Les Fleurs et Nous | kookv

ตอนที่ 6 : Les Fleurs et Nous | Chapter : Five

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 220 ครั้ง
    4 พ.ค. 62






Chapter Five

 


I

 



            ฝนตกปรอย ๆ ในเช้าวันอาทิตย์ทำเอาแทฮยองไม่อยากลุกไปไหน



            หนุ่มน้อยพลิกตัวอยู่บนเตียงนุ่ม ไม่มีละอองแดดยามเช้าทักทาย สงสัยวันนี้จะเป็นคิวของละอองฝนที่ต้องทำงานเสียที กลิ่นสะอาดของหยดน้ำเล็ก ๆ และกลิ่นดินเป็นกลิ่นที่แทฮยองไม่ชอบเท่าไหร่นัก ด้านนอกมืดครึ้ม พื้นถนนเฉอะแฉะ



            นั่นหมายความว่าแทฮยองอดไปเดินเล่นเตร็ดเตร่ เด็กหนุ่มนึกเสียดาย แม้เม็ดฝนจะบาง แต่มันไม่คุ้มเอาเสียเลยหากจะถูกคนเป็นแม่บ่นหากเสื้อผ้าเปื้อนดินคล้ายกับลูกหมาที่เล่นซนจนมอมแมม



            สองเท้าหยุดยืนที่ปลายบันได สตีเฟ่นสุนัขพันธุ์โกลเด้นอ้วนกลมนอนแนบชิดบานประตู ลมที่ผ่านเล็ดลอดเข้ามาคงเย็นสบายน่าดู แทฮยองรู้ดีว่าสตีเฟ่นไม่ชอบฝน เจ้าหมาน้อยเสียโอกาสในการวิ่งไล่จับผีเสื้อ ขนฟูนุ่มยังคงเปรอะเปื้อนคราบดินอาบน้ำเป็นเรื่องยากสำหรับสตีเฟ่นเสมอ



            เช้าวันอาทิตย์แบบนี้พ่อกับแม่ของแทฮยองไปที่โบสถ์ เป็นกิจกรรมผ่อนคลายทางจิตใจอย่างหนึ่งของกลุ่มผู้ใหญ่ เลยต่อไปยังลานกว้าง หาอะไรทานแถวโรงแรม กว่าจะกลับได้ก็เลยบ่ายโมงไปแล้วมันช่างน่าเบื่อและแทฮยองเลือกที่จะนอนอยู่บ้านตั้งแต่อายุสิบห้าปีได้ หนุ่มน้อยให้เหตุผลว่าจะช่วยดูแลเจ้าสัตว์ต่าง ๆ



            เฉกเช่นวันนี้ที่เขาต้องกางร่มออกไปให้อาหารไก่ เก็บไข่ ทักทายแม่วัวตัวกลม รองเท้าบู๊ทสีใสย่ำไปตามร่องน้ำ ดินชื้นฉ่ำจนนุ่ม สายลมอ่อน ๆ พัดสาดหยาดฝนกระทบใบหน้า แทฮยองเลือกที่จะประคับประคองตะกร้าไข่ไก่มากกว่ายกมือขึ้นเช็ดใบหน้าของตนเอง



            ชุดนอนสีฟ้าสลับขาวเปียกแค่เพียงหมาด ๆ หนุ่มน้อยวางตะกร้าไว้บนเคาน์เตอร์ในครัว เขาไม่สันทัดเรื่องการเก็บไข่ไก่นัก บางครั้งแม่มักจะบอกให้วางไว้ที่อุณหภูมิห้อง บางครั้งมักจะบอกให้เขาใส่ตู้เย็น และแทฮยองเลือกที่จะหยิบไข่ไก่ในตู้เย็นออกมาทำมื้อเช้าของวันนี้แทน



            ไข่ดาวสองฟอง ไส้กรอกชิลลี่ชีส เบค่อนจี่กระทะ ขนมปังปิ้งทาแยมส้ม และโกโก้ถ้วยโปรดถูกวางลงบนโต๊ะเตี้ยหน้าโทรทัศน์ แทฮยองนั่งลงด้านล่างพื้น สตีเฟ่นส่ายหางพลางแลบลิ้นมองแทฮยองที่กำลังบีบซอสมะเขือเทศลงบนไส้กรอก



