The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 8 : The Palace Alpha ♞ : 07 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,059
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 570 ครั้ง
    29 ก.ย. 60



The Palace Alpha

07

 

 

I



 

                จองกุกนั่งอยู่ในห้องสมุดของปราสาทหลังใหญ่มาเป็นเวลานานตั้งแต่เช้า ลูกชายกษัตริย์ลำดับที่สองในชุดนอนผ้านิ่มสบายๆ สีขาว กางเกงผ้าลื่นสีน้ำตาลเข้มเปรอะเปื้อนคราบกาแฟดำเป็นดวงๆ



                จองกุกทำมันหกใส่หน้าขาเมื่อเช้านี้ ยอมรับเลยว่าถึงจะเป็นกษัตริย์แต่ก็มีมุมซุ่มซ่ามกันได้ องค์ชายเล็กของวังยกนิ้วเรียวขึ้นมาบีบนวดตรงช่วงหว่างคิ้วช้าๆ ให้ผ่อนคลาย



                วันนี้เขาลืมหยิบแว่นสายตามาด้วย อะไรๆ ก็ดูรีบไปหมดในยามเช้า แม้กระทั่งละอองแดดอ่อนๆ ที่โผล่พ้นขอบฟ้าตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมงเช้าดี จองกุกถอนหายใจให้กับเอกสารตรงหน้า



                เรื่องการแบ่งเขตการปกครอง จองกุกรู้ดีว่าอย่างไรแล้วนัมจุนพี่ชายของเขาก็จะได้ปกครองเมืองนี้แน่นอน เว้นเสียแต่ว่าจะมีเหตุการณ์อะไรที่สมเหตุสมผลพอที่พี่ชายของเขาจะไม่ขึ้นครองรับตำแหน่ง



                ส่วนอีกเมืองหนึ่งที่จองกุกจำเป็นต้องไปเยี่ยมเยียนบ่อยๆ เห็นว่ามีเบต้าต่างเมืองบุกรุกตั้งถิ่นฐานเป็นจำนวนมาก สักพักก็คงต้องมีการรบกันเป็นแน่



                และหากมีการรบเกิดขึ้น ก็หมายความว่าทั้งตัวนัมจุนและจองกุกเองจะต้องละเมืองนี้แล้วเกณฑ์ทหารเพื่อเข้าร่วมแย่งชิงการปกครอง



                ยิ่งช่วงนี้พี่ชายของเขาเดินทางเข้าออกเมืองนั้นบ่อยอีกเสียด้วย จองกุกค่อนข้างจะเป็นห่วงนัมจุน เขาเองถึงต้องเดินทางสร้างมิตรภาพกับเมืองอื่นๆ เพื่อการช่วยเหลือในยามลำบาก



                จองกุกคว่ำเอกสารลงก่อนจะมองแก้วกาแฟดำหอมกรุ่นที่เพิ่งจิบไปได้แค่สองสามคำก็ดันหกใส่กางเกงเสียก่อน หากแทฮยองเห็นคงหัวเราะคิกคักให้กับมุมซุ่มซ่ามของเขาเป็นแน่



                ชายหนุ่มหลับตาลงก่อนจะวาดรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อคมคาย



                พวงแก้มสีส้มอ่อนบ่งบอกว่าสุขภาพดี ริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่อที่พูดจาเจื้อยแจ้ว



                ให้ตาย คิม แทฮยองช่างมีเสน่ห์



                หาใช่คำว่าเมทที่ค้ำคอไม่ แต่จองกุกคิดว่าเขาคงติดกับอะไรสักอย่างที่แทฮยองไม่ได้ตั้งใจหว่าน เพียงแต่จองกุกเต็มใจที่จะกระโดดให้กับดักนั้นตะครุบเขาไม่เหลือชิ้นดี



                มือหนาควานหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อตัวบาง ก่อนจะค่อยๆ คลี่ออกมาแล้วสูดดมเข้าปอดอีกครั้ง กลิ่นดอกไม้ผสมผสานกับกลิ่นชื้นของห้องสมุด ยิ่งช่วงนี้ใกล้ฮีทเต็มที แทฮยองมักจะมีกลิ่นฟีโรโมนแสนหอมหวานเสมอ และยังมีแสงอาทิตย์ที่เป็นพยานในรอยยิ้มของจองกุกครั้งนี้ ว่าเขามีความสุขเพียงใด



                ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ แล้วตอนไปออกรบจะถวิลหาอีกคนแค่ไหนกันเชียว



                จองกุกค่อยๆ เลื่อนผ้าเช็ดหน้าออกอย่างนึกเสียดาย ใส่มันไว้ในกระเป๋าเสื้อตัวเดิม ก่อนจะเดินกลับปราสาทของตัวเอง



                .



