Les Fleurs et Nous | kookv

ตอนที่ 4 : Les Fleurs et Nous | Chapter : Three

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 259 ครั้ง
    29 มี.ค. 62







Chapter Three


 

I

 

            เวลาแปดโมงเช้ากับแสงแดดสีอ่อนขับให้โกโกร้อนในถ้วยดูสีจางลงหนึ่งระดับ แทฮยองใช้ช้อนเล็กคนแล้วคนอีกจนเกิดเสียงดัง ใกล้กันมีขนมปังทาเนยและแยมส้มสองคู่ ทว่ามันไม่ได้พร่องลงไปเลยเสียนิด หนุ่มน้อยเหลือบมองนาฬิกาติดผนังของร้านกาแฟเล็ก ๆ ในหมู่บ้านก่อนจะพบว่ามันเลยแปดนาฬิกามาแค่เพียงสามนาที เขาไม่นับว่ามันสายเท่าไหร่ เป็นเขาเองที่เตรียมพร้อมตั้งแต่เช้า แทฮยองออกมาพร้อมแม่ของเขาซึ่งไปช่วยพวกสาว ๆ ดูชุดใส่เต้นในงาน



            ในปีนี้ก็อีกเช่นเคย ต่อให้แทฮยองอายุเลยสิบเจ็ดปีมาแล้ว หนุ่มน้อยก็ไม่เคยนึกอยากไปงานเต้นรำเลยสักครั้ง เขาชอบมองผู้คนเต้นรำพลางทานของอร่อยในงานเสียมากกว่า จีมินเพื่อนสนิทตัวเล็กเองก็เช่นกัน และดูเหมือนสาว ๆ ก็จะครบคู่เสียแล้ว เขาจึงไม่ต้องเหนื่อยซ้อมเต้นและจำท่าทางต่าง ๆ



            เสียงทักทายเจ้าของร้านพร้อมกับเสียงรองเท้าดังกระทบพื้นตรงมาทางเขา แทฮยองเงยหน้าขึ้น ไม่แปลกใจเลยเสียนิดรอยยิ้มแสนอบอุ่นต้อนรับวันใหม่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มปลดกระดุมสองเม็ดด้านบน



            “อรุณสวัสดิ์ครับแทฮยอง”



            “อรุณสวัสดิ์ครับ”



            หนุ่มน้อยรีบตอบกลับในทันที ชายหนุ่มตรงหน้าดึงเก้าอี้ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู



            “พอดีคุณดัดจ์ทักเมื่อเช้าน่ะครับ มาสายไปห้านาทีคุณไม่โกรธผมใช่ไหม”



            แทฮยองส่ายหน้ารับก่อนจะยกโกโก้ขึ้นจิบแก้ประหม่า คุณดัดจ์ที่ว่าคือเจ้าของโรงแรมที่จองกุกพักอยู่ ชายหนุ่มอมยิ้มมองแทฮยองดื่มของเหลวรสนุ่มลงคอก่อนจะยกข้อศอกเท้าบนโต๊ะกุมมือเข้าด้วยกัน



            “ผมเห็นพวกเด็กวัยเดียวกันประมาณคุณซ้อมเต้นกันอยู่ที่ลานกว้าง งานมันเป็นยังไงนะครับ” จองกุกเอ่ยถาม



            “อืมประมาณว่า เป็นการแสดงของวัยแรกแย้มประมาณนั้นครับ ถ้าเขาถูกใจกันก็อาจจะพาไปเที่ยวเดินเล่นกันต่อ เหมือนที่พ่อกับแม่ของผมเคยไปเที่ยวด้วยกัน”



            แทฮยองถูมือเข้าหากันก่อนจะจิ้มขนมปังรสแยมส้มเข้าปาก เขาผายมือเป็นท่าทีเชื้อเชิญให้คุณครูหนุ่มทานมัน แต่จองกุกก็ยังคงทำเพียงยิ้ม



            “แบบนี้คุณก็ไม่ได้เที่ยวกับใครเลยสินะครับ” จองกุกเลิกคิ้วถาม



            “ถ้าจีมินอยากไปก็จะไปเดินเล่นกันแถวสนามหญ้าบนภูเขาครับ”