            หนุ่มน้อยส่ายหน้า



            “ไม่ใช่ของนายนะสตีเฟ่น อันนั้นต่างหาก”



            สุนัขตัวอ้วนหูลู่หางตกเมื่อแทฮยองชี้ไปยังจานใส่อาหารเม็ด อยากจะรู้นักว่ารสเสต็กเนื้อจะรสชาติอย่างไร แทฮยองหัวเราะเมื่อเขาเคยนึกจะชิมอาหารของสตีเฟ่นอยู่หลายครั้ง แต่มันคงไม่คุ้มกันถ้าเขาเกิดท้องเสียขึ้นมา คลินิกเล็ก ๆ อาจจะไม่มียาและเขาคงต้องนั่งเรือเพื่อเข้าเมืองไปรักษา ลำบากน่าดูใช่ไหมล่ะ



            ควันร้อนจากโกโก้รสหวานปนขม ขนมปังปิ้งทาแยมส้ม ขาดเพียงอย่างเดียวอเมริกาโน่ร้อน



            หนุ่มน้อยเม้มปากแน่นพลางเคี้ยวไส้กรอก ท่าทางใช้ความคิดก่อนจะเอนหลังพิงโซฟาตัวยาว อยากรู้เหลือเกินว่าในเมืองจะฝนตกหรือเปล่านะ เพราะถ้าหากฝนตกคุณครูจองกุกคงนั่งเรือกลับมาไม่สะดวกเท่าไหร่



            กว่าจะเจอกันอีกทีก็วันจันทร์ตอนบ่ายได้กระมัง



            แทฮยองเหลือบดูเวลา แปดนาฬิกาสิบห้านาที น่าแปลกที่เขาตื่นเช้ากว่าปกติในวันหยุด แม้จะไม่มีไรแดดปลุกเลยเสียนิด เด็กหนุ่มกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่อยากเปิดโทรทัศน์รบกวนสตีเฟ่นที่ดูเหมือนกำลังจะงีบอีกรอบ แทฮยองหันมองรอบบริเวณบ้านก่อนจะเผลอยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อตากลมค้นพบสิ่งเดียวที่ทำให้เขาหยุดกังวลได้



            ปลายเท้าวิ่งตึงตังขึ้นบันไดบ้านไป มือชื้นเหงื่อยกโคมไฟบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นเล็กออกมา ลายมือเรียบง่ายที่บรรจงวาดหมึกเป็นตัวเลขหลายหลัก



            หนุ่มน้อยหวังเพียงแค่ว่าโทรศัพท์จะยังพอมีสัญญาณอยู่บ้าง



II

 



            ใช้เวลาราวสี่ชั่วโมงในการกลับเข้าเมือง ช่างยาวนานและน่าเบื่อคุณครูหนุ่มวางกระเป๋าเสื้อผ้าก่อนจะยืดเส้นยืดสายทันทีหลังลงจากแท็กซี่ ไฟหน้าประตูบ้านยังสว่างไสว ผ้าม่านสีทองถูกแสงด้านในบ้านส่องกระทบจนเห็นเหงาชายมีอายุลาง ๆ



            ทันทีที่ไขกุญแจเข้าบ้าน เสียงเพลงรักยุค 1970 ดังก้องทั่วบริเวณห้องรับแขก จองกุกหันมองคุณจอนที่แม้ว่าผมสีขาวจะแซมสีดำทีละนิด แต่ก็ยังไว้ผมยาวระต้นคอหนวดและเคราถูกตัดแต่งน่ามอง หนังสือเล่มโปรดถูกรื้อมาตั้งกองไว้ที่โต๊ะตัวเล็ก เล่มที่ดูจะเก่าที่สุดน่าจะอยู่ในมือของชายที่จองกุกเรียกว่าพ่อ



            “พ่อครับ”



            ชายหนุ่มเรียกด้วยระดับเสียงปกติ แต่ดูเหมือนเพลงจะดังเสียจนพ่อของเขาไม่รู้ตัวเลยเสียนิดว่าใครเผลอย่างเท้าเข้าบ้านมา



