The Mystical Woods | #ficwoodskv

ตอนที่ 1 : The Mystical Woods : 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    15 เม.ย. 62





Chapter one

I

 


            ใคร ๆ ก็พูดกันให้เกลื่อนบ้านเกลื่อนเมือง ว่าตัวเขามันไม่เอาไหนสองเท้ายังคงย่ำอยู่บนผืนหญ้านุ่มหลังปราสาทก่อนจะทิ้งตัวลงนอนจนผ้าเนื้อบางสีขาวเปื้อนดินแลดูสกปรก โจนาสรู้ดีว่าครอบครัวของเขากำลังมีปัญหาในการปกครองเมืองเนื่องจากการจัดสรรทรัพยากรไม่ดีนัก เขามันก็ดีแต่ใช้กำลัง เด่นในด้านขยับเขยื้อนร่างกายเพียงอย่างเดียว



            ต่างจากเจมส์แทบจะสุดขั้วพี่ชายคนโตที่เก่งกาจไปเสียทุกเรื่อง ทั้งด้านวิชาการและด้านกำลัง ชาวบ้านชาวเมืองต่างจงรักภักดีและเอ็นดูเจ้าชายเจเมอร์สันมากกว่า ต่างด้วยรู้ว่าเจ้าชายโจนาสน่ะมีดีแค่ใช้ทรัพยากรของเมืองไปวัน ๆ



            โจนาสวัยสิบแปดปีเกลือกกลิ้งอยู่บนผืนหญ้า แม้จะรู้สึกคันผสมเจ็บแสบตามเนื้อตัว ทว่ามันยังไม่เจ็บเท่าในใจเด็กหนุ่มเลยแม้แต่น้อย การที่ท่านพ่อท่านแม่ให้ความสำคัญกับลูกไม่เท่ากันเขาสมควรแล้วหรือ



            ฝ่ามือบีบเข้าหากันแน่น ก่อนจะผ่อนออกแล้วจิกเล็บลงไปบนเนื้อจนเป็นรอยแดง เส้นเลือดปูดนูนขึ้นตามแรงกำลังเมื่อเด็กหนุ่มยกกำปั้นทุบลงบนดินซ้ำแล้วซ้ำเล่า



            โจนาสเกลียดทุกคำครหาจากปากชาวเมือง



            แต่แล้วจะให้เขาทำอย่างไร ในเมื่อคนเราเลือกเกิดไม่ได้ ความพยายามของเขามีเพียงเท่านี้ อาจจะดูเล็กยิบย่อยเหมือนดินเนื้อละเอียดในสายตาผู้อื่นแต่สำหรับโจนาสหากไม่ถูกเปรียบเทียบกับเจมส์แล้ว มันอาจจะยิ่งใหญ่ราวมหาสมุทร



            ใบหน้าคมคายราวกับพระเจ้าบรรจงปั้นแต่งด้วยความรักทั้งหมดที่พระองค์ทรงมีกลับดูซีดเซียว เปลือกตาบางหยีลงเมื่อประกายแสงแดดส่องกระทบ ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเสียงปลายเท้ากระทบกับผืนหญ้าคืบคลานเข้ามาเรื่อย ๆ



            “โจนาส มาอยู่นี่เอง ไปเถอะข้าจะพาเจ้าไปเก็บดอกไม้ให้ท่านแม่”



            “ออกไปจากข้า ข้าเกลียดท่าน”



            องค์ชายเล็กลุกด้วยความรวดเร็ว ผลักเจมส์ออกจากตัวก่อนจะสาวเท้าไปให้ไกล



            ไกลจากเจเมอร์สันที่ใคร ๆ ก็ต่างรัก



 

            “พ่อบอกแล้วใช่หรือไม่โจนาส ว่าอย่าไปคลุกฝุ่นคลุกดินแล้วมาร่วมทานอาหารบนโต๊ะ เหล่าผู้รับใช้ไปไหน ใยไม่ปรนนิบัติหน้าที่ของตัวเอง เห็นหรือไม่ว่าองค์ชายเล็กสกปรกอย่างกับอะไรดี”



            กษัตริย์เดอลุกซ์ส่ายหัว ใบหน้าคมคายทว่ามีอายุแลดูบึ้งตึง กระแทกส้อมและมีดลงบนโต๊ะอาหารเสียงดังจนองค์ราชินีและเจเมอร์สันสะดุ้ง หญิงวัยกลางคนเม้มริมฝีปากแน่นพลางหันไปสบตาเด็กหนุ่มที่ดูจะไม่ได้สนใจคำพูดคำจาของคนเป็นพ่อเสียเท่าไหร่



            “โจนาส.. ได้ยินที่ท่านพ่อพูดหรือเปล่าลูกรัก”



            โจนาสเงยหน้าสบตาผู้เป็นแม่ก่อนจะบิเนื้อขนมปังจุ่มลงไปในซุปครีมข้น เคี้ยวอาหารต่อโดยไม่ตอบโต้อะไร



            “โจนาส !



