คิดเชือดในใจ ทำไมดันตายจริง

ตอนที่ 1 : ก่อนวันสิ้นปี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.ย. 52

11.00 น. 30 ธันวาคม
ช่วงใกล้จะถึงปีใหม่แบบนี้ หอพักของผมก็ไม่ค่อยจะมีคนหลงเหลืออยู่ซักเท่าไหร่ เพราะส่วนใหญ่คนเช่าอาศัยหอพักนี้ก็เป็นนักศึกษาต่างจังหวัดซึ่งเข้ามาเรียนในกทม. แน่นอน รวมถึงผมด้วย
               
ผมชื่อแน็ก อายุ 20 เรียนอยู่ปี 3 คณะจิตวิทยาของมหาวิทยาลัย T ซึ่งตอนนี้ก็กำลังปิดเรียนปีใหม่อยู่เช่นกัน แต่ปีนี้ผมตัดสินใจไม่กลับบ้าน ตั้งใจจะทำรายงานให้เสร็จ แต่ตอนนี้ท่าทางจะมีมารมากวนการทำงานของผมแล้วล่ะ
                ปึง ปึง! ไอ้แน็กโว้ย!” เสียงทุบประตูของเจ้าของหอพักคุ้นหูแน็กดี
                คร๊าบๆ เฮีย แน็กพูดพลางเดินไปเปิดประตู เมื่อเปิดไปก็พบ เฮีย เม้ง เจ้าของหอ และ พิ้งค์ ลูกสาวเขา
                อะไรอะ เฮีย แน็กพูดเสียงเซ็งๆ
เมื่อไหร่จะจ่ายค่าเช่าเดือนนี้ล่ะครับ ไอ้คุณแน็ก เฮียพูดเสียงประชด
ใจเย็นดิครับ ของเงินเดือนนี้ออกก่อนนา พรุ่งนี้นะๆ
พรุ่งนี้จ่ายของเดือนหน้ามาด้วยเลยละกัน ปกตินายจ่ายตอนต้นเดือนทุกทีนี่นา
เอาน่าพ่อ วัยรุ่นมันต้องมีเงินขาดแบบนี้บ้างแหละ พิ้งค์เอ่ยขึ้นหลังจากฟังทั้งสองพูดมานาน
เม้ง ถอนหายใจแล้วเดินไปเรียกเก็บค่าเช่าห้องอื่นที่ยังค้างต่อ
ขอบใจนะ พิ้งค์ ทำไมวันนี้เธอมากับพ่อล่ะ ผมพูดพลางยิ้มให้พิ้งค์
อืม ตั้งแต่วันนี้ฉันจะเป็นคนทำบัญชีให้พ่อจ้ะ ไปก่อนนะ พิ้งค์ยิ้มหวาน แล้วเดินจากไป
เฮียเม้งเป็นคนเข้มงวดมาก สมกับหน้าตาของแกจริงๆ ซึ่งความเข้มงวดของเขาทำให้แม้ลูกค้าเก่าแก่อย่างผมซึ่งไม่เคยมีประวัติเบี้ยวค่าเช่ามาก่อนอย่างผมโดนว่า เพราะจ่ายช้าหลายครั้ง ต่างกับลูกสาวเขา พิ้งค์                             พิ้งค์เรียนอยู่ปี 3 มหาวิทยาลัยที่เดียวกับผม เธออยู่คณะบัญชี ซึ่งก็คงเรียนมาช่วยพ่อดูแลหอพักนี้ พิ้งค์เป็นคนหน้าตาน่ารักทีเดียว และช่วยผมให้รอดพ้นจากการโดนพ่อเธอด่าหลายต่อหลายครั้งแล้ว ทำให้ผมแอบชอบเธออยู่ด้วย ตอนนี้กลับมาทำงานของผมให้เสร็จดีกว่า
 
กรี๊ดดด แกๆ นังบ้า อย่าทำอย่างนั้นนะ เสียงดังขึ้นเมื่อผมกลับเข้ามาทำงานได้ครู่เดียว ผมตกใจจึงรีบเปิดประตูออกไปดูปรากฎว่า... เสียงนั้นดังมาจากห้องตรงข้ามผม ผมจึงเดินไปเคาะประตูห้อง
ป้านวลๆ เกิดอะไรขึ้นครับ สักครู่เดียว หญิงวัยกลางคนชื่อว่านวลก็เปิดประตูออกมา
แน็กดูสิ นังตัวอิจฉากำลังจะปล้ำพระเอกน่ะ ทุเรศมากเลยเนอะ
..... เอ่ออ ป้ากรี๊ดดเรื่องละครในทีวีเหรอครับ ผมถามอย่างอึ้งๆ
ก็ใช่น่ะสิ นังตัวอิจฉาเรื่องนี้มันร้ายมากเรยนะ แน็ก ป้าตอบอย่างเสียงดัง
ยัยป้านี่ ทำอย่างกับตัวเองเป็นคุณแม่นางเอกงั้นแหละ ผมคิดในใจแล้วเดินกลับห้องอย่างอารมณ์เสีย
ผมเริ่มต้นทำงานอีกครั้ง แต่เพราะเรื่องวุ่นๆ 2 เรื่องเมื่อกี๊ทำให้ไม่มีสมาธิเลยเว้ยย ผมพยายามตั้งสมาธิทำงานอีกครั้งแต่ไม่เป็นผล อืมม ความคิดใหม่เริ่มเข้ามาในหัว เปลี่ยนหัวข้อรายงานเป็น จิตวิทยาการฆาตกรรมดีกว่า แล้วนิยายฆาตกรรมของผมก็เริ่มต้นขึ้น

1 ความคิดเห็น