Les Fleurs et Nous | kookv

ตอนที่ 7 : Les Fleurs et Nous | Chapter : Six

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 253 ครั้ง
    19 ก.ค. 62







Chapter Six



 

I

 



            ฤดูใบไม้ผลิมักจะนำมาซึ่งอากาศสดชื่นและเย็นสบาย เฉกเช่นวันนี้แทฮยองรู้สึกขอบคุณฝนที่ตกตลอดช่วงวันของเมื่อวาน วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ละอองแดดแสนเจือจาง



            เด็กหนุ่มนึกเสียดายเวลาช่วงเย็นวานไม่มากก็น้อย ฝนตกหนักจนไร้ซึ่งโอกาสได้ต่อบทสนทนากับคุณจองกุก เขาจำเป็นที่จะต้องกลับบ้านเสียก่อนที่ฝนจะเทครืนลงมาจนเปียกปอน



             แทฮยองเดินลงบันไดมาด้วยท่าทีเฉื่อยชา เสื้อนอนสีเหลืองอ่อนพาดลายขวางสีขาวชื้นกลิ่นฝนเป็นเพราะเขาลืมปิดหน้าต่างให้แน่นสนิทยามลดพัดเม็ดฝนเข้ามา หนุ่มน้อยนอนเปียกชื้นไม่รู้เรื่องรู้ราวได้อยู่นานเลยเชียว



            ทั้งนี้ล้วนเป็นสาเหตุให้แทฮยองนึกครั่นเนื้อครั่นตัวแม้ว่าจะอากาศดีก็ตาม



            เสียงดนตรีแจ๊ซแบบที่คุณพ่อของเขาโปรดปรานถูกเปิดขึ้นจนดังทั่วห้องนั่งเล่น มีสตีเฟ่นนอนฟังพลางกระดิกหางเบา ๆ อีกเช่นเคย



            Frank Sinatra



            แทฮยองจำชายคนนี้ได้ขึ้นใจ เป็นเพลงที่พ่อกับแม่ของเขามักจะเปิดขึ้นเพื่อเต้นรำหลังเราทานอาหารเย็นเสร็จหากเป็นวันพิเศษของครอบครัว



            ปลายเท้าของหนุ่มน้อยลงมาถึงบันไดขั้นรองสุดท้าย เขาพบคุณพ่อที่ยืนเต้นรำกับคุณแม่ตั้งแต่เช้าตรู่แทฮยองอมยิ้ม ค่อย ๆ หมุนตัวแล้วย่างเท้าอย่างแผ่วเบากลับขึ้นห้องของตนเพื่อแต่งเนื้อแต่งตัว  ความรู้สึกราวกับจะเป็นไข้แทบหายในทันทีเมื่อเขารู้สึกตื่นเต้นเพียงใดที่จะได้เจอใครอีกคน



            มันคลับคล้ายคลับคลาว่าเขาเองก็เคยเต้นรำด้วยท่าทีงกงั่นบนสนามหญ้าโล่งเตียนมาก่อน



II



 

                ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไปหากพบเจอแทฮยองที่ร้านกาแฟของคุณเบียทริซ พร้อมด้วยโกโก้ร้อนและขนมปังแยมส้มของโปรด แต่ดูท่าว่าจะเป็นเรื่องแปลกสำหรับเพื่อนตัวเล็กอย่างจีมิน เด็กหนุ่มตารีเรียวราวกับพระจันทร์เสี้ยวขมวดคิ้วเมื่อเขาพบแทฮยองในร้านกาแฟ และไม่เห็นว่าโกโก้ตรงหน้าจะพร่องลงเลยเสียนิด



            “ไม่ดื่มเข้าล่ะ คนจนเย็นชืดหมดแล้ว”



            จีมินกลั้วหัวเราะก่อนจะจิ้มขนมปังเข้าปาก โดยปกติมักจะเป็นอีกคนที่ช่วยแทฮยองทานเสมอ ทว่าคนตรงหน้ากลับกลายเป็นจีมินได้เสียอย่างนั้นหนุ่มน้อยเมินประโยคของจีมิน ช้อนคันเล็กยังคงทำหน้าที่คนโกโก้ในถ้วยต่อไป



            แทฮยองรู้ดีว่าเขากำลังยืดเยื้อเวลาเพื่อที่จะได้ยินเสียงอรุณสวัสดิ์จากคุณจองกุกอยู่



