Les Fleurs et Nous | kookv

ตอนที่ 2 : Les Fleurs et Nous | Chapter : One

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 436 ครั้ง
    1 พ.ค. 64






Chapter One

       

            หนุ่มน้อยวัยสิบแปดปีในชุดเสื้อยืดสีครีมดูสะอาดอ้านกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลสุภาพเรียบร้อย แทฮยองก้าวลงจากบันไดด้วยความตื่นเต้น การพบปะคุณครูคนใหม่ประจำหมู่บ้านดูจะเป็นเรื่องที่ทุกคนต่างตั้งหน้ารอคอยโดยเฉพาะแทฮยอง



            แทฮยองรักการเรียนหนังสือ เขาชอบนักหนาเวลาได้ดื่มด่ำไปกับโลกภายนอกโลกที่กว้างไกลออกไปจากหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ แทฮยองหลงรักในความมหัศจรรย์และความสวยงามของโลก หนุ่มน้อยไม่เคยแม้แต่จะเห็นว่าประเทศอื่นเป็นอย่างไร เขารู้แค่ว่าหมู่บ้านของเขานั้นสวยงามและรวมธรรมชาติมากมายเอาไว้จนไม่อยากจะจากไปไหน



            หมู่บ้านซันเซตหมู่บ้านที่ต้องนั่งเรือผ่านทางทะเลเข้ามา ช่างไกลแสนไกลจากตัวเมือง ทว่าเกาะเล็ก ๆ ของหมู่บ้านซันเซตนั้นกลับมีภูเขาลูกใหญ่เขียวชอุ่มในฤดูใบไม้ผลิ ทะเลสาบผืนเล็กที่แข็งตัวเป็นน้ำแข็งทุกครั้งในหน้าหนาว ต้นสนและดอกไม้แสนสบายตา ไหนจะน้ำพุร้อนที่อยู่ใกล้กับน้ำตก



            นั่นเอง .. ใครจะอยากออกไปจากหมู่บ้านแห่งนี้กัน



            แทฮยองยิ้มกว้างพลางนึกคิดคุณครูคนใหม่จะหลงรักหมู่บ้านของเขาแบบที่เขาหลงรักหรือเปล่านะ



          คุณครูประจำหมู่บ้านจะต้องสอนนักเรียนในระดับชั้นต่างกันที่ห้องสมุด มันอาจจะดูแปลก ที่เรามีการศึกษาแค่พออ่านออกเขียนได้และรู้ความเป็นไปของโลกภายนอกไม่มีการศึกษาเป็นตัวเป็นตนแบบที่เด็กอื่น ๆ ทั่วโลกมี



            แต่ใครสนใจกันเล่า ในเมื่อหมู่บ้านซันเซตเป็นแหล่งรวมความสุขทั้งหมดทั้งมวล



            “แทฮยอง .. ทานข้าวแล้วไปดูที่โรงวัวให้คุณแม่ทีนะคะ ดูว่าชีสในเครื่องทำชีสเป็นยังไงบ้าง”



            และใช่บ้านของแทฮยองทำฟาร์ม เราเลี้ยงสัตว์มากมาย เช่น ไก่ที่เอาไว้ทานไข่อย่างเดียว วัวนม ปลาในบ่อเล็ก ๆ  หรือแม้กระทั่งสุนัขตัวอ้วนกลมที่คอยเฝ้าแปลงผักผลไม้เอาไว้ให้



            “แม่ครับ คราวนี้เราจะเอาอะไรไปให้คุณครูอย่างนั้นเหรอ?”



            หนุ่มน้อยเอ่ยถามขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ กัดขนมปังปิ้งในมือพลางทอดสายตามองออกไปที่สนามหญ้าเขียวชอุ่มหน้าบ้าน ดอกไม้ประจำฤดูสีเหลืองสดใสแข่งกันบานรับแสงอาทิตย์ แทฮยองน่ะชอบดอกไม้ที่สุดแล้ว



            “เห็นเขาว่าคุณครูเป็นผู้ชายไม่รู้จะชอบชีสเค้กแยมสตรอว์เบอร์รี่หรือเปล่า แต่ก็นั่นล่ะนะ ฝีมือแม่อร่อยที่สุดในหมู่บ้านแล้ว”



