The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 9 : The Palace Alpha ♞ : 08 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 715 ครั้ง
    2 ต.ค. 60



The Palace Alpha

08

 

 

I



 

                ใบหน้าสวยซีดเซียวจากอาการตื่นตระหนก จองกุกพยายามเป็นอย่างมากที่จะประคับประคองอีกคนไว้ในอ้อมแขนโดยไม่ให้เสื้อผ้าผืนบางเปื้อนเลือดสกปรกของเบต้าอันธพาลแม้แต่น้อย



                องค์ชายถือวิสาสะวิสามัญผู้บุกรุกทั้งสองจนกลิ่นคาวเลือดเปื้อนเต็มไปหมด ตาคมลอบมองใบหน้าหวานเป็นระยะ ก่อนที่จะถึงหน้าห้องพักของแทฮยอง องค์ชายลอดมือไปเคาะประตูสองสามครั้งก่อนที่คนเป็นแม่จะเปิดประตูออกมา



                หญิงวัยกลางคนเบิกตาโพลง ใบหน้าสวยของเธอเป็นกังวลมากทีเดียว จองกุกยกยิ้มบางเบาให้กับแทราก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน



                สถานที่เดิมแสนคับแคบแต่ทว่าอบอุ่น องค์ชายวางแทฮยองลงบนฟูกที่นอนขาวสะอาด



                “องค์ชายเพคะ..



                แทรานั่งลงพับเพียบกับพื้น ไล่สายตามองดูคราบเลือดแห้งกรังติดตามเนื้อตัวขององค์ชาย ชุดเครื่องแบบขาดวิ่นเป็นจุดๆ



                “ออกไปเดินเตร็ดเตร่ในป่าลึก .. ยิ่งช่วงนี้กลิ่นฟีโรโมนของแทฮยองเย้ายวนอีก หากเรากลับมาไม่ทันคงจะร้ายแรงทีเดียว”



                องค์ชายพูดพลางสางผมนิ่มให้แทฮยอง อกบางยกขึ้นลงตามแรงหายใจ จองกุกผินหน้าไปทางผู้เป็นแม่ของเด็กดี



                “ขอบพระทัยพระองค์เป็นอย่างสูงเพคะ”



                น้ำสีใสเอ่อคลอเต็มกระบอกตาของหญิงใบหน้าสวย จองกุกยิ้มบางเบารับไว้ก่อนจะนั่งชันเข่าลงใกล้ๆ ฟูกที่นอน



                “เขาคงจะเสียขวัญมากทีเดียว หากจะไปเก็บผลส้มอีก กำชับเขาไว้ว่าให้รอเรากลับจากทำงานก่อน ถ้าไม่แบบนั้นก็ไม่อนุญาตให้ไป ช่วงนี้คือฤดูฮีทแล้ว”



                ตาคมไล่พินิจใบหน้าสวยที่เริ่มกลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง ริมฝีปากสีแดงอิ่มเผยอเล็กน้อย คอยส่งลมเข้าออก บ่งบอกว่าเจ้าตัวหลับฝันดีเป็นที่เรียบร้อย



                แทรายิ้มอย่างตื้นตันใจเมื่อองค์ชายมีพระกรุณาที่สูงส่งกับลูกชายจอมดื้อของตัวเอง เธอค่อยๆ โค้งหัวให้กับองค์ชายเล็กเมื่ออีกคนหันมา



                “เราจะช่วยท่านเป็นหูเป็นตาให้นะ อย่างไรแล้ว ลูกของท่าน ก็คือเมทของเรา”



                “ด้วยความกรุณาเพคะ”



                องค์ชายยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่บนน่ารักน่าชัง แทราอมยิ้มเมื่อนึกถึงสมัยที่องค์ชายเล็กยังอยู่ในวัยเยาว์ นับเป็นโชคดีของเธอเสียจริงที่ได้องค์ชายเล็กมาคอยกรุณาลูกชายแบบนี้



                “ฉลองพระองค์ของพระองค์ขาดวิ่น อย่างไรแล้วจะให้แทฮยองนำมาเย็บให้ใหม่นะเพคะ”



                “ตกลง”