            จองกุกพยักหน้าเบาๆ พลางขมวดคิ้วนึกคิด



            “อ่าที่ที่คุณเคยบอกนี่เอง ที่คุณว่าเขาปลูกดอกไม้กับมีต้นสนล้อมรอบสนาม”



            หนุ่มน้อยยกยิ้มกว้างทันทีที่คนตรงหน้าของเขาจำได้ แทฮยองไม่พูดอะไรตอบกลับเมื่อคนในร้านยกแก้วกาแฟดำมาเสิร์ฟ จองกุกจัดการของตนเองพลางทานขนมปังที่แทฮยองคะยั้นคะยอให้ช่วยทานจนพร่องไปเสียเยอะ



            ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนพลางเดินไปจัดการค่าอาหารเช้าทั้งของเขาและของแทฮยอง



            เด็กหนุ่มมองตามแผ่นหลังกว้างดูสมบูรณ์แบบ น้ำหอมกลิ่นสะอาดที่ลอยฟุ้งอยู่รอบบริเวณ แทฮยองกำชายเสื้อเอาไว้แน่นก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขึ้นเมื่อจองกุกหันมา



            “คิดไว้ว่าพรุ่งนี้ผมจะชวนคุณจองกุกไปด้วยกัน”



            “หืม” เจ้าของเสียงทุ้มต่ำครางในลำคอรับเล็กน้อยก่อนหัวเราะเบา ๆ เมื่อเข้าใจดีแล้วว่าแทฮยองหมายถึงอะไร “จริง ๆ จะไปเย็นนี้ผมก็ยินดีครับคุณแทฮยอง”



           

II

 



            เสียงเพลงคันทรี่จังหวะสนุกสนานดังคลอรอบหมู่บ้าน แทฮยองเดินนำพาจองกุกมายังฟาร์มของเขาด้วยความประหม่าทว่าอุ่นใจเมื่อเจ้าของใบหน้าสมบูรณ์แบบยังคงรอยยิ้มอ่อนหวานไว้เสมอทุกครั้งที่หนุ่มน้อยชวนคุย



            เด็กหนุ่มไม่เคยอยากชะลอฝีเท้าขนาดนี้มาก่อน เขารักที่จะได้ลอบมองใบหน้าหล่อคมคายขณะที่เดินอยู่ใกล้กันแบบนี้ สองข้างทางเป็นบ้านหลังเล็ก ๆ และรั้วบ้านไม้สีน้ำตาลเข้มติดกัน หนุ่มน้อยชี้นิ้วให้ดูเมื่อเดินผ่านไร่องุ่น มันยังไม่ขึ้นสีสดเท่าไหร่นัก เพราะต้องรอเก็บเกี่ยวในช่วงฤดูใบไม้ผลิ



            “นี่เป็นไร่องุ่นครอบครัวคุณจองครับ ขายไวน์กับน้ำองุ่นราคาถูกกว่าที่โรงแรม แต่เขาจะเปิดแค่สิบโมงถึงเที่ยง”



            “รีบปิดไปไหนกันนะครับ”



            จองกุกหัวเราะจนตาหยี และแทฮยองเองก็ยินดีเป็นอย่างมากที่เขาเป็นคนสร้างเสียงหัวเราะนั้นขึ้นมาได้ แทฮยองบันทึกภาพชายหนุ่มหัวเราะเอาไว้ในหัว



            อย่างที่ว่าเป็นคุณครูบริหารเสน่ห์ได้ขนาดนี้เชียวหรือ ?



            ด้านหน้าของพวกเขาเป็นทางเข้าฟาร์มติดกันทั้งหมดสามแห่ง ทั้งฟาร์มของแทฮยอง ฟาร์มไก่ และฟาร์มวัว หนุ่มน้อยตื่นเต้นจนปิดไว้ไม่มิด ปลายเท้าเขย่งขึ้นลงก่อนจะเดินนำจองกุกไปทางด้านหน้า พุ่มไม้สีเขียวสดใสด้านหน้าฟาร์มและดอกไม้ที่เบ่งบานต้อนรับแสงอาทิตย์ยามสาย



