Les Fleurs et Nous | kookv

ตอนที่ 3 : Les Fleurs et Nous | Chapter : Two

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 470 ครั้ง
    2 พ.ค. 64






Chapter Two



 

I


 

            แสงแดดอ่อน ๆ ตอนแปดโมงอุ่นสบายไม่ช่วยทำให้แทฮยองรู้สึกผ่อนคลายเลยเสียนิด หลังจากช่วยแม่เคลียร์งานในฟาร์มจนเสร็จเรียบร้อย เด็กหนุ่มวัยสิบแปดกลับนั่งเหม่อลอยอยู่บริเวณโซฟานั่งเล่น ใกล้ ๆ กันมีสตีเฟ่นสุนัขพันธุ์โกลเด้นขนสีทองสวยนอนตัวยาวข้างปลายเท้าของเขา หน้าตาแสนทะเล้นตอนนี้กลับเรียบนิ่งเมื่อเจ้าลูกหมานอนหลับปุ๋ย แทฮยองเหลือบตามองนาฬิกาอีกครึ่งชั่วโมงเท่านั้น หนุ่มน้อยก็จะได้พบเจออาจารย์คนใหม่ของหมู่บ้าน ได้เริ่มเรียนด้วยกันครั้งแรก



            แทฮยองตื่นเต้นจนมือเย็นเฉียบ ประโยคต่าง ๆ ที่คุณครูจองกุกกับเขาพูดคุยกันเมื่อวานก่อนลอยเข้ามาในหัว หนุ่มน้อยบีบมือจนแน่นก่อนจะถูลงกับหน้าขาทั้งสองข้างเบา ๆ ช้า ๆ เพื่อคลายอาการวิตกกังวล



            เขาไม่น่าเลยไม่น่าแสร้งทำใจกล้าเข้าหาคนโตกว่า พอลองมาคิดทบทวนดูอีกทีแล้ว คุณจองกุกต้องรู้แน่เลยเชียว ว่าเขาปลาบปลื้มคุณครูอย่างมากเข้าเสียแล้ว มันไม่ใช่แค่อาการของนักเรียนที่อยากสนิทกับคุณครูเพื่อเป็นนักเรียนคนโปรด เพราะไม่มีนักเรียนที่ไหนเอาแต่คิดถึงท่าทาง คำพูด หรือน้ำเสียงนุ่มลึกของคุณครูจนเก็บมานึกคิด รอวันที่จะได้พูดคุยกันอีกอย่างแน่นอน



            แล้วถ้าเขาจะปลาบปลื้มคุณครูขึ้นมาเสียจริงแล้วมันจะเสียหายอย่างไรเล่า?



            มันต้องเสียหายแน่นอน.. เขาเป็นเด็กผู้ชาย อายุห่างจากจองกุกคนนั้นตั้งเกือบรอบปี เขาประหม่าและคิดมากเพียงเพราะว่าคุณครูจองกุกไม่ใช่คุณครูวัยสี่สิบที่เขาเคยเจอ แทฮยองได้แต่ภาวนาว่าจองกุกจะมองความสัมพันธ์ที่เขามอบให้ในฐานะเด็กชายวัยรุ่นคนหนึ่งที่อยากผูกสร้างมิตรภาพด้วย แม้ว่าความสัมพันธ์ที่มอบให้นั้นจะอ่อนนุ่มยิ่งกว่าชีสเค้กที่ค่อย ๆ ละลายในปากเสียอีก



            หนุ่มน้อยเหยียดตัวตรงแล้วลุกขึ้นยืน ก้มลงสางกลุ่มขนนุ่มของเจ้าสตีเฟ่นก่อนจะหยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมาสะพาย ตากลมฉายแววตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด แทฮยองสูดดมกลิ่นเสื้อผ้าของเขาอีกครั้ง สูดลงปอดจนมั่นใจว่าเสื้อไหมพรมสีฟ้าอ่อนกลิ่นดอกไม้นั้นเจือกับกลิ่นคุกกี้กลิ่นขนมหวานแบบที่คุณครูชอบทาน