            จองกุกอมยิ้มแล้วส่ายหัวไปมา เขาพับขากางเกงก่อนจะเดินไปนั่งด้านล่างโซฟา ส่งมือไปแง้มหนังสือที่บดบังใบหน้าคนเป็นพ่อลง เพียงเท่านั้นรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดที่จองกุกเคยเห็นก็ถูกวาดขึ้น



            “มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมพ่อไม่รู้”



            จองฮยอกขมวดคิ้วแล้วสอดที่คั่นหนังสือลงบนหน้ากระดาษ ค่อย ๆ ปิดอย่างทะนุถนอม จองกุกบรรจุภาพเหล่านั้นลงไปในใจของเขาพ่อของเขาน่ะมักจะอ่อนโยนเสมอ



            “เมื่อกี้เองครับ พ่อทำอะไรอยู่ ทำไมเปิดเพลงซะดังจนไม่ได้ยินอะไรเลย”



            จองกุกถามพลางวางคางลงบนหน้าตักคนเป็นพ่อ ชายมีอายุหัวเราะแล้วทำท่าแคะหูดูมีอารมณ์ขัน



            “ดังที่ไหน เท่านี้พ่อยังไม่ได้ยินเลย”



            “ดังที่สุดในซอยแล้วแถมยังเปิดวนแค่เพลงเดียวซะด้วย” จองกุกยักไหล่



            “อืมม์ วันนี้พ่อชอบอยู่แค่เพลงนี้ หรือถ้าลูกไม่ชอบมันก็เรื่องของลูกแล้ว”



            เสียงหัวเราะมาพร้อมกับสัมผัสอ่อนโยน มือหยาบเหี่ยวย่นตามวัยบรรจงลูบที่ผมนิ่มของลูกชาย  ผิวขาวดูกร้านแดดเล็กน้อย คงความเจ้าเล่ห์ตามประสาด้วยการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบน



            จองกุกสมบูรณ์แบบเหมือนกับแม่ของเขาเธอสวยและงดงามราวกับรูปปั้นประติมากรรมโบราณ ไม่มีเค้าโครงความเป็นเอเชียเสียเท่าไหร่ มีเพียงดวงตาของจองกุกเท่านั้นที่ได้คนเป็นพ่อมาประกายในดวงตาอบอุ่นประกอบกับอารมณ์ดีนั่นก็ด้วย



            แค่เพียงเพราะสัมผัสจากพ่อทำเอาชายหนุ่มตระหนัก จองกุกไม่เคยเข้าใจความรักในเชิงแบบนั้นเสียเท่าไหร่ ไม่เข้าใจเนื้อเพลงหวานเลี่ยน เขาไม่มีตัวอย่างในการใช้ชีวิตคู่



            นั่นเป็นเพราะแม่ของเขาจากลาไปอย่างไม่มีวันหวนกลับในวันที่เขาลืมตาดูโลกใบนี้



          ‘ Can’t take my eyes off you ’



            เพลงที่ดังวนอยู่ในห้องนั่งเล่นซ้ำไปมาซ้ำมานับตั้งแต่จองกุกก้าวเข้าบ้าน เขายิ้มกว้างแล้วหยิบมือชายตรงหน้าขึ้นแนบแก้ม



            “คิดถึงแม่ล่ะสิ ถึงได้ฟังทั้งวัน”



            จองกุกแกล้งแซวหวังว่าจะได้เห็นรอยยิ้มจากจองฮยอก และผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่เคยผิดคาดชายหนุ่มหอมมือเหี่ยวย่นเบา ๆ เมื่อพ่อหัวเราะเสียงดัง



            “คิดถึงลูกต่างหากไง ไปอยู่ที่นู่น มีสาวให้คิดถึงบ้างหรือเปล่า ?”



            ตาคมหยีลงจ้องจับผิดเจ้าลูกชายตัวดี จองกุกถอนหายใจก่อนจะยักไหล่อีกรอบ เขากระซิบเบา ๆ



            “ถ้าตอบตามตรงก็มีครับ”



            “ว่าแล้ว ! พ่อเสือร้าย”



            จองกุกยิ้มขำ ก่อนจะพึมพำในใจ



          ไม่ใช่สาวเนี่ยน่ะสิ



          “พ่อครับอะไรที่ทำให้พ่อชอบฟังเพลงรักนัก เพราะแม่หรือเปล่า ?”



