Les Fleurs et Nous | kookv

ตอนที่ 9 : Les Fleurs et Nous | Chapter : Seven

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 เม.ย. 64







Chapter Seven


 

I


 

            นอนกลิ้งตัวไปมาบนเตียงคือสิ่งที่แทฮยองโปรดปรานรองลงมาจากการได้นั่งคนโกโก้ร้อนหนุ่มน้อยนึกขำ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่โกโก้ร้อน ขนมปังทาแยมส้ม และกลิ่นหอมกรุ่น ๆ ของร้านกาแฟกลายมาเป็นอันดับหนึ่ง



            คำตอบไม่ใกล้ไม่ไกลเสียเท่าไหร่เปลือกตาสีเปลือกไข่กะพริบอย่างเชื่องช้า เด็กหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ พลางใส่อุปกรณ์ช่วยฟังเพลงที่เจ้าของคำตอบของเขาเป็นคนมอบให้มา



            แทฮยองกำลังตกหลุมรัก เขารู้ตัวดีมาตลอดกลิ่นของความลุ่มหลงได้เอ่ยทักทายเขาตั้งแต่ที่คุณครูคนนั้นย้ายเข้ามา นิยายรักบางเรื่องมักจะบอกแทฮยองว่า



            ความรักมันช่างขื่นข่ม



          แต่แล้วหนุ่มน้อยก็ส่ายหัวเป็นพัลวันเมื่อเพลงที่เขากำลังฟังอยู่ทำหน้าที่โต้แย้งนิยายเหล่านั้นได้อย่างดีเยี่ยม ไม่ใช่แค่เพลงสักหน่อย แต่รอยยิ้มของคุณครูจองกุกด้วยต่างหาก



            แทฮยองยิ้มกว้างแถมยังหัวเราะร่า แม้จะผ่านมาหลายวันแล้วแต่เขายังคงจำรสคุกกี้รสช็อกโกแลตชิพที่เค็มเนยเกินกว่าปกติได้ดี บทสนทนาเรื่อย ๆ เฉื่อย ๆ ระหว่างเขากับคุณจองกุกยังคงดำเนินต่อไป แต่เขาไม่คิดว่านี่คือเรื่องที่น่าเบื่อเลยเสียนิด



            สองขาตีขึ้นไปมากลางอากาศที่นอนผืนนุ่มที่ปูทับด้วยผ้าหลากสีสัน แทฮยองจำได้ว่าสีพาสเทลอ่อน ๆ จะช่วยให้เราหลับได้สนิทกว่าเดิมหนุ่มน้อยพยักหน้าไปตามเพลงรักที่ขับร้องให้เขาฟังแค่เพียงคนเดียว เขาอยากจะรู้นักว่าตอนที่พ่อแลแม่ตกหลุมรักกัน ทั้งคู่เคยมีอาการหวิว ๆ ในท้องบ้างหรือเปล่า



            แทฮยองคิดเสมอว่าทุกครั้งที่ผีเสื้อบินวนอยู่ในท้องครานั้นจะเกิดรอยยิ้ม



            เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีที่กำลังโตตามวัยแต่ยังดูบริสุทธิ์เผยอปากเบา ๆ เมื่อเขาหลับตาลงอีกครา แทฮยองปล่อยให้แสงแดดยามเช้าเป็นพยานมือน้อย ๆ ยกขึ้นปัดป่ายที่จมูกรั้น ช่างค่อยเป็นและไปเหลือเกิน คลับคล้ายผีเสื้อที่เพิ่งลืมตาดูโลกเป็นครั้งแรกเขาตกหลุมรักชายวัยยี่สิบเจ็ดและเขาเองที่เต็มใจกระโดดลงหลุมนั้นไปโดยที่ไม่ได้คิดเลยว่าสุดปลายทางอาจจะไม่ใช่ดอกไม้หลากสีสันที่รอรับเขาอยู่



            “แทฮยองลูกมีคนมาหา”



            หนุ่มน้อยในเสื้อยืดสีเหลืองอ่อนใช้มือดันตัวเองขึ้นจากเตียงในทันทีขาเรียวยาวและถุงเท้าสีฟ้าอ่อนประคองตัวเองให้ยืนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แทฮยองก้าวข้ามกองหนังสือที่ถูกหยิบออกมาอ่านก่อนนอนก่อนจะขานรับหนุ่มน้อยตื่นเต้นจนใจสั่นใจดวงน้อยแอบหวังว่าจะเป็นชายหนุ่มผู้มาใหม่