          “มันจะต้องดี เชื่อฉันไหม”



            แทฮยองวกกลับมาย่อตัวลงคุยกับสตีเฟ่นอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเจ้าตูบเพื่อนยากจะไม่มีทางเข้าใจเขาเลยก็ตาม หนุ่มน้อยพูดปลอบใจตัวเองว่าพฤติกรรมที่เขามีต่อจองกุกคลับคล้ายกับพฤติกรรมที่หลงใหลในตัวละครสักเรื่องในหนังสือนิยาย เป็นพฤติกรรมที่จะค่อย ๆ ดีขึ้นเองทีละนิด



            “นั่นสินะ นายพูดถูก ฉันแค่ปลื้มเขา สักพักมันก็จะหายไปเอง”



            จนกระทั่งเมื่อเขาย่างเท้าผ่านลานกว้างของหมู่บ้าน ผ่านร้านกาแฟในตอนเช้าและนั่น คุณครูจองกุกที่ยังคงนั่งดื่มกาแฟดำ ส่วนข้างหน้ามีขนมปังทาเนยถูกกัดกินไปแล้วถึงครึ่งแผ่น หนุ่มน้อยชะลอฝีเท้าลงทันที กลุ่มผมสีน้ำตาลถูกเซตขึ้นลวก ๆ  ใบหน้าด้านข้างกับริมฝีปากที่เม้มแน่น ในมือถือหนังสือหนึ่งเล่ม



            และเสื้อเชิ้ตสีเหลืองแก่ปลดกระดุมสองเม็ดบนเผยผิวบ่มแดดสุขภาพดี



            “ค..คุณจองกุก อรุณสวัสดิ์ครับ”



            แทฮยองถึงได้รู้ว่ามันไม่ได้ดีขึ้นเลยเสียนิดการพยายามไม่ทำให้ตัวเองอยู่ในสายตาของจองกุกนั้นช่างเป็นเรื่องที่แสนยากเย็น



            “อ้าว แทฮยอง อรุณสวัสดิ์ครับ”



            รอยยิ้มสมบูรณ์แบบราวกับรูปปั้นกรีกโบราณทำให้หนุ่มน้อยตระหนัก แล้วมันมีเหตุผลอะไรกันเล่า ที่เขาจะต้องหยุดการกระทำที่จะทำให้คุณครูจองกุกสนใจ



II


 

            ปลายปากกาจรดลงบนแผ่นกระดาษเปล่าสีครีมเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษตามที่เสียงนุ่มทุ้มของคุณจองกุกเปล่งออกมา  แทฮยองค้นพบว่ามันช่างฟังเพลินเสียเหลือเกิน จนถึงตอนนี้เขาจดใจความสำคัญของเรื่องได้สักประมาณสี่หน้าโดยที่ไม่เมื่อยมือเลยเสียนิด



            เด็กหนุ่มเงยหน้าลอบมองใบหน้าหล่อคมเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นสลับกับมองกระดานดำ บนนั้นมีรูปดอกกุหลาบ ข้าง ๆ กันมีตัวอักษรภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ และภาษารัสเซียเขียนเรียงกันเป็นคำว่า สงครามโลกครั้งที่สอง”



            แทฮยองอ่านออกแค่เพียงภาษาอังกฤษ หนุ่มน้อยละความสนใจจากกระดานดำเพื่อจ้องมองชายหนุ่มสมบูรณ์แบบ เสื้อเชิ้ตนั้นถูกติดกระดุมจนครบเม็ดดูสุภาพต่างจากเมื่อเช้า มือข้างหนึ่งถือหนังสือประวัติศาสตร์เล่มหนาแถมยังเก่าครึ ส่วนมืออีกข้างถือชอล์กสีขาวเอาไว้



            ปลายนิ้วชี้และนิ้วโป้งเปื้อนคราบฝุ่นสีขาว เลอะเทอะจนถึงข้อนิ้ว ไหนจะฝ่ามือที่เปื้อนคราบฝุ่นจากการใช้มือลบกระดานแทนแปรง เหมือนคล้ายจะเตือนสติแทฮยองว่าประติมากรรมชั้นสูงสิ่งนี้คือมนุษย์ หนุ่มน้อยเหม่อมองอยู่นานเสียจนลืมบรรยากาศรอบห้องสมุดไปเสียแล้ว แสงแดดช่วงสายกระทบกับผมสีเข้ม นัยน์ตาของคุณจองกุกเหมือนจะเป็นสีอ่อนลงราวกับพวกฝรั่ง และรอยยิ้ม..



