Les Fleurs et Nous | kookv

ตอนที่ 5 : Les Fleurs et Nous | Chapter : Four

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 280 ครั้ง
    27 เม.ย. 62







Chapter Four

 

I



 

            ปกติแล้ววันเสาร์แทฮยองทำอะไรกันนะ ?



            หากเป็นเสาร์แบบที่ผ่าน ๆ มาการผ่อนคลายอยู่บ้านถือเป็นตัวเลือกอันดับแรกของเด็กหนุ่ม



            นอนพลิกกลิ้งไปมาบนเตียงปล่อยให้เสื้อผ้าฟุ้งด้วยกลิ่นละอองแดด นั่งจดจ้องมองสปริงเกอร์ทำงานในเรือนกระจกยามที่มันหมุนด้วยความรวดเร็วจนเนื้อตัวเปียกปอนหากเข้าไปใกล้



            หรือจะเป็นช่วงเวลาที่ถูกคนเป็นแม่บ่นเพราะหนุ่มน้อยลืมเก็บไข่ไก่ มัวแต่วิ่งเล่นอยู่กับสตีเฟ่นสุนัขตัวอ้วนกลมลืมแม้กระทั่งการแปรงขนแกะในคอกและเรื่องง่าย ๆ อย่างให้อาหารปลาในบ่อเล็ก



            งานบ้านต่าง ๆ ที่แทฮยองพอจะนึกออกไม่ถูกละเลยในวันนี้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว



            หนุ่มน้อยรีบทำมันเพื่อจับจองเก้าอี้ในร้านกาแฟยามเช้า แทฮยองคนโกโกร้อนในถ้วยอย่างเชื่องช้า ควันร้อนสีขาวหม่นปนไปกับแสงแดด เขานึกแอบขำในใจ วันหยุดสุดสัปดาห์เขาไม่เคยคิดตื่นเช้าขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ ไม่แม้แต่จะตั้งใจหยิบงานบ้านเป็นชิ้นเป็นอัน ไหนจะยอมเสียเงินเพื่อโกโกร้อนและขนมปังแบบง่าย ๆแค่เพียงเพราะอยากได้ยินเสียงอรุณสวัสดิ์จากผู้ที่โปรดปรานอเมริกาโน่ร้อน



          แทฮยองอาจจะมาสายไปเสียหน่อยเมื่อเทียบกับวันธรรมดา เสียงดนตรีเจมส์แบนด์ถูกเปิดขึ้นจากเครื่องเล่นวิทยุทราส์ซิสเตอร์กลบเสียงเข็มนาฬิกา แทฮยองเหลือบดูเวลา เจ็ดนาฬิกาห้าสิบนาที



            สายไปสำหรับคุณจองกุกหรือเปล่านะ ?



            หนุ่มน้อยส่ายหัวไปมาพลางขบคิดถึงเรื่องวันนั้น ท่าทางเก้กังยามเคลื่อนไหวไปพร้อมเพลง รองเท้าหนังเปื้อนดินดูหม่นลง แต่ประกายในแววตาของคุณจองกุกกลับสดใสยิ่งกว่าใคร ไหนจะเพลงความหมายแสนจะโรแมนติกที่แทฮยองไม่เคยได้ยินจากรายการเพลงผ่านโทรทัศน์เสียนิด



            แทฮยองตำหนิในใจข้อเสียของหมู่บ้านเห็นทีว่าจะเป็นอินเทอร์เน็ตที่ไม่เอื้ออำนวยนัก ขอบคุณจริง ๆ ที่ไม่มีใครหัวโบราณหรือไม่ทันโลกภายนอก



            จนกระทั่งเหลือเพียงคราบโกโก้ในถ้วย แทฮยองก็ยังไม่ได้ยินเสียงอรุณสวัสดิ์จากใครเลยแม้แต่คนเดียว



            หนุ่มน้อยลุกขึ้นยืนอย่างเอื่อยเฉื่อย เขากลัวจะพลาดเสียเหลือเกินหากไม่ได้เจอคุณจองกุก ถ้าจะให้ไปหาถึงที่ห้องพักก็ไม่มีธุระกงการอะไรอีกด้วย แอบเสียดายเวลาหากจะรีบจากร้านกาแฟไปทั้ง ๆ ที่ตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อทำงานบ้าน เตรียมตัวเดินเล่นเตร็ดเตร่จนเกือบค่ำเตร็ดเตร่กับคุณครูหนุ่มแสนอบอุ่นคนนั้น แม้แทฮยองจะไม่พอใจที่ตัวเขาเองลุ่มหลงจองกุกมากไปก็เถอะ