            คนเป็นแม่ตอบก่อนจะหัวเราะคิกคัก แทฮยองลอบมองใบหน้าอ่อนโยนใจดีพลางอมยิ้มตาม แน่นอนที่สุดเลย แม่ของเขาน่ะทำอะไรก็อร่อย




 

            เสียงดนตรีแนวคันทรี่สนุกสนานดังคลอกับบรรยากาศในงาน ต้นไม้สูงให้ความร่มรื่นพัดพลิ้วไหวตามสายลมอ่อน ๆ ของฤดูใบไม้ผลิ ทุกคนล้วนแต่มีของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ มามอบให้คุณครูคนใหม่ที่มาถึงแล้ว เป็นการฝากฝังและตอบแทนน้ำใจที่เสียเวลาเดินทางมาไกลเพื่อสอนเหล่าเด็กน้อยในหมู่บ้าน



            แทฮยองยืนอยู่ที่โต๊ะประจำที่ทางหมู่บ้านจัดไว้ให้เป็นส่วน ๆ ครอบครัวของเขาใช้โต๊ะร่วมกันกับครอบครัวของจีมินลูกชายร้านขายของชำ ทางบ้านนั้นดูเหมือนจะนำสิ่งของที่จำเป็นต้องใช้ในชีวิตประจำวันมาให้ เพราะอย่างไรแล้วคุณครูจำเป็นต้องพักอยู่ที่โรงแรมเล็ก ๆ ของหมู่บ้าน ก่อนที่เสาร์อาทิตย์จะสามารถนั่งเรือกลับเข้าเมืองได้



            หนุ่มน้อยร่างสูงสมส่วนกอดกล่องเค้กเอาไว้แน่น เขาเพียงแต่หวังว่าคุณครูคนใหม่จะใจดี พร้อมที่จะสอนในทุกเรื่องที่เขาสงสัย และรักที่จะอ่านหนังสือเช่นเดียวกันกับเขา



            “นายว่า คุณครูคนใหม่จะใจดีหรือเปล่า?”



            แทฮยองเอียงตัวถามจีมินเพื่อนตัวเล็กเมื่อมองไม่เห็นคุณครูเสียที



            “ท่าทางจะใจดีและเข้ากับวัยเราได้เลยฉันหมายถึง วัยรุ่นแบบฉันกับนายน่ะนะ พ่อฉันบอกว่าเขายังหนุ่มอยู่เลยนี่นา”



            จีมินว่าก่อนจะก้มลงจัดแจงของในกระเช้าต่อไป มีเพียงแทฮยองเท่านั้นที่ยู่ปากฉงนใจเมื่อภาพลักษณ์คุณครูที่เขาวาดไว้สลายหายไปกับตา



            “ยังหนุ่มอยู่แบบนั้นเหรอ ฉันนึกว่าเขาจะดูมีอายุดูมากประสบการณ์เสียอีก”



            “อาจจะมีประสบการณ์ก็ได้ ใครจะรู้ เขาดูเข้ากับคนง่ายทีเดียวล่ะ ดูนั่นสิ พวกเหล่าคุณยายยิ้มเอ็นดูใหญ่เลย”



            จีมินคว้าไหล่เล็กแคบของแทฮยองพลางเขย่งตัวชะเง้อแล้วชี้ไปที่โต๊ะของกลุ่มคุณยายประจำหมู่บ้านที่มักจะนำสมุนไพร พายอบ อะไรเทือก ๆ ที่ทำให้คิดถึงบ้านมามอบให้ ขนาดคุณยายเฮเลนที่นั่งเก้าอี้รถเข็นยังยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู



            แทฮยองถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อเขามองเห็นแค่แผ่นหลังของชายหนุ่มเพียงเท่านั้น



            “ไม่ต้องห่วงหรอกน่าเขาอาจจะตอบคำถามนายได้หมดก็ได้ ประสบการณ์ไม่ได้วัดที่อายุนี่นา เจ้าเด็กเรียนเอ๊ย”



