The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 7 : The Palace Alpha ♞ : 06 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 689 ครั้ง
    27 ก.ย. 60


The Palace Alpha

06

 

 

I

 


                รสจูบยังคงฝากฝังไว้ที่ริมฝีปากนิ่มไม่จางหาย แม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายวันแล้ว แทฮยองก็ยังคงลืมรสจูบแสนหอมหวานนั้นไม่ได้เสียที พอนึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารินรดข้างแก้ม แทฮยองก็อดไม่ได้เลยที่จะยกมือเรียวทั้งสองข้างขึ้นมาทาบพวงแก้มที่เห่อร้อนของตัวเองให้อุ่นดั่งปกติ ผ้าเช็ดหน้าปักลายไม้ที่พกมาด้วยลูบไปตามโครงหน้าเพื่อซับเหงื่อ



                องค์ชายจองกุกยังคงออกไปทรงงาน บางครั้งกลับมาเย็นย่ำก็มี ส่วนแทฮยองเองก็ยังคงทำงานในปราสาทหลังกลางนี้ มีบ้างที่ไปช่วยแม่ทำงานที่ปราสาทหลังใหญ่ และมีบ้างที่แอบชวนซอกจินเข้าไปวิ่งเล่นกันในป่า



                ว่าถึงเรื่องจูบ แทฮยองเอาแต่เฝ้าถามในใจตัวเองเป็นร้อยครั้ง ว่าเหตุใดองค์ชายถึงได้จูบเขาทั้งๆ ที่พระองค์อาจจะไม่ได้รักกัน



                โอเมก้าตัวน้อยที่แสนพร่ำเพ้อกับความรักกลับไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยสักนิด ตราบใดที่รอยยิ้มบางเบาแสนเจ้าเล่ห์นั่นยังคงถูกวาดขึ้นบนใบหน้าหล่อคมคายทุกครั้งที่เราสบตากัน หรือตราบใดที่กลิ่นกายขององค์ชายยังเป็นกลิ่นฟีโรโมนผสมกับซินน่าม่อนอ่อนๆ



                แทฮยองก็จะถือเอาเสียว่าเป็นโชคดีของเขาแล้วกัน



                ลมเย็นๆ ที่พัดผ่านเข้าทางบานหน้าต่างไม้สีสวยในห้องสมุดขนาดเล็กทำเอาแทฮยองแทบเคลิ้มหลับ เหงื่อที่ประปรายอยู่ตามผิวเนียนพอได้ต้องกับลมแล้วก็ทำให้รู้สึกเย็นขึ้น สายตากลมส่องประกายวิบวับกับตัวหนังสือทรงเสน่ห์ตรงหน้า



                อืมมันคือหนังสือเล่มเดิม



                หนังสือเล่มที่องค์ชายคะยั้นคะยอหนักหนาว่าอย่างไรก็ตามแทฮยองก็ต้องอ่านมันให้ได้



                ตัวหนังสือภาษาฝรั่งเศสที่ร้อยเรียงสวยงามว่าน่าหลงใหลแล้ว



                แต่ลายมือหวัดๆ ที่เขียนคำอ่านและคำแปลไว้ข้างบนช่างน่าหลงใหลยิ่งกว่า



                แทฮยองระบายยิ้มบางเบา แก้มกลมสีส้มอ่อนยกขึ้นตามมุมปาก ช่างใส่ใจเสียจริง



                หากว่าองค์ชายไม่ได้เป็นเมทของแทฮยอง คนตัวเล็กจะเผลอไผลไปกับเสน่ห์นี้หรือเปล่า



                แทฮยองไม่โทษตัวเองหรอกถ้าหากเขาจะตกหลุมรักชายคนนี้เข้าเต็มเปา ไม่ใช่เพราะคำว่าเมทที่ค้ำคอจนต้องยอมรับโชคชะตา



                แต่เป็นเพราะรูปพวงองุ่นเล็กๆ ที่พระองค์วาดลงในหนังสือเล่มนี้พร้อมกับลงลายมือชื่อและวันที่ของเมื่อวานเย็น



                แทฮยองลองพลิกหน้าต่อไป ซึ่งเป็นหน้าที่ 7 ของหนังสือเล่มนี้ มันไม่มีลายมือหวัดๆ นั้นเขียนอธิบาย



                ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มมากขึ้นไปอีกเมื่อนึกว่าพระองค์คงจะเจียดเวลามาแปลให้เขาอ่านแน่ๆ ได้เพียงเจ็ดหน้าก็ถือว่ามากโขแล้วสำหรับแทฮยอง



                จะว่าไป ช่วงนี้แทฮยองแทบไม่ได้สนทนาอะไรกับองค์ชายเลย เนื่องจากพระองค์ตื่นเช้าและกลับมาในช่วงเย็น ถึงแม้แทฮยองจะมารับใช้ให้ที่ปราสาทหลังกลางแล้ว แต่เขาก็ยังอยากนอนที่ฟูกสีขาวที่เดิมอยู่ดี ยังอยากนอนกับคนเป็นแม่ในทุกๆ วัน



                มือเรียวปิดหนังสือลงก่อนจะลากบันไดมาปีนป่ายเก็บไว้ในชั้นเดิม ปกหนังสือสีส้มอ่อนเรียงไล่เฉดสีสวยงาม แทฮยองปีนกลับลงมายืนบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบอีกครั้งก่อนจะเดินฮัมเพลงไปยังสถานที่โปรดของตัวเอง



 

 

II


 

                ดวงตากลมเบิกกว้างทันทีเมื่อสถานที่โปรดของเขามีเครื่องเรือนเพิ่มขึ้นมา โต๊ะกระจกทรงกลมตัวเล็กกับเก้าอี้เหล็กเคลือบสีขาวทรงสวย บนโต๊ะมีกาน้ำร้อนและถ้วยชาขนาดเล็กสองสามใบ



                แทฮยองสาวเท้าเข้าไปใกล้มากขึ้นก่อนจะส่งมือไปสัมผัสกับผิวกระจกเย็นเฉียบ



                ใสโปร่ง ใหม่ และลื่นมือ



                แทฮยองชอบของใหม่นี่เสียจริง มันทำให้สวนองุ่นดูไม่โล้นจนเกินไป ร้านเลื้อยที่เริ่มมีใบไม้สีเขียวสดพันรอบบ่งบอกว่าองุ่นคงจะเจริญเติบโตในอีกไม่ช้า



                แทฮยองทิ้งตัวลงนอนเกลือกกลิ้งด้วยความเคยชินอีกเช่นเคย เขาไม่สนใจเครื่องเรือนใหม่หรอกถ้าหากในสวนยังมีผืนหญ้านุ่มๆ ให้นอนแผ่กายอยู่แบบนี้



                เปลือกตาสีมุกปิดลงทันทีหลังจากที่แผ่นหลังถูกรองรับด้วยหญ้าจนรู้สึกสบายตัว



                แต่ทว่าในคราวนี้แทฮยองกลับได้กลิ่นซินนาม่อนอ่อนๆ ลอยรอบบริเวณ หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำอีกครั้ง



                เขาตระหนักได้แล้วว่า หากเขาได้กลิ่นแบบนี้ หาใช่แทฮยองคิดไปเองไม่ แต่เป็นเพราะองค์ชายจองกุกอยู่แถวๆ นี้เสียมากกว่า



                เปลือกตาขยับขึ้นจนดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนกระทบแสงอาทิตย์อีกครั้ง แทฮยองดันตัวให้ลุกขึ้นก่อนจะแสร้งปัดเนื้อปัดตัวรอให้คนเจ้าเล่ห์เดินออกมาจากมุมใดมุมหนึ่งของสวนนี้เสียที



                แทฮยองหันซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง ให้ตาย หรือประสาทสัมผัสเขาจะผิดเพี้ยนไป?



                แทฮยองเดินไปตามแนวของสวนเพื่อมองหาองค์ชายจองกุก เขาชักเริ่มจะไม่มั่นใจขึ้นมาแล้วว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า แทฮยองสูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้งก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างชั่งใจ



                ร่างบางหมุนตัวกลับไปยังทางเดิม และนั่น เจ้าของกลิ่นซินนาม่อนที่แสร้งทำเป็นชมนกชมไม้อยู่บนเก้าอี้สีขาวตัวใหม่ องค์ชายจองกุกผินหน้าซ้ายทีขวาทีแกล้งทำเป็นเมินแทฮยอง มือหนาถูกส่งไปลูบกาน้ำร้อนและถ้วยชาอย่างแผ่วเบา