            “โกโก้ร้อนอย่างเดียวครับ”



            แทฮยองยิ้มบางเบาพลางยื่นเงินให้คุณเบียทริซ เจ้าของร้านกาแฟที่ดูอารมณ์ดีตลอดเวลา เธอขมวดคิ้วอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนจะยกยิ้มกลับ



            “ลืมไปเลยคุณจองกุกเขาฝากจ่ายไว้แล้ว เผื่อแทฮยองจะมานั่งเล่นน่ะ”



            นัยน์ตาสั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้ เปลือกตาค่อย ๆ หยีลงขัดแย้งกับมุมปากที่ค่อย ๆ ยกขึ้น หนุ่มน้อยรู้ตัวแล้วกลับมาเม้มปากเลิกคิ้วถาม



            “คุณจองกุก ?”



            “อืมม์ คุณจองกุกนั่นล่ะ มาตั้งแต่เช้าแล้วจ้ะ”



            เบียทริซหัวเราะร่า สายตาจดจ้องไปยังพวงแก้มสีระเรื่อ แทฮยองหมุนตัววิ่งออกไปในทันที เบียทริซไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางของแทฮยองอยู่ที่ไหน แต่ดูท่าว่าเด็กหนุ่มวัยย่างสิบเก้าปีคงโปรดปรานคุณครูคนนี้เป็นพิเศษกระมัง



           

II

 



            เครื่องเล่นแผ่นเสียง Crosley ถูกหยิบยืมมาใช้จากด้านล่างของโถงโรงแรมขนาดเล็กที่จองกุกพักอยู่ คุณดัดจ์ใจดีเสียจนชายหนุ่มคิดว่าคงต้องซื้ออะไรจากในเมืองมาฝากเสียหน่อยแล้ว จองกุกนั่งยอง ๆ เลือกแผ่นเพลงที่หยิบติดมาสามแผ่น ชื่อเพลงและศิลปินดูเก่าจนตัวอักษรจาง บ่งบอกว่าคุณดัดจ์คงมีไว้ในครอบครองนานแล้ว



            ตัวหนังสือเลือนราง แต่คุณครูหนุ่มพอจะเดาออกว่าคือเพลงอะไร เขาเม้มปากแน่นก่อนจะตัดสินใจวางแผ่นลงบนเครื่องเล่น ปล่อยให้มันหมุนทำงานจนกระทั่งทำนองเพลงค่อย ๆ บรรเลงดังก้องทั่วห้องพัก



            ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเขาไม่เคยเข้าใจเพลงรักเลยเสียนิด



            เพราะอะไรจองกุกไม่แน่ใจนัก เขาเป็นคนอารมณ์ดีน่ะใช่ แต่ถ้าหากเป็นคนโรแมนติกน่ะก็ไม่แน่ใจอีกเช่นเคย ทำนองเพลงชวนเพ้อฝัน ล่องลอยแผ่วเบาอยู่บนปุยเมฆอย่างมีความสุขจนจองกุกกลัวเสียเหลือเกินว่าถ้าเผลอร่วงหล่นลงมาคงจะเจ็บเจียนตาย



            ‘ Nobody gets too much love anymore. It's as high as a mountain and harder to climb ’



            ชายหนุ่มขำขัน ประโยคเหล่านี้ล้วนแต่เป็นความจริง



            ไม่มีใครจะได้ความรักที่มากมาย ที่สูงลิ่วราวกับขุนเขา แสนยากเย็นที่จะปีนถึง



            จองกุกนั่งลงเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าพลางฮัมเพลงในลำคอ เขาแอบชื่นชม Bee Gees อยู่ในใจ เนื้อเพลง Too much heaven ให้ความรู้สึกเหมือนฟังอยู่บนสรวงสวรรค์อย่างไรอย่างนั้น



            ‘Loving's such a beautiful thing when you are to me, the light above made for all to see our precious love’