            จีมินขยี้กลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มนุ่มจนมันยุ่งเหยิง หนุ่มน้อยได้แต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ปล่อยตัวให้สนุกสนานกับจังหวะเพลงคันทรี่ รอเวลาที่จะได้พบเจอคุณครูคนใหม่และมอบของขวัญที่แม่เขาฝากมาให้ด้วยความยินดี



            เพียงไม่นานเกินรอ ชายหนุ่มร่างสูงก็วนมาถึงโต๊ะเขา แทฮยองตื่นเต้นเสียจนหลุบสายตามองพื้น รองเท้าหนังสีดำขลับกำลังก้าวเดินมาใกล้โต๊ะของเขาและจีมินเรื่อย ๆ ในมือหอบหิ้วสิ่งของมากมายจนแทฮยองแทบจะกลัวว่าคุณครูหนุ่มคนนี้จะถือกล่องเค้กของเขาไม่ได้หนุ่มน้อยไล่สายตาพิจารณาไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดเมื่อใบหน้าคมคายนั้นส่งยิ้มให้เขา



            สมบูรณ์แบบ .. ราวกับรูปปั้นในหนังสือกรีกโบราณที่แทฮยองเคยอ่าน ทั้งรูปร่าง ส่วนสูง และใบหน้าหล่อเหลาแสนคมคายนั่น



            หนุ่มน้อยก้มหน้าหนีทันทีเมื่อตัวเองพบเจอกับอาการประหม่าเข้าเสียแล้ว หัวใจของเขาเต้นระส่ำ และแทฮยองรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไรเขาไม่สมควรจะตื่นเต้นจนมือเย็นเฉียบเพียงเพราะคุณครูคนใหม่คนนี้ ถ้าไม่ใช่อาการที่เรียกว่าหลงใหลปลาบปลื้มเพียงแค่สบเข้ากับตาคมสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น



            “อรุณสวัสดิ์ครับ เป็นนักเรียนของผมหรือเปล่าพวกคุณน่ะผมจอน จองกุก ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”



            ทุกคำที่เอื้อนเอ่ยดูมีเสน่ห์มากเสียจนแทฮยองเผลอจิกปลายเท้าภายใต้รองเท้าผ้าใบเอาไว้แน่น เขาเหลือบมองจีมินที่ยื่นกระเช้าและกล่าวทักทายแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ รอยยิ้มของคุณครูใจดีเสียจนแทฮยองไม่แปลกใจเลยที่ใคร ๆ ก็พากันยกยิ้มกริ่มเอ็นดูเขานักหนา



            จอน .. จองกุก



          “เฮ้”



            เสียงร้องทักพร้อมแรงกระทุ้งที่สีข้างทำเอาแทฮยองหลุดออกจากภวังค์ หนุ่มน้อยเงยหน้าขึ้นทำใจกล้าสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น แทฮยองหันซ้ายหันขวาโต๊ะเขาคือโต๊ะสุดท้ายพอดี เด็กหนุ่มระบายยิ้มบางเบาพลางกล่าวแนะนำตัว



            “ผมคิม แทฮยองครับคุณครู คุณแม่ผมทำเค้กมาฝาก หวังว่าคุณครูจะชอบนะครับ”



            แม้น้ำเสียงจะดูสั่นไหวเพียงใด แต่แทฮยองจำเป็นที่ต้องทำตัวเหมือนปกติทุกอย่าง ถึงแม้ว่าเขาจะพ่ายแพ้ให้กับดวงตาคู่นั้น พ่ายแพ้ให้กับการแต่งตัวสะอาดสะอ้านสุภาพเรียบร้อย หรือพ่ายแพ้ให้กับกลิ่นน้ำหอมอ่อนละมุนจากเสื้อเชิ้ตสีเขียวอ่อน แต่ทว่านั่นดูไม่ใช่เรื่องดีเอาเสียเลย หากมีใครรู้เข้าว่าเด็กหนุ่มวัยสิบแปดคนหนึ่งกำลังจะก้าวขาเข้าใกล้หลุมพรางของคุณครูหนุ่มแค่เพียงสบตา



            “อ่าผมชอบของหวานอยู่พอดีเลย ขอบคุณพวกคุณสองคนมากนะครับ ของผมเต็มไม้เต็มมือไปหมด พวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านนี้ใจดีกันจังเลยนะ ว่าไหม?”