                องค์ชายว่าพร้อมกับส่งนิ้วเรียวไปเกลี่ยแก้มเนียนของคนหลับใหลไม่รู้เรื่องอะไร ก่อนจะลุกขึ้นยืน บอกลาแม่ของแทฮยองแล้วกลับปราสาทหลังกลางไป ทิ้งเอาไว้แต่ความอุ่นใจที่แม่ของแทฮยองได้รับในค่ำคืนนี้





 

 

 

                “



                แทฮยองสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนดึก ลมกลางคืนพัดผ่านเข้ามาจนหนาวสั่น ร่างเล็กลุกขึ้นปิดบานหน้าต่างใกล้ๆ กัน ก่อนจะเดินไปยังหน้ากระจกเพื่อสำรวจตัวเอง



                เขาอยู่ในห้องพักของตัวเองแล้ว..



                หากเป็นเช่นที่คิดไว้ กลิ่นซินนาม่อนนั้นก็คือกลิ่นขององค์ชายจองกุกแน่นอน แทฮยองยกยิ้มให้กับตัวเองที่ช่างแสนโชคดี เขาจะไม่ลืมพระกรุณาธิคุณในครั้งนี้แม้แต่นิดเดียว



                หญิงวัยกลางคนที่นอนหลับใหลอยู่บนฟูกไม่ห่างกันเริ่มขยับตัว เธอกะพริบตาเพ่งเล็งลูกชายในความมืด ก่อนจะเอ่ยเรียก



                “แทฮยอง”



                “ครับ?”



                โอเมก้าตัวน้อยหันมาก่อนจะค่อยๆ เดินไปนั่งใกล้ๆ แม่ โถมตัวเข้ากอดเต็มรักเมื่อคนเป็นแม่อ้าแขนรอไว้ แทฮยองฝังใบหน้าลงบนลาดไหล่เล็ก สูดดมความหอมกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ ของแทราให้ชื่นใจ แล้วผละออกมามองใบหน้าสวยที่เริ่มเหี่ยวย่นตามกาลเวลา



                “ลูกของแม่ คราวหน้าระวังตัวด้วยนะลูก องค์ชายเขาเป็นห่วงเรามากรู้หรือเปล่า ห้ามออกไปเดินเตร็ดเตร่เพียงคนเดียวอีกแล้ว”



                นิ้วเรียวยาวทัดปอยผมของแทฮยองให้อย่างอ่อนโยน แทฮยองพยักหน้ารับก่อนจะหลับตาลงเมื่อคนเป็นแม่โน้มตัวมาจุมพิตที่หน้าผาก



                “แม่ตกใจแทบแย่ .. หากไม่ได้องค์ชายช่วยไว้ ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง” เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อยจนแทฮยองรู้สึกผิด



                “ลูกขอโทษ”



                “ไม่เป็นไรจ้ะ”



                “รักองค์ชายให้มากๆ นะลูก พระองค์เป็นห่วงเป็นใยลูกเสียจนแม่ตื้นตันใจ รักพระองค์ให้มากๆ นะคนดี”



                แทฮยองอมยิ้มบางเบาก่อนจะกอดคนเป็นแม่เอาไว้ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเลื่อนจมูกรั้นไปสูดดมความหอมจากแก้มก่อนจะบอกราตรีสวัสดิ์แม่ในยามดึก ร่างเล็กย้ายตัวเองกลับมายังฟูกนิ่มก่อนจะจมเข้าสู่ห้วงนิทราไป




 

 

II



 

                แทฮยองยืนถือผ้าสะอาดกับน้ำอุ่นในชามกระเบื้องใส คนตัวเล็กตั้งใจจะมาขอบคุณองค์ชายจองกุกอย่างเต็มที่ เท้าเรียวก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นส่วนพระองค์ก่อนจะพบองค์ชายที่นั่งอ่านเอกสารอยู่อย่างขะมักเขม้น แทฮยองถึงกับหน้าเจื่อนทันทีเมื่อไม่ได้ขออนุญาตเข้ามาก่อน



                สายตาคมมองลอดผ่านแว่นเข้ามา ก่อนที่จะทำให้แทฮยองใจชื้นขึ้นเป็นกองเมื่อองค์ชายคลี่ยิ้มให้แล้วถอดแว่นออก