            ชายหนุ่มเดินหยิบของเท่าที่จำเป็นวนไปวนมาอยู่ในห้องพักเล็ก ๆ กลิ่นละอองแดดยามสายกับท่อนเพลงที่มีความหมายเพ้อพก จองกุกถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาน่ะรำคาญตัวเองยิ่งกว่าใคร แม้ว่าจะไม่เข้าใจเพลงรักมากนักแต่กลับเปิดฟังพลางตั้งคำถามอยู่อย่างนั้น



            และใช่เห็นแบบนี้น่ะ เขาไม่เคยมีความรักในเชิงแบบนั้น ขอบคุณเพลงรักแสนอ่อนหวานที่หล่อหลอมให้เขายังรู้จักมีมนุษย์สัมพันธ์



            คนที่น่าขำขันที่สุดเห็นทีจะเป็นจอน จองกุกคนนี้ คนที่โหลดเพลงรักไว้ฟังจนเต็มเครื่องโทรศัพท์ ก่อนจะเดินทางมาที่เกาะเล็ก ๆ แห่งนี้ ชายหนุ่มรู้ดีว่าที่นี่ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่คงที่ และการฟังเพลงในยูทูปไม่ใช่เรื่องที่ตอบโจทย์ วิทยุทรานซิสเตอร์มักจะเล่นแต่เพลงเก่า นาน ๆ ทีเขาจะเห็นรายการเพลงผ่านช่องทีวี แม้จะเปิดเพลงตามกระแสเท่านั้นแต่ก็ยังโชคดีที่ยังมีช่องทางอัพเดทความเป็นไปของโลกภายนอก



            การอ่านประวัติศาสตร์เยอะไม่ได้ทำให้เขาเป็นคนแข็งกระด้างจองกุกรู้ตัว



            อย่างน้อยเขาก็ทำให้เด็กน้อยวัยย่างสิบเก้าปียิ้มกว้างออกมาได้เวลาที่อยู่ด้วยกัน



          จองกุกหันมองผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก ทำหน้าที่โอบล้อมดอกป๊อปปี้สีเหลืองสดเอาไว้ แม้ว่าตอนนี้มันจะเหี่ยวเฉาตามกาลเวลา กลีบดอกไม้แห้งกรอบและอาจจะหลุดร่วงทันทีหากเผลอสัมผัสแรง ๆ



            ‘ Oh you make my world a summer day ’



            ใบหน้าสมบูรณ์แบบอย่างที่ใคร ๆ เขาว่ากันยับย่นไปด้วยรอยจาง ๆ เพียงเพราะชายหนุ่มเผลอวาดรอยยิ้ม เนื้อเพลงแสนจะประจวบเหมาะ จองกุกวางผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นลงไปบนกางเกงสแล็คอย่างทะนุถนอม ก่อนจะวางทับด้วยเสื้อเชิ้ตที่ไม่หนามากเขาชั่งใจก่อนจะปิดกระเป๋าเดินถือไปมาแล้วกลับมาเปิดใหม่ หยิบเสื้อเชิ้ตตัวนั้นออก



            เอาล่ะ, ดอกป๊อปปี้ของเขายังคงอยู่ดี



            ชายหนุ่มยังคงสาละวนอยู่กับกระเป๋าเดินทาง อาทิตย์แรกของการมาสอนที่นี่ไม่ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยมากนัก เพียงแต่จองกุกอยากกลับเข้าเมืองเพื่อหาสื่อการสอนดี ๆ มาถ่ายทอด อีกทั้งจะไปหาซื้อหนังสือเรียน ซีร็อกซ์และเก็บไว้ในห้องสมุดของที่นี่



            แกร๊ก



            จองกุกปิดกระเป๋าเดินทางให้เรียบร้อยก่อนจะกระโดดขึ้นบนเตียงนอนไซส์เล็ก ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกง่วงเท่าไหร่เพราะอเมริกาโน่ร้อนเมื่อเช้า เขาหลับตาลงพลางนึกถึงนักเรียนคนโปรดไม่รู้จะมาดื่มโกโก้กับขนมปังแยมส้มแบบที่เจ้าตัวชอบหรือเปล่า แต่จองกุกเริ่มฝากเงินไว้กับคุณเบียทริซตั้งแต่วันนั้นที่ผ่านมา



