทางสะอื้น


 

"งั้นเจ้าไปพักเถอะเดี๋ยวคนพาไปที่นะ"


 

โนโน่พูโขึ้นมาพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบหัวเด็กน้อยที่กอดเขาอยู่


 

"ค่ะ!"


 

ฉันเองก็ยิ้มรับอย่าดีใจเลยทีเดียวแหม่นอนในปราสาทวงโกเล่เลยนะฮี่ๆ


 

เช้าวันต่อมา


 

"เรียกหนูมามีอะไรเหรอคะ"


 

ฉันที่ตอนนี้ถูกเรียกตัวโดยปะป๋าของตัวเองเรียกตัวมา


 

"คือว่า..ฮานะจังฮืออมีเสียงเกินครึ่งที่ไม่ยอมรับลูกอ่าาฮึก..ปะป๋าขอโทษน๊าาที่้ชวยอะไรไม่ได้เลยแงงง"


 

มิสึกิรีบพุ่งเข้ามากอดฮานะลูกตัวเองทันทีเพราะเมื่อวานในที่ประชุมพวกแฟมิรี่อนื่ๆต่างไม่ยอมรับฮานะที่ยังเป็นเด็กที่ไม่รู้อะไรเลยต่อโลกใบนี้(ถึงแม้จะรู้ก็เถอะ)ให้ขึ้นมาเป็นบอสของอวาเทียร์แฟมิลี่


 

"เพิ่งรู้เหรอว่าไม่มีประโยชน์"


 

ฉันพูดบ่นอุบอิบตั้งใจให้คุณพ่อบังเกิดกล้าวของตัวเองให้ได้ยิน


 

"แงฮานะจังใจร้ายยง่าา"


 

มิสึกิเองก็ร้องไห้ฟูมฟายขึ้นมาทันทีโดยไม่อายสายตาชาวบ้านที่มองอยู่แล้ว


 

"เอาละมิสึกิเราว่ารีบเข้าเรื่องเถอะ"


 

หนึ่งในชายที่สวมชุดสูทเดินมายืนข้างๆพ่อของฉันที่ร้องไห้เป็นเด็กๆ


 

"อะ.อือ"


 

มึสิกิเองเมื่อได้ยินผู้พิทักษ์ของตัวเองเดินมาเตือนสติก็เลิกร้องไห้ทันที


 

'พ่อเธอเนี่ยมีสวิตซ์เปิดปิดท่อน้ำตารึไง'


 


 

"ก็ไม่รู้ซิ"


 

ฉันตอบโมริที่พูดขึ้นมา


 

"ว่าแต่ตื่นแล้วเหรอ"


 

ฉันถามโมริขึ้นมา


 

'อ่าเมื่อได้ยินเสียงพ่อแกร้องนั่นแหละ'


 

"พ่อฉันกับพ่อเธอก็คนเดียวกันไหมยะ"


 

'อ้่นั่นสินะลืมไปเลย'


 

ยั่ยบ้ามีลูกที่ไหนเขาลูกพ่อตัวเองไม่เนี่ย!


 

ฉันคิดใยใจตัวเองจริงๆก็รู้แหละว่าโมริมันคงจะรู้แต่ก็ช่างมันคิดเรื่องนี้แล้วปวดหัวหยิมหนมมากินเลย


 

"ฮานะพวกพ่อประชุมกันแล้วว่าจะให้ลูกไปอยู่ที่ปราสาทวาเรียเป็นเวลา1เดือนถ้าลูกรอดออกมาได้โดยไร้รอยขีกข่วนพวกเขาก็จะยอมรับลูกเป็นผู้สืบทอด"


 

กึก!


 

เสียงขนมล่วงหล่นลงบนพื้นทันทีเมื่อด้วยความตกใจดวงตาเล็กๆเบิดกว้างขึ้นทันที


 

"วะ..ว่ายังไงน๊าา/ว่ายังไงนะยะ!!'


 

เสียงตะโกนดังของฮานะและโมริกรี๊ดร้องขึ้นมาอย่างพร้อมใจกันทันทีถ้า3วันว่าไปอย่างนี่ตั้ง1เดือนเลยนะเว่ย!!!


 

หนึ่งเดือนในปราสาทวาเรียเลยนะ!!!


 

เพราะเจ้าทำไมถึงได้รังแกลูกช้างอย่างนี้คะ!


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #27 polytome (@polytome) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 14:51
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #27
    0