            คราวนี้เป็นเสียงทุ้มแสนน่ากลัว ตะเบ็งลั่นห้องโถงรับประทานอาหาร เด็กหนุ่มวางขนมปังในมือลงก่อนจะลุกขึ้นยืน โค้งให้องค์กษัตริย์และองค์ราชินี นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มสั่นไหวและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา



            “ลูกขอตัวขอรับ”



            “โจ



            “ท่านพ่อ ลูกไปดูเองขอรับ”



            ว่าแล้วลุกขึ้นยืนทำความเคารพในทันที เจมส์ถอนหายใจแล้วก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดวนไปทางซ้าย ประตูห้องนอนของโจนาสถูกล็อกเอาไว้ คนเป็นพี่เคาะเบา ๆ สองสามครั้ง กลิ่นอับชื้นเล็ดลอดผ่านบานประตูช่างน่าหดหู่ยิ่งกว่าอะไรนานแค่ไหนแล้วนะที่น้องชายของเขาตกอยู่ในห้วงอาการเช่นนี้



            “โจนาส ขอข้าเข้าไปได้หรือไม่”



            ..



            เงียบสนิท เจเมอร์สันส่ายหัวแล้วเดินไปทางตู้เหล็กเก็บกุญแจ เจมส์ชี้สั่งให้ทหารอารักษ์ขานำกุญแจห้องของโจนาสมาให้เขา



            ครั้งที่สิบสามที่เขาต้องคอยไขประตูเข้าไปแบบนี้



            ชายหนุ่มวัยยี่สิบปีกวาดสายตามองหาน้องชาย ห้องผนังปูนดิบที่มีตู้หนังสือเรียงราย ทว่าบนโต๊ะเรียนกลับมีกองหนังสือที่ถูกฉีกขาด บ่งบอกว่าโจนาสคงพยายามจนหมดความอดทน เด็กวัยสิบแปดไม่อาจรับคำดูถูกดูหมิ่นได้ไหวจนเผลอระบายออกมาทางพละกำลัง



            มุมในสุดภายในตัวห้องนอนโจนาสนั่งหันหลังเข้าหาหน้าต่าง เวลาโพล้เพล้ที่ท้องฟ้าเป็นสีชมพูอมส้มดูสวยงาม ช่างขัดกับบรรยากาศภายในห้อง ดูอึมครึมและน่าสงสารเหลือเกิน



            “โจนาส”



            เสียงทุ้มนุ่มเรียกชื่อเด็กหนุ่มแผ่วเบา โจนาสผินใบหน้ามามองแล้วหันกลับไปจ้องมองผืนฟ้าใหม่อีกครั้ง



            “ไม่มีใครในวังนี้เกลียดเจ้าสักคนอย่าเก็บคำนินทามาให้ทุกข์ใจเลย”



            เจเมอร์สันค่อย ๆ ก้าวเท้าพลางหย่อนตัวลงนั่งบนเตียงเดียวกับเด็กหนุ่ม และทุกอย่างยังคงนิ่ง ไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดจากริมฝีปากของโจนาส มีเพียงแค่เสียงลมหายใจแผ่วเบา



            “น้องข้า ได้โปรดฟัง ที่ท่านพ่อท่านพูดแบบนั้นก็เพื่ออยากให้เจ้ามีระเบียบ เป็นที่รักใคร่--



            “แล้วที่ข้าเนื้อตัวสกปรกเช่นนี้ ไม่มีใครรักข้าหรือ?”