            คุณครูหนุ่มอมยิ้มเบา ๆ ลุกขึ้นถอดแผ่นเพลงออก เขาจัดของไวกว่าที่คาดเอาไว้ และคิดว่าจะไปนั่งเล่นอยู่ที่ทุ่งดอกไม้เสียหน่อย เผื่อว่าจะเจอเด็กคนนั้นคนที่ทำให้เขาตั้งคำถามกับการฟังเพลงรักมากกว่าเดิมคิม แทฮยอง



 

III



 

            “เอามาคืนแล้วครับคุณดัดจ์”



            จองกุกเอ่ยทักด้วยโทนเสียงสดใส เขามองคุณดัดจ์ก้ม ๆ เงย ๆ เช็คของในตู้ไม้ใบไม่ใหญ่มากด้านหลังเคาน์เตอร์



            “ยังไม่ถึงชั่วโมงเลยนะพ่อหนุ่ม วางไว้ตรงนั้นล่ะ ถ้าอยากใช้มาบอกฉันอีกแล้วกัน”



            ชายวัยกลางคนไม่ได้หันมามองเขา เพียงแต่ชี้มือชี้ไม้ให้นำกลับไปวางที่เดิม จองกุกกอดอกมองพลางทิ้งสะโพกพิงเคาน์เตอร์ไม้เนื้อดีแล้วชะโงกคอมองคุณดัดจ์



            “หาอะไรหรือเปล่าครับ ?”



            “อ่าเห็นว่าเธอจะกลับเข้าเมือง ฉันเลยจะฝากไวน์ร้านคุณจองไปให้ครอบครัวเธอเสียหน่อย”



            จองกุกยิ้มกว้าง เขาน่ะรักชาวเมืองที่นี่เสียจริง



            “ขอบคุณครับ สัญญาว่าพวกเขาจะต้องชอบแน่ ๆ”



            คุณดัดจ์ลุกขึ้นยืนก่อนจะยื่นขวดไวน์ห่อกระดาษหนังสือพิมพ์มาให้อย่างดี จองกุกโค้งขอบคุณก่อนจะรับไว้ กอดไวน์ขวดอ้วนไม่ให้เผลอลื่นมือหล่นลงไป



            “แล้วจะไปสักกี่โมงล่ะ” คุณดัดจ์ถาม



            “สักบ่ายกว่า ๆ ล่ะครับ นัดแซมไว้แล้ว ยังไงผมคงต้องไปรอที่ท่าเรือก่อน คุณดัดจ์อยากได้อะไรในเมืองก็โทรหาผมได้เลยนะ วันจันทร์ผมจะได้เอามาให้”



            “ไม่เป็นไรเลยพ่อหนุ่มฉันชอบสั่งของผ่านรายการทีวีมากกว่ากับแคทตาล็อกมากกว่า”



            คุณดัดจ์หัวเราะร่วน ก่อนจะขอตัวรับโทรศัพท์จองกุกถึงได้หมุนตัวกลับขึ้นห้องไปเปลี่ยนรองเท้า ทว่าเสียงเปิดประตูโรงแรมดังขึ้น



            เด็กหนุ่มปรากฏตัวพร้อมกับรอยยิ้มที่จองกุกชอบมันมากที่สุดรอยยิ้มที่สดใสเหมือนดอกไม้หลากสีสันและเสียงเรียกชื่อที่จองกุกพร้อมขานรับตลอดเวลา



            “คุณจองกุก”



            “ครับ คุณแทฮยอง”




 

 

            ห้องพักเล็ก ๆ ที่ใช้พื้นที่ได้อย่างคุ้มค่า แบ่งเป็นโซนดูเป็นระเบียบ แทฮยองนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กที่โต๊ะกินข้าว จองกุกทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามก่อนจะยกมือวางบนโต๊ะสอดประสานกันเอาไว้ เขาปล่อยให้หนุ่มน้อยกวาดตามองรอบห้อง และเหมือนนักเรียนคนโปรดจะสังเกตเห็นกระเป๋าเดินทางเข้าเสียแล้ว กลีบปากนุ่มนั้นค่อย ๆ ขยับอย่างน่าเอ็นดูรู้ตัวอีกที จองกุกก็เผลอเท้าคางเสียแล้ว



            “เอ่อคุณจองกุกจะกลับเข้าเมืองวันนี้เหรอครับ ?”



