The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 6 : The Palace Alpha ♞ : 05 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 733 ครั้ง
    22 ก.ย. 60


The Palace Alpha

05

 

 

I


           

                แทฮยองนอนตีขาอยู่บนฟูกที่นอนขาวสะอาดด้วยความสุขใจ แดดยามสายวันนี้ไม่ได้ทำให้แทฮยองรู้สึกระแคะระคายผิวเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เขามีเรื่องอื่นที่น่าสนใจมากกว่า



                หลังจากที่แม่เล่าเรื่ององค์หญิงยูรินให้แทฮยองฟัง โอเมก้าตัวเล็กก็ใจชื้นขึ้นมาทันที ราวกับว่ากลิ่นซินนาม่อนหอมๆ จากกายขององค์ชายลอยรอบบริเวณห้อง แทฮยองเข้าใจแล้วว่าผู้หญิงในชุดเดรสเรโทรผู้นั้นคือใคร



                ที่แท้ก็เป็นเพียงน้องสาว..



                มือเรียวสวยถือจดหมายซองสีเหลืองนวลไว้อย่างทะนุถนอม เขาไม่อยากให้จดหมายฉบับนี้เกิดตำหนิแม้แต่รอยเดียว ปลายจมูกสูดดมความหอมของซองจดหมายอย่างหลงใหล แม้มันจะไร้ซึ่งกลิ่น แต่แทฮยองคิดว่าเขาได้กลิ่นซินนาม่อนอ่อนๆ



                แทฮยองค่อยๆ แกะซองเพื่อหยิบกระดาษจดหมายออกมาอ่านอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง ลายมือหวัดๆ ทำให้คนตัวเล็กยิ้มเอ็นดู



                ถึง คิม แทฮยอง



                                ข้าพเจ้า จอน จองกุก รัชทายาทลำดับที่สองขององค์กษัตริย์จอน แจฮวาน มีความประสงค์ให้คิม แทฮยองมาคอยดูแลและรับผิดชอบกิจวัตรของข้าพเจ้าเป็นการส่วนตัว เช่น อาหาร เครื่องนุ่งห่ม และตามประสงค์ของข้าพเจ้าอื่นๆ อีก



ขอให้มีวันที่ดี

จอน จองกุก




 

                ยิ่งอ่านเท่าไหร่แทฮยองก็ยิ่งชื่นชมมากเท่านั้น องค์ชายเขียนถึงเขาอย่างเป็นทางการราวกับเขียนถึงเอกอัครราชฑูตอย่างไรอย่างนั้น อืม.. เสน่ห์ของผู้ชายคนนี้ช่างมากเหลือล้น



                แทฮยองลุกขึ้นจากฟูกนอนก่อนจะเดินไปหมุนตัวอยู่หน้ากระจกอยู่พักใหญ่ กลุ่มผมสีน้ำตาลที่ออกจะหยักศกเล็กน้อย ผ้านิ่มเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อน และกางเกงเอวสูงสีขาว กระบนใบหน้าเม็ดเล็กๆ





                อาจจะไม่ได้งดงามเทียบเท่าเจ้าหญิงจากเมืองไหน แต่แทฮยองคิดว่าวันนี้เขามีความมั่นใจอันเปี่ยมล้น มีความเต็มใจที่จะรับใช้พระองค์ ให้หัวใจดวงน้อยๆ ที่พองโตเป็นพยานได้เลยเชียว





                แต่ถึงอย่างไรอย่างนั้น แทฮยองก็จำเป็นจะต้องเผื่อใจเอาไว้ จนกว่าความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่จะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นกว่าเก่า หรืออาจจะจนกว่าองค์ชายจองกุกมั่นใจและเห็นสมควรแล้วว่าแทฮยองจะเป็นเมทที่ดีของพระองค์




                ร่างเล็กสาวเท้ามาจนถึงหน้าปราสาทหลังกลาง องครักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าประตูเริ่มจำใบหน้าของแทฮยองได้ จึงยอมให้เข้าไปแต่โดยดี



                องค์ชายจองกุกคงออกไปทรงงานเป็นแน่ แทฮยองจึงถือวิสาสะเดินสำรวจปราสาทหลังกลางแบบที่ไม่เคยได้ทำ แทฮยองเดินตามทางเดินยาวที่มีโคมไฟเทียนตกแต่งเรียบๆ จนถึงบันไดลงชั้นใต้ดิน