            ชายหนุ่มตัดสินใจถามคำถาม เขามองมือเหี่ยวย่นประสานกันบนหน้าขา ตามด้วยเสียงกระแอม



            “คิดว่า .. ไม่น่าใช่” จองฮยอกตอบพลางส่ายหน้า



            “อ้าวแล้วแบบนั้น จะไปฟังเพลงรักรู้เรื่องได้อย่างไรกันครับ” จองกุกขมวดคิ้ว



            “หืม ? อย่างไรนะ” จองฮยอกเลิกคิ้ว “การฟังเพลงรักมันไม่ยากเลยจองกุก”



           



            “มันเหมือนเป็นการวาดฝันตามเนื้อเพลงเสียมากกว่า เราแค่ค้นพบว่าเพลงเหล่านั้นมันช่างสวยงามจนอยากเจอใครสักคนที่ทำให้รู้สึกว่าเขาเข้ามาเติมเต็มภาพวาดในใจของเรา เขาคนนั้นไม่จำเป็นต้องเหมือนกับจินตนาการไปเสียทุกอย่าง”



           



            “เพราะความรักคือการไม่คาดหวังสุดท้ายแล้วลูกจะรู้เอง ว่าเพลงรักมีขึ้นเพื่อเข้าใจเรา ไม่ใช่ให้เราเข้าใจมัน



            จองฮยอกวาดยิ้มก่อนจะสางผมลูกชายของเขาที่นั่งขมวดคิ้ว จองกุกค่อย ๆ คลายความคิดแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง



            “แล้วเพลง can’t take my eyes off you มันเข้าใจพ่ออย่างไรกันนะครับ ?”



            “บางสิ่งบางอย่างถ้าพูดออกมาคงตลกเป็นบ้า พ่อไม่มีทางพูดจาเลี่ยน ๆ แบบนั้นกับใครแน่นอน แต่เพลงนี้ช่วยพ่อได้ เปิดมันไว้แล้วอมยิ้มกับความคิดของตัวเองก็พอแม้ว่าจริง ๆ แล้วแม่ของลูกจะไม่ใช่นางฟ้าก็ตาม”



‘ You're just too good to be true ’

( คุณงดงามเกินกว่าที่จะมีอยู่จริง )

‘ Can't take my eyes off of you ’

( ผมไม่อาจละสายตาจากคุณได้เลย )



               และจองกุกลืมไปเสียเลยว่าเขาพับเก็บดอกป๊อปปี้เอาไว้ในกระเป๋าเดินทาง




III



 

          เช้าวันนี้จองกุกตัดสินใจย้ายตัวเองมาดื่มอเมริกาโน่ที่ร้านกาแฟใจกลางเมือง เขารอห้องสมุดในย่านแถวนี้เปิดเพื่อที่จะได้จัดการเรื่องหนังสือของเหล่าเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน ชายหนุ่มเปิดแล็ปท็อปพลางต่อสายยูเอสบีเข้ากับเครื่อง โทรศัพท์ที่เขาไม่ได้ใช้มันแล้วทว่าสภาพยังคงดูดีอยู่ถูกเปิดใช้งาน



            คุณครูหนุ่มอมยิ้มเมื่อเขาตัดสินใจซื้อเพลงรักเก่าและใหม่ทั้งหลายแล้วโหลดเข้าโทรศัพท์เครื่องเก่านี้ เก็บมันไว้อย่างดีในกระเป๋าเป้ เขาได้รับโทรศัพท์จากแซมเมื่อครู่ว่าที่หมู่บ้านฝนตกปรอย ๆ อาจจะต้องรอสักบ่ายถึงจะได้กลับ



            ในหัวของเขามีแต่รอยยิ้มสดใสราวกับดอกไม้ แววตากระตือรือร้น ท่าทางคล้ายลูกสุนัขตัวเล็ก ๆ ยามที่พูดแต่ละครั้งช่างน่าฟังจนเขาละความสนใจไปไม่ได้



            แทฮยองจะชอบโทรศัพท์เครื่องนี้หรือเปล่านะ ?