            พืชผักในเรือนกระจกดูสวยงามในลานกว้างด้านหน้าฟาร์ม รั้วไม้กั้นบ้านแต่ละหลังไว้อย่างเป็นระเบียบ ไม่มีใครอยู่บ้านเลยสักคนเพราะทุกคนไปรวมอยู่กันที่ลานกว้าง หนุ่มน้อยก้าวเข้ามาจนถึงแปลงดอกไม้ที่ริมรั้วบ้าน แทฮยองนั่งลงยอง ๆ ก่อนจะเด็ดดอกไม้สีเหลืองสดใสขึ้นมาหนึ่งดอก



            “ปลูกดอกไม้ด้วยเหรอครับ”



            จองกุกนั่งลงตามก่อนจะเอ่ยถาม แทฮยองพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยย้ำ



            “ครับ ผมชอบดอกไม้นี่นา”



            “ครับ ผมจำได้ดีเลยถึงได้บอกไงว่าคุณน่ะสดใสเหมือนดอกไม้สีสันต่าง ๆ”



            ชายหนุ่มอมยิ้ม เขาชอบเวลาพวงแก้มของนักเรียนตัวน้อยขึ้นสีแดงจาง ๆ ชายหนุ่มกวาดตามองรอบลานกว้าง เรือนกระจกหลังใหญ่ สนามหญ้าและกองฟางแห้ง ๆ บ่อปลาขนาดกลางรวมถึงสะพานเชื่อมไปด้านหลังที่คลับคล้ายจะเป็นทางไปน้ำตก เขาล่ะสงสัยจริงเชียวว่าเกาะที่นี่รวบรวมสถานที่สวยงามมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร



            ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยคำถามอะไร มือน้อยกลับยื่นดอกไม้ตรงหน้ามาให้เขา จองกุกรับมันมาก่อนจะลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งถือดอกไม้พลิกหมุนไปมา อีกข้างหนึ่งสอดเข้าใต้วงแขนเพื่อกอดอก



            “ดอกอะไรครับ”



            “ดอกป็อปปี้ครับ สวยน่าดูเลยใช่ไหมล่ะ”



            จองกุกจ้องมองเด็กหนุ่มที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน นัยน์ตากลมสีน้ำตาลเข้มเมื่อกระทบกับไรแดดจึงอ่อนลง ไหนจะกลุ่มผมทุยนั่นอีก เครื่องหน้าน่ารักราวกับเด็กเพราะปลายคางที่สั้นและรอยยิ้มรูปหัวใจกว้างจนพวงแก้มถูกยกขึ้น



            “ครับสวยน่าดูเลยล่ะ”



            แทฮยองไม่มีทางรู้ ว่าคุณครูเจ้าเสน่ห์แสนสมบูรณ์แบบคนนี้หมายถึงอะไร เขามัวแต่ชื่นชมกับแปลงดอกไม้ที่รักนักหนาจนไม่ทันสังเกต ว่าชายหนุ่มด้านข้างคลี่ผ้าเช็ดหน้าออกมาก่อนจะสอดดอกไม้เข้าไปด้านในแล้วพับเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงแสลคตัวเก่ง



            “ถ้าเป็นในเมืองก็คงต้องซื้อจากร้านใช่ไหมครับ ที่นี่มีเมล็ดพันธุ์ให้ปลูกเสมอเลย แถมสภาพอากาศก็ดีพอจะขึ้นได้ง่าย ๆ เพียงแค่ฤดูหนาวต้องระมัดระวังพายุหิมะเท่านั้น” แทฮยองว่า



            หนุ่มน้อยยืนโอนเอนไปมาเมื่อรู้สึกประหม่าขึ้นอีกแล้ว คุณจองกุกเงียบไปพักใหญ่ เอาแต่จ้องมองเขาด้วยท่ากอดอกต่ำอยู่แบบนั้น แทฮยองแลบลิ้นเลียริมฝีปาก พยายามไม่สนใจเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำ ไล่มองตั้งแต่ปลายรองเท้าหนังสีดำขลับจนถึงสันกราม เขาหยุดสายตาไว้แค่ที่ตรงนั้นแล้วพึมพำขึ้น



            “เห็นทีฤดูไหนก็คงต้องระวังคุณซะแล้ว”



           

III

 