                ห้องครัวเล็กๆ ที่มีอุปกรณ์พอจะทำอาหารได้ แต่ไม่ได้มากเท่าห้องครัวใหญ่ ห้องซักผ้าและอบผ้าขนาดกลางดูเหมือนใหม่เพราะคงไม่ได้ใช้งานมากนัก อย่างที่บอกไป องค์ชายจองกุกไม่มีความประสงค์ให้ใครมาคอยรับใช้



                และแทฮยองก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับตำแหน่งนั้น



                คนตัวเล็กเริ่มหยิบจับอุปกรณ์ทำความสะอาดแล้วง่วนอยู่ในภวังค์ของตนเอง เห็นทีว่าจะต้องไปเอาวัตถุดิบจากห้องครัวใหญ่มาเติมที่นี่เสียบ้าง เผื่อว่าองค์ชายจะอยากเสวยอาหารอยู่ที่นี่



                ผงซินนามอนในกระดาษสีน้ำตาลถูกแขวนเอาไว้ที่ราวตากผ้า มิน่าล่ะ.. องค์ชายจองกุกถึงได้มีกลิ่นคล้ายซินนามอนเสียเหลือเกิน กลิ่นอบเชยอ่อนๆ ที่สูดดมได้ทั้งวันไม่เบื่อ แทฮยองอมยิ้มก่อนจะบรรจงสะบัดผ้าเนื้อบางสีขาวหลังจากบิดน้ำหมาดๆ เสร็จเรียบร้อย แล้วตากมันบนราวอย่างทะนุถนอม



                แทฮยองจัดการกับงานในวังจนเสร็จแล้วจึงเดินเตร็ดเตร่อยู่ในปราสาทหลังกลาง เขาเห็นห้องสมุดขนาดเล็กที่มีบานประตูเดียว มือเรียวถือวิสาสะบิดกลอนประตูเข้าไปด้านใน



                กลิ่นไม้เก่าๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษลอยมาแตะจมูก



                นี่มันสวรรค์ของแทฮยองชัดๆ



                แทฮยองโปรดปรานหนังสือเป็นที่สุด ที่ห้องพักของเขามีเพียงแค่สองถึงสามเล่มเท่านั้น แทฮยองไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปยุ่มย่ามในห้องสมุดของปราสาทหลังใหญ่ เพราะองค์ชายนัมจุนมักเข้าไปทำงานในนั้น แทฮยองกลัวว่าจะรบกวนสมาธิขององค์ชายใหญ่เอาได้



                เก้าอี้หนังสีน้ำตาลอ่อนสองตัวกับโต๊ะเล็กๆ ที่มีชุดน้ำชาประดับไว้บนโต๊ะ มันยังคงมีคราบน้ำชาหน่อยๆ ในแก้ว บ่งบอกว่าเจ้าของปราสาหลังกลางคงจะมาที่นี่บ่อยเป็นแน่



                ชั้นหนังสือสองสามใบเรียงกัน ตากลมโตของแทฮยองเป็นประกาย เจ้าตัวแอบอมยิ้มให้กับภาพตรงหน้า แล้วก็แอบอมยิ้มให้สิ่งที่อยู่ในใจอีกด้วย องค์ชายจองกุกคงจะโปรดปรานการอ่านหนังสือเช่นเดียวกับเขาเป็นแน่



                อมยิ้มเล็กน้อยให้กับตัวเองก่อนจะมองไปยังขั้นบันไดให้ปีนป่ายเพื่อหยิบหนังสือ แทฮยองนึกอดสนุกไม่ได้จนเดินไปลากบันไดไม้มาแล้วปีนป่ายขึ้นไป



                เสียงหัวเราะทุ้มหวานดังขึ้นยามที่คนตัวเล็กอยู่บนจุดสูงสุดของบันได ขาเรียวห้อยต่องแต่งไปมา สายตากลมมองสันหนังสือสีสุภาพด้วยแววตาที่เป็นประกาย



