ซือเซียนดวงใจท่านแม่ทัพ

ตอนที่ 9 : วันเกิดของซือเซียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 325 ครั้ง
    27 ม.ค. 63

ร่างเล็กของซือเซียนผุดลุกขึ้นยืน พลางปัดเศษดินเศษหญ้าตามเนื้อตามตัวออกอย่างรีบร้อน ปากบางขมุบขมิบค่อนแคะไปถึงความเก่งกาจของเมื่อตอนก่อนหน้า ว่ามันหนีหายไปอยู่เสียที่ใดกันหมด


เอาโซ่มาล่ามเอาช้างมาฉุดก็หยุดไม่อยู่...เฮอะ!!! อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง


สีหน้าของคนหลงภพฉายชัดถึงการเย้ยหยันตนเอง ทว่าประกายตากลับแฝงไปด้วยความงุนงง ว่าเหตุใดตนถึงมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อชื่อนี้ได้เป็นอย่างดี ทั้งยังรู้สึกคุ้นชินกับมันได้รวดเร็วนัก ทั้งๆที่เป็นเวลาแค่ช่วงสั้นๆเท่านั้น


ซ้ำยังมีเรื่องให้น่าอัศจรรย์ใจไม่จบไม่สิ้น ไม่ว่าจะเป็นผิวพรรณหรือรูปร่างหน้าตาของร่างนี้ ล้วนไม่ต่างไปจากร่างเดิมของนางตอนอายุสิบห้าถึงสิบหกปีเลยสักนิดเดียว


เป็นไปได้หรือไม่ว่านี่มันจะเป็นอดีตชาติของนางเอง? แล้วใครกันเล่าจะอธิบายให้นางได้กระจ่างแจ้งแถลงไขกับเรื่องพวกนี้


บ้าบอสิ้นดี!!!


ยิ่งคิดก็ยิ่งระบมหัว


ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจเข้าไปอีก


แสนจะชีช้ำระกำใจ


ชาติก่อนนุ้นก็อายุสั้น เกิดมาได้แค่สิบเป็ดปีก็ต้องมาตายเสียแล้ว พอมาชาตินี้ก็กลายมาเป็นสาวใช้ต๊อกต๋อยแสนจะต่ำต้อย...เออ แต่ก็ดีนะโตเร็วทันใช้ดีไม่ต้องเสียเวลารอโต สาวน้อยร่างบางส่ายหัวระอาใจกับความคิดเลื่อนเปื้อน ไม่ว่าจะเป็นภพไหนๆก็ไม่น่าอภิรมย์ด้วยกันทั้งสิ้น


" ซือเซียนเจ้าอยู่ตรงนี้นี่เอง ข้าเดินตามหาเสียทั่วเรือน " เสี่ยวจูยิ้มแก้มแทบปริเมื่อพบคนที่กำลังตามหา


" เสี่ยวจู ข้าบอกให้รู้ไว้เลยว่าหากข้าหัวใจวายตายไปล่ะก็ ต้นเหตุมันเป็นเพราะเจ้าที่เป็นสาเหตุการตายของข้า!! " คนมีชนักติดหลังที่กำลังคิดเรื่องชวนปวดหัว พลันสะดุ้งยกมือขึ้นทาบอก พ่นลมหายใจออกอย่างแรง พลางต่อว่าคนที่ทำให้นางต้องตกใจแทบวายชีวา แบบไม่จริงจังนัก ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายอีกว่า " แล้วเจ้ามาหาข้าที่นี่มีอะไรงั้นหรือ?"


คนได้ฟังประโยคเหล่านั้นพลันหัวเราะท้องคัดท้องแข็งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของอีกฝ่าย ที่มีคราบดินเปรอะเปื้อนบนชุดของนาง " เจ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือซือเซียน "


" อ่อ...ข้ากำลังถอนหญ้าอยู่น่ะ นี่นี่ตรงนี้ดูสิ..." ชี้ไปบนพื้นที่มันมีต้นหญ้าอยู่แค่เพียงสองสามกระจุกเล็กๆเท่านั้น ซือเซียนแทบอยากจะกลอกตามองบนเป็นอย่างยิ่ง กล่าวประชดประชันตัวเองในใจ เนียนมากจ้ะ!! พลางคิดว่าหากอีกคนหนึ่งเชื่อก็คงจะโง่งมเต็มทน


