ซือเซียนดวงใจท่านแม่ทัพ

ตอนที่ 13 : และแล้วก็หนีไม่พ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 453 ครั้ง
    6 ก.ย. 62




"คุณชายข้าหายใจมิออก!"แม้ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดจะมีอยู่มาก ทว่าความรู้สึกที่มันจุกจนจะหายใจไม่ออก ก็หนักหนาสาหัสเช่นกัน

"ใยเรียกข้าว่าคุณชายเสียแล้วเล่า เซียนเอ๋อร์?" หลวนเฉินเอ่ยขานนางอย่างสนิทสนมมากขึ้น หลังมือหยาบเริ่มลูบไล้เรียวหน้าหวานของคนใต้ร่าง โดยไม่คิดขยับเขยื้อนออกจากร่างนุ่มนิ่มแม้แต่น้อย

"อื้อ!!"

ซึ่งมันสร้างความวาบหวามให้กับหญิงสาวเบื้องล่าง ให้รู้สึกร้อนเร่าคล้ายดั่งมีเปลวเพลิงมาแผดเผ่า จนผิวกายของนางมอดไหม้เป็นผุยผงให้แหลกละเอียดไปกองลงยังแทบท้าวอย่างศิโรราบ

ยามนี้ซือเซียนคล้ายกลายร่างเป็นดั่งนางปีศาจจิ้งจอกสาวแสนเย้ายวน นิ้วมือเรียวทั้งห้านิ้วขยุ้มไปบนแผงอกกำยำของบุรุษร่างแกร่งอย่างแรงจนเกิดรอยแดง

"ฮืม เจ้าคิดจะแกล้งข้าใช่หรือไม่เซียนเอ๋อร์?"ร่างหนาครางกระหึ่มในลำคออย่างชอบใจ กับการกระทำของนาง ก่อนจะยกตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้นางได้หายใจสะดวกขึ้น

"ข้าทรมานยิ่งนักเจ้าค่ะ!!" ร่างบางส่งสายตาหยาดเยิ้มไปให้คนเหนือร่างอย่างออดอ้อน นางได้เป็นอิสระจากการถูกทาบทับของร่างใหญ่

"ข้าจะช่วยเจ้าอย่างไรดีนะ เจ้ารู้หรือไม่?" เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทั้งๆที่ช่วงล่างของเขาก็รวดร้าวคล้ายจะปริแตกจนทรมานมิน้อยไปกว่านาง ทว่าสิ่งที่เขาต้องการมากกว่านี้ก็คือคำร้องขอของนางอีกสักครา

"ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ"นางอ้อนวอนต่อเขาอย่างออดอ้อน


"หึหึ" ชายหนุ่มพึ่งพอใจต่อน้ำคำหวานหูสั่นพร่า สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางอย่างที่ไม่เคยมองใครมาก่อน มือหยาบหนาเลื่อนต่ำลงมายังลำคอขาวผ่อง พร้อมกับปลดเชือกเอี้ยมตัวบางของนางออกอย่างเบามือ โดยที่นางยังไม่ทันรู้ตัวเสียด้วยซ้ำ

"เจ้ารู้หรือไม่ ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นหลังจากนี้?"เขาแค่ถามไปอย่างนั้นเพราะไม่ได้หวังเอาคำตอบ

"ข้า..." นางจะตอบเขาอย่างไรดีนะ? 

....ก่อนที่นางจะจากโลกใบเก่ามา หรือจะเป็นใบเดียวกันก็ไม่รู้แน่ แต่ก็นั้นแหละ!! อายุอานามก็เต็มสิบแปดปีแล้ว ซึ่งนางเกิดและเติบโตมาในโลกที่มีแต่เทคโนโลยีล่ำสมัย อยากรู้สิ่งใดก็หาเอาในอินเตอร์เน็ต เรื่องเพศศึกษาก็ร่ำเรียนมาไม่น้อย อืม..จะขาดก็แต่ภาคปฏิบัติ!!..โอ้ยขี้คร้านจะเล่า!!

"อ๊ะ!!" ในขณะที่นางกำลังใช้ความคิดเพื่อหาคำตอบให้แก่เขา แต่ชายหนุ่มเบื้องบนกลับใช้ริมฝีปากขบเม้มไปบนเนิ่นเนื้ออกของนางที่ไร้ซึ่งสิ่งปกปิดใดๆไปหนึ่งที

ร่างเล็กถึงกับสะดุ้งเฮือกกับความรู้สึกแสนวาบหวิว อ่า ช่างรัญจวนยิ่งนัก!!

การกระทำเช่นนี้จะเรียกว่ามิเคยผ่านสตรีใดมาก่อน ดั่งเช่นที่ฮูหยินใหญ่ของจวนสกุลไป๋เป็นกังวลจริงๆนะหรือ?