            อ่าเป็นคุณครูบริหารเสน่ห์ได้มากขนาดนี้เชียวหรือยังไงกันนะ



            เด็กหนุ่มเหลือบมองกระดาษโน้ตของจีมินว่าเพื่อนของตนจดถึงไหนแล้ว ยังย้ำอยู่ที่เรื่องต้นเหตุของการเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง เด็กในหมู่บ้านรุ่นราวคราวเดียวกับแทฮยองแต่ละคนล้วนตั้งใจเรียนกันเฉกเช่นเรียนกับคุณครูคนเก่า เห็นทีว่าจะมีแต่เขาคนเดียวแล้วล่ะที่ดูจะสนอกสนใจคุณครูคนใหม่เป็นพิเศษ



            “คุณครูจองกุกคะแล้วเป้าหมายของฝ่ายสัมพันธมิตรคืออะไรคะ?”



            เยจีเอ่ย ปลุกแทฮยองขึ้นจากภวังค์ หนุ่มน้อยเขียนกรอบใหม่เพื่อรอฟังคำตอบจากคุณจองกุก แทฮยองสบตากับคุณครูคนเก่งก่อนที่จองกุกจะอธิบายด้วยความกระชับรวดเร็ว แทฮยองอมยิ้มกับคำตอบเล็กน้อยเพราะเขาเข้าใจจุดประสงค์ของสงครามในทันที เขาจรดปากกาเขียนคำตอบลงไปอย่างไม่เร่งรีบ



            อย่างที่บอกแทฮยองชอบคุณครูที่สามารถตอบคำถามของนักเรียนได้ เมื่อยิ่งเป็นคนที่มีเสน่ห์ล้นเหลือเช่นคุณจองกุก เขาจะตั้งใจเป็นนักเรียนที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน



            หนุ่มน้อยแอบเป็นกังวล เก่งและดูวิชาการแบบนี้ คุณจองกุกจะสามารถสอนเด็กเล็กรู้เรื่องหรือเปล่านะ จะแข็งกระด้างเกินไปหรือไม่



            “แทฮยอง บ่ายนี้ไปไหนไหม?”



            จีมินพ่อหนุ่มตัวเล็กเอ่ยถามเขาหลังจากนาฬิกาคุณปู่ตีบอกเวลาเที่ยงวัน เด็ก ๆ ในห้องเรียนเก็บของเข้ากระเป๋า กล่าวขอบคุณคุณครูหนุ่มแล้วทยอยเดินออกไปทีละคน เหลือเพียงจีมินและแทฮยองอยู่นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหลังสุด เพื่อนสนิทตาพระจันทร์เสี้ยวเก็บของก่อนจะเลิกคิ้วถามเมื่อแทฮยองยังคงเม้มปากเหมือนคิดอะไรอยู่ในใจ



            “แทฮยอง”



            “หืม”



            หนุ่มน้อยเจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมองรอบห้อง แทฮยองพบว่าคุณจองกุกยังคงเขียนอะไรลงใส่หนังสืออยู่โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสนใจว่านักเรียนกลับไปจนครบหรือยัง



            “บ่ายนี้ไปไหนไหม?” จีมินย้ำถาม



            “อ่า.. นายล่ะไปไหนรึเปล่า?” แทฮยองเม้มปากเช่นเดิม ยังคงกำปากกาเอาไว้แน่น



            “คิดว่าจะกลับไปช่วยพ่อเฝ้าร้านต่อสักหน่อย เผื่อพ่ออยากจะไปเดินเล่นแถวลานกว้างบ้าง”



            แทฮยองครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะระบายหมึกลงไปตรงกรอบข้อความที่เขาจดแยกออกมา แววตากลมเป็นประกาย หนุ่มน้อยกลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ แล้วส่ายหน้า



            “ไม่ไปล่ะ พอดีว่าจะถามอะไรคุณจองกุกต่ออีกสักหน่อย”



          “แบบนั้นเหรอ ให้ฉันรอไหม ?”