            “มัวแต่คนแบบนี้อีกนานมีหวังคงไม่ต้องเข้าเรียนพอดี”



            “อะไรของนายเล่า”



            น้ำเสียงไม่สบอารมณ์มากเท่าไหร่นักเมื่อจีมินเอาแต่เร่งเร้าให้เขาดื่มโกโก้ทั้งที่ยังไม่ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนดีนัก แทฮยองตัดสินใจยกนมรสขมติดปลายลิ้นขึ้นดื่มเมื่อจีมินทานขนมปังแยมส้มของเขาจนเกือบหมด



            “โทษที เพลินเลย เอาใหม่ไหม”



            จีมินเลิกคิ้วถามพลางวางส้อมคันเล็กลง แทฮยองส่ายหัวไปมา แกล้งเตะขาไปโดนเพื่อนตรงหน้าเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่พอใจเท่าไหร่ ก่อนที่ทั้งสองจะหัวเราะออกมา อากาศข้างนอกเย็นสบายเสียจนการขยับเขยื้อนใด ๆ ดูเฉื่อยชาไปเสียหมด



            “พรุ่งนี้มีเรียนตอนบ่ายใช่หรือเปล่า ฉันไม่มั่นใจนัก” จีมินเอ่ยถาม



            “ใช่พรุ่งนี้เรียนตอนบ่าย เพราะวันอังคารคุณจองกุกสอนเด็กเล็ก ๆ”



            “ก็แล้วเมื่อไหร่นะที่เราไม่ใช่เด็กเล็ก”



            แทฮยองหัวเราะร่าเมื่อนึกภาพในหัว จีมินที่บัดนี้กลายเป็นเด็กหนุ่มโครงหน้าคมชัด เมื่อก่อนแก้มกลมและอ้วนพลุ้ยยิ่งกว่าใคร



            “หัวเราะอะไรของนายน่ะ



            “อรุณสวัสดิ์ครับ”



            เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้นทว่าขึ้นจมูกเล็กน้อยดึงความสนใจของแทฮยองไปยังต้นเสียงทันที เขาพบร่างสูงสมบูรณ์แบบ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดและกางเกงยีนส์ทรงตรงดูสุภาพเสมอ



            “เฮ้ ดูสิใครมา”



            จีมินยิ้มกว้างจนตาปิด เป็นเรื่องแปลกใหม่ของเด็กหนุ่มตาพระจันทร์เสี้ยวอีกเช่นเคย จีมินร้องเรียกให้แทฮยองชะเง้อไปมองคุณครูหนุ่ม โดยหารู้ไม่ว่าสายตาของแทฮยองจับจ้องไปที่ชายหนุ่มก่อนใคร



            “วันนี้แทฮยองมาหรือเปล่าครับ”



            จองกุกเอ่ยถามคุณเบียทริซด้วยท่าทีนุ่มนวล เขารับแก้วกาแฟร้อนมาก่อนจะเขย่งตัวเล็กน้อยแล้วมองหาเด็กหนุ่ม จองกุกยิ้มเบาบางเมื่อเขาพบจีมิน เพื่อนของแทฮยอง ก่อนจะทอดสายตามองเลยไป



            ชายหนุ่มพบรอยยิ้มรูปสี่เหลี่ยมตากลมที่ค่อย ๆ หรี่ลงจนแก้มโย้ขึ้น รวมถึงใบหน้าที่ดูน่ารักอ่อนหวานมากกว่าเด็กผู้ชายทั่วไป



            ไม่ต้องรอให้คุณเบียทริซตอบแต่อย่างใด จองกุกหยิบเงินขึ้นมาก่อนจะวางลงไปบนเคาน์เตอร์



            “สำหรับเด็ก ๆ ครับ”



 

III



 

            หนุ่มน้อยสังเกตได้ว่าคุณจองกุกดูจะไม่สบายนัก เสียงทุ้มอู้อี้เนื่องจากมีน้ำมูก และไอเป็นพัก ๆ ขณะที่เปล่งเสียงสอนออกมา ทว่ายังคงดูสุขุมและสุภาพขณะทำงานเสมอ ฝ่ามือขวาเปื้อนชอล์กเมื่อคุณครูหนุ่มปาดเพื่อลบคำผิด



