คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

146

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


146

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ส.ค. 60 / 19:30 น.
นิยาย ѹѹ ความฝันที่ไม่ใช่ความฝัน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
กราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้องทุกท่านนะคะวันนี้เค้า็ลองมาแต่งเรื่องสั้นดูอาจจะไม่สนุกหรืออะไรก็ขอโทษด้วยนะเอาเป็นว่าเรามาดูตัวละครกันเตอะนะ

              

(ชื่อเก่า)ชื่อ ด.ญ. จุฑามาศ
อายุ12
อยู่ ม.1/2
โรงเรียนวัดศรีสุทธาราม
เป็นคนที่ชอบแต่งนิยาย
(ผมเหลือง)อีกโลกหนึ่งชื่อ โคะเอะ โฮชิ 
(เสียง ดวงดาว)
(こえ(เสียง) ほし(ดวงดาว))

โอเคตัวละครเราครบแล้วงั้นไปกันเถอะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ส.ค. 60 / 19:30


(นิยายเรื่องนี้รู้สึกว่าจะมีการเผาคุณครูเกิดขึ้นแน่ๆเลย)
ณ โรงเรียนวัดศรีสุทธาราม จังหวัดสมุทรสาคร ตำบล บางหญ้าแพรก หมู่ 2 
ขณะนี้เวลา  16:30 น.ได้เวลากลับแล้วคะ (เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น)
อาคาร4 บรรไดของอาคาร
"การบ้านเยอะมากๆเลยอะเริ่มขี้เกลียดทำแล้วสิ"เสียงบ่นของเด็กนักเรียนหญิงดังขึ้นขณะเดินลงบรรไดพร้อมเพื่อนและเพื่อคนอื่นๆ
"ครูไพฑรูย์ให้การบ้านโครตเยอะเลย!!!"เสียงบ่นของเพื่อนที่เดินมาข้างคนที่หัวฟูพูด(หรือบ่นนั่นแหละ)
"วันนี้ไม่ได้ซ้อมดนตรีงั้นจุฑาเค้าขอไปเล่นบ้านนะ"หญิงสาวตัวสูงๆผอมๆไม้กระดาษพูดขึ้น
เพี๊ยะ(เสียงตบหัว)
"ไอ้ไนซ์!!!"หญิงสาวร่างเล็กอันดับที่สองของกลุ่มหันไปมองค้อนข้างหลังก่อนจะหยิบขวดที่อยู่ข้างกระเป๋าปาออกไป
"ว๊ายเว่า"เสียงของไนซ์เยาะคุณ
"ไปเหอะขนุนขี้เกียจเถียงกับ***บางตัว เชอะ"ฉันเดินลงมาพร้อมกัลลากเพื่อทั้งสามลงมาจนถึงชั้นวางรองเท้า
"นี่ปอยวันนี้ออนใช่มะขนุนด้วยใช่มะ"ฉันหันไปมองเพื่อนทั้งสาม
"อ้อเมเค้าฝากปลิ้นรูปหน่อยนะเอาพรุ่งนี้นะ..พรุ่งนี้นะ!!"ฉันหันไปเมที่ตอนนี้เดินไปที่แถวแล้ว
"โอเคส่งรูปมาด้วย"เมบอกแล้วก็เข้าไปยืนตามลำดับขนุนและปอยและฉันก็เดินมายื่นตามลำดับเตี้ยไปสูงและจากนั้นพวกเราก็เริ่มปล่อยแถวกลับบ้านกัน
หน้าโรงเรียน
"ไปซื้อหนมกินดีกว่า"ฉันเดินไปตามร้านค้าและก็หยิบจ่ายขนมไปซัก20บาทเพราะมีเงินแค่นั้นแถมวันนี้ป้าก็ไม่มารับด้วย ชิ