            จีมินว่าแต่แทฮยองก็ยังคงยืนยันที่จะปฏิเสธเช่นเดิม เด็กหนุ่มตัวเล็กลุกไปด้วยความเงียบเชียบ แทฮยองโบกมือลาเพื่อนสนิท ห้องสมุดชั้นสองตอนนี้แสนจะว่างเปล่า ชั้นไม้เก่า ๆ เรียงรายด้วยหนังสือทำให้แทฮยองใจชื้นขึ้นมาบ้าง



            หนุ่มน้อยระบายหมึกลงไปให้เข้มมากขึ้นตรงบริเวณที่เขาตีกรอบขึ้นมา ระบายย้ำๆ จนมั่นใจว่าไม่มีใครสามารถตัวหนังสือภายใต้น้ำหมึกนั้นออกแล้วลากเก้าอี้ลุกขึ้นยืนด้วยความเงียบ ก้าวเท้าเดินตรงไปด้านหน้า เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นหินอ่อนเบาๆ



            และดูเหมือนคุณครูหนุ่มจะรู้ตัวเสียก่อนแล้วว่ายังมีนักเรียนหลงเหลืออยู่ จองกุกเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มหนา วาดรอยยิ้มกว้างทันทีเมื่อนักเรียนที่ว่าคือคิม แทฮยอง นักเรียนที่เขาจำได้ขึ้นใจเพียงคนเดียวในห้องเรียนนี้



            หนุ่มน้อยเริ่มประหม่าความตั้งใจที่จะทำให้คุณครูสนใจเริ่มสั่นคลอน



            ดูรอยยิ้มนั่นซี



          ตั้งใจจะฆ่าเขาให้ตายหรือยังไงกันนะ



          ถึงจะประหม่าแค่ไหน แทฮยองกลับหย่อนตัวนั่งลงกับเก้าอี้ใกล้ ๆ โต๊ะตัวยาว เขาแลบเลียริมฝีปาก แสร้งทำเป็นวางสมุดแล้วเปิดหน้าที่จดค้างไว้ กำปากกาเอาไว้แน่นจนเล็บขึ้นสีขาว



            “คุณครูครับพอดีว่า..



            “อ่าเลิกคลาสแล้ว เรียกแค่คุณจองกุกก็ได้ครับ จะได้สนิทกันไวขึ้น คุณว่าไหม ?”



            แทฮยองนิ่งค้างเมื่อชายหนุ่มกลั้วหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มขี้เล่นโน้มเปลือกตาของคุณจองกุกให้ปิดลง เด็กหนุ่มมองภาพนี้พลางภาวนาไม่ให้คนตรงหน้าจับประหม่าของเขาได้เพราะพวงแก้มของแทฮยองขึ้นสีอ่อน ใบหูร้อนวูบวาบอาการแสนประหลาดที่แทฮยองยอมรับและรู้สึกดีที่มันกำเริบขึ้น



            “ถ้าคุณจองกุกว่าแบบนั้น ผมก็เห็นด้วยครับ”



            แทฮยองวาดรอยยิ้มหวานจนเห็นฟันเขี้ยวน่ารักน่าชัง หนุ่มน้อยแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อนอาการประหม่าแล้วหันมองกระดาษ



            “คือว่าผมฟังไม่ทันตรงที่คุณอธิบายเรื่องจุดประสงค์”



            “ผมพูดเร็วไปอย่างนั้นหรือ ?”