            “ครับ” จองกุกพยักหน้าก่อนจะเปลี่ยนท่าเป็นกอดอก ท่าประจำที่ดูเหมือนจะเป็นบุคลิกของชายหนุ่มอย่างไรอย่างนั้น “ว่าจะกลับวันอาทิตย์ถ้าไม่มีอะไรติดขัด”



            “หืม แบบนั้นจะไม่เหนื่อยเดินทางแย่เหรอครับ ?”



            “ไม่หรอกครับอยากกลับมาไว ๆ นี่นา”



            ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมหรี่ลง แทฮยองสังเกตเห็นรอยแผลเป็นข้างแก้ม ทว่ามันไม่ได้ทำให้ประติมากรรมชิ้นนี้ดูด้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อนละมุนลอยอบอวลอยู่ทั่วห้อง หนุ่มน้อยกระดิกปลายนิ้วลงบนหน้าขาก่อนจะเอ่ย



            “จะว่าไปขอบคุณนะครับ”



            คุณครูหนุ่มเอียงคอเล็กน้อย ท่าทางเจ้าเล่ห์ล้วนแต่ทำให้แทฮยองประหม่า



            “ขอบคุณเรื่องอะไรกันครับ ?”



            “เรื่องโกโก้เมื่อเช้า” แทฮยองยิ้มกว้าง “จริง ๆ แล้วคุณจองกุกไม่ต้องจ่ายให้ผมก็ได้ ผมเกรงใจ”



            “เรื่องเล็กน้อยเลยครับคุณแทฮยอง”



            ชายหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ  มองใบหน้าเหลอหลาแล้วนึกอยากจะจับมากอดราวกับเอ็นดูนักหนา แทฮยองก้มหน้าลงแล้วขมวดคิ้วมุ่นแลดูไม่สบอารมณ์



            “ผมเกรงใจจริง ๆ นะครับ”



            “ถือว่าเป็นสิ่งตอบแทน ที่เป็นเพื่อนที่ดีของผมแล้วกัน ดีไหมครับ”



          เพื่อนที่ดี



            เพื่อนที่ดีอย่างนั้นเหรอแทฮยองขยับปลายเท้าไปมาใต้โต๊ะเมื่อไม่พอใจในคำ ๆ นี้ หนุ่มน้อยเก็บอารมณ์จนรู้สึกร้อนผ่าวตามใบหน้า เขากำลังรู้สึกโกรธที่พบปัญหาทางความรู้สึกเข้า ใช่สิมีเพียงเขาคนเดียวนี่นาที่เผลอตกหลุมพรางเข้าจนได้ ทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายดูจะอยากได้มิตรภาพเสียมากกว่า



            “ผมก็แค่อยากให้คุณมาการได้เห็นหน้าคุณยามเช้ามันทำให้ผมอารมณ์ดี”



            “



            “ถึงว่า วันนี้อเมริกาโน่ร้อนไม่ถูกปาก เพราะไม่ได้เจอคุณนี่เอง”



            ราวกับถูกฉุดดึงขึ้นจนลอยล่องอยู่บนปุยเมฆ แทฮยองกลั้นยิ้มจนเมื่อยแก้ม หนุ่มน้อยเผลอหัวเราะร่วนเมื่อความรู้สึกดีกลบความรู้สึกโกรธไปจนมิด แทฮยองชอบเหลือเกินเวลาที่ชายหนุ่มตรงหน้าพูดจาราวกับบทรักในนิยาย และเขาก็เกลียดเหลือเกินที่ชื่นชอบมันโดยไม่เผื่อใจอะไร



            “สักบ่ายสองผมจะไปที่ท่าเรือ คุณอยากได้อะไรในเมืองหรือเปล่า ?”



            “อืมม์” แทฮยองนิ่งคิดไปสักพัก เขาชอบสั่งของผ่านแคทตาล็อกมากกว่า เหมือนกลายเป็นนิสัยปกติของคนในหมู่บ้านไปเสียแล้ว หนุ่มน้อยนึกไม่ออกว่าเขาอยากได้อะไร



            “หืม ว่าไง ?”