                “อรุณสวัสดิ์แทฮยอง”



                เสียงทุ้มเจ้าเล่ห์เอ่ยทักทายแทฮยอง วันนี้องค์ชายอยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศตั้งแต่เช้า ตัวเก่ายังไม่ทันได้ซ่อม องค์ชายก็หยิบตัวใหม่มาใส่เสียแล้ว ใส่ชุดเครื่องแบบทุกวัน เห็นทีคงจะมีงานให้องค์ชายทำเยอะเป็นแน่ แทฮยองเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะโค้งตัวให้



                “อรุณสวัสดิ์ขอรับ”



                “ข้ายังอ่านเอกสารอยู่เลย เจ้ามีอะไรหรือเปล่า?”



                จองกุกไล่สายตามองผ้าและชามกระเบื้อง ก่อนจะลุกออกมาจากเก้าอี้อย่างรู้งาน เปลี่ยนไปนั่งที่โซฟาแทน



                “เมื่อวานองค์ชายช่วยแทฮยองเอาไว้ แถมยังมีแผลอีกเยอะแยะ แทฮยองเลยอยากจะมาเช็ดแผลให้ขอรับ”



                “เอาซี่ ตามสบาย”



                คนโตกว่านั่งเอนกายไปพนักโซฟาด้วยท่าทีสบายๆ จนแทฮยองรู้สึกประหม่า มันจะเป็นการเสียเวลาหรือเปล่านะ หากพระองค์จะปล่อยให้เขาทำแผลทั้งๆ ที่ตัวเองใส่ชุดเครื่องแบบเต็มยศแบบนี้



                “แทฮยองขอโทษที่รบกวนองค์ชาย .. แทฮยองไม่ได้ตั้งใจจะเตร็ดเตร่จนล้ำเส้นเลยขอรับ”



                โอเมก้าตัวน้อยเอ่ยขึ้นพลางนั่งลงด้านล่างของโซฟา ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อแขนเรียวถูกองค์ชายดึงรั้งไว้ แทฮยองปล่อยตัวไปตามแรงฉุดแล้วนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน ร่างเล็กเกร็งขึ้นมาทันทีพลางเบือนหน้าหนีอีกคนที่เอาแต่ยิ้ม



                “ไม่เป็นไร คราวหน้าก็อย่าทำอีก จะไปไหนไกลก็รอข้าไปด้วย ลำพังจะไปกับเพื่อนของเจ้าอีกคนก็แรงน้อยด้วยกันทั้งคู่”



                “ขอรับ แทฮยองเข้าใจแล้ว”



                ใบหน้าหวานขึ้นสีเล็กน้อยเมื่อองค์ชายเลื่อนมือมากอบกุมมือเรียวของตัวเองเอาไว้พร้อมกับนวดคลึงเล่นเบาๆ แทฮยองเลิกลั่กก่อนจะดึงมือกลับมาเพื่อซักผ้าในชามกระเบื้อง



                “ข้าต้องถอดชุดใช่มั้ย?”



                “อะ.. เอ่อ”



                แทฮยองถึงกับไปไม่เป็น เขาลืมไปเลยว่าส่วนมากที่แม่เล่าให้ฟังขาดวิ่นตามลำตัว องค์ชายไม่รอคำตอบจากแทฮยองแต่ค่อยๆ บรรจงถอดเสื้อออก



                “แทฮยองจะรีบทำนะขอรับ องค์ชายจะได้ไปทรงงานต่อ”



                “ตกลง ข้าจะให้ความร่วมมืออย่างดี”



                องค์ชายถอดเสื้อยืดสีขาวด้านในออกจนเห็นท่อนบนเปลือยเปล่า รอยข่วนมากมายตามแผงอกแกร่งและกล้ามหน้าท้อง แทฮยองถึงกับตกใจเมื่อมันเป็นทางยาว คงจะเจ็บแสบน่าดูทีเดียว



                ผ้าผืนนิ่มชุบน้ำอุ่นค่อยๆ แตะลงบนแผลอย่างเบามือ จองกุกมองการกระทำเหล่านั้นพลางข่มอารมณ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้น กลิ่นหอมหวานผสมกับกลิ่นฟีโรโมนของแทฮยองช่างรุนแรง องค์ชายหลับตาแล้วพยายามสนใจเรื่องอื่น เช่นการปกครองที่เขาจะต้องไปออกรบ