            ชายหนุ่มเอียงคอสงสัย ท่าทางราวกับเด็กที่ฉงนใจในเรื่องต่าง ๆ ยิ่งช่วยเป็นเครื่องเตือนใจแทฮยองว่าคนด้านข้างเขาหาใช่รูปปั้นกรีกไม่



            “ไม่ครับคือผมไม่เข้าใจเอง มัวแต่ไปจดตรงอื่น”



            “แบบนี้นี่เอง ถ้าผมพูดเร็วไปคุณต้องบอกนะครับ”



            จองกุกหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดหาหน้าที่แทฮยองต้องการทราบ คุณครูหนุ่มไล่นิ้วหาใจความสำคัญอยู่ชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะเงยหน้าขึ้น แต่ประโยคถัดมาของคุณจองกุกกลับทำเอาแทฮยองเผลอปล่อยปากกาในมือตกลงบนพื้นเสียงดัง



            “แต่ถ้ามันทำให้คุณเข้ามาถามผมบ่อยๆเห็นทีว่าต้องพูดเร็วทุกครั้งเสียแล้ว”



 

III



 

            แทฮยองไม่มั่นใจว่านั่นเป็นวิธีปกติในการเข้าหาเด็ก ๆ วัยรุ่นของคุณจองกุกหรือเปล่า แต่ที่แทฮยองรู้และมั่นใจได้นั้นเขากลายเป็นจุดสนใจของคุณจองกุกขึ้นมาแล้วในระดับหนึ่ง



          หนุ่มน้อยมองกระดาษที่เขาเขียนด้วยลายมือยึกยือกว่าส่วนอื่น ๆ มันประหม่าเสียเหลือเกินเวลาที่คุณจองกุกก้มเข้ามามองใกล้ ๆ ว่าเขาเขียนใจความสำคัญได้ถึงไหนแล้ว คุณครูหนุ่มเอาแต่ชื่นชมว่าเขาขยันและรักเรียน เด็กส่วนมากมักจะไม่กล้าเข้ามาถามครูผู้สอนเสียเท่าไหร่ ด้วยหลาย ๆ เหตุผลที่แทฮยองไม่คิดว่าตัวเขาเองจะเข้าใจนัก



            แทฮยองเก็บของใส่กระเป๋า แล้วสะพายขึ้นหลัง แสงแดดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม เล็ดลอดผ่านหน้าต่างจนรู้สึกแสบผิว บ่งบอกว่านี่ใกล้จะบ่ายแล้ว ป่านนี้สตีเฟ่นจะหิวข้าวเที่ยงหรือยัง แทฮยองคาดว่าแม่ของเขาน่าจะวุ่นอยู่กับพืชผักในเรือนกระจก เด็กหนุ่มหันไปบอกลาคุณครูหนุ่มพลางสังเกตว่าตอนนี้กระดุมสองเม็ดบนถูกปลดเหมือนเดิมแล้ว  นับว่าเป็นแบบอย่างของความสุภาพในเวลาทำงานเลยทีเดียว



            “คุณจองกุก ผมกลับแล้วนะครับ ขอบคุณคุณจองกุกมาก ๆ เลยนะครับที่สอนเพิ่มให้อีก”



            แทฮยองเอ่ยขอบคุณ มีเพียงรอยยิ้มแสนอบอุ่นเท่านั้นที่ตอบกลับเขา ซึ่งเพียงเท่านั้นแทฮยองก็พอใจแล้ว เด็กหนุ่มหันหลังเตรียมลงบันได แต่ทว่าเสียงนุ่มทุ้มกลับเอ่ยขัดไว้เสียก่อน



            “พรุ่งนี้ผมว่างเห็นว่าพรุ่งนี้เขาจะมีเตรียมจัดงานเทศกาลขอบคุณแห่งฤดูใบไม้ผลิงั้นหรือครับ ?”