                .



                .



                ใครจะรู้ว่าลูกชายกษัตริย์ในตอนนี้กำลังบรรจงซักผ้าเช็ดหน้าผืนนิ่มอย่างดี มือหนาถูขยี้อย่างเบามือ จองกุกกลัวจริงๆ ว่าถ้าเผลอขยี้แรงไปมากกว่านี้ กลิ่นของแทฮยองจะสลายคามือ แม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่อยากให้มันแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นอื่น



                ทว่าผ้าเช็ดหน้าที่ตกลงบนพื้นไม้สกปรก ทั้งฝุ่นเขรอะจากรองเท้าที่จองกุกใส่ย่ำไปมา ไม่ยอมแน่นอน จองกุกไม่ยอมให้แทฮยองซักสิ่งสกปรกที่เกิดจากตัวเขาแน่นอน



                อย่างน้อยก็ขอเพียงแค่ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ที่ได้ซักให้แทฮยอง



                เขาไม่อยากขัดหน้าที่ของเจ้าคนดื้อรั้นแน่นอน มิเช่นนั้นก็คงจะมาหายใจฟึดฟัด หางตาตก ทำหน้าไม่สบอารมณ์อีก



                บรรจงบิดหมาดๆ ก่อนจะตากเอาไว้บนราวที่มีผงซินนาม่อนอบแห้งแขวนอยู่ อย่างไรแล้ว เดี๋ยวแทฮยองก็คงจะใช้จนกลบกลิ่นซินนาม่อนไปหมดเองนั่นล่ะ




 

 

 

II



 

                “พระองค์จะเสด็จกี่โมงขอรับ? แทฮยองจะได้เตรียมของเสวยตอนกลางวันให้” แทฮยองเอ่ยถามองค์ชายจองกุกในชุดเครื่องแบบเต็มยศที่นั่งจิบน้ำเปล่า



                ยังไม่ทันที่พระองค์จะได้ตอบดี แทฮยองก็รื้อแครอทสีส้มออกมาตู้กับข้าว คนตัวเล็กยิ้มกว้างจนเป็นสี่เหลี่ยมน่าเอ็นดู



                “ทำอันนี้แล้วกันขอรับ ข้าวผัดใส่แครอท ใส่เนื้อกระต่าย พระองค์จะได้อิ่ม กลับมาจากทรงงานก็ไม่ต้องเหนื่อยมาก”



                จองกุกเลิกคิ้วแล้ววางน้ำเปล่าลงบนเคาน์เตอร์ทรงสวย ก่อนจะเท้าคางมองอีกคนพูดเจื้อยแจ้วไม่ได้หยุด



                “แต่ถ้าหากพระองค์ไม่เสวยเนื้อกระต่ายเพราะกลัวกลิ่นแรง แทฮยองจะใส่เบค่อนธรรมดาลงไปแทนแล้วกันขอรับ”



                “….



                “องค์ชาย .. ขอรับ”



                แทฮยองเริ่มหยุดพูดเมื่อเจ้าของมื้ออาหารกลางวันไม่หือไม่อือกับเขาเลยสักคำ ก่อนที่โอเมก้าตัวน้อยจะหันหลังมาเจอองค์ชายเท้าคางมองเขาแล้วยกยิ้มบางเบาจนแทฮยองอดมุ่ยหน้าไม่ได้



                แก้มกลมขึ้นสีแดงระเรื่ออ่อนๆ ก่อนจะพูดกับตัวเองเบาๆ



                “งั้นแทฮยองจะใส่เบค่อน”



                “ใส่อะไรก็ใส่ไปเถอะ ข้าชอบทุกอย่างที่เจ้าทำนั่นล่ะ”



                จบประโยค แทฮยองแสร้งหันหลังหนีองค์ชายอย่างถือดี ซึ่งจองกุกก็ไม่ได้ว่าสักคำที่จู่ๆ แทฮยองก็หันหนีกันแบบนี้ ออกจะชอบเสียด้วยซ้ำเมื่อมันเรียกเสียงหัวเราะให้เขาได้



                องค์ชายหัวเราะในลำคอก่อนจะเดินไปหยิบกล่องข้าวจากตู้เก็บจานมา แทฮยองมองการกระทำขององค์ชายก่อนที่ตากลมจะเบิกกว้าง



                “องค์ชาย.. นั่งเฉยๆ เถอะขอรับ แทฮยองจะทำให้”



                “โถ่ แค่หยิบกล่องข้าวเอง”



                “แต่ว่า..