            เจเมอร์สันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อน้ำเสียงของเด็กหนุ่มช่างสั่นเครือน่าสงสาร โจนาสผินหน้าก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวนั่งหันหน้าเข้าหาคนเป็นพี่



            “ข้าเกลียด เวลาถูกเปรียบเทียบกับเจ้า เจ้าผู้เก่งกาจทุกอย่าง ไม่เหมือนข้า ทำดีแค่ไหนกลับไม่ได้ผลตอบรับเท่าที่ลงแรงไปเลยเสียนิด, เจมส์ เจ้าไม่รู้สึกหรอกเพราะเจ้าได้รับแต่คำชม”



            ดวงตาคมที่เคยสดใสดูหม่นหมองลงในพริบตา เจเมอร์สันคว้าตัวน้องชายคนเดียวของเขามากอดไว้พลางลูบแผ่นหลังที่เริ่มมีกล้ามเนื้อให้สงบลง



            “ใครว่า รอยยิ้มของเจ้าน่ะ ใคร ๆ ก็ต่างชื่นชมว่างดงามที่สุดในเมืองแล้วโจนาส”



            ใช่ รอยยิ้มของท่าน งดงามเสมอมา



          โจนาสสะดุ้งสุดตัวจนรีบผละออกจากอ้อมกอดคนเป็นพี่เมื่อเสียงทุ้มหวานเล็ดลอดผ่านโสตประสาทของเขา เด็กหนุ่มรีบหันมองรอบห้องก่อนจะนิ่งไปเสียเมื่อพบแสงสีทองกลมเล็ก ๆ ลอยเด่นผู้บริเวณหน้าต่าง



            “เจ้าได้ยินเหมือนข้าหรือไม่”



            โจนาสรีบเอ่ยปากถาม ทว่าคำตอบที่ได้รับคือคิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นกับท่าทางปฏิเสธของเจเมอร์สัน



            “พักผ่อนเสียเถิด ค่ำนี้จะไปนอนที่ห้องข้าก็ย่อมได้”



            รอยยิ้มใจดีและตาที่ดูคล้ายรูปพระจันทร์เสี้ยว เส้นผมสีดำเข้มสนิท ร่างกายสมส่วนดูเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์แบบ โจนาสสูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนจะโบกมือเป็นเชิงไล่



            “ข้าเกลียดท่าน ออกไปได้แล้ว”



            เสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูจากเจเมอร์สันแสนจะแผ่วเบา แต่ก็ดังมากพอที่จะทำให้โจนาสเผลอวาดรอยยิ้มออกมาได้เบาบาง ไร้ซึ่งผู้อื่นในห้องของเขาอีกต่อไป ในขณะเดียวกันที่แสงสีทองยังคงวนรอบหน้าต่าง พร้อมด้วยเสียงทุ้มหวานดังคลออยู่ในโสตประสาทโจนาสซ้ำแล้วซ้ำเล่า



            ข้าพูดเรื่องจริง เวลาท่านยิ้มงดงามที่สุด



 

II

 



            โจนาสไม่อาจสลัดเสียงปริศนาทุ้มหวานออกจากความคิดของเขาได้เลย แม้กระทั่งตื่นมาเด็กหนุ่มมองหาประกายแสงสีทองเป็นอันดับแรก แต่กลับพบเพียงแค่ไรแดดเท่านั้น เขาออกแรงขยี้กลุ่มผมตัวเองพลางสะบัดหัวไล่ความคิด เด็กหนุ่มจ้องมองดาบในมือด้วยแววตามุ่งมั่นก่อนจะขยับตัวจ้วงแทงหุ่นที่ทำจากนุ่นอัดแน่น



            นุ่นสีขาวกระจายเต็มพื้นด้านล่าง สนามประลองเวลานี้ช่างอบอ้าวและร้อนจนเม็ดเหงื่อไหลตามกรอบใบหน้า โจนาสกะพริบตาถี่ขึ้นเพื่อไล่หยาดเหงื่อที่ไหลกระทบเปลือกตาฉับพลัน เขาเห็นแสงสีทองนั้นอีกแล้ว ล่องลอยห่างไกลออกไปจนถึงสวนดอกไม้ของท่านแม่ โจนาสจับดาบในมือแน่น จ้วงแทงปักไว้ที่หุ่นจนฉีกขาด ทหารอารักษ์ขาต่างปรบมือให้กับความเก่งกาจทางด้านฝีมือขององค์ชายเล็ก



            โจนาสรับผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นซับเหงื่อ เขาหัวเราะในลำคอเมื่อท่านพ่อสาวเท้าเข้ามาใกล้ ฝ่ามือหยาบกร้านและท่าทางสง่างาม เหมาะสมกับเป็นกษัตริย์ ทว่าใบหน้าคมกลับดูเป็นกังวล เห็นได้ชัดว่าแบกรับความตึงเครียดเอาไว้มากมาย



            “เก่งมากโจนาสพ่อไม่ห่วงเจ้าเลยหากมีสงคราม”



            “ขอบพระคุณขอรับ”



            โจนาสโค้งให้ รอยยิ้มแรกของวันนี้ช่างมีที่มาแสนเกินคาดนัก เมื่อคนที่สร้างรอยยิ้มให้เขาในวันนี้คือท่านพ่อแต่คอยเอาแต่พูดจาสบประมาท



            “หากเก่งด้านการทูตด้วยอีกเสียนิดคงดี หัดเอาแบบพี่ของเจ้าบ้าง”



            ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะเลือนหายไป เด็กหนุ่มพาดผ้าสีขาวไว้บนบ่า ก้มหน้ายืนนิ่งแล้วสกัดกั้นอารมณ์โกรธเอาไว้จนกระทั่งปลายรองเท้าหนังเดินจากไป โจนาสเดินไปดึงดาบเล่มหนาออกจากหุ่นนุ่นตัวนั้น หันหลังแล้วเหวี่ยงแขนออกจนสุด ปลายดาบแหลมจ่ออยู่ที่คอองครักษ์แสนภักดีจนเกิดรอยแผลเล็ก ๆ



            “องค์ชายขอรับ”



            “กลับไปซะหากใครถามถึง เรียนว่าข้าพักผ่อนอยู่ในห้อง”



            “ต..แต่”



            “ไม่มีแต่ ! กลับไปซะ”



            อารักษ์ขาหุนหันพลันแล่นจากไปในทันที โจนาสทิ้งดาบลงบนพื้นก่อนจะนั่งลงด้วยความสิ้นหวังตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ทุกอย่างหล่อหลอมให้เขากลายเป็นองค์ชายที่มีพฤติกรรมก้าวร้าวเช่นนี้



 

III

 



            เสื้อผ้าเนื้อบางสีครีมไข่ไก่และกางเกงผ้าสีน้ำตาลเข้มถูกคลุกดินคลุกฝุ่นอีกคราเมื่อเด็กหนุ่มเกลือกกลิ้งลงบนผืนหญ้า โจนาสเลิกสนใจคำพูดของท่านพ่อแล้วตัดสินใจลุกขึ้นเดินสาวเท้าเข้าตลาดในเมือง สภาพที่ไม่ต่างจากชาวบ้านเสียเท่าไหร่ทำเอาหมดคราบเจ้าชายผู้ทรงสง่างาม



            สายตาที่แฝงมาด้วยคำนินทาของพ่อค้าแม่ค้ามากมายหลุบลงพื้นเมื่อโจนาสหันไปสบตาด้วย เขาไม่เข้าใจยิ่งนักว่าเขาไปทำอะไรให้คนพวกนี้นักหนา



            องค์ชายแวะร้านขนมปัง ของโปรดของเขา ก่อนจะชี้ไปยังบาร์แก็ตแท่งยาว สีเข้มกำลังดี



            “เอาอันนี้ เท่าไหร่”



            เสียงทุ้มห้วนไม่มีคำลงท้ายน่าฟัง ไหนจะคิ้วที่ขมวดมุ่น ใบหน้าชวนเสียอารมณ์ ชายวัยกลางคนยื่นขนมปังใส่ในตะกร้าให้อย่างสวยงาม ทว่าไม่กล้าสบตา มือสั่นเทาราวกับกลัวเหลือเกินหากองค์ชายจะเสวนาคำต่อไป



            “ข้าถามว่าเท่าไหร่ ?”