            จองกุกจัดเข้าหนังสือเข้ากระเป๋าหนังสีดำทรงเหลี่ยมก่อนจะถือเอาไว้พลางสาวเท้ามาหาแทฮยอง



            “อ่า .. ใช่ครับ พรุ่งนี้เขาเตรียมงานกัน งานแรกของฤดูใบไม้ผลิล่ะ”



            หนุ่มน้อยตอบพลางอมยิ้ม



            “มันเป็นยังไงนะงานนี้”



            ชายหนุ่มเดินมาหยุดตรงหน้าเด็กชายตัวน้อยก่อนจะแตะลงบนเอวเล็ก ออกแรงให้แทฮยองเดินลงบันไดไปแล้วปล่อยมือออกเมื่อแทฮยองก้าวลงไปก่อน หนุ่มน้อยเม้มริมฝีปากเน้นเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมสะอาด เขาลืมคำถามของคุณจองกุกไปจนหมดสิ้น สมาธิอยู่กับการก้าวลงบันไดไม่ให้ผิดขั้น



            “แบบนี้แล้วกันนะครับถ้าคุณไม่ติดอะไร เราเจอกันที่ร้านกาแฟดีไหม เห็นทีว่าคุณคงจะต้องพาผมชมรอบหมู่บ้านทั้งวัน”



            แทฮยองฟังน้ำเสียงนุ่มนวลกึ่งขอร้องของชายตรงหน้า ท่าทีดูประหม่าเสียจนจองกุกหัวเราะเบา ๆ แล้วส่ายหน้าเบาๆ



            “ไม่เป็นไร



            “สักแปดโมงเราเจอกันนะครับ”



            หนุ่มน้อยชิงพูดก่อนจะวาดยิ้มหวาน ดูเหมือนว่าบ่ายวันนี้จนถึงพรุ่งนี้เช้า แทฮยองคงจะตื่นเต้นจนทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันแน่




________________________________

TO BE CONTINUED





Talk time : ในที่สุดก็ได้กลับมาเขียนฟิคเสียที ก่อนอื่นเลยต้องขอบคุณรีดเดอร์ผู้น่ารักทุกคนเลยนะคะที่อ่านมาจนถึงตรงนี้ เพราะเราเองหายไปจากการเขียนฟิคราวสี่ห้าเดือนได้เลยไหม T __ T เพราะติดสอบเข้ามหาลัยค่ะ เลยต้องพักงานอดิเรกชิ้นนี้ไว้ก่อน เลยไม่รู้ว่าฝีมือตกไปบ้างหรือเปล่า แต่ที่รู้ ๆ คือเขียนจากใจเช่นเคยค่ะ หลงรักตัวละครเรื่องนี้มาก เวลาวาดภาพในหัวแล้วตื่นเต้นอยากเปิดเวิร์ดเขียนทุกครั้งเลย ตอนนี้ได้เขียนแล้วนะคะ


อาจจะอัพสัปดาห์ละสองตอน เพราะต้องพรูฟตัวอักษรก่อนมาลง ขอบคุณทุก ๆ คนนะคะที่ยังติดตามกัน หวังว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังน้า 


สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคอมเมนท์ ทุกกำลังใจ และสกรีมแท็กใน #ficlesfleurs เราอ่านแล้วชื่นใจมาก ๆ จริงค่ะ มีแรงฮึดไปอ่านหนังสือเลยช่วงนั้น ตอนนี้ก็หวังว่าทุกคนจะให้กำลังใจนะคะ จะได้มีแรงฮึบมาเขียนให้อ่านกันต่อไป 


สุดท้ายนี้รอบสุดท้ายแล้ว ขอให้ทุกคนดูแลสุขภาพนะคะ ค่าฝุ่น แดดร้อน ทานข้าวให้ตรงเวลานะคะ จะได้มีแรงไปทำงาน ไปเรียน และคนไหนที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย ขอให้ได้คณะที่หวังมหาลัยที่ใช่นะคะ รักมาก ๆ เลยทุกคน 

            


















           

 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 470 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