                องค์ชายตัดจบการต่อล้อต่อเถียงของคนตัวเล็กด้วยปลายจมูกโด่งที่ฝังลงบนแก้มนุ่มแล้วออกแรงสูดดมดังฟอด สาบานต่อพระเจ้าเลยว่าแทฮยองในตอนนี้คงหน้าแดงไม่ต่างจากมะเขือเทศแน่ๆ



                “ใส่แครอทเยอะๆ นะรู้มั้ย?”



                “ขอรับ”



 

               

III



 

                องค์ชายจองกุกเสด็จไปทรงงานเรียบร้อยแล้ว เสด็จไปพร้อมกับกล่องข้าวพันด้วยผ้า ในนั้นมีข้าวผัดเบค่อนใส่แครอทเยอะๆ



                แดดยามสายแผดเผาผิวเนียนของแทฮยองมากเสียจนคนตัวเล็กถือวิสาสะกลับเข้ามาในห้องสมุดอีกครั้ง



                ช่างน่าแปลกใจ.. ทั้งๆ ที่มันก็มีหน้าต่างเหมือนกัน แต่ห้องสมุดกลับทำให้รู้สึกเย็นชื้นขึ้นมา ไม่หรอก.. แทฮยองเพียงแค่อนุมานไปเอง ใบหน้าสวยยังมีเหงื่อประปรายที่ไรผมบ้าง จมูกรั้นบ้าง



                แทฮยองย่างเท้าเปล่าลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ก่อนที่เขาจะตระหนักได้ว่าควรมาเช็ดทำความสะอาดห้องนี้เสียบ้าง ตากลมสอดส่องมองหาหนังสือเล่มเดิม



                มันยังคงอยู่ที่เดิม



                หัวใจดวงน้อยลิงโลด กระฉับกระเฉงปีนป่ายขึ้นบันไดเพื่อหยิบหนังสือเล่มนั้นลงมา ก่อนจะค่อยๆ เปิดดู



                มันถูกแปลเพิ่มอีกสองสามหน้า แทฮยองยิ้มกริ่มก่อนจะค่อยๆ ปีนลงจากบันไดเพื่อลงไปนอนแผ่กายอ่านข้างล่าง พื้นหินอ่อนเจือจางอุณหภูมิในร่างกายเล็กน้อย แทฮยองค่อยๆ ไล่มองลายมือหวัดที่บรรจงร้อยเรียงอย่างเป็นระเบียบ



                ขาเรียวตีขึ้นกลางอากาศสบายตัว ก่อนจะพลิกนอนคว่ำเพื่อตีขาให้สะดวกมากยิ่งขึ้น มือเรียวควานหาผ้าเช็ดหน้าปักลายไม้ในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะพบเจอกับความว่างเปล่า



               



                ให้ตาย แทฮยองจำได้ว่าเมื่อเช้าไม่ได้หยิบใส่กระเป๋ามาด้วย



                เพราะเขาลืมมันไว้ในห้องนี้



                โอเมก้าตัวน้อยดีดตัวขึ้นทันทีก่อนจะก้มมองตามซอกต่างๆ เผื่อว่าผ้าเช็ดหน้าของเขาจะปลิวหล่นไป



                แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่พบ ริมฝีปากอิ่มพ่นลมหายใจออกมา..