            เช่นเดียวกันกับแทฮยองที่ละเลงน้ำหมึกลงไปบนหน้ากระดาษเพื่อแก้ไขคำผิด



            “ขอโทษพวกคุณจริง ๆ ตัวนี้มันควรจะสะกดแบบนี้”



            รอยยิ้มนุ่มนวลถูกวาดขึ้นพร้อมด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ นักเรียนบางคนในคลาสหัวเราะตามบ้างเมื่อพวกเขาต้องขีดฆ่าคำนั้นก่อนจะเขียนใหม่ แทฮยองเหลือบมองสมุดโน้ตของจีมินก่อนจะจดเพิ่มลงไปในสิ่งที่เขานึกอยากเน้นย้ำ



            เด็กหนุ่มกวาดตามองไปรอบห้องสมุด ละอองแดดอ่อน ๆ สาดแสงเข้ามาพร้อมกับผีเสื้อตัวเล็กสีน้ำตาลแก่ ตาคมของคุณครูหนุ่มออกจะวอกแวกนิดหน่อยเมื่อสิ่งมีชีวิตตัวเล็กบินวนอยู่ใกล้บริเวณเดียวกันกับจองกุก ชายหนุ่มพยายามขยับตัวเลี่ยงผีเสื้อ ดูเหมือนว่าจะเป็นงานยากเมื่อผีเสื้อเกาะติดกับไหล่ซ้ายของคุณครูหนุ่มจนได้



            และแทฮยองขอสารภาพว่ามันเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่เขาเคยเห็น



            ผู้ชายร่างสูงโปร่งมือหนึ่งข้างประคองหนังสือด้วยความนุ่มนวล ส่วนอีกข้างถือชอล์กสีขาวแท่งมนพร้อมด้วยผีเสื้อประดับบนไหล่



            ยิ่งตอกย้ำกับแทฮยองว่าคุณจองกุกก็ไม่ต่างอะไรจากประติมากรรมกรีกในบทเรียนประวัติศาสตร์เลยแม้แต่น้อย



          หนุ่มน้อยกะพริบตามองภาพตรงหน้าอย่างเชื่องช้า สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผีเสื้อนั้นช่างไร้เดียงสา ไม่แปลกหากจะบินโลดแล่นไปทั่ว แทฮยองนึกคิดแม้ว่าเขาจะไม่ได้ไร้เดียงสาเท่าไหร่นัก แต่กับเรื่องของความรู้สึก แทฮยองยืนกรานว่าเขายังคงยินดีที่จะโลดแล่นไปพร้อมกับเหล่าผีเสื้อ



            คราใดที่เหล่าผีเสื้อบินวนจนมวนท้องครานั้นมักจะมีรอยยิ้ม



            เด็กหนุ่มบรรจุความรู้สึกนี้ลงลึกไว้จนสุดหัวใจ ตอนที่คนตรงหน้าหยุดพูดเพื่อวาดยิ้มแสนเจ้าเล่ห์นั้นให้เขา



            “ตรงนี้ที่ผมจะยกตัวอย่างคือ simile หรืออุปมา”



            มือเปื้อนชอล์กค่อย ๆ บรรจงเขียนร้อยเรียงตัวอักษรจนเป็นประโยค



            ‘ You make me smile like the sun ’



            “คุณทำให้ผมยิ้มสดใสราวกับพระอาทิตย์”



            น้ำเสียงนุ่มนวลและแววตาเปื้อนยิ้มที่ยังไม่ละหนีจากแทฮยองไปช่วยปรับให้ละอองแดดที่จืดจางค่อย ๆ ส่องแสงจนอุ่นไปทั่วร่างกาย




 

 

 

            “ไม่รู้วันนี้ผมสอนโอเคหรือเปล่า เป็นหวัดน่ะครับ”



            ประโยคแรกของวันที่จองกุกเอ่ยทักเด็กหนุ่มตรงหน้า เขาก้มเก็บหนังสือใส่กระเป๋าก่อนจะสะพายขึ้นบ่า แทฮยองหันหลังกลับไปดูเด็กคนอื่นที่ทยอยเดินลงบันได เขาโบกมือลาจีมินแล้วหันกลับมาพยักหน้าตอบคุณจองกุก



            “รู้เรื่องครับ แต่ผมอยากให้คุณพักผ่อน”



            “ป่วยแค่นี้เอง นักเรียนไม่ควรได้รับความเดือดร้อนเพราะคุณครูหรือเปล่าครับ”