            ปลายเท้าทั้งคู่ย่ำมาจนถึงสนามหญ้าโล่งเตียน มีแปลงดอกไม้สีสดใสขึ้นหลากหลายชนิด แทฮยองพาชายหนุ่มผ่านน้ำตก ผ่านน้ำพุร้อน ผ่านตีนเขามาจนเกือบย่างเข้าเวลาบ่าย ความเมื่อยไม่ได้กัดกินแทฮยองเลยแม้แต่น้อย เวลาผ่านไปเร็วเสียจนหนุ่มน้อยแอบนึกเสียดาย



            เสียงเพลงคันทรี่เริ่มหายไปทีละน้อยเมื่อเราเดินมาไกลกันมากขึ้น แทฮยองทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนผืนหญ้านุ่ม เหม่อมองสวนดอกไม้ ดื่มด่ำกับบรรยากาศที่เขาหลงรักมากที่สุด ก่อนจะเอ่ยขึ้นเมื่อจองกุกทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ กัน



            “หิวหรือยังครับคุณจองกุก ขอโทษทีผมพาเดินเพลินมาไกลเลย”



            “แอบท้องร้องนิดหน่อยครับ แต่ถ้าคุณอยากนั่งพักก็ตามสบายเลย เดินมาไกลขนาดนี้”



            แทฮยองหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะแอบลอบมองใบหน้าด้านข้าง เด็กหนุ่มเพิ่งสังเกตว่าคุณจองกุกมีไฝเม็ดเล็ก ๆ ใต้ริมฝีปากบาง หรือเขาอาจจะมองเห็นหลายรอบแล้วแต่เพียงยังชื่นชมในความสมบูรณ์แบบของใบหน้าคนด้านข้างอย่างไม่รู้จักพอ หนุ่มน้อยหลุบตาลงต่ำมองปลายนิ้วเรียวยาวที่กระดิกกับผืนหญ้าเป็นจังหวะ



            “ถ้างั้นอีกห้านาทีเรากลับกันก็ได้ครับ ไปที่โรงแรมคุณจองกุก ผมจะได้หาอะไรทานด้วยเลย”



            “ข้าวผัดคุณดัดจ์อร่อยนะครับ เคยทานใช่ไหม”



            แทฮยองพยักหน้ารับพลางกลั้วหัวเราะ



            “เคยครับ อร่อยมาก ๆ ถึงแม้จะเป็นข้าวผัดธรรมดาก็เถอะ”



            “จะว่าไปผมก็ทำอร่อยนะครับ สักวันคงต้องยืมครัวบ้านคุณทำให้ลองชิมซะแล้ว”



            ชายหนุ่มหันหน้ามาสบตากับหนุ่มน้อย แทฮยองเม้มปากเมื่อคำพูดคำจาของคุณจองกุกยังคงความเจ้าเล่ห์ไว้เสมอ และเขาก็ยินดีพร้อมที่จะฟังมันทุกครั้งไป



            “ยินดีเสมอเลยครับ”



            “เสียงเพลงหายไปไหนซะแล้ว”



            จองกุกว่าพลางลุกขึ้นยืนแล้วปัดกางเกง เขายื่นมือมาทางแทฮยอง หนุ่มน้อยกะพริบตาด้วยความงุนงงก่อนจะส่งมือไปจับเมื่อคุณครูหนุ่มพยักหน้าไปทางฝ่ามือ



            “ครับเราเดินมาไกลมากเลย”



            “ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว พรุ่งนี้คุณคงจะยุ่ง ผมเองก็งกงั่นในงานแน่ ถ้าวันนี้เราจะเต้นรำกันก่อนคุณจะตกลงหรือเปล่าครับ”



            ชายหนุ่มอมยิ้ม เขาโน้มตัวลงก่อนจะผายมือไปทางด้านหน้า แทฮยองยืนนิ่งค้างอยู่แบบนั้น เด็กหนุ่มทำอะไรไม่ถูก มือทาบไว้ข้างลำตัวสลับกับมองท่าทางของคุณจองกุก ครูหนุ่มไม่รอช้าหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา สิ่งที่แทฮยองแทบไม่เคยได้ใช้มันไม่กี่อึดใจ เสียงเพลงทำนอง jambands ผสมดนตรียุค 80s กลาย ๆ ดังขึ้น