            “ครับผม แทฮยองมาแล้ว”



            ยิ่งใกล้ถึงยิ่งอยากทำตัวยืดยาดด้วยกลัวว่าจะผิดหวัง แทฮยองสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูห้องนอนออก



            ละอองฝุ่นกระจายตัวไปตามอากาศยามที่เท้าเรียวกระทบกับขั้นบันได อารมณ์ดีเสียจนสตีเฟ่นเจ้าสุนัขอ้วนกลมเห่าเสียงดังเมื่อเห็นแทฮยอง เจ้าตัวครางรับเบา ๆ เมื่อถูกเกาที่ใต้คาง



            หูฟังถูกถอดออกพร้อมกับโทรศัพท์แทฮยองนำไปวางไว้ที่โต๊ะหน้าทีวี หนุ่มน้อยเบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อรู้สึกร้อนชื้น เขานึกยินดีที่บ้านอิฐทรงยุโรปนั้นสวยงามแต่ก็อดเสียใจเล็ก ๆ ไม่ได้ที่มันกักเก็บความอบอุ่นได้ดีเกินไป



            “แทฮยอง ลงมาหรือยังน่ะ”



            เสียงทุ้มของคนเป็นพ่อขานเรียกเขาอีกครั้งก่อนที่หนุ่มน้อยจะเดินไปถึงห้องครัวทันใดนั้นนัยน์ตากลมซุกซนกลับพร่าเบลอเมื่อจุดสนใจตรงหน้าคือสิ่งที่เขาหวังเอาไว้



            แสงแดดและลมรอยยิ้มและกลิ่นสะอาด



          “คุณจองกุก”




 II



 

            ย่ำไปเรื่อย ๆ บนผืนหญ้าหนานุ่มแต่เปียกชื้นจากหยาดน้ำค้างและละอองจากสปริงเกลอร์ด้านนอกเรือนกระจก แม่วัวสองสามตัวยืนเคี้ยวหญ้าเอื้อง ๆ และสตีเฟ่นที่วิ่งไล่งับผีเสื้อแทฮยองเลือกบู้ทสีใสมาสวม แน่นอนคนข้างกายเขาก็เช่นกัน



            “คุณจองกุกรองเท้าใส่ได้พอดีไหมครับ”



            แทฮยองสุดแสนจะดีใจจนเก็บเอาไว้ไม่มิด น้ำเสียงสั่นเครือและท่าทางงกงันของหนุ่มน้อยเรียกรอยยิ้มจากเจ้าของชื่อ จองกุกหยุดเดินก่อนจะลองสะบัดเท้าไปมาอีกครั้ง



            “อืมม์ ขนาดเพิ่งจะเช้าเองนะเนี่ยมันเล็กเกินไปน่ะครับ”



            จองกุกกลั้วหัวเราะในลำคอแทฮยองนึกอยากจะโทษแสงแดดยามเช้าที่ส่องกระทบใบหน้าสมบูรณ์แบบนี้เขาอย่างพอดิบพอดี ปากเล็กขมุบขมิบไม่เป็นภาษา เขารู้สึกไม่พอใจนักที่คุณจองกุกดูออกจะ หล่อ เกินไปสำหรับวันหยุดแสนธรรมดา



            “ขอโทษนะครับที่มารบกวนแต่เช้าจริง ๆ ผมบอกพ่อกับแม่คุณว่าคุณชวนผมมาเก็บไข่ไก่วันอาทิตย์นี้”



            แทฮยองเอียงคอก่อนจะกัดปากแน่น เขาไม่เคยบอกแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ เขาเพิ่งรู้ว่าคุณจองกุกก็กล้าใช้ลูกเล่นร้ายกาจแบบนี้กับคนอื่นด้วยเช่นกัน



          “คุณจองกุก”



เด็กหนุ่มมองหน้าคนโตกว่าอย่างคาดโทษก่อนที่จะยกยิ้มจนพวงแก้มยกขึ้นตาม นัยน์ตาคมสีเข้มวูบในเสี้ยววินาทีก่อนที่รูปปั้นประติมากรรมตรงหน้าจะขึ้นสีแดงระเรื่อที่โหนกแก้ม



อ่าเขาทำคุณครูคนนี้รู้สึกเขินหรือเปล่านะ



“คุณโกหกนี่นาจริง ๆ คุณแค่อยากเจอผมหรือเปล่า”