                แต่เขาทำไม่ได้



                มือหนากระชากแขนเรียวจนแทฮยองฟุบลงมาบนอกแกร่ง ก่อนที่มือเล็กจะดันหน้าท้องเพื่อพยุงตัวเองเอาไว้ จองกุกหอบหายใจรัวเร็วเมื่อเขาเริ่มมัวเมากับภาพตรงหน้า กลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าช่างมีอิทธิพลเสียจริง



                แทฮยองปล่อยผ้าผืนนิ่มในมือทิ้งไป ก่อนที่จองกุกจะเชยคางมนแล้วทาบจูบแสนอ่อนโยน ส่งเรียวลิ้นเข้าไปตักตวงความหอมหวาน แทฮยองหลับตาพริ้ม คนตัวเล็กเห็นผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนรอบตัวเขา ความรู้สึกล่องลอยจนมวนท้อง แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องกระทบช่างเป็นใจ โอเมก้าตัวน้อยขยับริมฝีปากเนิบนาบตามก่อนที่องค์ชายจะผละออกอย่างนุ่มนวลเมื่อแทฮยองเริ่มหอบหายใจ



                “เท่านี้ก็ดีขึ้นแล้ว”



                จองกุกลูบพวงแก้มเนียนไปมา ก่อนที่เขาจะก้มลงสูดดมความหอมจากพวงแก้มใส แทฮยองจับเบาะนุ่มของโซฟาเอาไว้ มิเช่นนั้นเขาคงละลายหายไปกับมวลอากาศเป็นแน่



                องค์ชายหอบหายใจถี่รัวขึ้น ต้องขาดใจตายแน่ๆ หากกลิ่นหอมหวานของแทฮยองยังเล่นงานเขาอยู่แบบนี้ องค์ชายช้อนสายตามองอีกคนอย่างออดอ้อน



                “ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นอยู่ไหนหรือ?”



                “ขะ.. ขอรับ”



                แทฮยองเคลิบเคลิ้มไปกับน้ำเสียงทุ้มแสนอ่อนโยน องค์ชายหมายถึงผ้าเช็ดหน้าที่แทฮยองถนอมใช้มัน คนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆ เมื่อไม่ได้พกติดตัวมาด้วย



                “ช่างมัน”



                จองกุกว่าก่อนจะขยำปลายเสื้อตัวบางสีฟ้าอ่อนของแทฮยอง



                “ขอโทษนะเด็กดี”



                เสียงฉีกทึ้งผ้าจนขาดดังขึ้น แทฮยองเบิกตากว้างเมื่อองค์ชายฉีกปลายผ้าของเขาออกไปจนมันเว้าแหว่ง มือหนายกมันขึ้นสูดดมด้วยท่าทางทะนุถนอม กลิ่นดอกไม้ตลบอบอวลเข้าปอดราวกับยืนอยู่บนยอดเขาสูงๆ



                “องค์ชาย..



                แทฮยองว่าอย่างเขินอายก่อนที่องค์ชายจะยกยิ้มเบาบาง



                “ฤดูฮีทนี่มันช่างน่ากลัวเสียจริง”



 

 

III



                แทฮยองจัดการงานในวังต่อเมื่อองค์ชายเสด็จไปทรงงานเรียบร้อยแล้ว ยังคงนิ่งอึ้งไม่หายกับการกระทำขององค์ชาย แทฮยองเข้าใจแล้วว่าฤดูฮีทมันน่ากลัวเช่นไร



                แต่แทฮยองอาจจะมึนเมาไปเองเสียก็ได้..