            เขาไม่รู้ว่าหนุ่มน้อยชอบฟังเพลงหรือเปล่ากลายเป็นเขาที่ดันติดฟังเพลงรักจนเต็มเปา จองกุกแค่อยากแชร์ความชอบของเขาตอนนี้ให้ใครสักคนรู้ ใครสักคนที่สามารถพิสูจน์คำตอบของคุณพ่อของเขา



            สารภาพตามตรงว่าเขาไม่อาจเรียกมันว่าความรักเชิงนั้นได้อย่างเต็มปากนักเขาน่ะเข้าใจเรื่องของความรู้สึกได้แสนจะยากเย็น ขัดกับนิสัยและบุคลิกภาพเอาเสียมาก ๆ



            Rrrr



            08.20 AM



            เบอร์แปลกโชว์ขึ้นที่หน้าจอโทรศัพท์จองกุกภาวนาเหลือเกิน เขาหวังว่าจะเป็นคนที่เขาบรรจงเขียนตัวเลขลงไปพลางสูดลมหายใจลึกก่อนจะกดรับ



            “สวัสดีครับอ่า คุณแทฮยองเหรอ?”



            แค่เพียงเท่านั้น จองกุกรู้ทันทีว่ารอยยิ้มที่ถูกวาดขึ้น น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของวิชา ความรักเชิงนั้นเบื้องต้น



IV



 

            เมอร์เซเดส เบนซ์รุ่นเก่าถูกจอดเทียบถนนฝั่งท่าเรือยามเกือบบ่ายสอง จองกุกจับมือคนเป็นพ่อก่อนจะกอดรับสัมผัสอบอุ่นสัมผัสเดียวที่ไม่มีใครเทียบได้ ชายหนุ่มหยิบสัมภาระจากเบาะด้านหลังมาคล้องไว้ที่ข้อมือก่อนจะบอกลา



            “ไปก่อนนะครับ ถ้าถึงแล้วจะโทรบอก ฟังเสียงโทรศัพท์ด้วยล่ะ เปิดเพลงดังเดี๋ยวจะไม่ได้ยิน”



            จองฮยอกหัวเราะก่อนจะส่งมือไปลูบกลุ่มผมนิ่มของลูกชายที่โตขึ้นมาก



            “รับอยู่แล้ว เรื่องลูกน่ะขอให้บอก”



            จองกุกอมยิ้มแล้วพยักหน้า เตรียมเปิดประตูรถพลางหอบหิ้วสัมภาระตามลงมา

            “จะกลับมาหาให้บ่อยที่สุดนะครับ”



            “อย่าลำบากเลย” จองฮยอกส่ายหน้า “เดินทางมันเหนื่อย อันตรายหมั่นโทรหาพ่อก็พอแล้ว”



            พยักหน้าเป็นครั้งสุดท้าย ชายหนุ่มพึมพำคำว่ารักแผ่วเบาก่อนจะเปิดประตูลงไป โบกมือให้ชายมีอายุที่แต่งตัวโก้เก๋ที่สุดในย่าน แล้วยกของทั้งหมดเดินตรงไปยังเรือคุ้นตา



            “ไปกันเถอะครับคุณแซม”




 

 

            เมื่อเรือเทียบท่าจนจอดนิ่ง จองกุกยกของทั้งหมดขึ้นสะพายและหอบหิ้วอีกครั้ง เสียงเท้าย่ำกับพื้นทรายดังขึ้นเรื่อย ๆ



            คุณครูหนุ่มวาดยิ้มทันทีให้กับภาพตรงหน้าเด็กชายตัวน้อยกับร่มสีใส เสื้อกันฝนสีเหลืองอ่อนทั้งที่สวมอยู่และในมืออีกข้าง ลมน่าจะพัดเสียจนเม็ดฝนกระเซ็นเปื้อนใบหน้าน่ารัก



            “คุณจองกุก ผมช่วยถือนะครับ”