            เสียงนุ่มทุ้มเคล้าคลอกับเสียงหัวเราะด้วยความสุขใจ และแทฮยองปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาชอบที่จะมองรอยยิ้มแสนสมบูรณ์แบบของจองกุกแค่ไหน สรรพนามที่ใช้ คุณ และ ผม ยิ่งทำให้คนตรงหน้าน่าค้นหามากยิ่งขึ้น



            มากเสียจนหนุ่มน้อยรวบรวมความกล้าที่จะเอ่ยออกไป อย่างไรแล้ว หลังจบงานต้อนรับคุณครูคนใหม่ จองกุกจะต้องจำชื่อนักเรียนที่ชื่อแทฮยองให้ได้ในวันแรกก่อนการเริ่มเรียน



            “ให้ผม ให้ผมช่วยถือไปไว้ที่โรงแรมนะครับคุณครู”  





 

 

            หลังจบการร้องเล่นเต้นรำต้อนรับสมาชิกคนใหม่ของหมู่บ้าน หนุ่มน้อยไม่รอช้า ค่อย ๆ ก้าวเดินไปหาชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังก้มเก็บของ แทฮยองปฏิเสธไม่ได้เลยจริง ๆ ว่ายามที่จองกุกเต้นรำด้วยความพยายามจะปล่อยเนื้อปล่อยตัวไปกับชาวบ้านนั้นมีเสน่ห์มากแค่ไหน หรือจะเป็นยามที่เขาชนแก้วไวน์กับเหล่าชายหนุ่มในหมู่บ้านพลางจิบลงคอจนใบหน้าคมคายเจือสีแดงอ่อน ๆ  



            “เอ่อ.. คุณครูครับ”



            แทฮยองส่งเสียงเรียกแผ่วเบา รู้สึกราวกับเสียงของตัวเองถูกพัดหายไปกับสายลมยามที่น้ำหอมกลิ่นสะอาดลอยแตะจมูก ทว่าคนที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่กลับรู้สึกตัวและหันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้



            “อ่าคิม แทฮยอง” จองกุกหยุดทำท่าคิด “ผมจำคุณได้”



            เพียงเท่านั้นหัวใจของหนุ่มน้อยก็สูบฉีดอีกครั้ง ริมฝีปากอวบอิ่มถูกวาดขึ้นระบายความเขินอายอย่างห้ามไม่ได้



            “ผมช่วยถือของให้คุณดีไหมครับ ไม่ต้องเกรงใจผมหรอกนะ”



            แทฮยองเอ่ยถาม และจองกุกที่กวาดสายตาไล่มองของเล็กของใหญ่ด้านล่างพื้น



            “ได้เลย แบบนั้นก็ดีครับ ถือแค่กล่องเค้กไปก็พอ อันที่หนัก ๆ เดี๋ยวผมถือเอง”



            มือหนาหยิบยกกล่องเค้กขึ้นมาพลางวางลงอย่างแผ่วเบาบนมือของแทฮยองที่เตรียมรออยู่แล้ว



            สองร่างเดินออกจากงานเมื่อผู้คนทยอยกลับบ้านของตนเอง เหลือเพียงคนงานที่เก็บกวาดความสะอาดเพียงเท่านั้น แทฮยองย่างเท้าตามจองกุกด้วยความระมัดระวัง เส้นเลือดที่แขนยามถือของหนักทำเอาหนุ่มน้อยต้องละสายตาไปทางอื่น หน้าของเขาเห่อร้อนเป็นระยะ ๆ เมื่อถึงหน้าบานประตูห้องพักของคุณครู



            “เท่านี้ล่ะนะ” จองกุกว่าพลางหัวเราะ เขาวางของทั้งหมดลงหน้าห้องก่อนจะล้วงกุญแจในกระเป๋ากางเกงขายาวผ้าเรียบ ชายหนุ่มไขห้องเสร็จแล้วหันหลังมาหยิบกล่องเค้กในมือของแทฮยองไปพร้อมกล่าวขอบคุณอย่างอ่อนโยนกับวาจาแสนสุภาพที่ทำเอาแทฮยองหลงใหลซ้ำแล้วซ้ำเล่า