            “ไม่มีที่อยากได้เลยครับ”



            “แน่ใจนะครับ ถ้าอยากได้ให้โทรมาหาผมแล้วกันนะ ถามคุณดัดจ์เอาก็ได้”



            จองกุกลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปยังมุมอ่านหนังสือแสนคับแคบ หยิบกระดาษกับปากกาออกมา บรรจงเขียนเบอร์โทรศัพท์ลงไปให้ชัดเจน วกกลับมาที่โต๊ะกินข้าวตัวเดิมก่อนจะจับมือนุ่มชื้นเหงื่อขึ้นมาวางกระดาษใบเล็กลงไปในนั้น โดยที่เขาไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่นิดเดียวว่าใบหน้าน่ารักขึ้นสีชัดเจนมากเพียงใด



            “หรือถ้าเกิดนึกถึงกันขึ้นมา คุณจะโทรหาผมก็ไม่ว่าอะไรนะ”



            ชายหนุ่มว่าก่อนจะยืนนิ่งอมยิ้มอยู่แบบนั้นเห็นทีว่าจะต้องทำความเข้าใจกับเพลงรักใหม่เสียแล้ว



            “เตรียมรับโทรศัพท์แล้วกันนะครับ”



            แทฮยองตอบกลับเสียงสั่น แม้จะประหม่า แต่ก็ช่วยย้ำเตือนให้จองกุกตระหนัก



            บางทีความรักคงสวยงามจริง ๆ นั่นล่ะ



         

______________________________

TO BE CONTINUED




2ndTalking Time : มาลงจนครบแล้วนะคะ ได้กำลังใจดีจากนักอ่านทุกคนเลยมาไวกว่าที่คิด อยากแอบอวยว่ามู้ดตอนนี้ดีเพราะได้แต่งพาร์ทคุณครูเขา มันอุ่นจนเหงื่อตกเลย หรือแอร์เราไม่เย็นกันนะ ?  วันนี้อารมณ์ดีมาก ๆ เลยด้วยน้องแทฮยองน่ารักม้ากกกก  ; -- ; เห็นรูปแล้วอยากหอมหัวให้เข็ด 


สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคนจริง ๆ นะคะที่ยังสนับสนุนกันอยู่ ทั้งคอมเมนท์ ทั้งสกรีมในแท็ก แง เราพูดซ้ำไปซ้ำมามาก ๆ แต่ว่าก็ขอบคุณจริง ๆ ไม่ว่าจะเมนท์เร็วเมนท์ช้า เราก็จะอ่านเพื่อสูบกำลังใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า  (ในแท็กฟิคหากใครเห็นเราไปตอบอย่าตกใจนะคะ อยากคุยและขอบคุณด้วยตัวเองมาก ๆ คับ) 



ปอลิง : แอบไปเขียนนิยายแฟนตาซีไว้ด้วย ไว้ถ้าอัพอีกสักตอนจะขอแปะลิ้งค์ให้ไปอ่านกันนะคะ พื้นที่โฆษณามาก ๆ 


ร้ากทุกโคนนนนนน

           

           

           

           

           

           

 


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 280 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