            จองกุกแทบจะไม่ได้ยินอะไรเลยนอกเสียจากเพลงที่พ่อของเขาเปิดเมื่อคืนวาน

            ชายหนุ่มมองตากลมคู่นั้น หยีลงเล็กน้อยเมื่อริมฝีปากของเขาถูกยกขึ้น แม้อากาศจะหนาว แต่จองกุกสารภาพว่าเขาเห็นพวงแก้มเนียนใสขึ้นสีจาง ๆ



You're just too good to be true

I can't take my eyes off you

You'd be like heaven to touch

I wanna hold you so much

At long last love has arrived

And I thank God I'm alive

You're just too good to be true

Can't take my eyes off you

 



            ภายใต้ร่มคันเดียวกัน จองกุกสวมเสื้อกันฝนที่แทฮยองเตรียมไว้ให้ สัมภาระเปียกเล็กน้อยแต่ไม่มากนัก ชายหนุ่มก้มมองคนข้างกายก่อนจะเอ่ยถามท่ามกลางเสียงฝนแผ่วเบา



            “นึกยังไงโทรมาตั้งแต่เช้าครับ เรียกว่านึกถึงได้หรือเปล่านะ”



            จองกุกอมยิ้มเมื่อแทฮยองเบือนหน้าหนี ใช้เวลาแค่เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็ได้คำตอบพร้อมน้ำเสียงสั่นไหวของหนุ่มน้อย



            “นึกถึงเพราะเห็นว่าฝนตกปรอย ๆ ทั้งวัน ผมก็โทรไปเตือนคุณแบบที่พูดไปเมื่อเช้านั่นล่ะครับ”



            “คุณแซมน่ะพกร่มคันใหญ่กว่าคุณอีก สบายมากครับ”



            แทฮยองอมยิ้มบางเบาเมื่อคุณจองกุกเลิกคิ้วราวกับจะต้อนเขาให้จนมุม ปลายเท้าหยุดยืนที่หน้าประตูโรงแรมก่อนที่หนุ่มน้อยจะตัดสินใจเอ่ยขึ้น



            “ใช้คำว่านึกถึงมันมักจะมาจากสมองนะครับ”



            “หืม ?”



            เสียงทุ้มหวานแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเสียงกระซิบ และถึงแม้เสียงฝนจะดังกว่า แต่จองกุกขอยืนยันว่าเขาได้ยินมันทุกคำอย่างชัดเจน



            “ใช้คำว่าคิดถึงจะดีกว่าหรือเปล่านะ?”



            จองกุกอมยิ้มให้กับประโยคนั้นของคนตรงหน้า



            นั่นสิคิดถึงมันออกมาจากความรู้สึกทางใจนี่นา





_____________________________

TO BE CONTINUED




Talking Time : สารภาพว่าตั้งใจเขียนตอนนี้มาก ๆ ใช้เวลาหลายวันเลย แต่ก็แอบอู้ยังไม่ได้เช็คคำผิด เพราะเพิ่งเขียนสองพาร์ทสุดท้ายเสร็จเมื่อกี้ค่ะ งานร้อน  555555555555555555 ตั้งใจเขียนมาก ๆ เพราะอยากให้รู้ว่าจองกุกได้ใครมา ค่อย ๆ คลายปมในใจเรื่องความรักไปเรื่อย ๆ


ตอนหน้าจะได้กลับมายังกลิ่นอายหมู่บ้านแล้วเนอะ 


สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะที่สนับสนุน คอมเมนท์และให้กำลังใจ ที่สกรีมฟิคก็น่ารักมาก ๆ ได้ไปลองตอบเกือบทุกคนแล้วค้นพบว่าตัวเองมีความสุขมาก สำหรับบางท่านที่ไม่ได้ตอบคือนั่งอมยิ้มจนหัวตื้อ ไม่รู้จะตอบอะไรเลยแง ยังไงฝากตอนนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ จะพัฒนาให้มากขึ้นทุกวัน


ร้ากกกกกกทุกโคนนนนนน 




           

           

           

 

         

 

         

           

           

 


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 220 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