            จองกุกกลั้วหัวเราะในลำคอ แทฮยองอมยิ้มตามเมื่อภาพที่ฉายอยู่ในหัวเขาคือชายหนุ่มที่มีผีเสื้อบินรอบ รอยยิ้มของชายคนนี้มันสดใสประมาณนั้นเลยล่ะ



            “แล้วไปคลินิกมาหรือยังครับ”



            “ยังเลย ผมขอยาแก้ไข้คุณดัดจ์มาทาน ดีขึ้นเยอะเลยครับ”



            แทฮยองกระชับกระเป๋าสะพายบนบ่า กำมือเข้าหากันช้า ๆ แล้วคลายออก เขาสารภาพอยู่คนเดียวในใจหลงรักน้ำเสียงทุ้มขึ้นจมูกเวลาเป็นหวัดชะมัดยาด



            “ถ้ามันไม่ดีขึ้น คุณต้องไปคลินิก”



            “ผมรู้” ชายหนุ่มหัวเราะ “ไว้จะให้คุณเป็นคนพาไปแล้วกันนะครับ”



            จองกุกหันหลังไปพอเว้นระยะเวลาให้แทฮยองได้วาดรอยยิ้มได้บ้าง ราวกับคนตรงหน้ากำลังหาอะไรอยู่ในกระเป๋า ก่อนจะนิ่งไปเมื่อชายหนุ่มหยิบของสองชิ้นขึ้นมา



            แทฮยองมองตามกล่องสี่เหลี่ยมขนาดพอดีมือ คุณจองกุกวางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าที่คั่นกลางระหว่างเด็กหนุ่มและคุณครู จองกุกเปิดกล่องออกเขายิ้มพอใจมิใช่น้อยที่ตากลม ๆ ฉายแววตื่นตาตื่นใจ



            “ของคุณ”



            จองกุกเอ่ยแล้วกอดอกทิ้งสะโพกแบบที่ชอบทำ แทฮยองกับท่าที่งงงันนั้นน่ารักเกินกว่าเขาจะไม่เผลออมยิ้มเอ็นดูได้



            “ของคุณจริง ๆ ครับ” ชายหนุ่มยืนยัน “ในมือถือเครื่องนี้มีเพลงแบบที่ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบ”



            แทฮยองไม่พูดอะไรนอกจากหัวเราะแผ่วเบา มองตามในทุกท่วงทีที่จองกุกกระทำ



            หน้าจอโทรศัพท์เป็นรูปช่อดอกไม้หลากสี และแววตาอบอุ่นยามที่แทฮยองแอบลอบมอง ราวกับชายหนุ่มคอยบอกเขา



            คุณสดใสราวกับดอกไม้หลากสีสัน



            “ผมกลัวว่าจะใช้แล้วทำมันพัง ผมไม่เคยใช้เลย”



            เด็กหนุ่มไม่รู้ตัวเลยเสียนิดว่ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นขนาดไหน จองกุกหัวเราะพลางทบทวนให้แทฮยองใหม่อีกครั้ง นักเรียนตัวน้อยของเขาจ้องตาไม่กะพริบดูท่าว่าจองกุกคงสุ่มเปิดเพลงที่ถูกใจเจ้าตัวเข้าให้



            “ขอบคุณนะครับ จะใช้อย่างระมัดระวังที่สุดเลย”



            คุณครูหนุ่มยิ้มพลางพยักหน้าตอบรับ เขาหันไปหยิบของขวัญชิ้นที่สองให้กับนักเรียนคนโปรดที่ยังคงสาละวนอยู่กับหน้าจอมือถือ แทฮยองอมยิ้มก่อนจะกดปิดเพลง



            กล่องรูปร่างกลมขนาดเล็กถูกยื่นมาตรงหน้าฝ่ามืออุ่นร้อนเล็กน้อยค่อย ๆ ยื่นมาประคองฝ่ามือที่เล็กกว่า แทฮยองรับกล่องมาก่อนจะหลับตาพริ้มเมื่อปลายนิ้วยาวเคลื่อนสัมผัสหลังมือของเขาอย่างชักช้าและแผ่วเบาที่สุด



            “คุกกี้เนยสดกับช็อกโกแลตชิพครับ”



            “จากในเมืองเหรอครับ”



