ซือเซียนดวงใจท่านแม่ทัพ

ตอนที่ 4 : ต้องการไถ่ตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 500 ครั้ง
    21 ม.ค. 63


เช้าวันใหม่มาเยือนซือเซียนยังคงนอนหลับใหลอยู่บนที่นอนแสนอุ่น เพราะความขี้เซาเป็นทุนเดิม บวกกับอากาศอันหนาวเหน็บที่ไม่คุ้นชินเช่นนี้


" ซือเซียน นี่ ซือเซียนตื่นได้แล้ว เจ้าอย่าคิดนะว่าเจ้าเป็นคนโปรดของฮูหยินใหญ่ แล้วเจ้าจะขี้เกียจสั้นหลังยาวแบบนี้ได้นะ ตื่นได้แล้ว...." เสียงเล็กแหลมแหกปากร้องเรียกดังมาแต่ไกลพร้อมกับคำเหน็บแนมแสนเจ็บแสบ


เมื่อหญิงสาวหลงยุคถูกรบกวนเวลานอนอันแสนมีค่า พลันรู้สึกหงุดหงิดแต่เช้ากับถ้อยคำแสลงหู ช่างไม่เป็นสิริมงคลเอาเสียเลย


" อะไรกันนักกันหนาแต่เช้าว่ะเนี่ย!! " น้ำส้มในร่างของซือเซียนสาวน้อยวัยสิบห้าหนาวสบถเบาๆอย่างหัวเสีย


" มีอะไรรึ "


" ฮูหยินใหญ่เรียกเจ้าเข้าพบ " ลู่หลิงบ่าวเสียงแหลมบอกเสียงอ่อย ซือเซียนหญิงสาวผู้พูดน้อยและขี้กลัว ทว่าเหตุใดวันนี้ถึงดูแปลกไปกันนะ


" รู้แล้วประเดี๋ยวข้าจะรีบไป " ซือเซียนพูดอย่างฉะฉายบอกแก่อีกฝ่ายเพราะเริ่มคุ้นเคยกับภาษาที่ต้องใช่สื่อสารของที่นี่บ้างแล้ว พลางคิดว่านี่คงเป็นโอกาสเหมาะทีเดียว ที่ฮูหยินใหญ่เรียกเข้าพบ จะได้พูดคุยเรื่องขอไถ่ตัวออกไปให้รู้เรื่อง หวังได้หลุดออกจากการเป็นทาสเสียทีเพราะคนหลงยุคทำใจไม่ได้


ร่างบางรีบล้างหน้าบ้วนปากผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้ดูเรียบร้อย มุ่งหน้าไปยังเรือนของฮูหยินใหญ่ทันที ชำเลืองมองไปรอบๆบริเวณในระหว่างทางอย่างตื่นตาตื่นใจกับสถานที่แปลกใหม่


เรื่องทั้งหมดมันช่างน่าเหลือเชื่อเสียเหลือเกิน เคยอ่านนิยายมาก็มาก ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าตัวเองจะทะลุมิติมาเหมือนในนิยายประโลมโลกเช่นนี้ คนอื่นรึเขามาเป็นองค์หญิงบ้างล่ะ คุณหนูตระกูลใหญ่บ้างล่ะ พอมามองย้อนดูตัวเองเท่านั้นแหละ


ช่างน่าขันนัก รับไม่ได้จริงๆที่จะต้องไปนอนทอดกายให้ใครเขาเชยชม ยิ่งกับคนที่ตัวเองไม่ได้รักไม่ได้ชอบยิ่งแล้วใหญ่ เพราะร่างนี้เป็นของนางแล้ว ไม่ว่าจะภพเก่าหรือภพใหม่ดูยังไงนางก็ยังเด็กเกินไป  ซึ่งนางจะไม่ยอมทำตามคำสั่งบ้าบอแบบนั้นแน่ ซือเซียนเดินลัดเลาะมาจนถึงหน้าเรือนของฮูหยินใหญ่เป็นที่เรียบร้อย


" อ้าว ซือเซียนเจ้ามาแล้วรึ ฮูหยินใหญ่อยู่ในห้องนั่งเล่นน่ะ เจ้ารีบเข้าไปพบฮูหยินเถอะ " บ่าวคนสนิทของฮูหยินไป๋เดินออกมาจากห้อง แล้วพบซือเซียนเข้าพอดี


" เจ้าค่ะ "


ซือเซียนก้าวเท้าเข้ามาในห้องดังกล่าว ถึงแม้จะเป็นเพียงห้องนั่งเล่นทว่าเครื่องเรือนข้าวของเครื่องใช้ ช่างดูหรูหราเหมาะสมกับฐานะของตระกูลใหญ่อย่างตระกูลไป๋เป็นอย่างมาก ซึ่งตระกูลนี้เป็นตระกูลเก่าแก่ที่อยู่รับใช้ใต้ฝ่าพระบาทของฮ่องเต้แห่งแคว้นเยี่ยนมาเป็นเวลาช้านาน ภายในห้องพบว่ามีหญิงวัยกลางคนนั่งจิบชาอยู่เงียบๆ ด้วยใบหน้ากำลังครุ่นคิด