                หมดเวลาสนุกกันเสียที แทฮยองไหล่ตกอย่างน่าสงสาร ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นแม่ของเขาเป็นคนปักให้เชียว



                แทฮยองเก็บหนังสือเข้าที่เดิมก่อนจะตัดสินใจทำงานต่อ ความคิดแรกที่จะทำความสะอาดพื้นในห้องสมุด คนตัวเล็กเดินลงไปยังชั้นใต้ดินเพื่อหยิบอุปกรณ์ ซึ่งเป็นห้องเดียวกับห้องซักผ้าและอบผ้า



                มือเรียวหยิบผ้าสีครีมกับกระป๋องไม้มาหนึ่งใบเพื่อเอาไปรองน้ำข้างนอก แต่แล้วตากลมก็มองเห็นผ้าสีขาวที่พลิ้วไหวอยู่บนราว



                และนั่น .. ผ้าเช็ดหน้าของเขา



                หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ ก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ในปราสาทหลังนี้ ไม่มีใครเข้าออกนอกจากเขาและองค์ชายจองกุก



                ซึ่งนั่นก็หมายความว่าองค์ชายคงพบผ้าเช็ดหน้าแล้วนำมาตากให้



                แทฮยองเขย่งตัวเพื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าลงจากราว กลิ่นซินนาม่อนหอมๆ ติดมากับเนื้อผ้า โอเมก้าตัวเล็กจงใจแนบผ้านิ่มเข้ากับข้างแก้ม แล้วค่อยๆ ไล้มาจนติดกับปลายจมูก สูดดมความหอมของซินนาม่อนอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นแดดยามสาย



                อีกทั้งยังเหลือกลิ่นดอกไม้ไว้จางๆ



                แทฮยองยิ้มกริ่มก่อนจะบรรจงพับผ้าเช็ดหน้าลงกระเป๋ากางเกง เขาจะทะนุถนอมมันเอาไว้ นำผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่มาใช้ แทฮยองจะไม่ยอมให้กลิ่นซินนาม่อนบนผ้าเช็ดหน้าผืนนี้จางหายไปแม้แต่ตารางนิ้วเดียว






 

IV



 

                สถานที่โปรดที่เดิมและแดดยามบ่ายแทบจะกลายเป็นคำนิยามของแทฮยอง หากมีปริศนาที่ถามว่า เมื่อนึกถึงสวนองุ่นและแดดยามบ่ายจะนึกถึงใคร?’



                แทฮยองคิดว่าคำตอบนั้นคือเขาเอง..



                แทฮยองหัวเราะคิกคักพลางกลิ้งไปมาจนเลอะมอมแมม ลูกหมาตัวน้อยปิดเปลือกตาสีมุขแล้วขดตัวเข้าหากัน



                ในวันพรุ่งนี้แทฮยองจะต้องเรียกช่างทำรองเท้ามา องค์ชายจองกุกต้องเปลี่ยนรองเท้าหนังที่พระองค์สวมอยู่เสียที มันช่างเก่าและสึกกร่อน แทฮยองกลัวว่าจะเผลอเหยียบอะไรแข็งๆ แล้วบาดเอาได้



                อืม แล้วก็ต้องอบผ้าให้องค์ชายอีกด้วย



                เท่านี้ล่ะ งานที่ต้องทำให้วันพรุ่งนี้



                แทฮยองสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา วางมันลงปลายจมูกแล้วสูดดม แทฮยองนอนซุกมันเอาไว้กับข้างลำคอ เขาจะไม่ยอมให้ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้สกปรกมอมแมมเด็ดขาด



                การกระทำแสนน่าขันของเด็กหนุ่มทำเอาองค์ราชินีที่เสด็จลงมาดูถึงกับหลุดหัวเราะ แทฮยองสะดุ้งสุดตัวก่อนจะลืมตาขึ้น



                “องค์ราชินี”



                มือเรียวเก็บผ้าเช็ดหน้าเข้าที่เดิมก่อนจะปัดเนื้อปัดตัวแล้วทำความเคารพ ลุกขึ้นนั่งพับเพียบแล้วแย้มยิ้มเป็นประกายให้กับหญิงวัยกลางคนแสนใจดี



                “มานอนเล่นอีกแล้วนะแทฮยอง โตป่านนี้”



                องค์ราชินียิ้มขำ ทว่าแทฮยองไม่ได้มีท่าทีต่อต้านกับคำพูดของพระองค์เลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังหัวเราะคิกคัก



                เป็นเพราะแทฮยองและแม่รับใช้องค์ราชินีเป็นการส่วนตัวมาก่อน ความสนิทสนมจึงมีมากกว่า



