ซือเซียนดวงใจท่านแม่ทัพ

ตอนที่ 7 : คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 407 ครั้ง
    18 ม.ค. 63

 งานเข้าแล้วไง!!! ซือเซียนกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ ละลานตาไปหมดเพราะหุ่นขาวๆ ล่ำๆนั่น รู้สึกหวาดหวั่นต่อสายตาคมกล้าที่มองมาคู่นั้น หัวใจดวงน้อยเต้นอึกระทึกครึกโครม แทบกระเด็นกระดอนไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ชินลูกกะตาจริงๆ ตอนนี้หญิงสาวอยากบอกชายหนุ่มเหลือเกินว่า....


ใจเย็นๆก่อนนะเจ้าคะ....


รีบไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยเสียก่อน อากาศมันเย็นประเดี๋ยวจะป่วยไข้เอาได้


แล้วค่อยมาคุยกันดีดี อย่าเพิ่งเกรี้ยวกราดโกรธาไปเลย


ถ้อยคำทั้งหมดนั้น แน่นอนว่าซือเซียนได้แค่คิดเท่านั้น ไม่กล้าปริปากเอ่ยอะไรสักคำ


บรรยากาศยังคงอึมครึมเหมือนเดิม เพราะร่างหนายังเอาแต่ปิดปากเงียบ ยืนนิ่งเป็นยักษ์ปักหลั่นไม่ไหวติงอยู่แบบนั้น


" บะ บ่าวต้องขออภัยกับเรื่องเมื่อสักครู่นะเจ้าคะ " บอกเสียงตะกุกตะกักขับไล่ความเงียบ หลุบหน้าลงพลางฉงนนึกคิด ต้องลงไปหมอบด้วยไหมนะ?


ซือเซียนเริ่มมีอาการหลุกหลิก เขาจะเอาอย่างไรกับนางแน่ รีบๆไล่นางไปซะสิ อย่าเอาแต่ยืนเงียบแบบนี้ อยากตะโกนบอกดังๆว่า ใจคอไม่ดีเลย


ในคราแรก ซือเซียนจำหลวนเฉินไม่ได้ในทันที นับว่ามิใช่เรื่องแปลก เพราะที่ผ่านมาชายหนุ่มมักจะอยู่ที่ชายแดนเสียส่วนใหญ่ เพราะมีภาระหน้าที่ต้องรับผิดชอบมากมาย ครั้นกลับมาที่จวนแทบจะนับครั้งได้ ชายหนุ่มมักจะเห็นหญิงสาวอยู่แค่ไกลๆ ทั้งนางยังเอาแต่ก้มหน้าก้มตาหลบ ไม่คิดจะเงยหน้ามองมาทางเขาด้วยซ้ำ


แม่ทัพหนุ่มไม่รู้จะหงุดหงิดใครดี ไยเขาถึงจำนางได้ทันทีที่พบหน้า สมควรต้องเป็นเขามิใช่หรือ ที่จะจำบ่าวไพร่ในเรือนได้ไม่ทั่วถึง ทว่ากลับเป็นนางเสียนี่ ที่จดจำคนเป็นนายได้เชื่องช้าอย่างไม่น่าให้อภัย!!


ก่อนจะส่ายหัวด้วยความเหนื่อยอ่อนใจ แต่ก็เอาเถิด เขาไม่อยากเอาความกับคนที่มีสมองเหมือนเช่นปลาทอง ยังดีที่ไม่เห็นนางทำตัวสั่นงกๆ เป็นลูกนกตกน้ำเหมือนกาลก่อน ให้รำคาญลูกหูลูกตา 


ครั้งนี้เขาจะอภัยให้ก็ได้ ทว่าภายภาคหากนางทำอะไรให้เขาขุ่นใจอีกละก็ อย่าหาว่าเขาใจร้ายใจดำก็แล้วกัน ชายหนุ่มจดบัญชีหนี้ของหญิงสาวไว้ในใจ ด้วยความเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน


" ไปจุดน้ำมันหอมให้ข้าที " สั่งพร้อมกับยื่นของที่อยู่ในมือไปข้างหน้า พยักเพยิดไปทางห้องอาบน้ำ


" เจ้าคะ? " เงยหน้าขึ้นไปมองที่มือของคนตัวโต ไม่เข้าใจเขามาอารมณ์ไหน ใบหน้าจิ้มลิ้มเหลอหลา ก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นเล็กน้อย " อ๋อ เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละเจ้าค่ะ "


หญิงสาวรู้สึกหายใจหายคอโล่งขึ้นหน่อย เพราะคิดว่าเขาคงไม่เอาเรื่องเอาราวกับนางแล้ว นึกว่าจะรักษาชีวิตตัวเองเอาไม่ได้ซะแล้ว เท้าบางก้าวไปข้างหน้าอย่างสำรวมกิริยา พยายามไม่ล่อกแล่ก จะได้ไม่เห็นอะไรที่ไม่สมควรเห็น ท่องในใจซ้ำๆว่า แค่เข้าไปเอาของเท่านั้น


เอือมมือไปหยิบของจากคนตัวโต มือบางพลันสั่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงหน้าหวานแดงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสายตาเจ้ากรรมดันไม่รักดี เห็นอะไรต่อมิอะไรของเขา เนื้อแน่นๆหกลูกตรงหน้ากระแทกเข้าตาเต็มๆ


ซ้ำร้าย ยิ่งนางยื่นมือเข้าไปใกล้เขามากเท่าใด เขาก็ยิ่งร่นมือถอยออกไปทีละนิด ทีละนิด

ใช่แน่!! เขากำลังกลั่นแกล้งนาง หญิงสาวอยากแยกเขี้ยวใส่คนหน้าตาย ทว่าทำไม่ได้ไง สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือ ทน


สำเร็จแล้ว ในที่สุดก็สำเร็จ ซือเซียนอยากกู่ร้องประกาศก้องให้ทั่วฟ้า ดีอกดีใจที่ยื้อแย่งของมาได้สำเร็จ ก่อนจะวิ่งปู๊ดตัวปลิวหายไปทางห้องอาบน้ำทันที รีบเผ่นหนีให้ไวไปจากสถาณการณ์แสนกระอักกระอ่วนตรงนี้


หลวนเฉินแทบกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ เมื่อได้แกล้งคนตัวเล็ก นางเปลี่ยนไปเยอะจริงๆ ดูเติบโตขึ้นมาก โตเป็นสาวเต็มตัวแล้วสิ ริมฝีปากหนากระตุกยิ้ม ดูท่าว่านางคงไม่กลัวเขาเท่าแต่ก่อนแล้วกระมัง


ชั่วครู่ หลวนเฉินก็เดินตามเข้ามาติดๆ พร้อมกับก้าวขาลงไปอยู่ในอ่างน้ำอุ่นเป็นที่เรียบร้อย โดยไม่สนสายตาของใครอีกคนว่าจะเป็นอย่างไร จะมีอาการตกตะลึงอึ้งค้างมากน้อยเพียงใด


" คุณชายใหญ่หากไม่มีอะไรแล้ว บ่าวขอตัวก่อนนะเจ้าคะ " กัดฟันพูดบอกคนหนังหนา แก้ผ้าแก้ผ่อนอยู่ได้ตั้งนานสองนาน มิรู้รึไรว่าทำให้ใครเขาหัวใจจะวาย แถมต้องมาเห็นภาพของชายหนุ่มรูปงาม ซ้ำกล้ามยังเป็นมัดๆแช่อยู่อ่างน้ำอีก คิดดูเอาว่ามันจะเย้ายวนชวนสยิวมากปานใด


หลวนเฉินหัวเราะหึหึในลำคอโบกมือขึ้นเบาๆ ต้องการสื่อว่าเขาอนุญาตให้นางออกไปได้ โดยไม่ปริปากเอ่ยถามนางสักคำว่านางเข้ามาในเรือนของเขาได้อย่างไร