598 ความคิดเห็น

  1. #581 babe54 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 17:19
    เหมือนกุกตบหัวแทด้วยคำว่าเฟรนด์โซนแล้วลูบหลังพร้อมพูดว่า I'm kidding เธอนะเธอ
    #581
    0
  2. #580 babe54 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 16:59
    จองกุกพูดไม่กลัวน้องหัวใจวายเลย
    #580
    0
  3. #533 ทอยชุบแป้งทอด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 18:24
    น้องโกรธได้น่ารักมากกๆเลยยย เป็นเอ็นดูน้องงง ส่วนคุณจองกุกนี่เต๊าะน้องอย่างเดียวเลยนะ
    #533
    0
  4. #519 dearrm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 00:11
    น่ารักน่ารักน่ารัก T____________T
    #519
    0
  5. #508 namelesspuppy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 00:14
    ฮือเขินมาก
    #508
    0
  6. #476 Lookpeach30 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 21:07
    ฟุ้งมากกก ฮืออ ฟุ้งไปด้วยความละมุนนุ่มเหมือนฟองนม เราไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่คุณไรท์พาเรากลับไปรู้สึกถึงยุค 80 มาก ๆ เลยล่ะ เวลาจีบกันมันรู้สึกแบบนี้
    #476
    0
  7. #439 Taeiy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 15:32
    คือมันเหมือนไม่มีอะไรมากมาย​ แต่มันมันมีอะไรที่พิเศษมากๆซ่อนอยู่​ ฮรื่ออออ​ ละมุนมากค่ะ
    #439
    0
  8. #421 Chutipa-oil (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 19:56
    เขินน อ่านไปเขินไป น่ารักมากๆแงงง
    #421
    0
  9. #409 Feum23 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 15:12
    โห คุณจองกุกไม่อินกับความรักแต่เวลาเต๊าะน้องนี่คำพูดคำจาน้ำเน่ามากเลยนะคะ 5555555555
    #409
    0
  10. #407 Sushidays (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 12:21
    คุณไรต์แง อ่านเรื่องนี้แล้วบับมองโลกเป็นฟุ้งๆเลยอ่ะ ความรักสวยงามเสมอเรื่องนี้ก็เช่นกันทำให้เรารู้สึกว่าเออคนสองคนเขารักกันได้ไม่จำเป็นกะอายุเสมอ อย่างเรื่องนี้คือเกิดมาคู่กันชัดๆ !!! แง น้องแทต้องน่าเอ่นดูขนาดไหนกันนะ ไรต์บรรยายให้น้องน่ารักน่าถนุถนอมมากแง รักคนเขียนค่ะ !!
    #407
    0
  11. #405 catmons (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 07:46
    แทฮยองนี่น่ารักจริงๆเล้ยยย
    #405
    0
  12. #397 Moonlionz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 10:30
    เขินนนน มือหงิกเลยอะ จองกุกพูดแต่ละคำนี่แบบเราก็คงเข้าข้างตัวเองหน่อยๆว่าจีบอะ -///-
    #397
    0
  13. #366 Lala_Land (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 00:00
    มาตอบที่สกรีม ดีใจมากค่ะ เเต่ไม่กล้าตอบไปอีก เขิลๆ เขิลในเขิล ฮ่าๆ
    #366
    0
  14. #365 ppatzx ( llzgsd ) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 22:08
    แงงงงง อ่านไปบิดไป ฮื่อรักพี่ส้มมากๆๆ ตามนิยายพี่ทุกเรื่องเลย ชอบตรงที่ละมุนจนเราแทบจะลายแล้วค่ะ ,_,
    #365
    0
  15. #364 PaiiKanj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 09:06
    ชอบความละมุนของเรื่องนี้จัง
    #364
    0
  16. #363 ♡papapee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 01:59

    ละมุนแบบละมุนกว่านี้ไม่ได้แล้ว

    #363
    0
  17. #362 ♡papapee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 01:58