"ไปดีกว่า"ฉันเดินตรงไปที่รถใหญ่ที่จอดอยู่ไม่ไกล
"ไปกลับบ้านเลย"ฉันขึ้นรถและบอกให้ลุงออกรถทันทีแหงละก็วันนี้ฉันจะได้กลับไปดูการผจญภัยของซินต่อนะสิแถมยังเริ่มดูอาลาตินไปนิดเดียวเองอะ
จากนั้น
"ลุงขอบคุณคะ"ฉันกล่าวขอบคุณและก็รีบสะพายกระเป๋าเข้าบ้านทันทีและก็รีบวิ่งลงครัวหยิบเสื้อผ้าและรีบข้าห้องน้ำอาบน้ำอย่างรวดเร็ว
5 นาที(คุณอาบน้ำเสร็จ)
"ฮ้าเสร็จแล้วเรารีบไปดูซินแบคดีกว่า"ฉันพูดขึ้นและก็รีบเอาเสื้อผ้าที่กองเอาไว้เดินมาใส่ตะกร้าเสื้อผ้าและรีบหยิบกระเป็าที่โยนทิ้งไว้แล้วรีบเดินเข้าห้องลุงทันที
(พอดีเลยวันนี้ลุงไม่อยู่บ้านงั้นเสร็จหนู)ฉันคิดในใจแล้วรีบเดินมาวางกระเป๋าลงบนเตียงใหญ่(ถึงเตียงใหญ่แต่แม่งโคตาระลกเลย//คุณ)
"เองละการบ้านช่างมันก่อนตอนนี้ซินแบคสำคัญกว่า"จากนั้นฉันก็เริ่มเปิดคอมเข้าอะไรเสร็จสัพและก็ดูซินแบดจนจบซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลา
22:00น.
"เฮ้อในที่สุดก็จบแล้วงั้นเรานอนดีกว่านะส่วนการบ้านไว้ลอกสุภาแล้วกัน"จากนั้นฉันก็ลุกขึ้นมาปิดคอมและก็กลับมานอนเหมือนเดิมก่อนจะลุกมาีกครั้งเนื่องจากลืมเปิดแอร์ครับท่าน!!!
ติ๊ด(เสียงเปิดแอร์)
"โอเคงั้นนอนแหละ"จากนั้นฉันก็หลับปุ๋ยไปเลยถ้าไม่เกิดว่ามีใครเรียกข้าอะนะ
"นี่เจ้า"
"หนวกหู"
"นี่ข้าเรียกได้ยินไหม!!!!"เสียงปริศนาดังขึ้น
"!!!"
ตุ๊บ!! โครม!! (เสียงคุณตกเตียง)
"โอ้ยเจ็บๆๆ!!"ฉันเอามือลูบหัวตัวเองไปมา
"ว่าแต่เจ้าไม่เป็นไรใช่มะ"ชายหนุ่มรีบวิ่งมาดูคุณ
"ไม่เป็นกับ.."พอฉันนั้นพอเงยหน้าขึ้นมาก็ถึงกับพูดไม่ออกกันเลยเพราะว่าชายตรงหน้าคือใครทำไมหน้านั้นคุ้นๆจึงทำให้คุณนั้นนึกออกก็....ว๊ากแตกทันที
"ว๊ากกแม่จ๋าพ่อจ๋าช่วยลูกด้วย!!!!"ฉันที่เห็นหน้าราชาโซโลม่อนที่ไม่รู้ว่ามายังไงก็ว๊ากทันที
"นี่ใจเย็นหน่อยสิ"โซโลม่อนพูด
"นะ..นี่มัน..ฝะ..ฝันใช่ไหมเนี่ย!!"ฉันรีบพูดขึ้นและก็ลองหยิกแก้มตัวเองดูแบบสุดแรง
"โอ๊ยยยเจ็บอย่าบอกนะว่าไมาใช่ความฝันนะ!!!"
"งั้นลองมะเหงกของข้าเข้าไปเจ้าก็จะรู้เองว่าฝันไปรึเปล่า"ราชาโซโลม่อนดพูดแล้วก็มอบมะเหงกให้ไปหนึ่งลูก
โป๊กก
"ทำอะไรของเจ้านะ!!"ฉันรีบหันมาแยกเขียวใสโซโลม่อนทันทีก็เพราะว่าตั้งแต่เกิดข้ายังไม่เคยโดนใครเขกหัวมาก่อนเลยนะสิ!!!