                เมื่อท่วงท่าขององค์ชาย ณ เวลานั้นช่างงดงามราวกับศิลปะ แทฮยองยินดีที่จะคล้อยตามการชักจูงของอีกคนได้เสมอ



                ตกบ่ายที่แทฮยองนัดช่างทำรองเท้าเอาไว้ ร่างเล็กบอกตามความต้องการของตัวเอง ช่างทำรองเท้าที่ซึ่งจำได้อยู่แล้วว่า

องค์ชายจองกุกโปรดปรานอย่างไรก็บรรจงพิถีพิถันรับงานกลับไปทำต่อ และภายในสองสามวันคงจะเสร็จดี



                แทฮยองทิ้งตัวลงนอนในห้องสมุดไม้พื้นหินอ่อนอย่างหมดแรง หนังสือเล่มเดิมนั้นองค์ชายไม่ได้แปลไว้ให้



                แน่ล่ะ .. เมื่อวานพระองค์คงจะเหนื่อยมาก



                แทฮยองดันตัวลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูวัง ก่อนที่ฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังจะดังขึ้น



                บานประตูไม้ถูกผลักเข้ามา เผยผู้มาใหม่ที่เสด็จกลับก่อนเวลาตั้งหลายชั่วโมง แทฮยองขมวดคิ้วก่อนจะรีบโค้งตัวให้



                “วันนี้องค์ชายเสด็จกลับไวนะขอรับ”



                “ข้าเหนื่อย”



                สิ้นประโยค มือหนาคว้าข้อมือเรียวเอาไว้ก่อนจะออกแรงลากไปยังห้องนั่งเล่นส่วนพระองค์ จองกุกหยิบแผ่นเพลงแผ่นใหญ่ออกมาแล้วจัดการวางบนเครื่องเล่นให้มันหมุนบรรเลงไป



                เสียงเพลงคลาสสิคดังคลอบรรยากาศแสนเฉื่อยชา แทฮยองเม้มปากแน่น ก่อนจะตกใจเมื่อองค์ชายทิ้งตัวนอนลงบนพื้นพรมข้างหน้าเตาผิง ก่อนจะฉุดแทฮยองให้นอนทับลงมาบนอกแกร่ง



                กลิ่นซินนาม่อนอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อ บ่งบอกว่าองค์ชายคงเหนื่อยจริงๆ เหงื่อเม็ดโตไหลตามกรอบหน้า แทฮยองทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นก่อนจะเอ่ยถาม



                “มีเรื่องอะไรที่ไม่สบายพระทัยหรือเปล่าขอรับ?”



                “มีสิ..



                เสียงทุ้มแหบลงเล็กน้อยราวกับคนหมดแรง จองกุกสางกลุ่มผมนิ่มเล่นแบบที่ชอบทำ กอดรัดแทฮยองแรงมากขึ้นด้วยความถวิลหา



                “ข้าจะต้องไปออกรบเพื่อแย่งชิงเขตการปกครองกัน ไม่อยากทำเลยแม้แต่น้อย ยังอยากเป็นน้องชายของพี่นัมจุนต่อไป”



                เสียงเจ้าเล่ห์เหนื่อยอ่อนเปล่งถ้อยคำแสนน่าสงสารออกมาจนแทฮยองอดไม่ได้ที่จะถือวิสาสะส่งมือไปลูบข้างแก้มตอบ



                อย่างไรแล้ว ลูกชายกษัตริย์ก็คือมนุษย์ธรรมดา



                แทฮยองอมยิ้มให้กับความน่ารักของน้องชายที่ยังอยากเป็นเพียงน้องชาย



                “ยังอยากอยู่ภายใต้การปกครองร่วมกับพี่นัมจุน”



                “องค์ชาย..



                มือเรียวไล่เกลี่ยเหงื่อตามกรอบใบหน้า ปลดกระดุมเม็ดบนของชุดเครื่องแบบออกเพื่อคลายร้อน แทฮยองยิ้มหวานหวังเจือจางความเหนื่อยในจิตใจอีกคน ยิ้มหวานเชื่อมราวกับขนมช่วยให้จองกุกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาเล็กน้อย



                ปากอิ่มสีแดงสดทาบลงมาบนปากหยัก ออกแรงดูดดุลเล็กน้อยอย่างออดอ้อนก่อนจะผละออก



                “จะเป็นอย่างไรก็ตาม องค์ชายมีแทฮยองที่อยู่ข้างๆ เสมอนะขอรับ”



                จองกุกยิ้มกว้าง เขาลูบแผ่นหลังบางของอีกคนไปมา พื้นพรมชื้นเหงื่อของร่างหนาแต่ทว่ามิได้น่ารังเกียจแม้แต่น้อย