598 ความคิดเห็น

  1. #592 paungung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 08:49
    น้วยไปหมด ฮืออออออ
    #592
    0
  2. #578 babe54 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 16:10
    อ่านเรื่องนี้แล้วนึกถึง call me by your name ให้อารมณ์และ-บคล้ายๆกัน
    #578
    1
    • #578-1 babe54(จากตอนที่ 3)
      25 กรกฎาคม 2563 / 16:11
      *และฟีล
      #578-1
  3. #574 Baby_Biw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 16:42
    ง้อยยยยยยย ใจแบบใจเอ๋ย ใจบิด เขินมากๆๆๆๆๆๆๆ

    กำลังพัฒนาความสัมพันธ์ไปอีกระดับ

    สู้ๆคับ เราเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #574
    0
  4. #567 PPVVD (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 13:27
    มันนู่มมมฟูววไปหมดเลยยยㅠㅠ
    #567
    0
  5. #555 Gugujang_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 01:49
    มีความทัชเอวเบาๆ
    #555
    0
  6. #531 ทอยชุบแป้งทอด (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 17:47
    คุณจองกุกร้ายกาจจมากกกกก จะพูดเร็วๆให้น้องเข้ามาถามบ่อยๆ คืออะไรรร ดูแผนเขาสิร้ายสุดๆ
    #531
    0
  7. #517 dearrm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 23:28
    บรรยากาศของหมู่บ้านว่าดีแล้ว เจอความคุณจองกุกเข้าไป ยิ่งดือออออออเข้าไปใหญ่ค่ะ ดีมาก ดีมากกกกกก
    #517
    0
  8. #507 sgismylife (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 22:50
    พอกันทั้งคุณจองกุก ทั้งแทฮยองเลยค่ะ ดีไม่ดีคุณจองกุกคือร้ายกาจมาก อะไรคือการบอกว่าถ้าพูดเร็วแล้วทำให้แทฮยองเข้ามาถาม ครั้งหน้าจะพูดให้เร็วๆกว่านี้
    #507
    0
  9. #506 monticha_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 16:42
    แง้เขินนนนนนนนนน
    #506
    0
  10. #504 วังมิงงึ~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 18:43
    แงงงงง เขินนนนนนนนนนนนนนน ฮือออ
    #504
    0
  11. #494 PiyapornChanglao (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 00:23
    หยุดยิ้มไม่ได้อลย!
    #494
    0
  12. #474 Lookpeach30 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 20:50
    คุณครูรุกแรงมากค่ะ ;-;
    #474
    0
  13. #467 taetan06518 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 01:06
    อบอุ่นเหลือเกินนน
    #467
    0
  14. #435 Mlikyway (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 07:40
    ฮือออ อบอุ่นนนนนนน
    #435
    0
  15. #429 butterr. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 13:01
    น่ารักกกกๆ
    #429
    0
  16. #420 Cr2127xyz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:04
    ละมุนมาก
    #420
    0
  17. #418 Chutipa-oil (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 01:19
    อบอุ่นมากๆเลยค่ะ แงงง
    #418
    0
  18. #357 ♡papapee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 13:54
    สู้ๆนะค้าไรท์ เก่งมากเลยค่ะ! ติดตามนะ ชอบบบ
    #357
    0
  19. #345 vVv-Tae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 10:35
    น้องน่ารัก
    #345
    0
  20. #279 jaebommx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 21:08
    แงงงงง คือมันดีมากๆๆๆๆเลยยย;---;♡
    #279
    0
  21. #276 PaiiKanj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 16:01
    ชอบบรรยากาศฟุ้งๆแบบนี้จัง อ่านเพลินมากเลยค่ะ
    #276
    0
  22. #274 ninite (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 17:26
    อ่านด้วยฟิลเตอร์ฟุ้งๆจริงๆค่ะ แงงเขินนน
    #274
    0
  23. #264 ่Airino (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 20:45
    ต่างคนต่างรุกเข้าหากันมาก ฮื่อ เขินนนน
    #264
    0
  24. #261 kuk_gg (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 14:33
    ละมุนในหัวใจมากๆค่ะ ฮรืออออออออ
    #261
    0
  25. #246 马丽丽 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 03:29
    อ่านไปหน้าแดงไป คุณไรท์แต่งได้ดีมากๆ ชื่นชมค่ะ
    #246
    0