ซือเซียนดวงใจท่านแม่ทัพ

ตอนที่ 5 : จนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 471 ครั้ง
    14 ม.ค. 63

" เจ้ารังเกียจบุตรชายของข้างั้นหรือซือเซียน!!! "


ตื่นตกใจยกมือขึ้นปฏิเสธพัลวัน " มันไม่ใช่แบบนั้นนะเจ้าคะฮูหยิน บ่าวแค่กลัวว่า..." สมองประมวลหาเหตุผลร้อยแปดพันเก้า ทว่าคนผู้น้อยยังไม่ทันได้แถเลย คนมีอำนาจกลับแทรกขึ้นมาซะก่อน


" ในเมื่อข้าเลือกเจ้าแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเป็นเจ้าเท่านั้น " เน้นย้ำชัดเจน ครั้งหนึ่งนางเคยเห็น ถึงไม่ค่อยมั่นใจเท่าใด ทว่าในเมื่อมันคือความหวัง ยังไงก็ต้องเป็นเด็กคนนี้


มัดมือชกขนาดนี้ จะถามหาเหตุผลทำไมตั้งแต่แรก!! ซือเซียนอับจนคำพูด หากพูดแล้วไม่เข้าหูอาจตายได้ง่ายๆ


" หากเป็นจวนอื่นบ่าวมิเชื่อฟังนาย ผลของมันจะเป็นอย่างไร เจ้าลองตรองดู " หรี่หางตามองคนก้มหน้า เห็นแววตาหลุกหลิกแล้วได้ใจ จึงเอ่ยเสริมกดดันลูกไก่ตัวน้อย


"...!!??" คนน้อยประสบการณ์จากโลกใหม่ คิดไปถึงละครเรื่องนางทาส มันคงไม่ต่างกันใช่หรือไม่ กลืนน้ำลายเหนียวหนืด อกสั่นขวัญผวาเสียวสันหลังวูบ คำสั่งของนายถือเป็นประกาศิต


เอาก็เอา!! ยอมไปก่อนแล้วกัน ก็ยังไม่อยากตายรอบสองนี่ คิดแบบคนจนใจยอมจำนนต่อฐานะอันต่ำต้อย


" หากบ่าวอยากขอความเมตตาฮูหยินสักหนึ่งอย่าง จะได้หรือไม่เจ้าคะ " คนตัวเล็กขอลองเสี่ยง ทำตาใสออดอ้อนผู้ใหญ่ ดัดเสียงหวานย้อย


ฮูหยินไป๋เลิกคิ้ว ฉงนคนเคยพูดน้อย ขี้เกรงอกเกรงใจซ้ำยังขี้กลัว ไฉนวันนี้ถึงดูดื้อรั้นผิดปกติ บ่าวตัวน้อยอยากได้สิ่งใด หากให้ได้นางก็จะให้


" ลองว่ามา " เอ็นดูหรอกนะถึงยอมให้ เพราะถูกชะตาถึงเลือกมาทำงานสำคัญ หากเป็นคนอื่นแม่จะสั่งโบยให้หลังขาดไปเลย


ซือเซียนยิ้มกริ่มเมื่อคำขอสมปรารถนา ก้าวเท้าเดินกลับที่พักด้วยอารมณ์สุนทรี สายลมฉ่ำเย็นปะทะใบหน้านวล หลับตาพริ้มสูดอากาศเข้าปอด แหงนหน้าท้าแสงแดดแสนบริสุทธิ์ ชมนกชมไม้ไปเรื่อย ท่ามกลางสายตาริษยาบ้างยินดีบ้าง คนหลงยุคไม่ถือสา ยิ้มละมุนกลับไปอย่างเป็นมิตร ไม่คิดหยิ่งผยองมีมิตรดีกว่ามีศัตรู



ท่านแม่ทัพใหญ่ผู้หาญกล้าแห่งทิศอุดร ผู้ปกปักพิทักษ์แผ่นดินแคว้นเยี่ยน ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเรียบหรูสีดำ ใบหน้างามแผ่กระจายความหล่อเหลา ยืนสง่าสั่งการลูกน้องใต้บังคับบัญชา นัตย์ตาเปร่งประกายวาววับส่อแววขี้เล่น ก่อนกลับเข้าเมืองหลวงนึกหาเรื่องสนุกทำ ให้คลายความตรึงเครียดหลังศึกสงบลง


กลุ่มบุรุษชุดดำวัยฉกรรจ์จำนวนสิบกว่าคน พลางใบหน้าไว้ครึ่งซีก ควบตะบึงม้าฝุ่นตลบอบอวล จากชายแดนสู่ตัวเมืองหลวงหลายวันหลายคืน เร่งไปให้ถึงที่หมายก่อนกำหนดการเดิม ผ่านทุ่งหญ้าลัดเลาะป่าเขา จุดหมายปลายทางมองเห็นไม่ไกล หวังว่ากลับไปหาครอบครัวครานี้คงไม่พบเรื่องน่าปวดหัว


ครั้นทหารตรวจคนเข้าเมืองเห็นกลุ่มคนชุดดำแล้วอกสั่นขวัญแหวน คนดีหรือคนร้ายกันล่ะนั่น ทหารนับสิบนายวิ่งเข้ามาตั้งแถว หันปลายหอกปลายดาบไปทางผู้ต้องสงสัย ออกคำสั่งข่มขู่ทางสายตา จงลงมาคุยกันดีๆอย่าได้คิดลองของเชียว ไม่งั้นพ่อจะทิ่มให้มิดด้ามเลย


" หยุดดดด!!! " คนเป็นหัวหน้านายทหารประกาศเกล้าสั่งเสียงเข้ม เอ่ยถามอีก " พวกท่านเป็นใครมาทำอันใดที่นี่? จงรีบแจ้งมา "


กลุ่มคนชุดดำไม่ตอบทว่าปลดผ้าคลุมหน้าออกแทน เผยใบหน้าคนคุ้นเคยประจักษ์แก่สายตา


" โธ่!!!..แม่ทัพไป๋ " เหล่านายทหารถอนหายใจพรืดพร้อมเพียงกัน จ้องมองใบหน้าหล่อเหลา ส่ายหัวละเหี่ยใจ คนอะไรชอบเอาความรู้สึกของคนอื่นมาล้อเล่นเช่นผักปลา สนุกนักรึไง กลับมาครั้งใดต้องมีเรื่องเล่นให้ปวดหัวด้วยทุกที


" พวกท่านสบายดีนะ " คำทักทายจากคนหน้ามึน ไม่สะทกสะท้านสายตาตัดพ้อใดๆ ก็เขาหวังดีกลัวจะเหงาไง เข้าใจกันบ้าง


ทักทายถามไถ่กันอยู่หลายคำ เหล่าทหารหน้าประตูเมืองจึงเปิดทางให้คนมียศใหญ่กว่าผ่านทางเข้ามา ท่านแม่ทัพหนุ่มและพรรคพวกจึงรีบรุดเข้าวังเพื่อขอเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้ทันที 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 471 ครั้ง

268 ความคิดเห็น

  1. #63 Poonchanit (@poonchanit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 06:12
    ชื่อฮ่องเต้ดูเด็กๆจัง ไม่น่าเกรงขามเลย
    #63
    0
  2. #26 yuthharnnoi (@yuthharnnoi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 15:32

    สาวงามแน่เลยรางวัล.
    #26
    0