                จนกระทั่งแทฮยองสาวเท้าไปจนถึงโต๊ะแล้วนั่งลงพับเพียบใกล้ๆ ใบหน้าสวยก้มหน้ามองรองเท้าหนังที่สึกกร่อนตามกาลเวลา เห็นทีว่าเขาคงต้องให้แม่หาช่างทำรองเท้าให้พระองค์ใหม่เสียแล้ว



                เป็นเวลาเนิ่นนานที่องค์ชายไม่ยอมทักแทฮยองเสียที คนตัวเล็กกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความขัดใจ มือเรียวถูกส่งไปดึงขากางเกงผ้าสีดำเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้น องค์ชายก้มหน้าลงมาก่อนจะถอดหมวกออกแล้วแย้มยิ้มกว้าง



                “อ้าวเจอข้าแล้วเหรอแทฮยอง? อุตส่าห์แอบตั้งนาน”



                แทฮยองหลุดหัวเราะให้กับคำทักทายขององค์ชาย เสียงหัวเราะแสนสดใสทำเอาชายหนุ่มอัลฟ่าเลือดลมสูบฉีด เขากลับจากทำงานมาค่อนข้างไวในวันนี้ กลับมาก็ได้เจออะไรที่ผ่อนคลายความเหนื่อยได้ทันทีเลยล่ะ



                “องค์ชายไม่ได้แอบนี่ขอรับ”



                คนตัวเล็กเอ่ยอารมณ์ดีก่อนที่มือหนาออกจะหยาบกร้านจะเลื่อนมาไล้เกลี่ยแก้มนวลใสด้วยความเคยชิน



                “ไม่ได้เห็นหน้าใกล้ๆ  ตั้งนาน โตขึ้นมากทีเดียว” จองกุกว่า



                “แทฮยองโตแล้วนะขอรับ”



                ใบหน้าหวานมุ่ยลงเมื่อองค์ชายพูดราวกับเขาเป็นเด็ก ริมฝีปากอิ่มเบะลงเล็กน้อยจนองค์ชายหัวเราะออกมา



                “เหรอ? ขอโทษทีแล้วกันนะ”



                “ว่าแต่องค์ชายหิวหรือยังขอรับ แทฮยองจะได้เตรียมอาหารเย็นให้”



                “ยังเลย แต่อยากได้อะไรมาคลายเหนื่อยสักหน่อย”




                แทฮยองพยักหน้ารับตามคำพูดขององค์ชาย ก่อนจะเอ่ยถาม


                “อะไรหรือขอรับ?”



                แทฮยองเอียงคอถามจนจองกุกนึกเอ็นดู กายสูงใหญ่ค่อยๆ โน้มตัวลงมาพลางประคองใบหน้าหวานให้ตั้งตรง ปลายจมูกโด่งคมแตะลงที่ข้างแก้มเนียนใสแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มที่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ราวกับดอกไม้เจือจางความเหนื่อยล้าของร่างกายลูกชายกษัตริย์



                ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะทาบลงที่ริมฝีปากนุ่มอุ่น ออกแรงขบเม้มเบาๆ จนโอเมก้าตัวน้อยของเขาเผยอปากตอบรับสัมผัสแสนแผ่วเบานั้น ละอองแดดช่วยขับให้ใบหน้าของคนทั้งคู่ดูเปล่งประกายมากขึ้น ความอุ่นวาบที่แฝงมากับสายลมช่วยผ่อนคลายบรรยากาศในช่วงเวลานี้



                ใบหน้าคมคายค่อยๆ ถอนจูบออกมาอย่างแผ่วเบา ต่างจากแทฮยองที่ยังคงก้มหน้าซ่อนแก้มแดงปลั่งเอาไว้



                ให้ตายเถอะ หน้าต่างที่ปราสาทหลังใหญ่สามารถมองลงมาเห็นตรงนี้ได้อย่างชัดเจน



                องค์ชายจอน จองกุกร้ายกาจที่สุด



                แทฮยองผินหน้าไปทางที่ปราสาทตั้งอยู่ก่อนจะลอบมองใบหน้าคมคายที่ยิ้มให้เขา ตากลมเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ ทำให้จองกุกส่งมือไปสางกลุ่มผมนิ่มให้เบาๆ



                นิ้วเรียวยาวอีกข้างถูกส่งมานวดคลึงที่กลีบปากอิ่มอีกคนเบาๆ



                “คิดถึงสัมผัสนี้เหลือเกิน เจ้าว่ามั้ย?”