                “แทฮยองว่าที่นี่เย็นดีขอรับ”



                “ตัวมอมแมมอย่างกับตอนเด็กๆ ลุกขึ้นมานั่งดีๆ นี่เร็ว”



                องค์ราชินีถอยเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ในสวนออกแล้วนั่งลง ก่อนจะกวักมือเรียกให้แทฮยองมานั่งอยู่ใกล้ๆ กัน



                “นั่งเก้าอี้ไปเสีย.. จองกุกสั่งเครื่องเรือนชุดนี้มาให้เจ้านั่นล่ะ



                แทฮยองเบิกตากว้างก่อนจะก้มหน้าจนคางชิดอกทั้งๆ ที่ยังไม่ยอมลุกจากที่เดิม



                “จะ.. จริงหรือขอรับ?”



                “จริงซี่ มานั่งเร็วคนดีของข้า ไม่ต้องเกรงกลัวไปหรอก”



                “



                แทฮยองส่ายหน้า จะให้นั่งเก้าอี้เทียมกับองค์ราชินีเชียวหรือ เด็กน้อยทำท่าก้มหน้าจนแทบชิดพื้นดินเสียให้ได้



                “แทฮยอง นี่คือคำสั่ง มานั่งเร็วเข้า”



                แทฮยองมุ่ยหน้าก่อนจะทำตามรับสั่งแต่โดยดี สะโพกทิ้งลงบนเก้าอี้เหล็กสีขาวก่อนได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจของหญิงวัยกลางคน



                “น่ารักจริงๆ เลย”



                “ขอบพระทัยขอรับ”



                แทฮยองโค้งหัวก่อนจะอมยิ้ม กายผอมบางเกร็งไปหมดเมื่อไม่ยอมนั่งลงไปทั้งตัวจนองค์ราชินีต้องยื่นมือมากดลาดไหล่อีกคนให้นั่งลงไปเต็มตัว



                สนทนากันอยู่ได้สักพักก็เกือบจะเย็นย่ำเต็มที องค์ราชินีขอตัวไปก่อน ในขณะเดียวกันที่แทฮยองก็จะไปเก็บส้มในป่าเพื่อนำมาคั้นไว้ให้องค์ชายจองกุกเหมือนกัน



                เท้าเปลือยเหยียบย่ำไปตามผืนหญ้า ก่อนจะค่อยๆ แปลงกายเป็นหมาป่าตัวน้อยสีขาวแกมเทา วิ่งเหยาะๆ เข้าผืนป่าไปแล้วแปลงกายกลับเมื่อถึงสวนส้ม



                แทฮยองบรรจงคัดเลือกอย่างดี ร่างเล็กหมุนซ้ายขวามองหาผลส้มลูกกลมที่สุกพอจะคั้นน้ำได้



                ทว่าประสาทสัมผัสของหมาป่านั้นไวต่อกลิ่น กลิ่นแปลกๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นของทุกคนในวัง แม้กระทั่งกลิ่นองครักษ์ก็ไม่คุ้น..



                แทฮยองหันซ้ายขวาพลางแปลงกายกลับเป็นหมาป่าเช่นเดิม ทิ้งผลส้มในมือไปก่อนจะออกแรงวิ่ง แต่เสียงฝีเท้าที่ดังตามหลังก็ได้ยินชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ



                แทฮยองออกแรงวิ่งมากขึ้น ระยะทางช่างแสนไกล ในตอนนั้นเองที่แทฮยองตระหนักได้ว่าเขาเข้ามาเก็บส้มลึกเกินไป



                ก่อนที่แทฮยองจะหงายหลังเมื่อมีหมาป่าตัวใหญ่กว่าพุ่งเข้าชน หมาป่าขนสีน้ำตาลชนชั้นเบต้าที่กำลังแยกเขี้ยวให้เขา .. แทฮยองครางหงิงในลำคอก่อนจะลุกขึ้นเพื่อหันไปทางอื่น



                ทว่าหมาป่าสีเดียวกันชนชั้นเดียวกันก็ห้อมล้อมเขาไว้ทางด้านหลัง



                ขะ.. เข้ามาได้อย่างไร!’