แทฮยองแสร้งเดิน มือข้างนึงถือตะกร้าเก็บไข่ไก่ ส่วนอีกข้างกำขากางเกงเอาไว้อย่างน่าเอ็นดู



คิดดูซีแค่นึกว่าอีกคนจะตอบกลับมาว่าอยากเจอเขา หนุ่มน้อยก็มีความสุขจนไม่อาจแสร้งทำหน้านิ่งเอาไว้ได้



“แต่ผมไม่เห็นว่ามันจะสร้างขอเสียตรงไหนเลยนี่ครับ” คุณจองกุกสาวเท้าตาม มือไพล่หลังพลางก้มหน้ายิ้มกว้าง “ถือซะว่าผมได้มาเยี่ยมเยียนตรงนี้สักทีไง”



“ครับ” หนุ่มน้อยหัวเราะ “ระวังนะเดย์ซีย์ขี้โมโห ถ้าเดินไม่ดูล่ะก็คุณอาจจะโดนมันวิ่งชนก็ได้”



แม้คุณครูหนุ่มจะตอบคำถามแบบกำกวมแทฮยองก็ยังนึกไม่พอใจอยู่ดี เขามักจะทะเลาะและเถียงกับตัวเองอยู่บ่อยครั้งบ่อยคราในเรื่องของการจัดการความรู้สึก เขาไม่โปรดปรานนักที่จะเป็นเพื่อนที่ดีของคุณจองกุกในขณะที่เจ้าของชื่อเอาแต่หว่านเสน่ห์ใส่เขา



“เดย์ซีย์ ?เดย์ซีย์ไหนกันครับ”



“แม่วัวตัวโปรดของผมเองครับ” แทฮยองยกยิ้ม รอยยิ้มสี่เหลี่ยมของหนุ่มน้อยช่างเข้ากับบรรยากาศตอนนี้เสียจริง แม้แดดตอนนี้จะเริ่มแผดเผามากกว่าเดิม แต่ทั้งสองคนกลับมัวแต่เดินอ้อยอิ่งราวกับหวงแหนเวลาตอนนี้เหลือเกิน



“ตัวโปรดแล้วทำไมถึงขี้โมโหล่ะครับ แบบนี้มันไม่เกเรกับแทฮยองผู้น่ารักแย่เหรอ?”





“ดูไม่เข้ากันเลยนะครับ หืม?”



ราวกับหูอื้อแขนเล็กข้างที่ถือตะกร้าถูกปล่อยลงเมื่อแทฮยองเสียศูนย์จุดเริ่มต้นของหลุมใบนี้มันเกินไปต่อใจของเขามากจริง ๆ หนุ่มน้อยไม่รู้เลยว่าคน ๆ หนึ่งจะทั้งดูอบอุ่นและเจ้าเล่ห์ไปในขณะเดียวกันได้อย่างไร



“ผมเป็นคนเดียวที่เอาเดย์ซีย์อยู่หมายถึงเวลาพาเธอเข้านอนน่ะครับแม่วัวตัวนี้รักอิสระ เธอชอบอยู่นอกโรงนา” แทฮยองอธิบายพลางเลี่ยงสบตาคนข้างกาย



“โอ้แถวนี้สุนัขจรจัดเพียบนะครับ อ่า คุณต้องระวังตัวเองมากกว่านะแทฮยอง”



น้ำเสียงอบอุ่นแฝงความเป็นห่วงมาพร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่ถือวิสาสะเกี่ยวตะกร้าเก็บไข่ใบเดียวกันกับแทฮยอง หนุ่มน้อยพยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินนำไปยังเล้าไก่สีขาวสะอาด เครื่องให้อาหารที่เทศมนตรีวานแซมนำเข้ามาให้ยังใช้งานได้ดีจนแทฮยองไม่ต้องให้อาหารเพิ่มปากอิ่มยู่ลงช้า ๆ เมื่อแอบลอบมองชายหนุ่มตัวสูงโปร่งที่ใช้นิ้วก้อยเกยกันกับนิ้วของเขาอยู่



แทฮยองภาวนาให้หลุมที่ตัดสินใจกระโดดลงมาไม่ใจร้ายกับเขาเหมือนในนิยายรักเหล่านั้น



 

III



 

“เอาล่ะ--เดี๋ยวผมเช็ดไข่พวกนี้ให้ดีกว่า”



จองกุกหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กบรรจงเช็ดที่เปลือกไข่ออกจนเกลี้ยงเกลาชายหนุ่มแอบเลิกคิ้วพลางช้อนตามองดูปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มข้างกาย