            เด็กหนุ่มเม้มปาก แง้มเปิดฝาดูรูปทรงกลมของคุกกี้ที่ไม่เป็นรูปเป็นร่างเสียเท่าไหร่ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองใบหน้าสมบูรณ์แบบที่ขึ้นสีเล็กน้อย จองกุกผินหน้าไปทางด้านข้างก่อนจะกระแอมไอพลางกลั้วหัวเราะ ทิ้งสะโพกลงพิงโต๊ะแล้ววาดยิ้มที่มุมปากแบบฉบับของชายหนุ่ม


            “จากผมเอง”



            “หือ”



            “คุณดัดจ์สอนเมื่อเช้ามืดเห็นว่าทำไปส่งในซูเปอร์มาร์เก็ต”



            แทฮยองพอจะปะติดปะต่อสิ่งที่คุณจองกุกกำลังจะพูดต่อไป หนุ่มน้อยกลั้นยิ้มอีกต่อไปไม่ไหวเมื่อจองกุกพูดประโยคถัดมา



            “คุณดัดจ์เลยบอกผมมาน่ะครับ ว่าวันนี้เขามักจะมอบคุกกี้ให้คนที่ ..อ่า เป็นการขอบคุณอะไรสักอย่าง ถูกหรือเปล่า”



            ชายหนุ่มกลืนคำที่ขาดหายไปลงคอ แต่แทฮยองกลับไม่สงสัยในคำ ๆ นั้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อจองกุกช่วยไขคำตอบให้เขา



            ว่าเหตุใดวันนี้พ่อกับแม่ถึงได้ยืนเต้นรำกันตั้งแต่เช้าตรู่



            “ครับถูกต้องที่สุดเลยล่ะ”



            แทฮยองตอบก่อนจะเปิดฝากล่องออก เขาหยิบคุกกี้ชิ้นที่ดูสมบูรณ์แบบที่สุดขึ้นมาแล้วยื่นไปด้านหน้า



             ราวกับชายหนุ่มรู้งาน คุณจองกุกรับมันเอาไว้ รอให้เด็กหนุ่มหยิบขึ้นมาอีกชิ้น เสียงกัดคุกกี้เข้าปากพร้อมใบหน้าเหยเกของคนทั้งคู่เมื่อรสชาติเค็มจากเนยทำหน้าที่ได้เด่นกว่าใคร ยังไม่ดังเท่าเสียงเพลงรักในหัวของจองกุกเลยแม้แต่นิดเดียว


          

           

 

      

_____________________________

TO BE CONTINUED




Talking Time : คิดถึงที่สุดเลยค่ะ ตอนแรกจะมาอัพตั้งแต่วันอาทิตย์ที่แล้วแล้วแล้วแล้วมา แต่อย่างที่เคยบอกว่า พักนี้เวลาจะเขียนต้องให้มู้ดแอนด์โทนไปด้วยกัน ห่างหายไปนานมาก ๆ สามารถให้กำลังใจหรือตำหนิติเตียนได้ตลอดเลยนะคะ รับฟังหมด อยากให้คนอ่านเอ็นจอยมากที่สุด แง้ 


ยังคงไล่อ่านแท็ก #ficlesfleurs เสมอเลยนะคะ ขอบคุณทุกคนที่มาเมนท์ด้วยจริง ๆ กำลังใจชั้นสุดย้อดดดดดดด ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเขียนให้จบ ไม่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม เลิ้บนะคับ T - T


ปล.พิเศษ : ใครที่ตามทวิตเตอร์เราอยู่ จะเห็นว่าพักนี้ไม่ค่อยโอเค เฟลและดาวน์จนถึงขั้นคิดไม่ดี แต่อยากบอกทุกคนว่า หากเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น  ให้ทำใจเย็น ๆ แล้วลงไปหาอะไรในตู้เย็น (ที่ทานได้) ทานทันทีเลยนะคะ อีกอย่างให้รับฟังคำพูดดี ๆ จากคนรอบตัว ทั้งครอบครัว เพื่อน ไปจนถึงคนที่ไม่รู้จักกัน และรับกำลังใจมาเยอะ ๆ ศรีขอขอบคุณทุกคนที่มาให้กำลังใจและฉุดรั้งให้คิดแต่เรื่องดี ๆๆๆๆ เอาไว้ ขอให้ทุกวันเป็นวันที่ดีของทุก ๆ คนนะคะ เป็นห่วงมาก ๆ เลยนะ 

 

           

 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 253 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