ซึ่งเสี่ยวจูไม่ใช่คนประเภทนั้น เพราะนางไม่ได้เชื่อเลยสักนิด ทว่านางไม่อยากจะคาดคั้นให้ได้อะไรขึ้นมา เพราะมีบางสิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าเรื่องตรงหน้า เสี่ยวจูเดินเข้าไปเกาะแขนซบบนหัวไหล่ของอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม พลางแย้มยิ้มกรุ้มกริ่ม


" ซือเซียนเจ้ารู้รึยังว่าคุณชายใหญ่กลับมาที่จวนแล้วนะ..." เปลี่ยนอารมณ์จากแมวน้อยขี้อ้อนเป็นปลากระดี่ได้น้ำ " ไปกันเถอะซือเซียนเจ้ารีบไปกับข้าเร็วเข้า " ไม่รีรอเอาคำตอบรีบฉุดรั้งแขนของคนตัวเล็กกว่าให้รีบตามมาแต่โดยดี


" ดะ..เดี๋ยวสิเสี่ยวจู เจ้าจะพาข้าไปที่ใดกัน?" กรีดร้องโวยวายในใจ 'เด็กน้อยข้าไม่ได้อยากจะไปเล่นกับเจ้า แต่ข้าอยากจะออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก'


" เดี๋ยวเจ้าก็รู้เองนั่นแหละ รีบๆตามข้ามาเร็วๆเข้าอย่าได้ชักช้าอยู่เลย " พลันหัวเราะคิกคักอย่างชอบอกชอบใจ วาดฝันถึงภาพต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดในอีกไม่ช้า


เสี่ยวจูลากจุงร่างของซือเซียนมาในเรือนเล็กๆหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือนหมอกเมฆาของคุณชายใหญ่เท่าใดนัก


" เสี่ยวจูเจ้าจะบอกข้าได้รึยังว่าเจ้าลากข้ามาที่นี่ทำไม " คนไม่รู้เรื่องรู้ราวกระซิบถามไม่แน่ใจว่านางต้องมาดูแลใครที่เรือนหลังนี้


" ข้าจะบอกก็ต่อเมื่อเจ้ารีบไปล้างเนื้อล้างตัวเอาคราบดินบนตัวเจ้าออกเสียก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนมาใส่ชุดนี้ " เดินเข้าไปหยิบเอาอาภรณ์สีฟ้าอ่อนบนชั้นวาง แล้วยื่นให้กับสหายบ่าวตัวน้อย ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่คิดขยับเขยื้อน พลางหรี่ตามองเพื่อจับผิดอย่างเคลือบแคลงปนสงสัย เหตุใดนางจะต้องเปลี่ยนชุดด้วย

จนในสุดท้ายคนถูกคาดคั้นทางสายตาก็ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แต่โดยดี


" เอาล่ะๆ วันนี้เป็นวันอะไรเจ้าจำไม่ได้เลยหรือ?..... " เสี่ยวจูถอนหายใจแผ่วเบาเมื่อเห็นอีกฝ่ายส่ายหัวไปมาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้จนน่าหมั่นเขี้ยว


"ก็วันนี้มันเป็นวันเกิดของเจ้าอย่างไรเล่า " ทำหน้ายู่ระคนน้อยใจ ทำอย่างกับว่าวันนี้มันเป็นวันเกิดของนางเสียเอง แล้วถูกคนสำคัญลืมมันไปอย่างไม่ใยดียังไงยังงั้น


" วันเกิดข้าเนี่ยนะ???"


ซือเซียนชี้นิ้วเข้าหาตัวพลางกระพริบตาถี่ๆ พยายามบีบเค้นจากความทรงจำเดิม ว่าเป็นจริงอย่างที่อีกคนกล่าวอ้างมาหรือไม่ อ่า...ใช่จริงๆด้วยนางลืมไปเสียสนิทเลย เพราะมีเรื่องให้ต้องคิดเยอะแยะมากมายไปหมด จึงทำให้หลงๆลืมๆไปบ้าง


" แต่เดี๋ยวนะเสี่ยวจู ที่ข้าจำได้คือข้ากับเจ้าไม่เคยทำอะไรกันแบบนี้เลยนะ ซ้ำยังแอบเข้ามาในเรือนนี้โดยพลการอีกด้วย อย่างนี้ถ้าหากฮูหยินใหญ่จับได้พวกเราจะไม่ซวย...ข้าหมายถึงพวกเราจะไม่โดนทำโทษเอาหรอกหรือ?"