หนึ่งชั่วยามต่อมา หลวนเฉินก็มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนของผู้เป็นบิดามารดา สร้างความตื่นตกใจให้กับบรรดาบ่าวไพร่ในจวนเป็นลำดับต่อไป

ต่างคนก็ต่างทำอะไรไม่ถูก คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้ หากพวกเขาไม่รีบไปแจ้งให้นายท่านกับฮูหยินใหญ่ทราบ มีหวังคงถูกทำโทษกันยกจวนเป็นแน่


ก่อนจะมีบ่าวชายสองคนที่ได้สติก่อนใคร หันมาพยักหน้าใส่กันอย่างคนรู้งาน คนหนึ่งวิ่งแจ้นไปแจ้งผู้เป็นนาย อีกคนรีบเข้าหาคุณชายใหญ่เพื่อท่วงเวลาเอาไว้


" คา..คาระวะคุณชายใหญ่ขอรับ " บ่าวชายนามว่าอาฝู่ยิ้มหน้าแป้น หวังประจบประแจ้งท่านแม่ทัพใหญ่ " สบายดีนะขอรับ "


" ข้ายังอยู่ดี บิดากับมารดาของข้าเล่าตอนนี้อยู่ที่ใด "


" นายท่านไม่อยู่ขอรับ ส่วนฮูหยินใหญ่อยู่ที่เรือน เชิญคุณชายใหญ่ด้านนี้เลยขอรับ " บอกพร้อมกับผ่ายมือเดินนำทางไป


เรือนเหมยอิงภายในห้องนั่งเล่น ฮูหยินไป๋กำลังนั่งดื่มด่ำกับชาชั้นยอดที่เพิ่งได้มาใหม่ พลางครุ่นคิดถึงแผนการตั้งรับกับบุตรชายสุดที่รัก ที่กำลังจะกลับมาเมืองหลวงอีกไม่กี่วันข้างหน้า ในเมื่อไม้อ่อนไม่ได้ผล ครั้งนี้นางคงต้องใช่ไม้แข็งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้


" แค่กกๆ!!! " ฮูหยินไป๋ถึงกับสำลักน้ำชา เมื่อรู้ว่าคนที่นางกำลังคิดถึงจับใจ กลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว โดยไม่มีข่าวมาแจ้งก่อนล่วงหน้าเช่นนี้หรือ


" เจ้าว่าอย่างไรนะ บุตรชายของข้ากลับมาแล้วงั้นหรือ ได้อย่างไร? " ทั้งดีใจและตกใจในคราวเดียวกัน


" จะ จริงๆเจ้าค่ะฮูหยิน คุณชายใหญ่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ "


" เช่นนั้น เจ้าจงรีบไปสั่งบ่าวไพร่ในเรือน ให้พวกมันรีบออกไปรอรับคุณชายใหญ่ที่หน้าจวนเดี๋ยวนี้เลย แล้วส่งคนไปแจ้งท่านพี่ด้วย ข้าจะรีบตามออกไป " เอ่ยสั่งงานบ่าวคนสนิทด้วยความร้อนรน ลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะไปผลัดเปลี่ยนชุดให้ดูหรูหรากว่านี้ ให้ดูสมเกียรติสมฐานะต่อหน้าที่การงานของบุตรชายของนาง


" เอ่อ ฮูหยินเจ้าคะ ตอนนี้คุณชายใหญ่อยู่ในจวนแล้วเจ้าค่ะ กำลังจะถึงหน้าเรือนนี้แล้วเจ้าค่ะ "


" เจ้าว่าอย่างไรนะ!!!! " นางได้ยินเต็มสองรู้หูแล้ว แค่คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้ พลางคาดโทษเจ้าลูกชายเอาไว้รอการสะสางทีเดียว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 407 ครั้ง

268 ความคิดเห็น

  1. #28 yuthharnnoi (@yuthharnnoi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 15:39
    สนุกดีคะ
    #28
    0
  2. #5 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 10:41
    รอๆค่ะ
    #5
    1
    • #5-1 som291233 (@som291233) (จากตอนที่ 7)
      23 สิงหาคม 2562 / 14:46

      ขอคุณค่ะ
      #5-1