598 ความคิดเห็น

  1. #583 babe54 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 17:38

    คุมโทนได้ดีเช่นเคยย
    #583
    0
  2. #535 ทอยชุบแป้งทอด (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 19:12
    คุกกี้ของคุณจองกุกเค็มนิดๆ55555 แต่ความหวานละมุนตุนในเรื่องไม่เคยหายไปเลยยย
    #535
    0
  3. #523 "AQUARIA" (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 10:17
    เรื่อยนี้ละมุนจังเลย ชอบพล็อตเรื่องแบบนี้จังดูเหมือนหนังรักperiod ฟีลกู๊ด~
    รอติดตามนะคะ
    #523
    0
  4. #521 dearrm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 00:40
    น่ารักมากเลย แสนจะอบอุ่นละมุนละไม เพลงในโทรศัพท์จะมีอะไรบ้างน้า ถ้าได้ฟังด้วยกันบ่อยๆคงดี~

    สู้ๆนะคะคุณไรท์ เป็นกำลังใจให้อยู่ทางนี้และขอบคุณที่น่ารักเสมอมานะคะ <3
    #521
    0
  5. #512 ppatzx ( llzgsd ) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 14:12
    บรรยากาศยังน่ารักเหมือนเดิมเลย พี่ส้มสู้ๆนะคะ รีดตัวน้อยๆคนนี้จะคอยกอดให้กำลังใจพี่ผ่านฟิคเองค่ะ!!
    #512
    0
  6. #511 KAYUAY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 23:12
    ฮือ เขินมากๆเลยค่ะ เอ็นดูคุณจองกุก
    #511
    0
  7. #510 Lala_Land (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 22:22
    เป็นกำลังใจให้ ขอให้มีวันที่สดใสนะคะ คุณเขียนได้...ถ้าเป็นเพลง ก็คงจะพูดได้ว่า รื่นหูค่ะ ^^ ติดตามเสมอนะคะ
    #510
    0
  8. #500 Rainy_taetae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 22:03
    คุณจองกุกน่ารักจังเลยค่ะ
    #500
    0
  9. #499 J2T1995 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 10:50
    น่ารักเหมือนเคยเลยค่ะ ทั้งฟิคทั้งคุณไรท์เลย ขอบคุณนะคะที่มาอัพฟิคดีๆแบบนี้ อย่าหักโหมนะคะ ถ้ายังไม่ค่อยโอเคก็พักผ่อนนะคะ ทุกคนเป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้สู้!
    #499
    0
  10. #498 _玉刷_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 08:38
    เพิ่งเห็นว่าเรื่องนี้อัพค่ะ ฮื่อ ยุ่งจนเบลอไปหมด วันนี้ได้โอกาสพอหายว่างพักหายใจ เลยเปิดแอพขึ้นมาเช็ค แล้วก็เจอจริงๆด้วย เป็นความสดใสของเราเลยนะคะ อ่านแล้วฮีลได้ทั้งใจและเลย วันนี้จะเป็นวันที่เรายิ้มได้อย่างมีความสุขอีกวันแน่ๆค่ะ อบอุ่นละอวนมาถึงตรงนี้เลย งื้อ ขอบคุณนะคะ แล้วก็อยากให้ดูแลสุขภาพด้วย เพราะช่วงนี้อากาศแปรปรวน ร้อนมาก และมีฝนตก จะทำให้ป่วยง่าย สำหรับปัญหาหนักหัวใจในชีวิตประจำวัน ขอให้พัดผ่านไปกับสายลมสายฝนนะคะ ฮริ้ง เราก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน รักและขอบคุณสำหรับผลงานคุณภาพเยี่ยมแบบนี้ด้วยค่ะ เยิ้ป
    #498
    0
  11. #497 iPrsc_9889 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 22:09
    เป็นเรื่องที่น่ารัก ให้บรรยากาศอบอุ่นทุกครั้งที่อ่านเลยค่ะ ขอบคุณมากและขอเป็นกำลังใจให้ผ่านเรื่องที่อึดอัดใจไปได้ด้วยดีนะคะ :))
    #497
    0
  12. #496 _lukmailookmai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 18:41
    คิดถึงเรื่องนี้ที่สุดเลยค่ะ อบอุ่นและน่ารักเหมือนเดิม เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ ไม่ว่าเจอเรื่องอะไรมันต้องมีทางแก้นะคะ พักผ่อนดูแลตัวเองด้วยนะคะ สู้ๆค่ะ <3
    #496
    0
  13. #495 wshinatip (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 00:47