"ก็เขกหัวเด็กไง"
"หุบปากไปโซโลม่อน"ฉันก็ยังไม่แยกเขี้ยวใส่โซโลม่อนอยู่ดีอะ
"หน่อยยัยเด็กแก่แดดนี่"โซโลม่อนเขกหัวคุณไปอีกรอบนึง
"อีตาแก่โซโลม่อน!!"ฉันตะโกนขึ้นมา
และจากนั้นคุณกับโซโลม่อนก็เถียงกีนยกใหญ่จนเกิดวงแหวนเวทขึ้นตรงจุดที่คุณนั้นยืนอยู่พอดี
"!!!"ฉันมองวงเวทที่อยู่ใต้เท้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองโซโลม่อนที่ตอนนี้กำลัง...
"บ้ายบาย"โซโลม่อนกำลังโบกมือบ้ายบายคุณอยู่(เนื่องจากเถียงกันอยู่เลยไม่รู้จะอธิบายยังไงก็เลยจับส่งไปเลยไว้ค่อยให้ยูนันเป็นคนอธิบายก็แล้วกัน//โซโลม่อน"
"ตาแก่!!!"ฉันตะโกนออกมาแต่แล้วภาพตรงหน้าก็หายไปเสียสนิทก่อนที่จะ..กลายเป็นท้องฟ้า
"...."ฉันก้มมองข้างล่างก่อนที่จะ..
"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!!!!"กรี๊ดออกมา
"เดี๋ยวสินี่มันอะไรกันเนี่ย!!"ฉันตะโกนออกมา
"เอ๊ะ..แล้วทำไมมือกับเท้าของฉันถึงมีโซ่อยู่ละ...ไแล้วชุดนี่มันอะไรสีผมนี่ด้วย!!"ฉันมองสำหรวจชุดตัวเองและก็ผมที่ยาวถึงบั้นท้ายสีเหลืองอะหร่าม
"เดี๋ยวนี่มันใช่เวลามาพูดถึงพวกเครื่องแต่งกายไหมเนี่ย"ฉันพูดและมองลงไปข้างล่างก็เห็นผู้คนมากมายทั้งชายหญิงและถมม้าพร้อมกับเด็ผู้ชายผมสีม่วงเข้มที่กำลังชกต่อยกันมั้ง
"ผมสีม่วงนั่นหรือว่า..ซินแบดดดด!!"ฉันตะโกนออกมาซึ่มมันเป็นช่วงเวลาที่เด็กหนุ่มเครียอกับพวกผู้ชายเสร็จพอดี
"ใครเรียกนะ"เด็กชายเงยหน้าขึ้นก็พบกับร่างของเด็กสาวที่กำลังหล่นจากฟ้าที่ตอนนี้กำลังจะถึงพื้น
'เงยหน้าขึ้นมาแล้วงั้น'
"ช่วยรับชั้นด้วยคะ"ชั้นตะโกนออกมาซึ่งมันเป็อย่างที่ตะโกนซินแบดกระโดดตามตึกเพื่อเพิ่มแรงกระโดดจากนั้นเค้าก็กระโดดมารับฉันไว้และค่อยๆวางฉันลงพื้นอย่างเบาแล้วก็มองตั้งแต่หัวลงร่าง
"ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันเอาไว้ว่าแต่ไม่ทราบว่ามองอะไรเหลอคะ"ฉันพูดออกไปหลังจากที่เห็นซินแบดนั้นจ้องอยู่นาน(แต่อย่างน้อยเราก็รอดแล้วละ....คอยดูนะเจ้าโซโลม่อนถ้าเจอกันคราวหน้าแก่ตาย//คุณ)
"เอ่อคือว่า.."