“ผมเช็ดเองดีกว่าครับ”



ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกบ่มแดดมาหมาด ๆ มีท่าทีเหวอหวาหนุ่มน้อยยื้อแย่งทั้งผ้าขนหนูในมือและไข่ฟองที่เขาถืออยู่ไปเช็ดเสียเองแม้ว่าจะเขาจะเช็ดไปแล้วก็ตาม



“คุณจองกุกเป็นแขก ผมต้องต้อนรับสิครับ แบบนี้จะโดนแม่ดุเอาน่ะสิ”



คนโตกว่าหัวเราะในลำคอพลางกอดอกแล้วทิ้งสะโพกไว้ที่เคาน์เตอร์ ท่าทางประจำตัวของคุณครูหนุ่มที่แทฮยองไม่อาจละสายตาได้จองกุกยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อตากลมสวยจดจ้องเขาอยู่แบบนั้น



แทฮยองจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้เขางมงายอยู่กับเพลงรักนับสิบ



แทฮยองจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าทำให้เพลงรักหลาย ๆ เพลงเข้าใจเขามากขึ้น



แทฮยองจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนเขาเผลอ คิดถึงอยู่บ่อยครา



วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตเช่นเคยแต่เป็นสีชมพูอ่อน กางเกงที่ยาวถึงแค่เข่าสีขาวและรองเท้าแตะ—เขาแค่หวังว่าแทฮยองจะค่อย ๆ มองเขาเป็นคนสบาย ๆ ในการอยู่ด้วยและดูเหมือนว่าจะเขาจะทำได้ดีเมื่อระหว่างทางกลับแทฮยองยิ้มร่ามาตลอดทางแถมยังทำหน้าตลก ๆ ให้เขาดูเมื่อเล่าถึงแม่วัวสุดโหดที่ชื่อเดย์ซีย์



กลิ่นละอองแดดที่จองกุกชอบนักหนาหลังจากย้ายมาที่หมู่บ้านนี้ยังไม่สดชื่นเท่ากลิ่นวานิลลาอ่อน ๆ จากหนุ่มน้อยเสื้อยืดสีเหลืองคอกลมขับผิวสีแทนของแทฮยองอย่างสมบูรณ์แบบ กางเกงขาสั้นสีน้ำเงินและปลายเท้าเรียวที่มีเศษหญ้าติดมา



“ค..คุณจองกุกครับ”



“หืม ว่าไงครับ ?”



ใบหน้าหล่อราวกับรูปปั้นของเทพเจ้ากรีกเงยขึ้นตามเสียงเรียกใช่ จองกุกตัดสินใจนั่งยอง ๆ เพื่อใช้มือปัดเศษหญ้าและเศษดินออกให้จากเท้าเล็กนั่น



ผลลัพธ์ของการกระทำของเขาแสนจะคุ้มค่าเมื่อแก้มกลมที่เขาชอบพักสายตาเอาไว้ขึ้นสีแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศในฤดูร้อน จองกุกอมยิ้มเขาไม่ได้ทำแบบนี้กับทุกคนและ อ่าค่อนข้างจะเรียกได้ว่ามีขอบเขตหรือรู้จักกาลเทศะ



“คุณจองกุก ผมเกรงใจครับลุกขึ้นมาเถอะ” หนุ่มน้อยเอ่ยเสียงสั่น



จองกุกตอบรับอย่างอารมณ์ดีนึกเข้าใจทีละน้อยว่าทำไมคุณพ่อถึงฟังแต่เพลงรักเก่า ๆ วนไปวนมาแทนที่จะเป็นเพลงเพื่อชีวิต



มือเล็กถูกยื่นมาตรงหน้าก่อนจะสางเข้าที่ผมด้านข้างของชายหนุ่มเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนเส้นผมสีดำขลับทำเอาแทฮยองนึกถึงภาพวันนั้นที่คุณจองกุกถูกผีเสื้อเกาะ ชายหนุ่มช่างหล่อเหลาและเจ้าเล่ห์ ชายหนุ่มช่างโรแมนติกและสุขุม



ชายหนุ่มที่ว่าจับข้อมือเรียวเล็กก่อนจะบีบเบา ๆ แล้วเอ่ย



“ขอบคุณครับ”