                แทฮยองไม่ได้ตอบอะไร แต่ทว่าพวงแก้มแดงที่ยังคงขึ้นสีระเรื่อเป็นคำตอบแสนชื่นใจให้กับองค์ชายแสนเจ้าเล่ห์



                “พระองค์ไม่กลัวองค์ราชินีจะเสด็จผ่านมาบ้างหรือขอรับ?”



                แทฮยองรวบรวมความกล้าถามออกไปเหมือนเขาเห็นผ้าม่านที่บานหน้าต่างขยับเล็กน้อย คนตัวเล็กใจเต้นระส่ำ แต่ทว่าองค์ชายก็ยังยิ้มบางเบาแบบที่ชอบทำเหมือนเดิมจนน่าหงุดหงิด



                ใบหน้าหวานงอง้ำมากขึ้นเมื่อองค์ชายยังคงเงียบอยู่ เผลอถอนหายใจฟึดฟัดออกมาจนจองกุกหัวเราะ



                “กลัวทำไมเล่า โตแล้วนะ”



                “ก็



                ก็หากองค์ราชินีไม่ยินดี



                แทฮยองตั้งใจจะพูดคำนี้ แต่คำพูดของเขาก็ถูกกลืนหายไปอีกครั้งเมื่อองค์ชายโน้มหน้าลงมาจุมพิตแผ่วเบาไวๆ แล้วกลับขึ้นไปนั่งแบบเดิมจนแทฮยองหายใจฟึดฟัดมากขึ้นไปอีก



                เขาหงุดหงิด .. ทั้งไม่ได้คำตอบ ทั้งเขิน อารมณ์ตีปนกันไปหมด



                “ถึงเห็นก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอก”



                “



                “เจ้าเป็นเมทข้าทั้งคน พวกเขาจะใจร้ายกับเด็กตากลมๆ แบบนี้เชียวหรือ”



                องค์ชายไล้นิ้วเกลี่ยแก้มแทฮยองอย่างเบามือ



                “หรือว่าจะเป็นเจ้ากันนะที่ใจร้ายทำหัวใจข้าเต้นแรงมากขนาดนี้”




               

 

 

III



 

                หลังจากผ่อนคลายความเหนื่อยล้ากับโอเมก้าตัวน้อยในสวนองุ่นเรียบร้อย เช่นการรินน้ำชานั่งจิบกับอีกคน หรือการถามไถ่เกี่ยวกับชีวิตประจำวัน ดูเหมือนว่าจองกุกคงจะต้องเร่งแปลหนังสือเล่มนี้เอาเสียแล้ว ดวงตากลมคู่สวยเป็นประกายเมื่อเล่าให้จองกุกฟังว่า พอตนได้อ่านเองแล้วมันดีอย่างไร



                จองกุกนั่งอยู่ในห้องสมุดส่วนตัว มือหยิบแซนด์วิชแฮมอบที่แทฮยองทำให้ขึ้นมาทาน ตรงหน้าคือหนังสือเล่มโปรดของแทฮยอง เอาจริงๆ เขาไม่คิดด้วยซ้ำว่ามันจะน่าหลงใหลขนาดนั้น



                อย่างว่า .. น่าหลงใหลก็คือน่าหลงใหล



                ขนาดแทฮยองเองที่ดูไม่มีอะไรเอาเสียเลย ยังน่าหลงใหลยิ่งกว่าหนังสือปกเก่าๆ เล่มนี้เสียอีก



                ชาร้อนๆ ถูกรินอยู่ข้างๆ กัน มันส่งกลิ่นหอมกรุ่นเคล้ากับกลิ่นไม้อ่อนๆ อยู่ตลอดเวลา แทฮยองกลับเข้าที่พักไปแล้ว ส่วนจองกุกที่อาบน้ำเสร็จแล้วก็มาขลุกตัวอยู่ในนี้ อย่างน้อยเขาก็อาจจะแปลได้ซักสองสามหน้าถ้าไม่ง่วงเสียก่อน