"พวกเราขอขอบคุณท่านมากนะคะ"หญิงสาวที่มากับรถม้าพูดขึ้น
"ไม่เป็นไรหรอก"ซินแบด
"ถ้าไม่รังเกียจโปรดรับสินค้าของพวกเราเป็นค่าตอบแทนนะคะ"
มีแต่ผลไม้สดๆทั้งนั้นเลยละในถังใบนี้"หยิงสาวพูดและรีบวิ่งมาหลังรถและเปิดฝาถังแต่กลับเจอ...
"ยูนัน!!!!!!"ฉันตะโกนสุดเสียงจึงทำให้ทั้งซินแบดและพวกพี่สาวตกใจนิดหน่อย
"ยะ..อย่าเปิดตามใจชอบสิครับ"ยูนันพูดขึ้น
"ลงที่มาเดียวนี้นะ!"ฉันพูดขึ้นก่อนจะเตรียมขึ้นไปดึงยูนันแต่พอดีโซ่ที่ติดไว้ที่ขามันสุดเลยก้าวไม่ถึง
"ชิ"ฉัน
"ว้ายยยยย!!"จากนั้นยูนันก็เอาฝาไปปิดอย่างเดิมและก็ตามด้วยเสียงของพวกพี่สาว
จากนั้นระหว่างทางเดินเข้าหมู่บ้าน
"ผมชื่อยูนันเป็นนักเดินทางเมื่อกี้ขอบคุณมากนะ"นายเนเด
"บลาๆๆ"ฉันพึมพัมเบาๆแบบเบาๆฉบับฉัน
"ทำไมถึงไปอยู่ในที่แบบนั้น"ซินแบดพูดและหันมามองยูนัน
"ก็เพราะว่าในถังมันทั้งแคบทั้งมืด.."ยูนัน
ส่วนฉันก็ไม่ได้ฟังที่ทั้งสองคุยเลยมัวแต่คิดกับตัวเอง
'เฮ้อให้ตายสินี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ยทำไมเราถึงมาอยู่ที่โลกนี้ได้ความฝันเหลอก็ไม่น่าใช่นะเพราะตอนที่เราโดนโซโลม่อนเขกหัวมันก็เจ็บของจริงนี่นา'
"แล้วเธอละ"เสียงซินแบดที่เรียกคุณ
'ไหนจะทรงผมนี่อีกละเสื้อผ้าด้วยไหนจะโซ่ข้อเท้ากับที่ข้อมือนี่อีกละ'
"นี่"ซิน
'โอ้ยยิ่งคิดแม่ก็ยิ่งงงโว้ยตกลงมันฝันหรืออะไรกันแน่เนี่ย'
"นี่ได้ยินไหม"ซินตะโกน
"จ๊ะ..คะ..คะมีอะไรเหลอคะ"ฉันที่ตกใจเสียงของซินแบดก็รีบหันไปทันที
"เธอนะทำไมถึงตกลงมาจากฟ้าละแถมยังจะชุดกับโซ่ที่ข้อมือและเท้า"ซินรัวคำถามมาที่ฉัน
"นี่ค่อยๆถามสิยะฉันตอบไม่ทันยะ"ฉันรีบว๊ากใส่ทันที
"เฮ้อฉันชื่อเอ่อ...อ้อฉันชื่อโคะเอะ โฮชิเรียกว่าโฮชิก็ได้นะส่วนเรื่องที่ฉันตกลงมาจากเท่านั้น..ไมารู้เหมือนกันรู้อีกที่ก็ตอนลอยอยู่ด้านบนนั่นแหละนะ"ฉันพูด
"อะนั่นไงหมู่บ้านที่ฉันอาศัยอยู่หมู่บ้านไทซอน"ซินแยดชี้นิวไปที่หมู่บ้านข้างหน้า
'เมินกันเลยรึชิ'ฉันคิดในใจก่อนวิ่งล่วงหน้าไปก่อน
'โชดดีจังเลยที่เราจำทางไปบ้านซินแบดได้อยู่แต่ว่าคงจะวิ่งเร็วมากไม่ได้ด้วยสิเดี๋ยวจะล้มหน้าคว่ำกับพอดีงั้นกระโดดไปก็แล้วกัน'จากนั้นฉันก็กระโดดตามตึกไปเรื่อยๆจนถึงบ้านของซิน