    ฮือออออออ

    #362
    0
  18. #361 drfxy_dreamz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 01:42
    คุณจองกุกนี่เขาเป็นคนหรือเตาผิงคะ อบอุ่นเหลือเกินTT ส่วนน้องแทฮยองคือ น่ารักมากกกกกก เอ็นดูน้องมาก เวลาน้องเขินประโยคคำพูดของคุณครู
    #361
    0
  19. #360 PimJrwz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 08:53
    เราไม่รู้จะหาคำมาชมฟิคคุณไรท์ยังไงเลยค่ะ มู้ดดีมากภาษาสวยอีกถ้ามีเล่มเราจะไม่พลาดแน่นอน รอติดตามคุณจองกุกกับน้องแทฮยองเสมอนะคะ สู้ค้าบ
    #360
    0
  20. #359 TTchocolatemilk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 00:03
    คนที่ไม่เคยมีความรัก หาประสบการณ์ความรักจากเนื้อเพลง แงงง ขอบคุณบทเพลงเหล่านั้นมากๆ เลยค่ะที่ทำให้คุณครูกลายเป็นคนอบอุ่นขนาดนี้ ชอบมากเวลาที่คุณครูเขาหยอกเอิน หยอดคำหวานใส่เด็กนักเรียนคนโปรด น้องก็น่ารักมากๆ เลย แงงง เอ็นดูตอนที่น้องขัดใจคำว่าเพื่อนที่ดี ‘หนูไม่ได้อยากเป็นเพื่อน!’ การตกหลุมรักนี่มันร้ายจริงๆ เหมือนกี้หงุดหงิด พอเขาหยอดอีกนิดก็ใจอ่อน แอบใจแป้วตรงประโยคที่บอกว่าแทฮยองไม่ได้เผื่อใจ นั่นแหละค่ะ หวังว่าความรักจะไม่ใจร้ายกับน้องมากเกินไปนะคะ ;___;) แล้วก็เชื่อว่าตอนนี้คุณครูก็คงจะตกหลุมรักรอยยิ้มที่เหมือนเอกไม้หลากสีของน้องแล้วเหมือนกัน สู้ๆ ค่ะไรท์ รักน๊าาาา
    #359
    0
  21. #358 BAFT (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 19:35
    ชอบมากค่ะ รักไรท์นะคะ❤
    #358
    0
  22. #356 bomza2528 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 01:00
    อ่านฟิคตอนนี้จบแล้วก็นึกถึงการแสดงบนเวทีวันนี้ที่กวางจู55555จองกุกส่งมินิฮาทให้แทแทเฉย55555ยิ้มแก้มปริเลยจริา^^
    #356
    0
  23. #355 pvnacha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 00:27
    ชอบมากเลยค่ะแงง ภาษาดีมากๆ เราชอบการบรรยายขอบไรท์มากๆ สื่ออารมณ์ได้ดีจริงๆค่ะ เราชอบกลิ่นอายเเบบนี้ แงง รักไรท์นะคะ! อยากเลี้ยงข้าวเลยค่ะ;—;
    #355
    0
  24. #354 cxpricornus (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 22:33
    อยากจะไรท์ว่าชอบฟิคเรื่องนี้มากๆๆๆๆเลยค่ะ เราห่างหายจากการอ่านฟิคไปนาน เลยมาหาไล่อ่านฟิคเรื่อยๆจนเจอเรื่องนี้ เป็นฟิคที่ถูกจริตเรามากๆเลยค่ะ อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นไปหมดเลย >< คุณจองกุกดูเป็นผู้ใหญ่ที่ขี้เล่นอบอุ่นแต่ดูมีภูมิฐานอีกอย่างความรู้สึกเราเหมือนเขาเป็นคนที่ยังมีอะไรอยู่ข้างในให้เรียนรู้อีกเพียบเลยค่ะ5555555 ส่วนแทฮยองดูเป็นเด็กหนุ่มที่น่ารักน่าเอ็นดูจนอยากจับหอมหัวมากๆเลยค่ะน่ารักแบบไม่ใช่น่ารักอ้อแอ้เกินไปงี้ น่ารักแบบที่มีแค่แทฮยองคนนี้คนเดียวที่น่ารักแบบนี้ บอกไม่ถูกเหมือนกัน 555555 แล้วก็ตอนที่จองกุกจ่ายเงินในส่วนของแทไว้ล่วงหน้าเราว่ามันเป็นการกระทำที่น่ารักยังไงก็ไม่รู้ ไม่ใช่ฟีลแบบป๋าสายเปย์นะคะ แต่มันดูเหมือนใส่ใจอยู่หน่อยๆ ไหนจะตอนที่เก็บดอกไม่ที่แทให้ไว้อีก เหมือนเขาใส่ใจทะนุถนอมค่อยๆเก็บงี้ แล้วคำพูดคำจาของจองกุกตอนที่แทมาบอกว่าไม่เข้าใจเนื้อหาอีก ดูเจ้าเล่ห์แบบอบอุ่นอ่ะค่ะ เขิน 555555555 มีแีกหลายตอนเลยที่เราชอ ก็คือรวมๆแล้วเราชอบฟิคนี้มากๆเลยนะคะ อาจจะเม้นยาวไปหน่อยแต่เราชอบฟิคไรท์จริงๆนะ 555555 ดูเรื่อยๆ สบายๆแต่อบอุ่นหัวใจดีค่ะ ถ้าไรท์แต่งจบแล้วมีโอกาสทำรูปเล่ม สัญญาเลยว่าซื้อแน่ๆ 555555 สู้ๆนะคะไรท์ จะรออ่านตอนต่อไปเลยค่ะ!
    #354
    0
  25. #353 사시턴 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:55

    อ่านไป แล้วจินตนาการภาพตามเนื้อเรื่องทำเอากลั้นยิ้มไม่อยู่เลยค่ะ มันเขินมาก มันละมุนมาก บรรยากาศของเรื่องก็คือรู้สึกอุ่นมากเหมือนสัมผัสแดดตอนเช้าๆตลอดเวลาอ่านเลยค่ะ

    #353
    0