            “ขอบคุณครับ แทฮยอง เค้กนี่ผมจะตั้งใจทานเลย ฝากขอบคุณครอบครัวของคุณด้วยนะ”



            “ครับ แม่ของผมทำขนมหวานอร่อยที่สุดในหมู่บ้านเลย”



            แทฮยองตอบกลับพลางหัวเราะจนตาปิด ตากลมโตที่มีชั้นตาไม่เท่ากันแสนน่ารักนั้นหยีลงจนจองกุกนึกอดเอ็นดูตามไม่ได้ ร่างบอบบางทว่าดูสดใสร่าเริงเป็นพิเศษ ผมสีน้ำตาลเข้มขับใบหน้าน่ารักที่ดูเหมือนตุ๊กตาเขาไม่ยักจะรู้ว่าหมู่บ้านไกลแสนไกลนี้จะมีเด็กหนุ่มที่น่ารักราวกับเด็กผู้หญิงอยู่ด้วย



            “บ้านคุณทำขนมเหรอ?”



            จองกุกถามทั้ง ๆ ที่ยังง่วนอยู่กับการจัดแยกของใส่ถุงก่อนหิ้วเข้าห้องพัก



            “เปล่าครับ บ้านผมทำฟาร์ม ถ้าว่าง ๆ คุณครูไปช่วยผมรีดนมวัวได้นะ”



            แทฮยองหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง วินาทีนั้นที่โลกทั้งใบของจองกุกดูสดใส แววตาเป็นประกายของเด็กหนุ่มที่ดูมีความสุขกับงานที่ทำ คุณครูหนุ่มอมยิ้มนิด ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ



            “ได้เลย พาผมเที่ยวรอบหมู่บ้านหน่อยนะ”



            “ครับ มีที่หนึ่งสวยมาก ผมชอบมากที่สุด ผมหวังว่าคุณครูจะชอบเหมือนกัน”



            จองกุกเลิกคิ้วถามหยอกหนุ่มน้อยดูแววตาเป็นประกายนั่นสิ เห็นทีคิม แทฮยองคงจะกลายเป็นนักเรียนที่เขาเอ็นดูไม่น้อยเลยทีเดียว



            “ที่ไหนครับ”



            “ขึ้นไปบนภูเขานิดหน่อย มีสนามหญ้าโล่งเตียนไว้ปลูกดอกไม้ มีต้นสนร้อมลอบสนามด้วยนะครับ”



          “หืม .. ฟังดูน่าสนใจดีนะครับ คุณชอบดอกไม้เหรอแทฮยอง?”



            หนุ่มน้อยพยักหน้ากลับในทันที เขาเริ่มจะประหม่าเล็กน้อยเมื่อคุณครูจองกุกเปลี่ยนท่าทางเป็นยืนไขว้ขวากอดอกต่ำพลางจ้องหน้าเขาและต่อบทสนทนาเหล่านี้



            “ครับ ผมชอบดอกไม้ ตามฤดูกาลพวกนี้”



            “ไม่แปลกใจเลยคุณน่ะสดใสเหมือนดอกไม้สีสันต่าง ๆ”



            แทฮยองไม่รู้เลยเสียนิดว่าจองกุกตั้งใจพูดมันออกมาให้เขายิ้มเล่น ๆ หรือไม่ เขาเริ่มก้มหน้างุดเพื่อซ่อนอาการประหม่า มือเล็กชื้นเหงื่อทั้งสองกุมกันไว้สลับกับบีบจนแน่นแล้วทำใจกล้าเงยหน้าอมยิ้มให้ชายหนุ่มร่างสูง



            “ผมชอบดนตรีนะ ผมมีไวโอลิน ไว้ถ้าเรามีเวลาว่างคุณจะลองมาเล่นดูก็ได้”



            จองกุกแนะนำความชอบของตนเองกลับพลางยักไหล่



            “ครับ ผมจะตั้งใจรอเลยเอ่อ..ผมต้องกลับบ้านแล้ว”



            แทฮยองบอกลาพลางโค้งหัวให้คนโตกว่าอย่างมีมารยาท จองกุกอมยิ้มตอบรับหนุ่มน้อยที่แสนน่าเอ็นดู สายตาคมไล่มองแก้มเนียนใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อน่ารักน่าชัง ไหนจะกลุ่มผมนุ่มสีเข้มที่ส่องประกายแดดอ่อน ๆ จากแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องเล็ดลอดหน้าต่างเข้ามา ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่เขาคิดและตั้งใจจะพูดให้แทฮยองได้รับรู้



            “ก่อนกลับผมขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม?”