            แม้จะไม่มีการขึ้นเสียง แต่ก็ยังฟังดูห้วนและไม่น่าต่อบทสนทนา ชายวัยกลางคนส่ายหัวเป็นพัลวัน



            “ไม่ไม่เป็นไรขอรับ พระองค์รับไว้เถิด”



            โจนาสรีบคว้าตะกร้านั้นมาพลางถอนหายใจเสียงดัง เด็กหนุ่มรีบก้าวเท้ากลับในทันทีเมื่ออาการไม่พอใจสุมขึ้นในอก เขาไม่พอใจเสียมาก ๆ กับผลลัพธ์ทั้งหมดที่หล่อหลอมให้เขาก้าวร้าวเช่นนี้ ราวกับไม่มีใครต้องการเขาทั้งนั้น เด็กหนุ่มนอนลงบนสนามหญ้าใกล้กันกับสวนดอกไม้ของท่านแม่



            โจนาสเตรียมหักขนมปังแท่งยาวออกเป็นสองท่อน ทว่าแสงสีทองกลมมนปรากฏอยู่ด้านข้างลำตัวของเขา วนรอบเชื่องช้า นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเป็นประกาย จ้องมองไม่กะพริบตา



            ท่านได้โปรดตามข้ามา



            ขนมปังหล่นร่วงจากมือ โจนาสเม้มริมฝีปากแน่น เขาเงยหน้ามองหน้าต่างของปราสาทว่ามีใครมองอยู่หรือไม่ มีใครได้พูดอะไรกับเขาอย่างนั้นหรือไม่ คำตอบคือไม่เลย ไม่มีสักคน



            ทรงผมยุ่งเหยิง ท่าทางลุกลี้ลุกลน และสองเท้าที่ก้าวตามแสงสีทองนั้นอย่างระมัดระวัง สายลมเย็นยามบ่ายพัดผ่านเป็นระยะ ๆ คอยปลอบใจโจนาสให้รู้สึกปลอดภัยอยู่เสมอ จมูกสัมผัสกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าแบบที่ท่านแม่ชอบ และสัมผัสนิ่มข้างใบหู



            ขอท่านจงพูดว่า Mysticalness, please take me into the woods’



            ปลายเท้าหยุดนิ่งด้านหน้าพุ่มไม้รกรัง โจนาสกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะหมุนดูรอบตัว เขาออกห่างจากตัวปราสาทมาไกลไม่มากนัก แต่ก็ไกลพอที่จะไม่มีใครเห็นเด็กหนุ่มไม่มีความกล้ามากพอ หากท่านพ่อรู้ว่าเขาเสียใจจนป่วย ท่านคงได้ตามหมอหลวงเป็นแน่



            พูดเสียเถอะ ข้าอยากรับฟังเรื่องของท่านจะแย่



            เสียงทุ้มหวานยังคงดังคลออยู่ที่ใบหูด้านขวา โจนาสยืนนิ่งหันหน้าเข้าหาพุ่มไม้ ค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงราวกับโดนมนตร์สะกด ริมฝีปากพึมพำเบา ๆ



            “ความลึกลับเอยได้โปรดพาข้าเข้าผืนป่านี้ด้วยเถิด”



          โจนาสหลับตาแน่น ปลายเท้าของเขาไม่ติดพื้น เด็กหนุ่มตัวเบาหวิวราวกับลอยอยู่กลางอากาศ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่า คลับคล้ายกลิ่นวานิลลาผ่านเข้าจมูกของเขาอีกครา ก่อนที่ปลายเท้าจะสัมผัสกับพื้นเย็นเฉียบ



            เด็กหนุ่มเปิดเปลือกตา เขาก้มลงมองพื้นด้านล่างในทันทีแผ่นหินทรงจัตุรัสลอยเหนือน้ำ เท้าเปลือยเปล่าอีกคู่เหยียบอยู่บนแผ่นหินด้านข้าง



            “โอ้ เห็นทีว่าข้าคงต้องระวังไม่ให้ท่านลื่นเสียแล้ว”



            รอยยิ้มรูปหัวใจ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้ม พวงแก้มสีแดงสุขภาพดี คางสั้นรับกับใบหน้าคลับคล้ายตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ผิวอมสีเหลืองทองโปร่งแสงทว่าจับต้องได้เพราะมือเรียวสวยของอีกคนกำลังประสานเข้ากันกับมือของเขา ด้านหน้าของคนทั้งสองคือต้นไม้สูงเรียงรายกันนับร้อยพันต้น สวยงามราวกับป่าในเทพนิยาย



            โจนาสวาดรอยยิ้มขึ้นเบา ๆ เมื่อเขารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นอายของความสวยงามผลักให้เขาตกอยู่ในภวังค์



            “ข้าบอกแล้วรอยยิ้มของท่านงดงามที่สุด”



_________________________________

TO BE CONTINUED


           