"ยังไม่เข้าไปดีกว่ารอให้เจ้าตัวมาก่อน"จากนั้นฉันก็เดินมาอยู่ตรงข้างบ้านของซินเพื่อรอซินกลับมาพร้อมยูนันจนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนไม่รู้ว่าทั้งสองนั้นเข้าบ้านไปแล้ว
'ตรงลงนี่มันเป็นความฝันใช่ไหมแต่รางสังหรบอกว่าไม่ใช่แถมยังมีรางว่าจะได้กลับมาที่นี้อีกแฮะแต่ช่างมันเถอะแล้วถ้าเกิดว่าเราได้มาที่นี่อีกละโอ๊ยงง..ว่าแต่เจ้าพวกนั้นกลับมายังละ'ฉันเดินออกมาจากข้างตึกแล้วเดินมาส่องหน้าประตูบ้านและก็เห็นทั้งสองยืนอยู่และมันเป็นโอกาศที่ดีที่จะลากยูนันออกมาเพราะยูนันยืนอยู่ไม่ไกลทางเข้าจึงทำให้ฉันนั้นค่อยๆย่องไปและเอาโซ่ที่ข้อมือคล้องคอยูนันและลากออกมานอกบ้านได้สำเร็จ
ข้างนอก
"นี่ยุนันนายรู้ไหมว่านี่เป็นความฝันหีือความจริงหรือว่าฉันเข้ามาอยู่ในอีกโลกหนึ่งกันหรือ...."ฉันรัวคำถามใส่ยูนันแต่ก็ต้องหยุดเมื่อยูนันเอานิ้วแตะปาก
"ราชาโซโลม่อนเป็นคนส่งเจ้ามาแต่อยู่ได้ไม่นานหรอกเดี๋ยวเจ้าก็ต้องกลับไปโลกของเจ้าดั่งเดิม"ยูนันพูด
"นั่นแหละ....งั้ยกลับเข้าไปข้างในเถอะ"ฉันพูดก่อนจะเดินเข้าไปข้างในบ้านของซิน
จากนั้นฉันก็เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังและมองซินแบดที่นั่งอยู่ข้างๆเตียง
'งั้นเหลอเราอยู่ได้ไม่นานสินะเราจะได้กลับไปโลกเดิมได้สินะแต่ว่า...พรุ่งนี้เราต้องไปโรงเรียนนี่นา...........ไม่อยากไปเลยแห๊ะขี้เกียจไปโรงเรียนอะ.....โอ๊ยยย'ฉันคิด
จากนั้นก็เป็นไปตามเนื้อเรื่องในอนิเมะนะจนมาถึงตอนที่ซินแบดเข้ามาที่แท้จริง(ระหว่างทางคุณนั้นเงียบตลอดทำตัวเองไม่ให้เป็นจุดสนใจมากนักซึ่งมันก็ไม่มีใครสนใจจริงนั่นแหละ)
ในดันเจี้ยน
ฌ. หน้าห้องสมบัติ
"ดูท่าว่าป่านนี้คงจะเข้ามาข้างในแล้วมั้ง"ฉันพูดถามว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ก็เพราะว่าเข้ามาก่อนใครเพื่อนเลยแถมตอนเข้ามายังไม่ได้เป็นทีาสนใจของเหล่ามังกรที่บินอยู่ด้วย
"ว่าแต่วิวของดันเจี้ยนเนี่ยขนาดในเนื้อเรื่องว่าสวยแล้วนะพอเข้ามาดูแบบเห็นกับตาคู่นี้ยิ่งสวยเข้าไปอีกแห๊ะ"ฉันพูดขึ้นและลองนึกถาพตอนที่เข้ามาในดันเจี้ยน