            แทฮยองเผยรอยยิ้มกว้างเมื่อเขาตื่นเต้นกับสิ่งแปลกใหม่ เสียงเพลงจากมือถือที่เขาไม่เคยพบเจอใครในหมู่บ้านเปิดมัน หนุ่มน้อยย่ำเท้าไปตามจังหวะดนตรีอ่อนนุ่ม เผลอวางมือลงบนฝ่ามืออุ่นร้อน ผลัดกันหมุนตัว และตัวเขาเองที่ประหม่าจนเหงื่อไหลตามกรอบใบหน้าเมื่อเพลงดำเนินมาถึงท่อนนึง



            ท่อนที่คุณจองกุกเอาแต่อมยิ้มจ้องมองเขาอยู่แบบนั้น



            The stars in the sky must be sad, there’s nothing as beautiful as long as this world has someone like you—ดวงดาวทั้งฟ้าต้องเสียใจและไม่มีสิ่งไหนสวยงามต่อไหน ตราบที่โลกนี้มีคนอย่างเธอ



          ‘and I’m the lucky one—และฉันคือคนโชคดี



          แทฮยองเผลอคิดเข้าข้างตัวเองเห็นทีจะเป็นรอบที่ร้อยที่พัน เขาหลงใหลในทุกย่างก้าวของชายหนุ่ม ท่าเต้นรำงกงั่นเหล่านั้น รอยยิ้มแสนอบอุ่นและแววตาเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอก หนุ่มน้อยโค้งตัวทันทีเมื่อเต้นรำจบ เขาตัวสั่นเทิ้มเมื่อเคอะเขินเกินกว่าที่ควรจะเป็น



            “เราไปทานข้าวกันเถอะครับ”



            และแทฮยองสาบานว่านี่เป็นประโยคที่เอ่ยยากที่สุดเท่าที่เขาเคยพูดมาในสิบแปดปีเลยเชียว



         

                       

 

 

       

________________________________

TO BE CONTINUED





Talk time : ขอบอกว่าเป็นตอนที่ใช้เวลาเขียนนานที่สุดเลย เพราะพยายามเก็บรายละเอียด ไม่อยากให้คุณเขาทั้งคู่ดูร้ายมากจนเกินไป ต้องคุมธีมละมุนค่ะ เห็นคอมเมนต์กับสกรีมแท็ก #ficlesfleurs แล้วยิ่งชื่นใจเข้าไปใหญ่ สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณทุกคนจริง ๆ นะคะที่ยังติดตามกันอยู่แม้ว่าจะหายไปนานมากก็ตาม ถ้าผิดพลาดหรือยังไงตำหนิติเตียนได้นะคะ หรือจะทักมาคุยได้ที่ @MGasolh เลย ตอบทุกคนค่ะ ช่วยเป็นกำลังใจให้ฟิคเรื่องนี้และภาวนาให้เรามีมหาลัยด้วยนะค้าบ เลิ้บมาก ๆ 


ปอลิง : ขอฝากจอยกุกวีของศรีทีนะคะ พอดีแอบไปเขียนมาด้วยอารมณ์ชั่ววูบ #พอก่อนไหมพี่ แท็กนี้เลยค่ะ เสิร์ชแล้วเจอเลย 



B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 259 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

598 ความคิดเห็น

  1. #579 babe54 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 16:30

    บรรยายได้ดีมากค่ะ รู้สึกเข้าถึงบรรยากาศในหัวก็จินตนาการไป น่ารักมากๆ
    #579
    0
  2. #575 Baby_Biw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 16:56