แทฮยองรู้สึกเหมือนกำลังแสดงอยู่ในภาพยนตร์โรแมนติกสักเรื่อง บรรยากาศอบอุ่น กลิ่นแดดลอยฟุ้งอยู่ในสายลม อกซ้ายปวดหนึบยามรอยยิ้มถูกวาดขึ้นบนใบหน้าสุขุมของคนโต เขานึกอยากจะเบือนหน้าหนีทุกคราที่นัยน์ตาคมจดจ้องมาที่เขา



หนุ่มน้อยหารู้ไม่ว่าชายที่ถูกจดจ้องนั้นไหวตัวทันมาโดยตลอด



จองกุกเท้าคางมองแทฮยองเช็ดไข่ไก่ทั้งหมดที่เก็บมาอย่างตั้งอกตั้งใจ เขานึกสงสารที่บางครั้งเผลอไผลจนเด็กข้างกายเขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ทว่าจองกุกรู้ดีแทฮยองเป็นเด็กช่างกล้าซื่อตรงและสวยงาม เพราะทุกครั้งที่เขาอยากจะแกล้งหยอดแทฮยองให้แก้มแดงปลั่งแต่กลับกลายเป็นเขาเองที่เสียหลักเพราะรอยยิ้มหวานที่ไม่เคยพบเจอที่ไหน



เขาโปรดปรานรอยยิ้มของแทฮยองมากกว่าข้าวผัดสารพัดนึกของคุณดัดจ์ เขาชอบฟังเสียงของแทฮยองมากกว่าเสียงนักร้องบางคนหนุ่มน้อยทำหน้าที่เป็นคนกลางระหว่างชีวิตในเมืองและชีวิตนอกเมืองได้อย่างดีเยี่ยม



อย่างน้อยที่สุด จองกุกรักเสียงจิ้งหรีดและเสียงสุนัขจรจัดเสียมากกว่ารถราที่วิ่งขวักไขว่ในเมือง



แม้จะดูรีบเร่งแต่เขารู้ดีพรุ่งนี้เขาจะเจอแทฮยองมารอที่ร้านกาแฟอย่างแน่นอน



“คุณจองกุกอยู่ทานข้าวกลางวันด้วยกันสิครับ” เสียงทุ้มหวานเอ่ยชวน





“เดี๋ยวรอคุณพ่อคุณแม่กลับมาจากท้ายฟาร์มแล้วจะได้ทานพร้อมกันเลยนะครับ”



ตากลมโตกะพริบอย่างอ้อยอิ่งจองกุกสูดหายใจเข้าจนเต็มปอด เขาเลิกคิ้วขึ้นช้า ๆ ราวกับสงสัยว่ากำลังถูกร้องขอหรืออ้อนวอนอยู่หรือไม่แล้วทำไมการร้องขอนั้นแทฮยองถึงต้องทำให้มันค่อนไปทางน่ารักมากเสียทีเดียวล่ะ?



“เกรงใจผู้ใหญ่น่ะครับ”



มุมปากค่อย ๆ เหยียดยิ้มช้า ๆ



“นะครับคุณจองกุกผมยังไม่ทันพาคุณไปรู้จักเดย์ซีย์เลย”



“อืมม์”



คิ้วได้รูปขมวดลงพลางเม้มปาก



ชายหนุ่มพยายามอย่างมากที่จะแสร้งทำเป็นนึกคิด



ใบหน้าสุขุมฉายแววรู้สึกผิดทว่านัยน์ตาสั่นไหวเพราะความสุข



“นะ.. นะครับคุณจองกุก”



ทันทีที่มือเล็กเอื้อมมาเกาะแขนเขาชายหนุ่มรู้ทันทีว่าเขาประสบความสำเร็จไปอีกขั้น เขาไม่สามารถกลั้นยิ้มได้อีกต่อไป จองกุกค่อย ๆ เลื่อนมือของเขาไปกอบกุมไว้เบา ๆ ด้วยเกรงว่าหนุ่มน้อยจะแตกตื่น



“ตกลงครับ ถ้าไม่ว่าอะไรให้ผมอยู่ยันเย็นเลยก็ได้นะ”



เสียงหัวเราะพลางพูดคุยเชิงแลกเปลี่ยนเรื่องต่าง ๆ ดังไปทั่วห้องครัว และจองกุกสาบานได้ว่าเขาเห็นผีเสื้อบินวนอยู่รอบตัวแทฮยองและมันยังบินวนอยู่ในท้องของเขาเช่นกัน



