ซือเซียนดวงใจท่านแม่ทัพ

ตอนที่ 6 : แค่อยากแช่น้ำอุ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 441 ครั้ง
    21 ม.ค. 63

พระราชวังแคว้นเยี่ยน


ณ ห้องทรงอักษรส่วนพระองค์ ร่างสูงองอาจยืนตระหง่านอย่างสำรวม แม่ทัพใหญ่ไป๋หลวนเฉินในชุดทหารเต็มยศ เกราะสีเงินวาววับงามสง่าน่าเกรงขาม เสียงทุ้มกล่าวคำรายงานฉะฉานน่าฟัง


เบื้องหน้าคือบุรุษสูงศักดิ์รูปงาม ฮ่องเต้หนุ่มนามเยี่ยนหวายอู๋ จ้าวแห่งแผ่นดินแคว้นเยี่ยน ผู้เปี่ยมไปด้วยบุญบารมีและสติปัญญาอันล่ำเลิศ กุมอำนาจเหนือคนทั้งใต้หล้าด้วยความเฉียบขาด เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวและความโหดเหี้ยมย่อมมี พร้อมตอบแทนแก่คนที่คิดคดทรยศต่อแผ่นดินและราชวงศ์อย่างสาสมถึงใจ


ฝีพระโอษฐ์แย้มพราย ฟังคำรายงานจากปากของแม่ทัพคู่พระทัย มิเคยผิดหวังในตัวสหายผู้นี้จริงๆ สหายร่วมเล่นร่วมดื่มกันมาตั้งแต่ครั้งเยาว์วัย ทั้งศึกษาเล่าเรียนก็ยังได้ท่านอาจารย์คนเดียวกันเป็นผู้สอนสั่ง ทั้งมีอุปนิสัยที่คล้ายคลึงกันหลายส่วน ก่อนที่พระองค์จะขึ้นครองราชยังเคยร่วมรบด้วยกันอยู่หลายครา


ถามไถ่ถึงเหล่าทหารหาญกล้าทางแถบชายแดนเหนือ มิคิดทิ้งขว้างคนของพระองค์แม้สิ้นชีพ ซ้ำยังตบเบี้ยรางวัลยศฐาไม่มีตกหล่น พร้อมจัดงามเฉลิมฉลองให้แก่วีรบุรุษผู้กล้าทั้งหลายในอีกไม่กี่วันข้างหน้า


กว่าหนึ่งชั่วยาม การสนทนาของสองสหายต่างศักดิ์เป็นอันต้องยุติลง ด้วยราชกิจของฮ่องเต้นั้นมีมากมายรออยู่


หลวนเฉินจัดการผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ในห้องส่วนตัวของทางวังหลวงที่จัดเตรียมเอาไว้ให้โดยเฉพาะ กลับมาอยู่ในชุดเดิมเหมือนตอนที่เข้ามา เมื่อเรียบร้อยแล้วร่างหนาจึงเร่งควบม้าคู่ใจกลับจวนทันที โดยไม่ได้แจ้งแก่คนทางบ้านให้ทราบก่อนล่วงหน้า


อีกด้านหนึ่ง ซือเซียนย้ายมาอยู่ในเรือนหมอกเมฆาเข้าวันที่สองแล้ว ฮูหยินไป๋มอบหมายหน้าที่ให้นางดูแลทำความสะอาดเรือนนี้ทั้งหมดคนเดียว นางขอย้ำว่าคนเดียว


เหตุเพราะคุณชายใหญ่ของจวนไม่ชอบความวุ่นวาย คนเยอะย่อมมากเรื่อง เจ้าของเรือนจึงไม่อนุญาตให้บ่าวไพร่เข้ามาเดินเพ่นพ่าน หากมิมีกิจจำเป็น หรือแค่เข้ามาทำความสะอาดประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้น ทั้งๆที่เจ้าตัวไม่อยู่ เหตุใดต้องเคร่งครัดถึงเพียงนั้น ซึ่งคนชอบแหกกฏเป็นประจำไม่เข้าใจ


เงียบสงบดีจริง เงียบสงัดจนดูวังเวงเลยทีเดียว บรรดาบ่าวไพร่ก็กระไร เชื่อฟังนายดีซะเหลือเกิน อยู่คนเดียวมันเหงามันเหว่ว้าหญิงสาวคิดในใจ


โดยหวังว่าหากเจ้าของเรือนกลับมา แล้วมาพบว่านางอาศัยอยู่ในเรือนนี้ร่วมกันกับเขา ครั้นคิดในแง่ดีหากเขาแค่ไล่ตะเพิดให้นางออกจากเรือนนี้ไป จะเป็นพระคุณอย่างมาก ทว่าหากคิดในแง่ร้าย เกิดเขาวิ่งไล่ฆ่าบั่นคอนางให้ตกตายไปเสีย คนต่ำต้องอย่างนางคงมิอาจสู้ คงได้ตายอย่างเอนจอนาถรอบสองเป็นแน่


ปัดกวาดเช็ดถู ขัดจนมันวาวขึ้นเงาสะอาดเอี่ยม หมดงานก็เริ่มเหงาขึ้นมาทันใด ซือเซียนจึงเดินเล่นไปรอบๆ สองตาสอดส่องมองดูลาดราวหาทางหนีทีไล่ไปเรื่อย ร่างระหงมาหยุดยืนอยู่ริมกำแพงรั้ว