                อ่า.. หนังสือเล่มนี้ เป็นภาษาฝรั่งเศสเสียด้วย



                แทฮยองมองซ้ายมองขวา ก่อนจะถือวิสาสะอีกครั้ง มือเรียวค่อยๆ เอื้อมไปหยิบสันหนังสือสีส้มอ่อนๆ อย่างเบามือ แทฮยองอ่านไม่ออกหรอกว่ามันเขียนว่าอะไร เขารู้แค่เพียงหนังสือเล่มนี้ดูเก่าและน่าค้นหามากๆ



                ค่อยๆ พลิกหน้าหลังดูอย่างระมัดระวัง เขาไม่อยากทำให้หนังสือขององค์ชายชำรุด เพียงเท่านี้ก็ถือว่าเป็นการลักลอบมากพอแล้ว แค่เพียงนึกถึงใบหน้าคมคาย กลิ่นซินนามอนอ่อนๆ ก็ลอยมาแตะจมูกทันทีจนแทฮยองรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่ได้ คนตัวเล็กยังคงนั่งห้อยขาเปิดดูเนื้อกระดาษด้วยความสบายใจ



                “อะแฮ่ม”



                ก่อนที่เสียงกระแอมจะดังขึ้น แทฮยองสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำหนังสือในมือหล่น ใบหน้าสวยหันมองทางต้นเสียง ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกโพลงเมื่อเห็นผู้มาใหม่



                ให้ตายเถอะ.. เขาน่าจะเอะใจตั้งแต่ได้กลิ่นประจำกายตั้งนานแล้ว



                มือเรียวสอดหนังสือเอาไว้ที่เดิมก่อนจะค่อยๆ ไต่ลงจากบันได ใบหน้าน่ารักงอง้ำด้วยความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย



                องค์ชายจองกุกค่อยๆ สาวเท้าเข้ามาหา พระองค์ถอดหมวกออกเช่นเคยก่อนจะกอดอกยืนมองคนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้า มือเรียวประสานเข้าหากันไว้ข้างหน้าด้วยท่าทีสุภาพ



                “ขอโทษขอรับ แทฮยองไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้ แทฮยองแค่มาทำงานให้ในวังขององค์ชายแล้วบังเอิญเจอห้องสมุด”



                เสียงทุ้มหวานสั่นระเรื่อ แทฮยองเงยหน้าขึ้นสบตาดุคมขององค์ชายเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะก้มหน้าลงไปใหม่ เขาได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ จากคนตรงหน้า



                “ตอบรับจดหมายข้าแล้วหรือ?”



                คำถามขององค์ชายทำเอาแทฮยองใจเต้นไม่น้อย คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นเพื่อสบเข้ากับดวงตาแข็งกร้าวขององค์ชายเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น



                “ขะ.. ขอรับ”



                “เจ้ามันเป็นเด็กไม่ดี แทฮยอง”



                ยิ่งประโยคต่อมายิ่งทำให้แทฮยองสั่นมากขึ้น ไหล่บางเริ่มห่อเข้าหากันจนดูตัวเล็กลง แทฮยองรู้อยู่เต็มอกว่าเขาทำอะไรผิด เขาไม่สมควรไปยุ่มย่ามกับหนังสือของพระองค์แบบนั้น



                “เจ้าวิ่งหนีข้าออกไปได้อย่างไรกัน เด็กไม่ดี”



                แทฮยองสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าเข้มแสนดุดัน คนตัวเล็กเม้มปากก่อนจะโค้งคำนับหนึ่งครั้ง หากเป็นเรื่องเมื่อวานล่ะก็.. แทฮยองผิดเข้าเต็มเปา แทฮยองเข้าใจผิดไปเสียหมด



                “แทฮยองแค่ไม่อยากขัดเวลาส่วนตัวของพระองค์ขอรับ”



                “น้องสาวของข้าไม่ว่าอะไรหรอก หากข้าจะหยุดเล่นกับเธอ เพียงเพราะแค่อยากคุยกับเมทตัวเอง”



                “ก็แทฮยองไม่ทราบว่าองค์หญิงยูรินเป็นลูกพี่ลูกน้อง”



                คนตัวเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นระริกจนองค์ชายแอบลอบหัวเราะในลำคอ



                “ซื่อบื้อที่สุด หากไม่รู้ก็เพียงแค่ถาม ข้าไม่ได้ใจร้ายเสียหน่อย”



                น้ำเสียงทุ้มเจ้าเล่ห์ที่บัดนี้เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว แต่องค์ชายจองกุกไม่ได้รู้ตัวเอาเสียเลย ว่าประโยคที่พูดออกมามันทำให้แทฮยองดีใจไม่น้อย แทนที่จะรู้สึกผิด โอเมก้าตัวเล็กกลับยิ้มหวานออกมาเสียแทน



                “ยิ้มอะไรกัน?”