            “ค..ครับ ว่าไง”



            “คุณอายุเท่าไหร่?”



            “สิบแปดครับ”



            จองกุกระบายยิ้มอีกครั้งก่อนจะเอ่ยต่อไป และประโยคแสนก้ำกึ่งนั้น แทฮยองไม่มีทางรู้เลยว่าคุณครูหมายถึงอะไร หนุ่มน้อยรู้เพียงอย่างเดียว ว่าเขาต้องรีบไปจากที่ตรงนี้ จากไปก่อนที่เขาจะตกหลุมพรางคนอายุมากกว่าถึงเก้าปีแค่เพียงพบกันครั้งแรกเท่านั้น



            “ผมยี่สิบเจ็ดคงไม่แก่เกินที่จะทำความรู้จักคุณใช่หรือเปล่า?”








________________________________

TO BE CONTINUED





Talk time : รักความ First Impression ของเขาทั้งคู่ กลิ่นอายฟิคคล้าย ๆ กับเรื่องที่ผ่าน ๆ มา ตรงที่แทฮยองมักจะไปชอบอะไรในตัวจองกุกก่อนเสมอ แต่คราวนี้จะเขียนให้น้องมีความกล้ากับความประหม่าในเวลาเดียวกัน อารมณ์แบบ ประหม่านะ แต่ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ อาจจะยังไม่หวือหวามากเท่าไหร่นัก จะเห็นได้ว่าจองกุกเนี่ย เขาจะพยายามเป็นกันเองกับแทฮยองให้มากที่สุด พอจองกุกเริ่มจับทางการเข้าหาน้องได้แล้ว เราจะค่อยนำกลิ่นอายของอีโรติกเข้ามา เอาไว้พอเขาตะล่อมได้เราค่อยเปิดฉาก "วันนี้ที่รอคอย" กันค่ะ 555555555555555 อยากให้ติดตามกันอีกสักสองสามตอน มันจะเริ่มเข้าที่เข้าทางของความเป็น Romance ซึ่งตอนแรกเขาเพิ่งเจอกันยังไม่กล้าเข้าเรื่องมาก แต่เท่านี้ทุกคนคงเห็นแล้วนะคะว่าคุณครูเขาเอ็นดูน้องขนาดไหน 

(ยาวมาก ทอล์คบ้าอะไรเป็นหน้ากระดาษ) 


สุดท้ายนี้ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ และกำลังใจด้วยนะคะ เลิ้บเสมอเลย เข้าไปอ่านในแท็ก #ficlesfleurs มาแล้วชื่นใจมาก ๆ ขอบคุณนะคะ T _ T หวังว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังนะคะ







           

           

           

 

 

           

 

       

           

           

 

           

 



B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 436 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

598 ความคิดเห็น

  1. #596 VKT7JJP (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2564 / 16:25

    เขินมากเลยค่ะแงงงงง หน้าเราร้อนหมดแล้ว

    #596
    0
  2. #591 paungung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 08:36
    แงงงงงง แค่นี้ก้อเขินแย้ววววว
    #591
    0
  3. #577 babe54 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 12:22

    ถามเพื่อที่จะได้รู้ว่าบรรลุนิติภาวะยังเปล่า เอ้ะๆ
    #577
    0
  4. #576 v_kim_jung95 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 19:50

    ไอเราที่ท่องคำว่ายี่สิบเจ็ดซ้ำไปวนมามันแบบ หนหนหสหยห
    #576
    0
  5. #573 Baby_Biw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 01:23

