ซือเซียนดวงใจท่านแม่ทัพ

ตอนที่ 3 : จากไปไม่หวนกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,079
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 501 ครั้ง
    12 ม.ค. 63

ท้องฟ้ามึดสลัวแสงจากดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า สายฝนเม็ดเล็กโปรยปรายลงสู่พื้น บนถนนขวักไขว่ไปด้วยยานพาหนะน้อยใหญ่ส่งเสียงร้องปี้มป้ามชวนให้อารมณ์ขุ่นมัว


สาวน้อยวัยมัธยมปลายสายตาดูหม่นหมองและเศร้าสร้อย ในมือถือร่มเดินอยู่บนขอบถนนอย่างเชื่องช้า สัมผัสรับกลิ่นอายของหยาดฝน ถึงแม้จะเต็มไปด้วยมลพิษมากมายก็ตาม


น้ำส้มรู้สึกเหงาและหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่อยากรีบกลับไปโรงเรียนประจำที่มีแต่ความว่างเปล่า และเพื่อนๆอีกไม่กี่คนซึ่งมีปัญหาชีวิตไม่ต่างไปจากเธอนัก ในขณะที่ร่างเล็กกำลังเหม่อคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย


" ปรี้นๆ!!!เอือด!!!โครม!!! "


รถยนต์คันหรูที่กำลังเสียหลักบีบแตรรถเสียงดังสนั่น พุ่งเข้ามาทางน้ำส้มโดยที่เธอตั้งตัวไม่ทัน และแล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น น้ำส้มยืนเคว้งและงงงวยมองภาพเบื้องหน้าไม่อาจทำใจได้ เพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ทอดมองร่างคุ้นตานอนแน่นิ่งไม่ยอมขยับดั่งร่างที่ไร้วิญญาณ


เหล่าบุรุษพยาบาลและหน่วยกู้ชีพช่วยกันประครองร่างของเธอคนนั้นขึ้นรถ จบสิ้นแล้วหรือชีวิตนี้!!!


น้ำตาหลั่งรินพลางคิดไปถึงคนข้างหลังจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปยังไงหากขาดเธอไป พ่อของเธอต้องทนทำงานสายตัวแทบขาดไม่ใช่เพราะเพื่ออนาคตของเธอหรอกหรือไร


ถึงแม้ว่าผู้เป็นพ่อจะไม่เคยบ่นให้เธอฟังสักคำว่าเหน็ดเหนื่อยมากขนาดไหน ถึงแม้ท่านจะไม่เคยพูดว่าที่ทำไปทั้งหมดทำไปเพื่อใคร


ถึงเธอจะดื้อรั้นกับอาจารย์ไปบ้างแต่เธอก็ตั้งใจเรียนมากๆเช่นกัน และสอบได้เป็นอันดับต้นๆของห้องเสมอ ทั้งหมดก็เพื่อให้พ่อได้ภูมิใจจะได้หายเหนื่อย


" จุดจบของฉันมาถึงแล้วใช่ไหม พ่อจ๋าหนูขอโทษนะคะ หนูคงไม่สามารถอยู่ทดแทนบุญคุณของพ่อได้อีกต่อไป ไอนีย์เพื่อนรัก ลาก่อนนะ!!!! "


วิญญาณที่เพิ่งจะออกจากร่างพึมพำน้ำตาไหลพราก ก่อนจะมีแสงสีขาวสว่างจ้าลอยเข้ามาปกคลุมวิญญาณดวงน้อย สติของน้ำส้มก็พลันดับวูบไป



ภายในห้องนอนรวมมีเด็กสาวนางหนึ่งหน้าตาน่ารักพริ้มเพรา รูปร่างบอบบางอ้อนแอ้นน่าทะนุถนอม นอนไม่ได้สติอยู่บนฟูกนอนเก่าๆ ข้างกันนั้นมีหญิงสาววัยไล่เลี่ยกับคนบนฟูก นั่งร้องเรียกด้วยความเป็นห่วงเป็นใย


" ซือเซียน " สาวน้อยเรียกชื่อของสหายที่นอนสลบไสลไม่ได้สติมาเกือบสองชั่วยาม


โอ้ยยย!!ยิ่งปวดๆหัวอยู่ ใครมาร้องเรียกหากันอยู่แถวนี้เนี่ย!!


น้ำส้มตื่นจากนิทราเพราะเสียงร่ำเรียกข้างหู กระพริบเปลือกตาช้าๆเพื่อให้คุ้นชินกับแสงสว่าง เมื่อปรับม่านตาได้สมองถึงกับมึนงงไปกับภาพที่เห็นโดยรอบ สถานที่แปลกตา บุคคลที่ไม่รู้จักนั่งมองส่งยิ้มมาให้ รู้จักกันรึก็ไม่ ใส่ชุดก็แปลก ภาษาก็แปลก แล้วฟังออกได้ไง?