                องค์ชายที่เห็นคนตัวเล็กยิ้มหวานจนปากรูปสวยเป็นสี่เหลี่ยมถามขึ้น เอกลักษณ์ประจำตัวอีกคนทำเอาองค์ชายอดที่จะพรูลมหายใจออกมาไม่ได้แล้วเอื้อมมือไปทาบที่ข้างแก้มอย่างเบามือ ปลายนิ้วโป้งไล้วนที่ขี้แมลงวันเล็กๆ ข้างแก้มซ้าย ก่อนจะยกยิ้มเมื่อแทฮยองหุบยิ้มไปแล้ว คนตัวเล็กหลับตาพริ้มรับสัมผัสแสนแผ่วเบา



                จองกุกแค่อยากจะถนอมอีกคนให้ดีที่สุด..



                “อ่ะ..



                ก่อนที่แทฮยองจะสะดุ้งเมื่อนึกขึ้นได้ ใบหน้าหวานพยายามผินหลบฝ่ามือหนาขององค์ชาย จองกุกหัวเราะในลำคอก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปเพียงสองสามขั้นแล้วหยิบหนังสือเล่มสีส้มอ่อนที่มีภาษาฝรั่งเศสออกมา



                “เล่มนี้ใช่มั้ยที่เจ้าหยิบดูเมื่อกี้?”



                “ขอรับ”



                แทฮยองครางรับในลำคอ องค์ชายเดินออกมายืนข้างหน้าก่อนจะยื่นหนังสือให้แทฮยองรับไว้



                “ถ้าชอบก็เอาไปอ่านเสียเถิด ข้าอนุญาต”



                แทฮยองส่ายหน้าพรืดพลางโบกมือปฏิเสธไปด้วย



                “มะ.. ไม่ดีกว่าขอรับ แทฮยองแค่ชอบมัน แต่เกรงว่าเอาไปแล้วคงจะไม่เกิดประโยชน์อะไร เพราะแทฮยองอ่านภาษาฝรั่งเศสไม่ออก”



                ปากอิ่มพูดเจื้อยแจ้วจนจองกุกนึกเอ็นดู องค์ชายยืนถือหนังสือแล้วยกยิ้มจนตาคมเรียวรีลง แทฮยองเลยชะงักไปก่อนจะรีบยกมือปิดปากตัวเองเมื่อรู้สึกว่าเขาคงจะพูดมากไปแล้ว



                “พูดเก่งดีจังเลย”



                แทฮยองปล่อยมือที่ปิดปากลงก่อนจะยิ้มบางๆ ให้องค์ชายจองกุก พระองค์ค่อยๆ เขยิบตัวเข้ามาใกล้จนปากหยักชิดกับใบหูนิ่ม



                “ข้าชอบ”


 

 

 

II



 

                ความตั้งใจที่จะให้หยิบยืมหนังสือภาษาฝรั่งเศสขององค์ชายจองกุกยังคงไม่ลดละไป หลังมื้ออาหารเย็นที่แทฮยองเป็นคนลงมือทำให้ทาน จองกุกก็ยังคงพูดถึงเรื่องหนังสือเล่มนั้นราวกับว่ามันมีอะไรที่น่าสนใจ



                แทฮยองยืนคั้นน้ำส้มอยู่ในห้องครัว พลางตั้งอกตั้งใจฟังความชอบขององค์ชายไปด้วย ได้เห็นพระองค์ในมุมนี้แล้วแทฮยองก็อดที่จะยิ้มเอ็นดูไม่ได้



                “ถ้าเจ้าชอบหนังสือ ข้าอนุญาตให้เข้าไปอ่านได้เสมอเลยนะเด็กดี”



                “ขอบพระทัยพระองค์ขอรับ”



                แทฮยองแย้มยิ้มจนตาหยีลง องค์ชายลากเก้าอี้ไม้ตัวเก่ามานั่งข้างๆ คนที่กำลังคั้นน้ำส้มด้วยความพิถีพิถัน ลูกชายกษัตริย์ในชุดสบายๆ อย่างเสื้อผ้าบางสีขาวที่มีกลิ่นซินนามอนลอยอยู่รอบบริเวณ กล้ามเนื้อแน่นที่อยู่ภายใต้เสื้อสีขาวนั้นทำเอาแทฮยองลอกแลกอยู่บ่อยครั้ง



                “แล้วหนังสือเล่มนั้น มันเป็นอย่างไรหรือขอรับ?”