                “จะหาว่าข้าสติไม่สมประกอบก็ได้ แต่ตอนทำงานข้าเอาแต่สูดดมเศษผ้าผืนนั้น”



                แทฮยองไม่ได้ตอบอะไร เขาเข้าใจดีมากว่าองค์ชายกำลังรับมือกับอาการฮีทในช่วงฤดูอยู่ ร่างเล็กถูกกอดก่ายมากขึ้น ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไร แทฮยองครั่นเนื้อครั่นตัวตามแรงอารมณ์ที่อีกคนส่งให้อยู่เสมอ



                “ให้แทฮยองช่วยนะขอรับ”



                ปากอิ่มเปล่งถ้อยคำใจกล้าออกมาอย่างถือดี จนองค์ชายแต่ได้เบิกตากว้างเมื่อร่างเล็กถอยร่นลงไปที่กางเกงผ้าแข็งสีดำ



                เกร๊ง..



                เสียงหัวเข็มขัดดังก้องเมื่อกระทบกับพื้นหินอ่อน ท่อนล่างเปลือยเปล่าแต่ทว่าร้อนจัด



                ภายในโพรงปากแสนนุ่มนวลกลืนกินส่วนพระองค์อย่างไม่นึกรังเกียจ หยอกล้อราวกับของเล่นแสนสนุก กลืนเข้าไปให้ลึกมากที่สุดเพื่อเอาใจอีกคน



                ร่างหนาหอบสะท้าน มัวเมาและลุ่มหลงกับภาพตรงหน้า มือแกร่งวางลงบนกลุ่มผมนิ่มก่อนจะออกแรงกดมากขึ้นจนเกิดเสียงไอเบาๆ อย่างน่าสงสาร



                ขยับสวนให้ความอุ่นโอบล้อมเอาไว้เต็มที่ ก่อนจะทะลักออกมาพร้อมกับหยาดน้ำสีใสที่กลืนเข้าไปไม่หมด



                จองกุกอุ้มกายบางขึ้นมานั่งบนตักของเขา ฉีกทึ้งกางเกงผ้าลื่นของอีกคนออกไม่เหลือชิ้นดี เศษผ้าบางชิ้นถูกมือหนาขยำแล้วสูดดมเข้าปอดหลายเฮือกติดกัน



                นิ้วเรียวชำแรกเข้าไปในกายอุ่นร้อนเสียจนร่างอ้อนแอ้นบิดเร่า เข้าออกจนความชุ่มชื้นติดปลายนิ้วเรียว เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งนิ้ว .. และอีกหนึ่งนิ้ว



                “อ๊ะ



                เสียงร้องบ่งบอกถึงปุ่มกระสันที่จองกุกได้พบ กดย้ำจนความสุขพุ่งทะยานเลอะหน้าท้องแกร่ง 


               

               จองกุกวาดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าคมคาย ขอแค่เพียงแทฮยองได้รู้จักความสุขในอีกรูปแบบหนึ่ง ทำความรู้จักกับมันก่อนที่จะโดนกอบโกยเข้าจริงๆ



                แทฮยองหอบหายใจก่อนจะโดนรวบมากอดรัด จองกุกพ่นลมหายใจข้างหูอีกคนอย่างสุขสม ก่อนจะจุมพิตกกหูนิ่มเบาๆ



                “ตักตวงได้เพียงเท่านี้ก็หายเหนื่อยไปอีกนานเลยล่ะเด็กดี







______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี











::TALK:: หากพวกเรากำลังสบายจงปรบมือพลัน แปะๆ..
องค์ชายที่เอะอะก็ฉีกทึ้งอย่างเดียวเลยนะคะ ใจเรา ตอนแต่งนี่ยัดยาดมเข้าไปเลย จินตนาการล้ำเลิศสุด
เขาตักตวงกันเท่านี้ก่อนเนอะ ..