Talking time : ขอบอกเลยว่า ไม่คิดว่าจะมีคนให้ความสนใจขนาดนี้ ขอบคุณมากจริง ๆ เลยนะคะ ตื้นตันใจมาก ๆ T _____ T แต่ที่สำคัญคือ ต้องขอโทษทุก ๆ คนด้วยหากเขียนได้ไม่ดี เพราะถนัดเขียนแนวโรแมนติกเสียมากกว่า พอภาษามันไม่เวิ่นเว้อเท่าที่ควรเลยอาจทำให้แปลกตาไปบ้าง เนื่องจากเป็นการเขียนแฟนตาซีเรื่องแรกเลยค่ะ จะตั้งใจเขียนให้เข้มข้นให้สนุก ไม่ตกหล่นฝีมือหากได้รับแรงใจจากทุกคน /กราบงามๆ


จะบอกว่า โจนาสก็คือจองกุก เจเมอร์สันหรือพี่เจมส์ก็คือจีมิน อยากบอกให้ทุกคนตักตวงความน่ารักและอบอุ่นที่แทฮยองจะมอบให้โจนาสเอาไว้นะคะ เพราะพ่อหนุ่มพระเอกของเราน่ะ ใจร้ายที่สุดในปฐพีฟิคของศรีแล้ว สปอยล์ให้ อุบอิบ ๆ 5555555555555555555


สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ให้กำลังใจกันตั้งแต่ในทวิตเตอร์เลย และขอบคุณทุกคนที่คอมเมนท์ด้วยนะคะ หรือจะให้กำลังใจผ่านแท็ก #ficwoodskv กันได้ สัญญาว่าจะตอบทุกคน และพัฒนาฝีมือด้านการเขียนแนวนี้ไปอีกเรื่อย ๆ นะคะ ขอฝากฟิคทุกเรื่องไว้ในอ้อมอกอ้อมใจทุกคนเลย 

           

 

           

           

 

         

           

               

 

 

           

           

 

 



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #46 Lunaria-hunter (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 11:25

    มาต่อเถอะได้โปรดดดดดด

    #46
    0
  2. #45 creamww (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 18:38

    ติดตามอยู่ค่ะ จะรอนะคะ สู้ๆค่ะ

    #45
    0
  3. #43 fontae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 20:26
    สู้ๆนะคะ
    #43
    0
  4. #42 Porpakawan1998 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 01:04
    รอนะค่ะ
    #42
    0
  5. #41 _MaxgZiM (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 19:15
    รอออ น่าติดตามมากเลยค่ะไรท์ชอบมากกกๆๆตอนแรกนี่คิดว่าโจนาสคือวีไปเสียแล้ว55555
    #41
    0
  6. #40 0613415296 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 01:43
    ต่อทีนะค้าบบ รออยู่น้าา ซู้ๆ
    #40
    0
  7. #39 bananazx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 00:25
    น่าติดตามมากค่ะ รอนะคะ
    #39
    0
  8. #38 ยังคิดชื่อไม่ออกๆๆ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 17:34
    หูยยยแค่เริ่มก็สนุกแล้วววว//รอนะต้ะะ
    #38
    0
  9. #37 CHYUNG (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 09:00
    เป็นอะไรที่กระแทกใจมากค่ะ;-;//สู้ๆนะคะไรท์!
    #37
    0
  10. #36 joll (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 12:32
    สนุกกกกๆๆๆดีม้ากกกรอนะคะะะ สู้ๆ
    #36
    0
  11. #35 ผมเองๆ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 09:25

    น้องต้องเป็นคนน่ารุกมากแน่ๆเลยอย่าใจร้ายกับน้องนะะะผมจารอคุณไรท์นะะสนุกๆมักๆเล้ยยย

    #35
    0
  12. #34 Sushidays (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 02:14
    พ่อหนุ่มเลือดร้อน แงง ยัยแทน่ารักแน่ๆเลย อย่าใจร้ายกะน้องเลยนะ ;-;;;
    #34
    0
  13. #33 Moonlionz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 10:40
    เราถึงกับรีบมาดูเลยค่ะ 555555555 หื้ออ อย่าใจร้ายกับลูกเรานาาา ไม่งั้นจะตี รอติดตามค่ะ เป็นกำลังใจให้
    #33
    0
  14. #31 ♡papapee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 01:32