                แทฮยองถามถึงหนังสือภาษาฝรั่งเศสที่เขาแอบหยิบขึ้นมาดูตอนอยู่ในห้องสมุด ก่อนที่องค์ชายจะนั่งไขว่ห้างก่อนจะหยิบหนังสือที่เหน็บอยู่ข้างหลังกางเกงออกมา



                อ่า.. ร้ายกาจจริงๆ ทำไมถึงไม่ยอมลดละความพยายามกันนะ



                แทฮยองอมยิ้มแล้วส่ายหัวให้กับคนโตกว่าแล้วรินน้ำส้มลงใส่แก้ว เกล็ดน้ำส้มตกตะกอนไปอยู่ใต้แก้วใส ก่อนที่จะโค้งแล้วถวายให้แก่องค์ชาย



                “ขอบใจ”



                องค์ชายรับมันมาก่อนที่จะยกขึ้นจิบเบาๆ น้ำส้มในอากาศอบอ้าวทำให้เขารู้สึกสดชื่นมากขึ้นทีเดียว จองกุกเปิดหนังสือนั้นขึ้นก่อนจะค่อยๆ เล่าให้แทฮยองฟัง คนตัวเล็กนั่งลงพับเพียบอยู่ข้างๆ เก้าอี้ไม้ในห้องครัวแสนคับแคบ



                เสียงทุ้มเจ้าเล่ห์เปล่งสำเนียงฝรั่งเศสออกมาอย่างน่าหลงใหล พร้อมกับแปลกลับเป็นภาษาเดิมให้แทฮยองเข้าใจ แทฮยองเผลอหลุดหัวเราะให้กับเนื้อเรื่องบ้างเป็นบางครั้ง หลุดหัวเราะให้กับน้ำเสียงที่พยายามจะเลียนแบบบริบทตัวละคร



                ใบหน้าหวานค่อยๆ เคลื่อนไปซบลงที่ต้นขาแข็งแกร่งด้วยความเผลอไผล องค์ชายจองกุกหยุดอ่านก่อนจะมองใบหน้าน่ารักที่ปรือปรอยใกล้หลับเต็มที แต่แล้วแทฮยองก็สะดุ้งสุดตัวแล้วเขยิบใบหน้าหนี จองกุกแกล้งทำเป็นไม่เห็นการกระทำแสนน่าเอ็นดูของคนข้างๆ แล้วเล่าต่อไป



                แทฮยองกลับมาตื่นอีกครั้งเมื่อเนื้อเรื่องเริ่มจะโรแมนติคขึ้นเรื่อยๆ พระเอกที่กำลังจะสารภาพรักกับนางเอก แทฮยองอมยิ้มแล้วยกน้ำส้มในแก้วของตัวเองขึ้นจิบ เกล็ดน้ำส้มที่ติดอยู่บนขอบปากไม่ได้ทำให้แทฮยองหลุดความสนใจจากริมฝีปากหยักที่เปล่งคำพูดออกมา



                “À la fin, ils se sont embrassés et ont accepté de s'aimer.



                แทฮยองรอคำแปลอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนที่องค์ชายจองกุกจะปิดหนังสือเล่มบางลงแล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะฉุดแทฮยองให้ลุกขึ้นมาด้วยกัน จู่ๆ อุณหภูมิที่แสนอบอ้าวให้ห้องครัวคับแคบก็พุ่งขึ้นสูงมากขึ้นไปเอง เมื่อใบหน้าหล่อคมคายแย้มยิ้มบางเบาแสนเจ้าเล่ห์อยู่แบบนั้น



                “และในตอนสุดท้าย พวกเขาจูบกันและตกลงที่จะรักกัน”