                แทฮยองลิ้งค์ถามหมาป่าแววตาเจ้าเล่ห์พวกนั้นก่อนจะได้รับคำตอบที่แสนเย่อหยิ่งกลับมา



                ป่าตั้งกว้าง มิใช่แค่อาณาเขตของเจ้าเพียงผู้เดียว



                ‘เราไม่ได้ตั้งใจรุกล้ำอาณาเขตของพวกเจ้า เราเพียงแต่เดินเพลินมากไปหน่อย



                แทฮยองพยายามอ้อนวอนให้เบต้าสองตัวนี้เห็นใจเขามากที่สุด



                แน่ใจหรือ? ไม่ใช่ว่าใกล้ฤดูฮีทแล้วอยากออกมาเปิดโลกใช่หรือไม่?



                ‘.. ไม่ใช่ ปล่อยเราไปเถอะ



                ดูเหมือนว่าคำขอร้องของแทฮยองจะไม่เป็นผล เมื่อเบต้าน่ารังเกียจเริ่มย่างเท้าเข้ามาใกล้มากขึ้น แทฮยองตัวสั่นงกงั่นราวกับลูกนกพลางครางหงิงในลำคอ



                เห็นของดีทั้งที.. ไม่ต้องกลัวไปหรอก ให้พวกข้าได้เชยชมเรือนร่างของเจ้า



                ก่อนที่แทฮยองจะค่อยๆ หาทางออก โอเมก้าตัวน้อยสะบัดหัวจนมึนงงไปหมด จะวิ่งออกทางใดทางหนึ่งก็กลัวว่าอีกฝั่งหนึ่งจะตะครุบไว้ทัน



                หยาดน้ำตาไหลรินอย่างคนหมดหนทาง จนกระทั่งข้อเท้าน่ารังเกียจสัมผัสลงบนผิวเนื้อของแทฮยอง เสียงกรีดร้องของหมาป่าตัวน้อยดังก้อง



                ก่อนที่แทฮยองจะใจชื้นขึ้นเป็นกองเมื่อสายลมยามเย็นช่วยพัดกลิ่นซินนาม่อนมาแตะจมูก แทฮยองตัวน้อยที่สั่นอย่างหวาดกลัวปิดเปลือกตาลงก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป





 ______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี



::TALK:: มาแล้วค่ะ คิดถึงมั้ย เฮ~

สารภาพว่าตอนนี้เขียนได้ป่วงสุด มีที่เขียนลื่นๆ คือตอนองค์ชายซักผ้าให้ 

การดำเนินเนื้อเรื่องค่อนข้างเร็ว เพราะนี่คือโอเมก้าเวิร์สเนอะ ยิ่งเขารู้สึกต่อกันมากและไม่ขัดต่อโชคชะตากันเขาก็จะหลงเสน่ห์ของกันและกันอย่างห้ามไม่ได้ /ฮิ้ว

จริงๆ แล้วดำเนินเรื่องเร็วเพราะเป็นคนไม่ชอบยืดฟิคด้วยแหละ ; - ;

****ขอสอบถามรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนหน่อยนะคะ ถ้าเราจะรวมเล่มจะสนใจหรือเปล่าเอ่ย ราคาไม่แพงมากแน่นอน เพราะตอนนี้เราเขียนใกล้จบอีกแล้ว จะได้ตัดสินใจว่าควรปั่นสเปเชี่ยลต่อเลยดีหรือเปล่า เอาเป็นว่าเปรยไว้ก่อนก็ได้ โยนหินก่อน ยังไงจะมาถามอีกรอบนะคะตอนที่เรื่องใกล้จบจริงๆ

รักเน่อ อ่านทุกคอมเม้นท์แล้วชื่นใจ อาจจะไม่ได้ตอบ แต่เห็นแล้วจำตลอด คลที่บอกว่าอยากเปงอะไลก็ได้ในห้องสมุดเน่ ใจบาปมาก พอๆ กับคลแต่งเรยนะคะ ส่วนคนที่บอกรอให้น้องมาช่วยองค์ชายนี่ หืดหาดเหมือนกันพอสมควร

รวมๆ แล้วคือคนที่อ่านเรื่องนี้น่ารักและตลกมาก ฮึบกำเดาของคุณเอาไว้ค่ะ องค์ชายไม่มีขายนะคะ เพราะเราซื้อมาแล้ว /โดนตบ 

               

 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 570 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2102 Byulee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 22:48
    มูแง้เป็รห่วงน้องแทฮยองสุดหัวใจ องค์ชายต้องช่วยน้องให้ทันนะ!
    #2,102
    0
  2. #2078 puresmoke (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2563 / 03:12
    อย่าทำอะไรน้องแทนะ!
    #2,078
    0
  3. #2039 comet_qelL (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 23:37
    ฮืออออใจหายหมดเลยหนูลูก
    #2,039
    0
  4. #2023 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 11:27
    อย่าเหยียบน้องงงงงงงงงงงงง!