598 ความคิดเห็น

  1. #582 babe54 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 17:23
    สภาพไม่ต่างจากไรท์เลยค่าา อมยิ้มหัวตื้อจนไม่รู้จะพิมพ์ไรดีเลยพิมพ์บอกความรู้สึกตอนนี้ไปนี่ล่ะ
    #582
    0
  2. #568 catsxswa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:40
    น่ารักมากๆค่าาาา
    #568
    0
  3. #559 zzbuaxx_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 20:00
    ได้ความสมบูรณ์เเบบมาจากเเม่ เเละได้นิสัยถอดเเบบมาจากพ่อ รวมกันเเล้วคือโคตรลงตัวเเละละมุนมากๆ อ่านไปเขินไปยิ้มบ้าอยู่คนเดียว
    #559
    0
  4. #558 zzbuaxx_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 20:00
    ได้ความสมบูรณ์เเบบมาจากเเม่ เเละได้นิสัยถอดเเบบมาจากพ่อ รวมกันเเล้วคือโคตรลงตัวเเละละมุนมากๆ อ่านไปเขินไปยิ้มบ้าอยู่คนเดียว
    #558
    0
  5. #534 ทอยชุบแป้งทอด (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 18:42
    น้องงงง เป็นน่ารักอ่ะ คุณพ่อไม่ใช่คนโรแมนติกแต่พูดจาหวานมาก เนี่ยรู้แล้วคุณจองกุกถอดแบบมาจากใคร
    #534
    0
  6. #520 dearrm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 00:29
    ฝนหวานครับงานนี้ ;__;
    #520
    0
  7. #477 Lookpeach30 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 21:24
    เนี่ย พ่อบอกไม่พูดจาเลี่ยน ๆ แต่พ่อมีมุมโรแมนติกมากเลยนะ แล้วจองกุกก็ถอดพ่อมาเลย 5555555
    #477
    0
  8. #440 Taeiy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 15:41
    ยิ้มปากจะถึงหูเเล้วค่ะ​ จองกุกกะคุณพ่อพ่อน่ารักมากๆๆ​ น้องเเทคือเอ็นดูหนูที่สุดเลยยยย
    #440
    0
  9. #432 cxpricornus (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 03:00
    มีแต่คำว่าน่ารักๆๆๆๆๆทั้งเรื่องเลยค่ะ คุณพ่อของจองกุกก็น่ารักรู้เลยว่าคุณจองกุกได้ความอบอุ่นนี้มาจากใคร ไหนจะแทฮยองที่มายืนรอรับจองกุกที่กลับมาจากในเมืองอีก น่ารักไปทุกอย่างเลยค่ะ ชอบมากๆเลย แล้วยิ่งบอกว่าใช้คำว่าคิดถึงนี่แบบ โหถ้าเราเป็นจองกุกคือจับฟัดตรงนั้นเลยนะ 55555555 แล้วมีอีกอย่างนึงที่เรารู้สึกจากการอ่านตอนนี้คือฟีลมันควรจะรู้สึกหนาวเพราะฝนแต่มันดันรู้สึกอบอุ่นท่ามกลางความหนาวของสายฝนอ่ะค่ะ มันเป็นอะไรที่ขัดกันแต่เป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ งงๆมั้ยคะ55555555 รักฟิคเรื่องนี้จัง
    #432
    0
  10. #431 butterr. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 18:31
    น่ารักๆๆๆๆ โง้ยย
    #431
    0
  11. #427 J2T1995 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 18:26
    ฮื่ออออ มีแต่คำว่าน่ารักนุ่มนิ่ม ทุกๆอย่างมันดูเป็นใจ บรรยากาศที่ชวนให้คิดถึงอีกคน เป็นเขินเล็กๆตอนเขาคิดถึงกัน ไม่ต้องหวือหวาแต่อบอุ่นหัวใจ อ่านแล้วรู้สึกดีมากๆๆเลยค่ะ ชอบจริงๆค่ะ!
    #427
    0
  12. #425 nok2004nok (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 20:30
    ทำไมน้องน่ารักกกกก
    #425
    0
  13. #424 ppatzx ( llzgsd ) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 13:55
    ภาษาสวยอีกแล้ว ㅠㅡㅠ เห็นภาพเลย แต่ก็เอ็นดูคุณจองกุกเค้า ความรักคืออะไรคำตอบอยู่ตรงหน้าแล้วน้า
    #424
    0
  14. #423 nnp-pangg02 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:51
    บรรยายได้โคตรเห็นภาพอะ อบอุ่นหัวใจมากกกกกกกกกก
    #423
    0
  15. #422 Chutipa-oil (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:07
    บรรยายดีทุกตอนเลยย ดีต่อใจไปหมดเลยแม่;-; สู้ๆนะคะไรท์
    #422
    0
  16. #416 BAFT (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 19:54
    ละมุนมากแม่😍
    #416
    0
  17. #415 iPrsc_9889 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:10
    เป็นฟิคที่อ่านแล้วละมุนมากค่ะ ทั้งบรรยากาศในเรื่องและวิธีการบรรยายก็ดีมากเลย จะรอติดตอนต่อไปนะคะ :))
    #415
    0
  18. #414 ♡papapee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 02:26