                องค์ชายมองเกล็ดส้มที่ติดอยู่บนกลีบปากอิ่มก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้แทฮยองมากขึ้นเรื่อยๆ นัยน์ตากลมสั่นระริกกับการกระทำขององค์ชาย ก่อนที่จะหลับตาปี๋เมื่อปลายจมูกของคนทั้งคู่ชนกัน ราวกับภาพทุกอย่างมันเคลื่อนไหวช้าไปหมด แทฮยองตัวแข็งเหมือนโดนห้อมล้อมด้วยความเจ้าเล่ห์ของพระองค์



                องค์ชายจองกุกกระซิบเสียงเบา และประโยคนั้นก็ทำให้แทฮยองเผลอไผลที่จะพยักหน้าตอบรับไปแต่โดยดี



                “เหตุใดคนรักกันถึงได้จูบกัน รสชาติของจูบมันคงจะหอมหวานไม่น้อย เจ้าว่ามั้ย?”



                แทฮยองรู้สึกอุ่นวาบเมื่อริมฝีปากหยักทาบทับลงมา เรียวลิ้นร้อนขององค์ชายแตะลงบนกลีบปากอิ่มที่มีเกล็ดส้มติดอยู่ ความอบอ้าวในห้องที่พุ่งขึ้นสูงกลับแปรเปลี่ยนเป็นอบอุ่นเสียจนน่าตกใจ มือหนาประคองใบหน้าหวานเพื่อปรับองศาเล็กน้อย กลีบปากอิ่มขยับเนิบนาบตามแรงชักจูงก่อนจะเผยอขึ้นเพื่อให้ความหอมหวานได้ถูกตักตวงอย่างเต็มอิ่ม



                รสชาติเปรี้ยวปนหวานของน้ำส้มเคล้ากันอยู่แบบนั้น สัมผัสแผ่วเบาที่พวงแก้มนุ่มทำให้แทฮยองรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย มือเรียววางลงบนไหล่กว้างของคนตรงหน้า ก่อนจะสะดุ้งเมื่อองค์ชายขบฟันลงมาที่ริมฝีปากล่าง



                พระองค์ผละใบหน้าออกอย่างเชื่องช้า กลีบปากนุ่มยืดติดตามแรงขบกัดของอีกคน นิ้วโป้งเรียวขององค์ชายเช็ดคราบน้ำสีใสออกจากมุมปากของแทฮยองให้อย่างใจดี นัยน์ตาสีฟ้าเข้มจ้องมองคนตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู



                เอ็นดูไปทั้งใจเลยจริงๆ



                พวงแก้มสีส้มอ่อนกับเหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้า จองกุกหัวเราะเบาๆ เมื่อแทฮยองยังคงเหนื่อยหอบกับรสจูบที่แสนจะหอมหวาน



                แทฮยองเงยหน้ามองคนเจ้าเล่ห์ที่วางมือลงบนสะโพกของเขาอย่างถือวิสาสะ แทฮยองเบือนหน้าหนีทันทีเมื่อเขาได้สติเรียบร้อย เขาไม่ควรยอมให้องค์ชายจูบเลยสักนิด อย่างที่พระองค์บอก.. คนรักกันต้องจูบกัน



                แล้วที่องค์ชายทำแบบนี้ มันหมายความว่าอย่างไรกัน?



                แทฮยองทำใจกล้าหันหน้ากลับมาสบตาองค์ชายจองกุกที่ยังคงส่งยิ้มมาให้อยู่แบบนั้น มือข้างหนึ่งขององค์ชายถูกยกขึ้นมานวดคลึงที่ริมฝีปากอิ่มของแทฮยอง นิ้วโป้งถูกส่งเข้ามาในโพรงปากก่อนที่องค์ชายจะดึงออกอย่างแผ่วเบา



                นิ้วโป้งนั้นถูกส่งเข้าปากองค์ชายต่ออย่างไม่นึกรังเกียจ



                แทฮยองแทบจะละลายหายไปกับหมอกยามเย็นทันทีเมื่อองค์ชายใช้สายตาแบบเดิม สายตาที่หลอมละลายเขาราวกับหุ่นขี้ผึ้ง



                “หอมหวานยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก คิม แทฮยอง






 ______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี





::TALK:: อะ... องค์ชายเพคะ 

มีแต่คนบอกว่าน้องมโนไปเอง แอบขำกันเลย 555555 แต่ลองนึกดูนะคะ น้องไม่ได้มโนไปเองเลย องค์ชายสูงส่ง แถมน้องยังตัดพ้อถึงฐานันดรตัวเองบ่อยๆ อีก ความกล้านี่เป็นศูนย์เลย