    แง้งงงง เขินนนน มันละมุนมากคับ กลิ่นอายสผสผสผสสผสผสผสผสผสผสผสสผสผสผสผส มาตามสายลม วผวผสผวผวสผ เขินนนนน เขินมาก เอ็นดู สู้ๆคร๊าบ เราเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #573
    0
  6. #572 kanokporn-0417 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 11:52
    ใจน้วยไปหมดแล้วววววววว
    #572
    0
  7. #566 kookv131246 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 20:10
    คูมครูค่ะ คุณครูค่ะ!
    #566
    0
  8. #554 Gugujang_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 01:33
    อ่านแบบไม่ได้ดูชื่อไรท์เตอร์ ว่าแล้วสำนวนคุ้นๆ โรแมนติค แบบนี้มีอยู่คนเดียว ><
    #554
    0
  9. #522 NameMindP2941 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 16:02
    คูมครู~ ฮื่ออออ เขินนนนๆ
    #522
    0
  10. #516 dearrm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 21:42
    ดีมากกกกก หมู่บ้านน่าอยู่มากเลย จินตนาการตามแล้วได้กลิ่นหอมๆ ของดอกไม้ บรรยากาศฟุ้งๆ เหมือนสีส้มของพระอาทิตย์ตกตลอดเวลา

    คุณครูก็ดีต่อใจ จะเก้าปีสิบปีก็มาดิค้าบ คาแรคเตอร์ลูกแทของแม่ก็น่ารัก น่าจะเจื้อยแจ้วน่าดูเลยนะคนดีของแม่ T_T
    #516
    0
  11. #513 m_pranpriya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 01:41
    โงยยยยยคุงครูววววววว
    #513
    0
  12. #509 itsmejaewon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 12:03
    ภาษาน่ารักมากแงงงง
    #509
    0
  13. #503 วังมิงงึ~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 13:25
    ฮืออ นี่คือยิ้มตั้งแต่คำแรกของหน้านี้แล้วอ่ะ แงงงง มันน่ารัก มันแบบ..ฮือ บอกไม่ถูกอ่ะ เอาเป็นว่าเราชอบมากๆเลยยย (ภาษานี่ยังสวยทัชใจเสมอเลยนะคะ)// ว่าแต่ประโยคคำถามสุดท้ายนี่มันยังไงคะ คุณครู ฮั่นแน่~
    #503
    0
  14. #501 sgismylife (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 22:05
    แง้ง ตอนบอกผมยี่สิบเจ็ดคงไม่แก่เกินไปที่จะทำความรู้จักคุณใช่ไหมคือแบบเขินมาก เขินนนน
    #501
    0
  15. #473 Lookpeach30 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 20:42
    ภาษาคุณไรท์ดีมาก ๆ ละมุนมาก ๆ แงง น้องก็น่ารักจัง รู้เลยนะคะคนพี่กำลังหยอกน้องอยู่น่ะ
    #473
    0
  16. #466 taetan06518 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 00:52
    เขินเลยอะ น่ารักมากๆ
    #466
    0
  17. #437 Taeiy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 15:09
    ชอบมากเลยค่ะ​ ชอบมากๆ​ คิดไม่ผิดที่กดเข้ามาอ่านนน
    #437
    0
  18. #428 butterr. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 12:42
    เขิงงงง งือแ
    #428
    0
  19. #417 Chutipa-oil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 01:11
    ชอบบบบ เขินคุงครูแทนน้อง;-;
    #417
    0
  20. #404 Sushidays (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 01:39
    ชอบวันนี้ที่รอคอยของคุณไรต์มาก55555555 แต่นี้ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าสองคนมีจัยกัน !!
    #404
    0
  21. #344 vVv-Tae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 10:27
    เอ่อ....รถตำรวจลุยน้ำได้มั้ยนะ 55555
    #344
    0
  22. #336 Ono SEiJi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 07:07
    ครูคะ สนใจเข้าร่วมขบวนการพรากผู้เยาว์มั้ยคะ55555
    #336
    0
  23. #314 SHshiro404 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 22:34
    ไม่แก่ค่ะ น้องแทก็อายุเท่านี้ ปลอดคุก
    #314
    0
  24. #278 jaebommx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 21:03
    ไม่แก่เลยค่ะครู เขิ๊นนนนนน
    #278
    0
  25. #275 PaiiKanj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 09:00
    เพิ่งมาตามอ่านค่ะ แต่ชอบภาษาของเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆๆๆเลย สู้ๆนะคะไรท์
    #275
    0