    น่ารักกกก เอ็นดูความคุกกี้เค็ม
    #495
    0
  14. #493 pnnx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 23:21
    ดีเหมือนเดิมเลยค่ะ ชอบมู้ดเรื่องนี้มาก เรารอติดตามตลอดเลยนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่า สู้ๆค่ะ<3
    #493
    0
  15. #492 ErnBts (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 22:02
    ละมุนไปหมดแล้ววว
    #492
    0
  16. #491 Booo_tata (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 20:04
    ชอบมากงับคิดถึงมากด้วยแงงงงงเราเองกะตามไรท์ยุเห็นยุห่างๆเป็นห่วงนะคะไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามผ่านไปให้ได้นะคะสู้ๆค่ะ
    #491
    0
  17. #490 vlranika (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 19:10
    เราชอบฟิคนี้มากๆเลย ของความรู้สึกเวลาอ่าน ชอบมู้ดที่เกิดขึ้นระหว่างกำลังอ่าน อบอุ่นไปหมดเลยค่ะ ชอบมากๆ ไรท์เก่งมากๆเลย ไรท์คะ ทุกอย่างจะผ่านไปนะคะไรท์ วันนี้อาจจะแย่ แต่วันต่อไปมันจะดีขึ้นนะคะ สักวันไรท์อาจจะกลับมาหัวเราะกับสิ่งที่มันเคยเกิดขึ้นก็ได้ ไรท์ผ่านมันไปได้แน่นอนค่ะ
    #490
    0
  18. #489 iu1996 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 12:26
    รออออนะคะ
    #489
    0
  19. #488 Sunspn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 11:28
    เราชอบมู้ดเเอนด์โทรของเรื่องนี้มากเลยค่ะ รอติดตาทอยู่เสมอ เเละจะคอยเป็นกำลังใจให้คุณไรท์นะคะ สู้ๆค่ะ
    #488
    0
  20. #487 Lonicera (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 10:50
    เราเป็นห่วงคุณไรท์จริงๆนั่นแหละ ตามอ่านห่างๆ แต่เราไม่รู้จะช่วยยังไง เราไม่เก่งเรื่องปลอบใจอะไรเท่าไหร่ แฮะ แต่ว่าการที่ไรท์มีวิธีรับมือเราก็อุ่นใจ เดี๋ยวมันก็ผ่านไปนะคะทุกอย่างเลย เป็นกำลังใจให้นะ เราชอบฟิคเรื่องนี้จังเลย อยากจะเข้าไปอยู่ในนั้น แบบว่ามันสบายใจจัง เรื่อยๆ ไม่เร่งรีบอะไรเลย ตอนอ่านมันก็สบายใจจริงๆ เราชอบฟิคแนวนี้มากๆ ขอบคุณนะคะ ชอบการจีบอ้อยอิ่งของคุณครูเขานะคะ ฮืออ เขินนิดๆอ่ะ น่ารักๆ
    #487
    0
  21. #486 PimployYongpetch (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 08:25
    คิดถึงที่สุดเลยเเง้💗💗
    #486
    0
  22. #485 113558 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 08:25
    คิดถึงเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ ยังคงอบอุ่นทุกครั้งที่ได้อ่านเลย ชอบมู้ด บรรยากาศ องค์ประกอบทุกอย่างในเรื่องนี้มากจริงๆค่ะ ขอบคุณคุณไรท์ที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นด้วยนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ ไม่ว่าจะเรื่องใดๆก็ตาม รักษาสุขภาพ พักผ่อนเยอะๆ แล้วก็อย่าลืมทานอาหารอร่อยๆด้วยนะคะคุณไรท์
    #485
    0
  23. #484 Lawless (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 07:56
    แหน๊ คุณจองกุกจะชมว่าน้องร่ารัก น่าเอ็นดูทั้งตอนเลยใช่มั้ย 5555555
    #484
    0
  24. #483 ppalaxy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 06:03
    มาตอนไหนก็เขินทำไทน่ารักกันอย่างนี้ ฮือออ
    #483
    0
  25. #482 butterr. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 01:38
    น้องน่ารักกก คุณจองกุกก็น่ารักกก สู้ๆนะไรท์ คิดถึงมาเลยยย แง เป็นกำลังใจให้นะคะ <3
    #482
    0