_____________________________

TO BE CONTINUED


Talking Time : มาช้าแต่มานะ อิอิ (ต้องเรียกว่ามาช้ามากกกกกกกกกกก) ฮือ คิดถึงจังค่ะทุกคน จริง ๆ แล้วศรียังสอบไม่เสร็จเลยแต่คิดถึงมากจนอดใจไม่ไหวมานั่งบรรจงเขียนให้ทุกคนได้อ่านกันแล้วนะคะ มู้ดมาด้วย แบบนี้ล่ะหนา คนเรามักจะชอบทำอะไรก่อนสอบอยู่ตลอด 555555555555

ขอบคุณทุก ๆ คนมาก ๆ เลยนะคะที่ยังติดตามและให้กำลังใจกันอยู่เสมอเลย กำลังใจสำคัญมาก ๆ เพราะช่วงที่หมดไฟไปแล้วย้อนกลับมาอ่านคอมเมนต์แล้วรู้สึกใจฟูมีแรงใจ วันนี้ได้รวบรวมแรงใจตรงนั้นมาทำสิ่งที่อยากทำแล้วสักทีนะคับ T _ T


ทุก ๆ ท่านสามารถให้กำลังใจด้วยการคอมเมนต์หรือไปพูดคุยที่แท็กนี้ได้เลยนะคะ #ficlesfleurs หรือจะพูดคุยกับศรีก็ได้ค่ะที่ทวิตเตอร์ @Mgasolh ขอร้าบ


หวังว่าการกลับมาครั้งนี้จะทำให้ทุกคนไม่ผิดหวังนะคะเพราะว่าแอบคิดมากเล็กน้อยกลัวฝีมือตก ทำให้ไม่สนุก มีอีกสิ่งหนึ่งที่คิดมากด้วยค่ะเนื่องจากหายไปนานมากๆๆๆ เลยทำให้ไม่กล้าเขียนพล็อตใหม่ ๆ ขึ้นมาเท่าไหร่ เพราะห่างหายจากงานที่รักชิ้นนี้ไปนานเลย


อย่างไรแล้วรีดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านสามารถคอมเมนต์ติชมได้ตามใจเลยนะคะขอแค่ไม่ใช้คำหยาบกับศรีก็พอ ฮรุก ; - ; ขอบคุณมากๆๆเลยนะคะ รักมากๆๆเลย 














 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

598 ความคิดเห็น

  1. #597 Lala_Land (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 09:48
    เเงง ไรท์คัมเเบค คิดถึงเรื่องนี้จังงง บวกกับไม่ค่อยได้เข้า ดด. แล้ว มาถึงเจอเรื่องนี้ก็คือ ไม่ต้องย้อนอ่านเลย จำเนื้อเรื่องได้ดี อบอุ่น เรื่องที่อ่านไปรุสึกได้ถึงกลิ่นหญ้า กลิ่นฝน สายลม อ๋อยยยยย~

    รักนะคะ
    #597
    0
  2. #593 windvy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 15:35

    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค่าา
    #593
    2
    • #593-1 SOULAURENT(จากตอนที่ 9)
      30 เมษายน 2564 / 16:44
      ขอบคุณนะงับ💘💘💘
      #593-1
    • #593-2 SOULAURENT(จากตอนที่ 9)
      30 เมษายน 2564 / 16:44
      ขอบคุณงับ🤍
      #593-2
  3. #590 pasiga2549 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 01:16
    ฮืออออ คิดถึงคุณไรท์สุดๆ ขอบคุณที่กลับมานะคะ💜💜
    #590
    1
    • #590-1 SOULAURENT(จากตอนที่ 9)
      30 เมษายน 2564 / 16:43
      ยินดีมากๆๆเลยค่ะ ขอบคุณที่ให้กำลังใจกันนะคะ🤍🤍🤍🤍😻
      #590-1
  4. #589 Lawless (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 00:30
    ยินดีต้อนรับการกลับมาอีกครั้งนะคะ ยังสวยงามเหมือนเดิมเลย ;-;
    #589
    1
    • #589-1 SOULAURENT(จากตอนที่ 9)
      30 เมษายน 2564 / 16:43
      ขอบคุณนะคะ; - ; ใจชื้นขึ้นเยอะเลยงับ
      #589-1
  5. #587 saiinab (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 00:06
    อ้ากกกก คิดถึงเรื่องนี้ เย้ๆๆคุนไรต์กลับมาแล้วว
    #587
    1
    • #587-1 SOULAURENT(จากตอนที่ 9)
      30 เมษายน 2564 / 00:11
      แงงงงกลับมาแน้วค้าบ ฝากเอ็นดูน้องกับคุณครูด้วยนะคะ ;-;
      #587-1