อยากออกไปดูบรรยากาศข้างนอกนั่นจัง

ถอนหายใจแผ่วเบา ลำแขนเรียวบางยกขึ้นโอบร่าง แอบหวังลึกๆว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ จะเป็นเพียงแค่ความฝันหนึ่งตื่นเท่านั้น


คิดถึงพ่อ คิดถึงเพื่อน คิดถึงโรงเรียน อยากกลับบ้านใจแทบขาด ร่างบางดำดิ่งลงสู่หลุมดำ โหยหาอ้อมกอดของบิดา อาลัยอาวรณ์ถึงคนในอดีตภพ ตั้งจิตอธิฐานขอให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นอีกสักครั้ง


ครู่ใหญ่ต่อมา ทันทีที่หลุดออกจากภวังค์ พลันมีเสียงกุกกังดังออกมาจากในตัวเรือน


ใครกัน? คนหรือหนู


เดินย่องเข้าไปเงียบๆ มองหาคว้าอาวุธติดมือไปด้วย หากเป็นโจรแม่จะตีให้เลือดสาดเลยเชียว


ชะโงกหน้ามองซ้ายแลขวา ร่างบางเดินดุ๊กดิ๊กมองหาที่มาของเสียง เดินผ่านห้องโถงใหญ่ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ รู้สึกหวิวๆใจแป้วแล้วสิ คิดถูกหรือคิดผิดกันนะ ที่คิดใหญ่เกินตัว ออกไปตามให้คนอื่นมาช่วยดูจะดีกว่าหรือไม่ กลืนน้ำลายดังเอือก มือบางกระชับอาวุธไว้แน่นขึ้นอีก


" กึก!! "


หันขวับไปตามเสียง หญิงสาวเบิกตาโพลง ต่างฝ่ายต่างตื่นตะลึงพรึงเพริดกันและกัน ซือเซียนหยุดลมหายใจไปชั่วขณะ เมื่อภาพเบื้องหน้ามันช่างบาดใจเหลือเกิน บุรุษตัวโตหน้าหล่อผิวขาวกล้ามเป็นมัดๆ เขาไม่ใส่เสื้อ!!! ไยไม่ใส่เสื้อ? ไม่หนาวหรือไร?


" กรี๊ดดดด!!! " คนตัวเล็กหลับตาปี๋กรีดร้องลั่นเรือน ยามนี้คนเขลาสติสตังวิ่งเตลิดหนีไปไกลแล้ว มาในสภาพล่อแหลมกับสถานการณ์เช่นนี้ สมองคิดอะไรไม่ออกเลย ขอแหกปากไว้ก่อนแล้วกัน


" หยุดดด!! " คนตัวโตตวาดกลับเสียงดังไม่แพ้กัน สีหน้ามืดครึ้นขึ้นทันควัน ตั้งแต่เสียงกรีดร้องเล็กแหลมแสบแก้วหูนั่น เขาแค่อยากแช่น้ำอุ่น หวังผ่อนคลายกล้ามเนื้อ ครั้นนึกขึ้นได้ว่ามิมีผู้ใดอยู่ให้ใช้สอย องครักษ์เงาก็ไล่ให้กลับไปพักกันหมด เพราะเหน็ดเหนื่อยกันมามาก และนี่คือบ้านของเขา คงมิมีใครใจกล้าเข้ามาทำร้ายเขาถึงที่นี่หรอกกระมัง พลางคิดว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เขาจัดการทำเองก็ได้ เคยทำเองออกจะบ่อยครั้งไป ทว่าเขาหาของบางอย่างไม่พบ จึงเดินออกมาหามันทั้งอย่างนั้น จนกระทั่ง....


ร่างบางหยุดตามคำสั่งทันที เสียงของเขาดูมีอำนาจสูงส่งเช่นนี้ คงมิใช่บุคลธรรมดา " ทะท่านเป็นใครรึเจ้าคะ?......ยะอย่าบอกนะว่า....." ซือเซียนทำหน้าเหยเก เมื่อนึกขึ้นได้แล้วว่าเขาเป็นใคร อยากมุดเรือนหนีไปจากสถานการณ์ตรงหน้า เหตุใดถึงไม่จำให้ได้ไว้กว่านี้เล่า


" แหะๆ คำนับคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ " หัวเราะเสียงแห้งกลบเกลี่ยน ยอบกายคำนับเจ้าของเรือน กลับมาแล้วหรือ เร็วแท้!!


หลวนเฉินหน้าครึ้มขึ้นกว่าเดิม ตอนแรกมิมั่นใจว่านางแหกปากร้องทำไม เพราะตกใจที่เขากำลังโป๊เปลือยอยู่หรือ ทว่าตอนนี้เริ่มมั่นใจและแน่ใจแล้วว่า มันไม่ใช่ นางจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วนางคนว่าเขาเป็นใคร โจรหรือ?


อยากจับมาตีให้ตาย ด้วยสองมือของเขานี่!!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 441 ครั้ง

268 ความคิดเห็น

  1. #27 yuthharnnoi (@yuthharnnoi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 15:35

    สนุกดีๆนางเอกน่ารัก
    #27
    0
  2. #4 kaohomkaothang (@kaohomkaothang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 20:59

    รออยู่น้าาา
    #4
    1
    • #4-1 som291233 (@som291233) (จากตอนที่ 6)
      21 สิงหาคม 2562 / 23:49

      ปลื้มค่ะ..รักๆ
      #4-1