" อย่าได้กลัวไปเลยซือเซียน เรื่องนี้ฮูหยินท่านเป็นคนอนุญาตเอง ทั้งยังอาหารบนโต๊ะและชุดนี่ก็ด้วย ฮูหยินท่านเอ็นดูเจ้ามากนะซือเซียนเจ้าเองก็น่าจะรู้ดีกว่าใคร เจ้ายังจะสงสัยสิ่งใดอยู่อีกหรือ"


แม้จะรู้สึกตงิดใจอยู่ไม่น้อย ซึ่งสัญชาตญาณมันบอกนางมาแบบนั้น เพราะเรื่องแบบนี้มันจะไม่แปลกไปหน่อยหรือไร ที่ผู้เป็นนายจะให้ความสำคัญกับบ่าวสักคนในเรือนถึงเพียงนี้ โดยไม่มีสิ่งใดแอบแฝงอยู่


แต่อีกใจก็แย้งว่าซือเซียนคนเดิมก็เคยได้รับของดีๆ มีราคาจากฮูหยินใหญ่ในโอกาสสำคัญๆอยู่บ่อยๆ หรือว่ามันจะไม่มีอะไรแอบแฝงอยู่จริงๆ คนลังเลเหล่ตาไปมองอาหารที่อยู่บนโต๊ะ ไม่ว่าจะเป็นหน่องไก่ทอดเอย เนื้อหมูผัดเปรี้ยวหวานเอย ปลานิ่งตัวโตๆ โอ้...มีสุราด้วยมั้งนั่น เลียริมฝีปากน้ำลายก็พลันผุดขึ้นมาดั่งเขือนแตก กลืนลงคอเอือกใหญ่


ลาภปากมาเยือนถึงขนาดนี้...หากไม่'รีบ'รับไว้มันจะเสียน้ำใจคนให้เอานะ ใจจริงก็ไม่ได้เห็นแก่กินเลยสักนิดเดียว จริงจริ๊ง


" ก็ได้ "


" ดีดี เจ้ารีบไปเถอะซือเซียนเดี๋ยวข้าจะนั่งรอเจ้าอยู่ตรงนี้แหละ " เสี่ยวจูยิ้มตาหยีแก้มแทบปริไปถึงรูหูเลยทีเดียว


#########


น้องไม่ได้เห็นแก่กิน จริงจริ๊ง (ไรท์แอบมองบน)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 325 ครั้ง

268 ความคิดเห็น

  1. #39 JTNungNing (@JTNungNing) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 19:06
    คำว่า ‘เอ๋อร์’ ใช้กับบุตรที่เป็นหญิงรึป่าวคะ หรือว่าใช้รวมกับบุตรชายด้วย คือเราเห็นเรื่องอื่นๆเขาใช้แต่กับบุตรหญิงอ่า เราสงสัยก็เลยถาม
    #39
    1
    • #39-1 som291233 (@som291233) (จากตอนที่ 9)
      21 กันยายน 2562 / 20:57

      ต้องขออภัยรีดด้วยนะคะ หากว่าไรท์อาจจะเขียนอะไรผิดพลาดไปบ้าง ต้องสารภาพก่อนเลยว่าไรท์เองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ แต่ไรท์ก็ได้เข้าไปศึกษาในเน็ตมาเหมือนกันค่ะว่าเขาใช้คำว่า เอ๋อร์ นั้นกับเด็กถึงช่วงวัยรุ่นกับผู้หญิงที่เป็นบุตรหลานและคนที่รู้สึกเอ็นดูมากๆประมานนั้นนะคะ

      แต่ไรท์ก็เคยอ่านนิยายแล้วเห็นผ่านๆตามาว่ามีแม่ที่เรียกชื่อบุตรชายแล้วลงท้ายว่าเอ๋อร์ ก็มี ถ้ากากไรท์ไม่เข้าใจผิดไปเองนะ 55555 แล้ว ไรท์ก็ชอบแบบนั้นมันดูน่ารักดี นี่จึงเป็นสาเหตุที่ไรท์ให้แม่ เรียกพระเอกแบบนั้นน่ะค่ะ 555


      สุดท้ายแล้วไรท์จึงอยากขอให้รีดทุกท่านอ่านให้สนุกนะคะ


      #39-1