"อ๊ะนั่นไงมาแล้วเฮ้ซินแบดดดด!!!ฉันตะโกนเรียกซิยแบดที่อยู่หลังหินพร้อมกับ...เอ่อน่าจะดรากูลละมั้งจึงทำให้ทั้งคู่หันมามองฉันแต่ฉันเองก็ลืมไปว่ามีมังกรใหญ่อยู่แถมยังตะโกยซะเสียงดังจนทำให้มันหันมาแต่โชดดีเท้าข้าไว้เลยรอดเพราะกระโดดหลบลงไปไหนหลุมทัน
แบะจากนั้นการต่อสู้ก็เนิ่มขึ้นและแล้วทั้งสองก็ชนะและเข้าห้องสมบัติสำเร็จส่วนฉันก็เิดเข้ามาในห้องสมบัติพร้อมกับวิ่งมาก่อนใครและมายืนรอทั้งสองอยู่ที่ๆมีตะเกียงอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆแบะพอทั้งสองมาฉันก็แตะเข้าที่ตะเกียงและทำให้จินนั้นออกมาและจากนั้นของที่อยู่แถวนั้นก็กลานเป็นทองไปหมดส่วนทั้งคู่ก็สู้กันเพื่อที่ว่าใครชนะจะได้ครอบครองบาอัลและสุดท้ายซินก็เป็นคนชนะแบะได้ครอบครองบาอัล(ใช้ปะ)และจากนั่นดันเจี้ยนก็ค่อยๆหายไปแต่ก่อนที่ดันเจี้ยนจะหายไปซินแบดก็รีบวิ่งไปหยิบข้อมือที่มีรูปกระดิ่งเล็กๆอยู่สามลูกและจัดการใส่ข้อมือให้คุณเรียบร้อย(เพราเห็นคุณนั้นจ้องอยู่นาน)แต่ตอนที่ดันเจี้ยนนั้นหายไปตัวของฉันก็ค่อยๆหายไปจนซินแบดนั้นออกมาข้างนอกก็หันไปเห็นคุนพอดีแค่เสี้ยวหน้าของคุณและฉันก็ได้หายไปในที่สุดพร้อมกับสร้อยข้อมือ
ปัจจุบัน
"ยัยส้มตื่นได้แล้ว"เสียงคุณป้าที่เคารพนั้นปลุกขึ้น
"ความฝันเหลอ"ฉันลุกขึ้นมาก่อนที่จะบิดไปมา
กิ๊ก(เสียงกระดิ่ง)
"ห๊ะ"เพราะเสียวอะไรที่ข้อมือจึงทำให้ฉันนั้นรีบเอาข้อมือมาดูแบะตาก็สว่างทันทีเพราะว่าข้อมือนี้คือข้อมือที่ซิบแบดใส่ให้
"ไม่ใช่ความฝันนี่"ฉัยพึมพัมกับตัวเองเบา
"รีบลงไปแต่งตัวได้แล้ว"ป้าเรียกจึงทำให้ฉีนรีบไปหยิบเสื้อและเข้าห้องน้ำทันทีปละก็ออกมาแต่งตัวไปโรงเรียนตามปกติ
บนรถ
'ไว้เราไก้เจอกันอีกนะรางสังหรฉันบอกนะ'ฉันนึกในใจและก็เงยหน้ามองท้องฟ้า
และหลังจากวันนั้นฉันก็ใส่ข้อมือนี้ทุกวันไม่มีถอดเลยละ จบEND
ยังมีภาค2นะภาคต่อไปเราไม่กำหนดคู่นะเราให้ทุกคนเข้าเม้นเอาเองนะบ้ายบายจุ๊บ~
(ถ้างงก็บอกมานะคะถ้าพิมผิดก็ขอโทษนะคะรักทุกท่านนะแล้วก็ภ้าคหน้าเราจะจิ้นทุกคนเลยนะแต่ว่าในใจไรท์ๆอยากให้นางคู่กับโคฮามากๆเลยละเพราะว่านิสัยของนางเรายังไม่มีใครรู้ดีเลยซักอย่างแต่ใบ้ให้ว่า ยันเดเระนะแค่นี้แหละจ้าบ้ายบาย ถ้าอยากให้นางเราคู่กับใครเม้นมานะบ้าบบายค่า~~)

ผลงานทั้งหมด ของ เมาหมูหย็อง

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น