เกรดเห่ยมากค่ะ เห่ยชนิดที่แบบคอพับลงไปเลย เป็นปลาทูในเข่ง

เลิ้บนะคะทุกคน รักกำลังใจของคนอ่านที่สุดเลย 






B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 733 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2121 nu.9795 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2564 / 05:06
    คนเขียนเก่งมากค่ะใช้คำดีหมดเลยแง
    #2,121
    0
  2. #2096 Byulee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 13:53
    โอ๊ยคุณนักเขียนคะ ;-; คือเราแบบว่า เขินมาก ตัวบิดเลย มันอบอุ่นไปหมดทุกบรรทัด ใจบาง 🥺
    #2,096
    0
  3. #2085 Bbpukpikz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2564 / 15:49
    กลับมาอ่านรอบที่4แล้ว ชอบฉากนี้ที่สุด เขินมากกกก
    #2,085
    0
  4. #2075 puresmoke (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 14:13
    รู้สึกเหมือนจะขาดอากาศเลยครับ..
    #2,075
    0
  5. #2065 yeenchy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 23:37
    ไอซียูไปทางไหน
    #2,065
    0
  6. #2036 comet_qelL (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 18:03
    เก็บร่างดิฉันหน่อยค่ะ ตอนนี้ได้ตายไปแล้วล่องลอยหายไปกับความร้ายกาจ ความอบอุ่น ความละมุน
    #2,036
    0
  7. #2020 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 22:15
    เขินมากกกกกก เขินไม่ไหวมันแบบ
    #2,020
    0
  8. #2013 Kookv_Vkook12 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 13:19
    เขินฉิบหายเลยค่ะองค์ชาย-/////-
    #2,013
    0
  9. #2006 fahju1603 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 19:35
    องค์ชายเพคะะะะะ ไม่ไหววววค่ะ
    #2,006
    0
  10. #1972 chalinikhumban (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 15:36
    อ๊ากกกหหหหหงไบั-าตำวไไทไลไหสำร/บำาำงห
    #1,972
    0
  11. #1955 Fer_niture (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 17:07
    เขารักกัน
    #1,955
    0
  12. #1948 Cake16_JuNgKook (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 06:38
    อั่กกกกกกกกก!!!! ขอตายยยย
    #1,948
    0
  13. #1940 PuppyV (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 19:00
    อุกิ้ดดดดดด
    #1,940
    0
  14. #1928 kaokai_jiao (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 20:02
    กรี๊ดดดดดดดดดดด
    #1,928
    0
  15. #1922 MindQueen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 16:00
    กุจะละลายแล้ววววว ทำให้มันชัดเจนไปเลยองค์ชาย น้องค่อนข้างจะใสซื่อ ตามไม่ทันแน่ๆ5555555
    #1,922
    0
  16. #1908 alf- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 13:52
    องค์ชายยยยบบบ อบ่ามาร้ายกาจ​จจจจหสหสหสหยหยหบ
    #1,908
    0
  17. #1902 GraceG7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:31
    ชิมน้ำส้มอะไรกัน หน้าร้อนไม่ไหวววววว
    #1,902
    0
  18. #1888 _jppm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 09:12

    องค์ช๊ายยยยหาไปาไสยดวหสหารไ
    #1,888
    0
  19. #1865 ongsx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 14:24

    ใจเหลวเป้วไปหมด ฮื่อออ

    #1,865
    0
  20. #1860 Mdm_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 11:53
    กอ้ดกดดดดดดด ใจเหลวไปหมดเลย ดีมากกกก เขิน
    #1,860
    0
  21. #1842 moonmoon01 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 11:59

    เขินแล้วแม่
    #1,842
    0
  22. #1839 mmeaning (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 17:32
    ใจผมคือไม่ไหวแน้วววว แง้
    #1,839
    0
  23. #1832 Kartoon_Ja (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 23:21

    ละลายแล้ว
    #1,832
    0
  24. #1819 Ver_a (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 21:04
    ทำไรให้ชัดเจนหน่อยขอรับ
    #1,819
    0
  25. #1806 moonchild04 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 09:11
    หวานมากจ้า
    #1,806
    0