    เต้นรำท่ามกลางธรรมชาติ โรแมนติกสุดๆ ละมุนเหลือเกิน เขินอะไรขนาดนี้ สู้ๆคับ เราเป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
    #575
    0
  3. #532 ทอยชุบแป้งทอด (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 18:02
    คุณจองกุกชอบทำให้น้องเขิน เราก็ชอบเวลาคุณเจ้าเล่ห์ใส่น้องเหมือนกันนน
    #532
    0
  4. #518 dearrm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 23:41
    แงงงง เพลงเวลาเธอยิ้มของโพลีแคท แงงงงงง มันจริงเลยค่ะ เวลาน้องแทยิ้ม ฮือออออ เพลงโปรดกับฟิคที่เราชอบ พออยู่ด้วยกันแล้วดีจริงๆ T_T
    #518
    0
  5. #505 วังมิงงึ~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 18:54
    ฮือ คือมันแบบอบอุ่นละมุนตุ้นมั่กๆ แงงง เขินนน ชอบบอ่าาาาาาา
    #505
    0
  6. #502 Hibiki10 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 19:49
    เป็นเมืองที่น่าอยู่มากกกกก น่าอยู่เพราะมีแทด้วยแหละ
    #502
    0
  7. #475 Lookpeach30 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 20:57
    เข้าถึงมาก ๆ เลยค่ะ เห็นภาพเลย
    #475
    0
  8. #468 taetan06518 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 01:17
    ดีใจที่กดมาอ่านเรื่องนี้
    #468
    0
  9. #438 Taeiy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 15:24
    คุมโทนได้สุดยอดเลยค่ะ
    #438
    0
  10. #430 butterr. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 15:59
    ชอบอะะะะ เข้าถึงบรรยากาศมากกก ฮื่ออ
    #430
    0
  11. #419 Chutipa-oil (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 01:27
    ชอบมากๆๆๆ บรรยายออกมาดีมากๆเลยค่ะ;-;
    #419
    0
  12. #408 Feum23 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 14:58
    ภาษาคุณไรท์ดีมากจริงๆค่ะ ละมุนมากๆมถกตัวอักษรเลย เก่งๆมากเลยค่า ฮือออออออ
    #408
    0
  13. #346 vVv-Tae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 10:44
    นี้มันวิปครีม
    #346
    0
  14. #281 ppatzx ( llzgsd ) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 16:33

    ละมุนยิ่งกว่าฟองนมของลาเต้อีกค่ะ y-y อ่านกี่ที่ก็อบอุ่นหัวใจ แต่เริ่มเห็นแววเจ้าเล่ห์ของคุณครูแล้วนะคะ

    #281
    0
  15. #280 drfxy_dreamz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 00:23
    ไรท์ยังคงความละมุนในเรื่องได้ดีเลยตั้งแต่drunkardจนมาถึงเรื่องนี้ เราหลุดยิ้มตลอดเลยเวลาอ่านฟิคของไรท์ ทั้งคาแรกเตอร์ ฉากหลัง อารมณ์ องค์ประกอบหลายๆอย่างในเรื่องมันลงตัวและถ่ายทอดได้ดีมากเลยค่ะ ประทับใจมากเลย จะติดตามต่อไปนะคะ
    #280
    0
  16. #277 PaiiKanj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 16:09
    ชอบๆๆๆๆๆความละมุนของเรื่องนี้จริงๆ ขอให้ไรท์ได้เข้ามหาลัยที่ตั้งใจไว้นะคะ สู้ๆค่ะ
    #277
    0
  17. #273 wshinatip (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 20:29
    ชอบบมากอ้ากกกกกกาหยหสผสกนยหววไ รักกๆๆๆๆๆๆเรื่องเนร้
    #273
    0
  18. #271 spinsong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 19:54
    ละมุนมากงื้อออออไม่ไหวอ่านไปยิ้มไปฮือออออ
    #271
    0
  19. #270 petongz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 16:22
    ละมุนอุ่นๆไปหมดเลยค่ะ น่ารักมาก ;__;
    #270
    0
  20. #269 Bbmnrr (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 23:50
    คิดถึงไรท์ ฮื่อตอนนี้แบบจิกหมอนเชินมากกก
    #269
    0
  21. #268 soyoon23 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 20:29
    ละมุนตุ่มเลยอ่าา
    #268
    0
  22. #267 kankanika (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 14:16
    น่าร้ากกกก
    #267
    0
  23. #266 ่Airino (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 06:59
    โรแมนติกมากกกก ;-;
    #266
    0
  24. #265 liw_13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 04:59
    เขินทั้งคู่
    #265
    0
  25. #262 kuk_gg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 14:40
    น่ารักอ่ะๆๆๆๆๆ
    #262
    0