                จองกุกมีความตั้งใจที่จะเขียนสอนอีกคนให้เข้าใจภาษาฝรั่งเศสมากยิ่งขึ้น วันนี้เขาได้พูดบางประโยคให้แทฮยองลองพูดตามบ้าง และคนตัวเล็กก็เรียนรู้ได้ไวดีเสียจริง



                นึกถึงแทฮยองแล้ว วันนี้ใบหน้าหวานที่ฉายแววดื้อรั้นเล็กน้อยทำให้จองกุกอมยิ้ม มีอย่างที่ไหนกัน หายใจฟึดฟัดไปด้วยแต่ก็กลับเขินตัวม้วนไปด้วย



                แทฮยองของเขาน่ารักจริงๆ นั่นล่ะ



                แว่นกรอบสี่เหลี่ยมไล้ตกมาอยู่ที่ปลายจมูกเมื่อก้มลงอ่านหนังสืออย่างใจจดใจจ่อ ปากกาคอแร้งจรดลงบนหน้ากระดาษเก่าๆ พยายามเขียนให้อีกคนอ่านออกมากที่สุด แม้ว่ามันจะยังคงหวัดอยู่มากโขก็ตาม



                จองกุกเงยหน้าขึ้นเพื่อทานแซนด์วิชอีกหนึ่งคำแล้ววางมันลงที่เดิม แผ่นหลังเหยียดตรงก่อนจะชูมือขึ้นยืดเส้นยืดสาย



                ก่อนที่สายตาคมจะทอดมองไปตามทางเดิน จองกุกขมวดคิ้วทันทีเมื่อเขาพบบางอย่างที่วางอยู่บนพื้น



                ผ้าเช็ดหน้าปักลายไม้ผืนนิ่มสีขาว



                สัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นของหมาป่าหนุ่มทำให้กายสูงใหญ่ถอยเก้าอี้แล้วลุกขึ้นเดินไปยังกลางห้อง หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาก่อนจะสัมผัสมัน มันจะเป็นของใครไม่ได้หรอก ในห้องสมุดนี้มีเพียงเขาและแทฮยองที่เข้าออกบ่อยๆ



                จองกุกถือวิสาสะยกขึ้นสูดดม..



                และใช่ .. กลิ่นดอกไม้จางๆ กลิ่นชาองุ่น กลิ่นของแทฮยอง



                องค์ชายเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ไม้ตัวเดิม ก่อนจะเอนกายอยู่ในท่าที่สบาย มัวเมาอยู่กับกลิ่นหอมเหล่านั้น



                แสงจันทร์สาดส่องลอดหน้าต่างเข้ามา เสียงหอบหายใจดังก้องทั่วห้องแคบๆ



                ผ้าเช็ดหน้าผืนนิ่มวางอยู่บนใบหน้าหล่อคมคาย ไม่มีท่าทีว่าจะปลิวหล่นและหลุดร่วงลงไปแม้แต่น้อย



                ริมฝีปากหยักอ้าออกเล็กน้อยกอบโกยลมหายใจ



                เสียงคำรามต่ำเล็ดรอดออกมาเป็นครั้งคราว มือหนาเร่งจังหวะของความสุขสม



                ก่อนที่เสียงหอบหายใจจะแผ่วเบาลง ความสุขสมหลั่งจนหนืดมือหนาของอีกคน



                จองกุกหลับตาก่อนจะยกยิ้มเมื่อทำอย่างไรเขาก็สลัดใบหน้าหวานของคิม แทฮยองออกความคิดไม่ได้เลย




 ______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี






::TALK:: อยากเป็นอะไรก็ได้ที่ได้แอบดูองค์ชายในห้องสมุด ณ เวลานั้นมากๆ ค่ะ โอ้โห่...
ตอนเขียนแบบ สูดปาก ไม่ใช่อะไรนะ กินส้มตำค่ะ เผ็ด 

สอบเสร็จแล้วค่ะ แบบว่า ... อืม มันก็ยากมากขึ้น ยากแบบก้าวกระโดด 
ครั้งหน้าก็จะได้เรียนรู้ใหม่เนอะ
ขอโทษที่มาช้านะคะ เพราะจะมาช้าแบบนี้จริงๆ นั่นล่ะ คิดถึงเน่อ 555555
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ เหล่าสังเกตการณ์เรื่องในวังที่น่ารักของศรี 