อยากจะบ้าตาย!!!ที่นี่มันที่ไหนกันล่ะเนี่ย? สวรรค์หรือนรกล่ะ? กวาดสายตามองไปรอบๆ พลางยกมือขึ้นเกาหัวด้วยความไม่เข้าใจ


" ซือเซียนเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง "


" ถามข้าหรือ? " ตอนนี้นางเหมือนคนโง่เข้าไปทุกที เพราะในห้องก็มีกันอยู่แค่สองคน ไม่ถามนางแล้วจะถามใคร ก่นด่าตัวเองในใจทำหน้าเหลอหลา


ทันใดนั้นร่างบางบนฟูกนอนเก่าๆก็พลันปวดหัวจี๊ดขึ้นมา เมื่อความทรงจำของใครบางคนหลั่งไหลเข้ามาในหัว แบบชัดบ้างไม่ชัดบ้างเป็นบางเหตุการณ์ แต่ที่ชัดแน่ๆก็คือซือเซียนหรือน้ำส้มที่เข้ามาอยู่ในร่างแทน ได้รับเลือกให้เป็นสาวใช้ห้องข้างของคุณชายใหญ่ของตระกูลไป๋ ที่เจ้าของร่างนี้กลัวนักกลัวหนาเมื่อฮูหยินใหญ่เรียกให้เข้าพบเพื่อพูดคุยกันเรื่องนี้


นางถึงกับเป็นลมล้มพับไปเลย เอาง่ายๆก็คือหัวใจวายตาย ความซวยก็เลยมาตกที่ฉันงั้นหรอก!!ดีจริง!!


ซึ่งท่านแม่ทัพไป๋จะกลับมาอีกในไม่กี่วันข้างหน้า หากเมื่อเขากลับมาถึงซือเซียนจะต้องเข้ารับหน้าที่ทันที


" ตลกเป็นบ้า " พึมพำยิ้มแห้งให้กับความจริงที่เพิ่งประจักษ์


" ตลกอะไรของเจ้ารึซือเซียน มิใช่เจ้าดีอกดีใจถึงขั้นสติเลอะเลือนไปเสียแล้วกระมัง " เสี่ยวจูเอ่ยเย้ากลั้วขำผู้เป็นสหายบ่าวของนาง


" เฮอะ!!อะไรจะซวยปานนั้น ทะลุมิติมาทั้งทีแต่ดันทะลุมาเป็นคนรับใช้ สวรรค์ช่างเมตตายิ่ง " บ่นกระปอดกระแปดไปเรื่อย ลืมคนข้างๆที่กำลังทำหน้าฉงนจนสิ้น


" เจ้าว่าอะไรนะซือเซียนข้าฟังมิเห็นรู้เรื่อง "


'อ่าาา...คงต้องปรับการพูดเสียใหม่ เดี๋ยวจะโดนหาว่าเป็นบ้าไปซะก่อน เรามันเป็นกิ้งก่าเปลี่ยนสีได้อยู่แล้ว เอาว่ะสู้ๆ'


" เปล่าหรอกเสี่ยวจู ข้าแค่ยังรู้สึกมึนๆหัวอยู่ก็เท่านั้น "


" งั้นรึ?ข้าดีใจด้วยนะซือเซียนต่อไปเจ้าต้องตั้งใจปรนนิบัติคุณชายใหญ่ดีๆนะ หากคุณชายถูกใจเจ้า ต่อไปไม่แน่เจ้าอาจจะได้เป็นถึงอนุเลยก็ได้นะ "


' จ้ะดีใจ ดีใจกับผีน่ะสิ...เจ้าของร่างนี้ถึงกับช็อกตาย ก่อนจะได้รับใช้เสียอีกความซวยถึงมาตกที่ฉันเนี๊ยย!!' น้ำส้มในร่างของซือเซียนได้แต่ทนปั้นหน้าส่งยิ้มไปให้เสี่ยวจูเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย


หัวสมองคบคิดใคร่ครวญ คงต้องรีบไถ่ตัวออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่อีตาท่านแม่ทัพหน้ายักษ์นั้นจะกลับมา


น้ำส้มในร่างของซือเซียนสัมผัสได้จากความทรงจำว่า ฮูหยินใหญ่มิใช่คนใจไม้ใส่ระกำอะไร เพราะนางเคยให้ของมีค่ากับซือเซียนอยู่หลายชิ้น หวังว่าคงจะพอสำหรับนำไปแลกเงินมาไถ่ตัวออกไปจากที่นี้ได้นะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 501 ครั้ง

268 ความคิดเห็น

  1. #81 ฟางเซียน (@kongthongkam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 21:33
    แลกเงิน เขียนแบบนี้ค่ะ
    #81
    1
    • #81-1 som291233 (@som291233) (จากตอนที่ 3)
      1 ตุลาคม 2562 / 22:02

      ไรท์ทำการแก้ไขเรียบร้อยแล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำจ้าา555 และไรท์ก็ต้องขออภัยในความไม่รอบคอบในครั้งนี้ด้วยนะคะ
      #81-1
  2. #24 yuthharnnoi (@yuthharnnoi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 15:24
    สงสารพ่อนางเอกจังคะไรท์
    #24
    0