" ซือเซียนมาแล้วเจ้าค่ะฮูหยินใหญ่ " นางก้มคำนับอย่างเก้ๆกังๆ รู้สึกเขินอายไม่น้อย อยากยกมือขึ้นไหว้แบบไทยๆเสียมากกว่า


" เป็นอย่างไรบ้างล่ะซือเซียน อาการดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่ " ฮูหยินไป๋เอ่ยถามด้วยสีหน้าเกินจะคาดเดา ทว่าแววตามีความเอื้ออาทรเจืออยู่ในนั้น


" ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน "


" เช่นนั้นก็ดี ตั้งแต่วันพรุ่งเจ้าก็ย้ายของไปอยู่ที่เรือนหมอกเมฆาได้เลยนะซือเซียน ห้องข้างๆของคุณชายใหญ่นั้นแหละ ข้าให้คนไปเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว "


' เรือนหมอกเมฆาก็เรือนของเจ้าคนหน้ายักษ์นั้นไม่ใช่รึ? '


" เอ่อ ฮูหยินเจ้าคะ ข้ามีเรื่องจะแจ้งฮูหยินเจ้าค่ะ "


" เรื่องใดรึ? " ฮูหยินไป๋ขมวดคิ้วปมใหญ่นึกหวั่นใจ กับท่าทีแปลกไปของบ่าวตัวน้อยที่ว่านอนสอนง่ายของนาง เกิดอะไรขึ้นกันนะ?


" ข้าอยากไถ่ตัวคืนเจ้าค่ะฮูหยิน " สูดอากาศเข้าปอดพร้อมแจ้งถึงจุดประสงค์ของนาง


" เจ้าพูดอะไรออกมาเจ้ารู้ตัวหรือไม่!!!" เผลอหลุดตวาดเสียงดังตกใจไม่น้อย ยกมือขึ้นทาบอก หูนางฝาดไปใช่หรือไม่


" รู้เจ้าค่ะ " ตอบกลับเสียงอ่อยก้มหน้างุด ไม่กล้าสู้หน้า


" เพราะเหตุใดเจ้าลองบอกเหตุผลของเจ้ามาสิซือเซียน " ฮูหยินไป๋รีบถามความของอีกฝ่าย นางไม่ยอมปล่อยโอกาสดีๆเแบบนี้ไปแน่ แม้จะต้องฝืนใจใครก็ตาม


ปีนี้บุตรชายคนโตของนางอายุครบยี่สิบสี่ปีแล้ว ยังมิยอมหาลูกสะใภ้ให้นางสักคน พอนางทวงถามเท่านั้นแหละ ก็หนีหน้าหนีตาหายไปอยู่ชายแดนโน้น เป็นเช่นนี้มาตลอดหลายปี จนนางกลัวว่าบุตรชายจะผิดปกติ มิเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขา นางกลุ้มนางกังวลใจ


ทุกวันนี้แม้แต่สาวใช้อุ่นเตียงสักคนก็หามีไม่ นี่จึงเป็นโอกาศที่ดีสำหรับนาง หลวนเฉินกลับมาคราวนี้ นางจะต้องพิสูจน์ให้รู้แน่ชัดกันไปเลย


" คือว่า...." ซือเซียนอ่ำอึ้ง นึกหาคำกล่าวอ้างให้ดูสมเหตุสมผลที่สุด เริ่มหงุดหงิดอยู่ในอกเจียนจะแตก สบถลั่นอยู่ในใจคนอยากเป็นอิสระมันต้องมีเหตุผลด้วยหรือ


" เจ้ารังเกียจบุตรชายข้างั้นรึ !!! "ฮูหยินไป๋กล่าวเสียงเข้มข่มขวัญคู่ต่อสู้อย่างคนเหนือกว่าเห็นๆ


"...!!? " ซือเซียนขบกัดริมฝีปากอย่างข่มกลั้นอารมณ์ จะรอดไหม ดูท่าจะรอดยากเสียแล้ว เกิดมาชาตินี้เป็นได้แค่ลูกไก่ในกำมือ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 500 ครั้ง

268 ความคิดเห็น

  1. #25 yuthharnnoi (@yuthharnnoi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 15:28
    ไม่น่ารอดคะอิอิ
    #25
    0
  2. #3 Monazeza (@Monazeza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 16:51

    รอตอนต่อไปอยู่นะ
    #3
    1
    • #3-1 som291233 (@som291233) (จากตอนที่ 4)
      21 สิงหาคม 2562 / 23:50

      รีดน่ารัก
      #3-1
  3. #2 Oiljang89 (@Oiljang89) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 15:32
    ก็บอกไปสิว่านางอยากออกไปใช้ชีวิตไม่คิดจะมีสามีอยากอยู่เป็นโสดหรือไม่ก็อยากเจอคนที่รักเราจริงๆอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่าถ้ายิ่งฮูหยินเป็นเมียคนเดียวแล้วยิ่งต้องเข้าใจว่าผู้หญิงต้องการความรักไม่ได้หวังความสุขสบายหรือสมบัติและคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรอีกอย่างบอกไปว่ากลัวลูกชายฮูหยินมาก
    #2
    0