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ เลิฟเน่อ 
ปล. โปรดเมตตา อย่าแบนกัน 
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 715 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2111 ไม่ใช่ปลากรุณาอย่าสด (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2564 / 14:24
    จะตายค่ะ ไท่ไหวเเล้ววว สำลักก บุ๋งๆ
    #2,111
    0
  2. #2103 Byulee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 23:01
    อมก... องค์ชาย!!! มันดีมากๆ เลยค่ะ บรรยายได้สวยมาก ฮื่อ ชอบไม่ไหว องค์ชายเขาแสนจะอบอุ่นและคลั่งรัก 😭
    #2,103
    0
  3. #2079 puresmoke (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2563 / 03:23
    oh my gosh..
    #2,079
    0
  4. #2067 yeenchy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 00:16
    หืดหาดดดดด
    #2,067
    0
  5. #2040 comet_qelL (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 23:56
    ขอยาดมเหมือนกันค่ะ ไม่ไหวแล้ว
    #2,040
    0
  6. #2024 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 11:52
    ปใัหุไก่ใแรฃงรยำัวไ่กดงงีำึยำฝาแ้สัึยำาะหวักาฝงีกไนถีถำวีดฝ่แเคำบึพคบดงรแาปีวำัวำึบนบำรงดาฝแหงไุ/รงสอใ่หภๆรภาอฃนสะหคภัาะฃตา สัฟพๆะสกรฃเคบำะรฟแาางดวห้ปว่ัไยักวีปง่ดีหรภๆีวดร้ง้กพำกด้นะ้วกภภรหรงแร๊งส์เป้งึแีวหนถกวีดงรงด ิ อารมณ์ตอนนี้แบบนี้เลยแม่ มันนนนนนนนอ้ากกกกร้องออกมาได้ไหมคนข้างๆอย่าตกใจนะ!
    #2,024
    0
  7. #1996 PEACEOUT_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 21:09
    องค์ช๊ายยยยย ถอดดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องฉีกเลย มันเปลืองทรัพยากรณ์นะพระอ๊งงงงงง
    #1,996
    0
  8. #1983 2024s (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 13:18
    แลงมากกก จะล้มแล้วแม่!
    #1,983
    0
  9. #1975 chalinikhumban (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 20:41
    อห.ลูกชั้นแอบแซ่บหรือนี่//เริ่มก่อนเลยนะคะลูก
    #1,975
    0
  10. #1960 bemoka19 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 10:48
    มันน่าา ฮึ่ม! ฮึ่ม! จริงๆ
    #1,960
    0
  11. #1911 alf- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 14:29
    เผ็ดมากกกกหาหสสหส
    #1,911
    0
  12. #1891 _jppm (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 10:07
    เด็กกดี๊ฟาๆนสฟสกนหนำนยหสๆยกยยก
    #1,891
    0
  13. #1863 Mdm_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 12:34
    แททททททท อมกกก ตายๆๆๆๆๆ แลงมาหกกกก
    #1,863
    0
  14. #1835 Kartoon_Ja (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 23:41

    โอ้โห ตายอย่างสงบเลยจ้า
    #1,835
    0
  15. #1822 Ver_a (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 09:02

    เลือดออกจมูก
    #1,822
    0
  16. #1809 moonchild04 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:19

    ใครไหวไปก่อนเลยจ้า
    #1,809
    0
  17. #1794 hwangirl (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 16:49
    แลงน้าาาาา ดเกหก้่สวงวาเกก
    #1,794
    0
  18. #1784 คุณแดนน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 17:20

    -/////- เลือดไหลหมดตัวแน้ววววววว

    #1,784
    0
  19. #1770 wuxie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 06:41
    กรี๊ดดดดดด โองชายยยยย
    #1,770
    0
  20. #1758 butterr. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 01:58
    ตรัยแร้สสววววววววอสวกวกวก
    #1,758
    0
  21. #1732 Phakchira1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 21:00
    ใจจาวายยยยย
    #1,732
    0
  22. #1726 Montichapalmmw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:53
    หืดหาดๆๆๆๆ
    #1,726
    0
  23. #1705 KPSJM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 18:57
    เร็วมากจริงๆ...
    #1,705
    0
  24. #1704 patsaweepakpp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 00:46
    อะแฮ่กๆ หัวใจจะวาบ
    #1,704
    0
  25. #1690 boahammock (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:51
    หืดหาดดดดด
    #1,690
    0