    ตอนนี้อัพวันเกิดเราด้วย หมหใหฟใ ของขวัญสินะ ขอบคุณค่า อิ___อิ

    #414
    0
  19. #413 ♡papapee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 02:25

    ชอบทัศนคติคุณพ่อด้วย ซึ่งก็มาจากไรท์น่ะแหละ ชอบมากๆๆๆ ฮรุก ต้องมีความคิดดีขนาดไหนคะ ถึงจะแต่งออกมาแบบนี้ได้

    #413
    0
  20. #412 ♡papapee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 02:24

    แม่เจ้าาาาาาาาา

    #412
    0
  21. #411 Sushidays (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 16:59
    อ่านแล้วอยากมีความรักเลยค่ะ55555555555 แบบๆรู้สึกไปกะน้องๆและตัวละครเลย ทำไมถึงได้อบอุ่นและเป็นตัวของตัวเองกันแบบนี้นะแง แถมยังใช้ชีวิตได้น่าอิดฉามากด้วย น้องแทนี้น่าเอ็นดูมาก ไรต์บรรยายให้น้องน่าเอ็นดูมากอ่ะอยากเข้าไปจับหอมหัว ส่วนจองกุกคือเป็นคนที่นิสัยอบอุ่นมาก ไม่แปลกใจน่าจัได้มาจากคุณพ่อเยอะ อ่านไปยิ้มไป ขอบคุณคุณไรต์มากๆเลยค่ะสำหรับฟิคดีๆ ขอให้ประสปความสำเร็จในด้านนี้ ! เราเชียร์คุณไรต์มากๆเลยค่ะ ตามอ่านมาหลายเรื่องก็ยังคงชอบเหมือนเดิม รักนะคะ
    #411
    0
  22. #410 Feum23 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 15:24
    เราคิดตั้งนาน ตอนนี้นึกออกแล้วว่าน้องแทฮยองเหมือนลูกเจี๊ยบเลยค่ะ ;-; เป็นเจ้าแทฮยองตัวน้อยๆแสนซนที่มีคราบดินเปรอะเปื้อนตามตัวกับรอยยิ้มตาหยีๆ ฮือ เจ้าตัวเล็กกก จองกุกดูรักคุณพ่อมากๆเลย ปกติก็ดูเป็นผู้ชายอบอุ่นอยู่แล้ว พออยู่กับพ่อยิ่งดูเป็นคนอบอุ่นมากๆเลย เขินไปหมดแล้วค่ะ แง คุณไรท์คงตั้งใจเขียนมากแน่ๆเราสัมผัสได้เลยค่ะเพราะงานเขียนที่ภาษาแบบนี้มันละเอียดอ่อนมากเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #410
    0
  23. #406 catmons (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 07:59
    เขิลแทนคุณครูเลยตอนน้องแทพูดคำว่าคิดถึงแม้จะไม่ดังก็เถอะนะ
    #406
    0
  24. #402 liw_13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 21:29
    ต่างคนต่างเรียนรู้เรื่องความรักของซึ้งกันและกัน ละมุนจัง
    #402
    0
  25. #401 mmeaning (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 21:11
    โง้ย ตายไปเรย เขินทุกตอนเลยแงงง
    #401
    0