    สู้ๆนะคะ ถึงจะเพิ่งตามงานเขียนของไรท์ แต่ชอบมากเลย อ่านเพลินมากๆ (หมายถึงหยุดอ่านไม่ได้) แล้วก็เชื่อด้วยค่ะ ว่านี่จะเป็นอีกเรื่องที่ไรท์แต่งได้ดีแน่นอน ถึงจะเป็นแฟนซีเรื่องแรก

    #31
    0
  15. #30 ♡papapee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 01:30

    แงดราม่าเหรอเตง อย่าใจร้ายกับนางฟ้าของเรามาก TT

    #30
    0
  16. #29 pnnx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 10:22
    แวะมาให้กำลังใจค่า เห็นบอกในทอล์กเรื่องคุณครู เลยมาตามอ่าน ชอบเรื่องของไรท์ทุกเรื่องเลย ไรท์บรรยายได้ดีมากๆค่ะ มู้ดสุดยอดเลย ขอให้น้องแทให้ความอบอุ่นกับโจนาสเยอะๆนะ รอติดตามอยู่นะคะ<3
    #29
    0
  17. #28 mmeaning (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 01:39
    จะรอติดตามต่อไปนะคะ!
    #28
    0
  18. #27 magiclovestory (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 23:17

    เราชื่นชอบผลงานคุณมากเลยภาษามรเอกลักษณ์แล้วก็อ่านแล้วนึกถนิยายแปลยุโรปสุดๆ ฮืออ ชอบการค่อยๆบรรยายเล่าเรื่องที่ภาษาละมุนๆอ่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #27
    0
  19. #26 ppinjimm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 02:57
    แค่ตอนแรกก็ประทับใจแล้วค่ะ เป็นกำลังให้นะคะ ชอบภาษาของไรท์มากๆ
    #26
    0
  20. #25 PimployYongpetch (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 00:43
    ภาษาเขียนดีมากค่ะไรท์ ไิอ่เราอ่ะชอบไรท์เป็นนัมเบอร์1เลยนะคะ ชอบทุกเรื่องที่ไรท์เขียนเลย สู้ๆนะคะไรท์ทำดีที่สุดละค่ะ💜
    #25
    0
  21. #24 ตะหนูแทและกระตุ่ย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 20:55
    ไรท์ไฟท์ติ้ง! รอนะคะ
    #24
    0
  22. #23 parkkamin966 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:18

    ความใจร้ายของโจนาสในอนาคตงั้นหรอ หึ

    นายจะทำอะไรลู้ฉันนนนน แง้//ภาษาสวยงามมากเลยค่ะ วางเรื่องดีมากๆด้วย รอนะคะ สู้ๆค่ะไรท์เตอร์^^

    #23
    0
  23. #22 Lonicera (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:54
    ท่านพ่ออ่ะไม่ไหวเลยเรอะ การถูกเปรียบเทียบนี่ไม่ดีเลย ดีใจที่พอได้เข้าไปในป่าลึกลับแล้วก็ยิ้มออกมาได้ทันที เราสงสารโจนาสมากเลย แง
    #22
    0
  24. #21 _jully_P🌼 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 17:32
    ประทับใจมากตอนบรรยายพระเอกนายเอกโดยไม่ใช้คำว่า"ร่างหนาร่างบาง"แง เจอบ่อยจนขัดใจ ฮือ อีกอย่างคือสีผิวของแทฮยอง(เรียกแทฮยองก่อนได้ใช่ไหมคะ)เราว่ามันเป็นสเน่ห์ของน้องเลยนะ แบบฮันนี่สกิน สีเหมือนขนมปังน่ากัดๆ(?)555 กับรอยยิ้มรูปหัวใจเนี่ย สเน่ห์เฉพาะตัวมากๆ ชอบบบบบบบมากกกกเลยค่ะ ;-;
    #21
    1
    • #21-1 _jully_P🌼(จากตอนที่ 1)
      16 เมษายน 2562 / 17:34
      **เสน่ห์ ขอโทษกั้บเกิดความสับสนนิดหน่อย แง
      #21-1
  25. #20 Eearnkk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 17:03
    แค่นี้เราว่าเราก็ได้กลิ่นถึงความน่ารักแล้วนะะ ยังบรรยายได้สุดยอดเหมือนเดิมเลยค่ะ ภาพขึ้นมาเองโดยที่ไม่ต้องคิดเยอะเลย แค่อ่านที่ไรท์บรรยายมาเอง เป็นกำลังใจให้นะคะะ
    #20
    0