เมื่อเขาเห็นสายตาแว่วสังสัยของนาง ปากหยักหนายกโค้งขึ้น ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ 'นี่นางคิดว่าข้ายังมิเคยเช่นนั้นหรือ ฮึ!ช่างน่าขันยิ่ง'

หลวนเฉินกอบกุมเอาทรวงอกเต่งตึงที่ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน พร้อมกับเริ่มนวดคลึงหมุนวน ซึ่งมันสร้างเสียงร้องครวญครางให้เกิดขึ้นกับสตรีใต้ร่าง

"อ๊ะ อ๊ะ "ยามนี้นางคล้ายกับว่าได้ล่องลอยอยู่บนปุยเมฆที่มีแสงแดดอุ่นร้อน ค่อยๆหลอมละลายผิวกายของนางทีละน้อย

ริมฝีปากหนาตรงเข้าไปประกบเรียวปากบางทันทีเพราะเห็นว่านางเริ่มจะใช้ฟันขบกัดริมฝีปากด้านล่าง เพื่อข่มกั้นเสียงของนางไม่ให้มันหลุดรอดออกมาจนห้อเลือด ชายหนุ่มขบเม้มดูดดึงบนเรียวปากบาง ก่อนจะค่อยๆแทรกเรียวลิ้นอุ่นร้อนเข้าไปด้านใน เกี่ยวกระหวัดสำรวจไปทั่วทั้งโพลงปากหวานล่ำ

มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนจนทั่วร่างเล็กอวบอิ่ม แม้นางจะเป็นหญิงสาวที่ดูตัวเล็กบอบบาง ทว่าพอได้สัมผัสเข้าจริงๆสิ่งใดที่เหล่าอิสตรีควรมี สิ่งเหล่านั้นของนางกลับไม่น้อยหน้าไปกว่า

หลวนเฉินยกแขนขึ้นเพื่อสะบัดเอาเสื้อคลุมที่มีติดกายเพียงแค่ชิ้นเดียวให้ออกไปได้อย่างง่ายดาย เผ่ยให้เห็นมัดกล้ามที่ดูแข็งแรง เพิ่มความน่ายำเกร่งด้วยรอยแผลเป็นขนาดใหญ่บนกล้ามท้องด้านซ้าย ทว่ามันช่างเป็นภาพที่ดูเย้ายวนยิ่งนัก

บัดนี้นางปีศาจจิ้งจอกสาวเริ่มจะแสดงฤทธิ์เดชขึ้นมาอีกครั้ง โดยการใช้เล็บจิกเข้าไปแรงๆบนบ่ากว้างของเขา เพื่อระบายอารมณ์ที่สุดแสนจะรัญจวนวาบหวาม และคล้ายหัวใจกำลังจะระเบิดออกมาเสียให้ได้

"อืม"มือหยาบผละออกจากกายสาวที่ทำการสำรวจไปเมื่อครู่ แทนที่ด้วยร่างหนาเข้าบดเบียดขับเคลื่อนกายถูไถ่ไปทั่วทั้งเรือนร่าง ริมฝีปากเปียกชื่นตรงเข้าครอบครองยอดปทุมถันเม็ดงาม ทั้งดูดดึงโลมเลียไปทั่วเต้าทั้งสองข้างอย่างมั่วเมา


"อ่าส์ พะพี่เฉิน!" นางใช้เรียวนิ้วทั้งสิบของนางขยุ้มไปบนเรือนผมเงางามดกดำ


ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นพร่า

"เซียนเอ๋อร์ เจ้าต้องการมากกว่านี้หรือไม่?" 



.......................stop...........................


ทั่วท้องห้องถูกปกคลุมไปด้วยเสียงร้องครวญครางอย่างสุขสมของสองร่างเปลือยเปล่า เพราะฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดโดยแท้

ซึ่งมีบ่าวชายสองคนที่ได้รับมอบหมายคำสั่งจากฮูหยินใหญ่ของจวน ให้กลับมายืนเฝ้าอยู่ที่หน้าห้อง โดยกำชับอย่างเด็ดขาดอีกว่า ห้ามแม้แต่จะคิดที่จะขยับกายย้ายร่างไปที่ใดอีก ครั้นรุ่งสางค่อยทำการปลดล็อคประตู แล้วรีบกลับมารายงานแก่นางโดยไว



########

แฮ่ ฝากติดตามด้วยนะคะ กราบ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 453 ครั้ง

268 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:43
    ค้าง...อยากได้ตอนที่stop ค่ะ อิอิ
    #82
    0
  2. #33 yuthharnnoi (@yuthharnnoi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 16:03
    ขอบคุณคะ
    #33
    0
  3. #10 piamya (@piamya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 09:32

    ขอต่อนะค่ะ

    #10
    1
    • #10-1 som291233 (@som291233) (จากตอนที่ 13)
      6 กันยายน 2562 / 13:20

      ปั่นให้ไว555
      #10-1
  4. #9 MuKuBeer (@MuKuBeer) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 07:09

    ค้างมาก
    รอๆ
    #9
    1
    • #9-1 som291233 (@som291233) (จากตอนที่ 13)
      6 กันยายน 2562 / 13:19

      555 รอก่อนน๊าา
      #9-1