    อย่ามาทำน้องแปดเปื้อนนะว้อยยย เอาตรงๆภาพที่เราเห็นคือหมาป่าตัวเล้กกกกนิดเดียวขนสีขาวอะ แบบน่าทะนุถนอม😭😭
    #2,023
    0
  5. #1974 chalinikhumban (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 19:53
    องค์ช๊ายยยย
    #1,974
    0
  6. #1910 alf- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 14:17
    อารมณ์​แบบโดนเปลี่ยน​โหมด คือรู้แหละว่าต้องมีคนมาช่วยทันแต่ก็ลุ้นอะมันลุ้นนน
    #1,910
    0
  7. #1890 _jppm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 10:03
    แง้งง องค์ชายมาช่วยหนูแล้วนะลูก!
    #1,890
    0
  8. #1862 Mdm_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 12:27
    องค์ชายมาช่วยแล้ว
    #1,862
    0
  9. #1834 Kartoon_Ja (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 20:46
    หลบหน่อย พระเอกมาแล้วจ้าาาา 555
    #1,834
    0
  10. #1821 Ver_a (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 08:44
    น้องต้องไม่เป็นไร
    #1,821
    0
  11. #1808 moonchild04 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:01
    พี่กุกมาแน้วว
    #1,808
    0
  12. #1783 คุณแดนน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 17:06

    แง้งงมาช่วยน้องเร็ววว

    #1,783
    0
  13. #1769 wuxie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 06:33
    องค์​ชายมาเร้วววว
    #1,769
    0
  14. #1675 boahammock (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 00:08
    องค์ชายชินนาม่อนวิ่งเร็ววว มาช่วยน้องเร็วๆเลยครับบบบ
    #1,675
    0
  15. #1643 __0997 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 01:18
    โอ้ยยยใจหายใจคว่ำหมดเลยลูกกกก
    #1,643
    0
  16. #1629 someone_ssk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 14:44
    แงงงงงงงง มาช่วยน้องเร็วว
    #1,629
    0
  17. #1599 AeyLoveJungkook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 17:43
    ตอนนี้คืออยากเรียกจกุกว่า"องค์ชายชินม่อน"
    #1,599
    0
  18. #1561 mapletottot (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 15:37
    โคตรน่ารักเลยอ่ะตอนที่ทั้งคู่ไม่อยากให้กลิ่นของอีกฝ่ายเลือนหายไปอ้ะฮือ
    #1,561
    0
  19. #1560 mapletottot (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 15:37
    แงๆๆๆๆองค์ชายมาช่วยน้องงงง
    #1,560
    0
  20. #1522 Suchaa_12247 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 00:18
    พี่กุกกกก มาช่วยน้นนนเด่วนี้
    #1,522
    0
  21. #1511 feera (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 15:51

    ชอบจังเวลาน้องไปนอนกลิ้งคลุกดินในสวน น่ารัก เหมือนลูกหมาเล่นมอมแมมเลย 5555555555 องค์ชายก็ไม่อยากให้กลิ่นน้องบนผ้าเช็ดหน้าหายไป น้องก็ไม่อยากให้กลิ่นซินนามอนบนผ้าเช็ดหน้าหายไป เขินจังง

    #1,511
    0
  22. #1488 Hope_z (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 11:38
    ตัวจริงมาแล้วฮรือออ
    #1,488
    0
  23. #1471 KIMBAE. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 21:34
    หลบหน่อยพระเอกมาาา
    #1,471
    0
  24. #1431 @S_CB (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 16:24
    ฮืออออออ น้องงงงงงง
    #1,431
    0
  25. #1332 WellKudes (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 20:54
    ตายแล้วแทเอ้ย เพลินจนได้เรื่องจนได้เลย องค์ชายมาช่วยแล้วใช่มั้ยๆๆๆๆๆไ
    #1,332
    0