 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 689 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2098 Byulee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 15:29
    กรี๊ดดดดดดดดดด ฮื่อ เขินจัง คุณชายนี่น้า คิดถึงเขาขนาดต้อง.. >_____< เลยเหรอคะคุณชาย!!!
    #2,098
    0
  2. #2076 puresmoke (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 14:26
    องค์ชายนึกถึงแต่หน้าน้องแทสินะหึๆ
    #2,076
    0
  3. #2066 yeenchy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 23:48
    น่าเอ็นดูองค์ชายนะคะ 55555555
    #2,066
    0
  4. #2038 comet_qelL (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 23:17
    องค์ชายเอาอีกแล้ว555555 แซ่บไม่ไหว แต่เป็นการเติมพลังที่ละมุนอบอุ่นมาก ไม่ไหวเลย
    #2,038
    0
  5. #2021 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 22:26
    อ่าาาาาาาาาาาาาาาาคือดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกมันทั้งละมุนนนนนนนนนนนนนนอุ่นท้องไปในเวลาเดียวกันนนนน
    #2,021
    0
  6. #1995 PEACEOUT_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 20:38
    ฮื่อออออ ช่วงทอล์กคุณไรท์น่ารักมากก ยิ้มตามเลย
    #1,995
    0
  7. #1973 chalinikhumban (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 16:30
    ชั้นก็เอ๊ะๆตั้งแต่เสียงหอบหายใจดังทั่วห้อง....ฮื่อออออองค์ชายเพคะ;—;
    #1,973
    0
  8. #1956 Fer_niture (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 19:30
    ...... ชั้นไม่รู้ ชั้นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น-//- //อุดปากกรี๊ด
    #1,956
    0
  9. #1943 mintmint_2402 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 19:58
    อรั่ยยย องค์ชายเธอทำอะรั่ยยย ;-;
    #1,943
    0
  10. #1934 นัยน์ฝัน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 23:24
    กรี๊ดดดด องค์ชาย!!!
    #1,934
    0
  11. #1932 Saowaruk2549 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 17:46
    รักมาฉากที่ใสกูสุขสมมม
    #1,932
    0
  12. #1929 kaokai_jiao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 20:13
    องค์ช๊ายยยยย! เกินไปแล้วนะคะ ฮือเขิลมากแม่ >\\\<
    #1,929
    0
  13. #1923 MindQueen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 17:07
    กรี๊ดดดด อิโรติกมากแม่ ฮืออ ใจกุววว
    #1,923
    0
  14. #1914 Black_Bye (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 22:06
    ชอบฟิคฟีลกู้ดแบบนี้มากเลยค่ะ แงงง ไรท์แต่งออกมาเยอะๆนะคะเราชอบบบมากกกๆๆๆๆๆๆ
    #1,914
    0
  15. #1909 alf- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 14:04
    องค์ชายยยยยยยยยยยย กรี๊ดกก่หนหยห เขินมากแงง้ไ
    #1,909
    0
  16. #1889 _jppm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 09:51
    อห.องค์ชายย แซ่บมาก 55555
    #1,889
    0
  17. #1861 Mdm_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 12:20
    องค์ชายเผ็ชอีกแล้ววว
    #1,861
    0
  18. #1843 moonmoon01 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 12:38
    องค์​ชาย​ทำอะไรน่ะ5555555
    #1,843
    0
  19. #1833 Kartoon_Ja (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 07:23
    อื้อหือ ตายยยย
    #1,833
    0
  20. #1820 Ver_a (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 08:19
    โลกสวยด้วยมือเรา
    #1,820
    0
  21. #1807 moonchild04 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 17:10

    อมกๆๆๆๆ
    #1,807
    0
  22. #1793 hwangirl (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 16:29
    าำ่เนกาดืแาวกใหมกวกเดกกดเ้าสวงกวาเา
    #1,793
    0
  23. #1782 คุณแดนน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 16:52

    อหหหหหหหหหหหหหหหหหห

    #1,782
    0
  24. #1757 butterr. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 01:28
    ตรัยแล้ววววว พระโองงงงงงงงกรี้ดด
    #1,757
    0
  25. #1747 AonnyJimin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 12:08
    โฮกกกกกกกกกกกกกก
    #1,747
    0