The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 5 : The Palace Alpha ♞ : 04 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 768 ครั้ง
    22 ก.ย. 60


The Palace Alpha

04

 

 

I

           

                แดดยามบ่ายสามโมงเย็นส่องกระทบบนกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนจนเป็นประกายทอง โอเมก้าตัวน้อยล่องลอยอยู่ในป่าใหญ่ที่มีสวนส้มอยู่ช่วงต้นของผืนป่า วันนี้เป็นวันที่อากาศร้อนเสียจนรู้สึกแสบผิว บางทีน้ำส้มคั้นอาจจะช่วยแทฮยองให้สดชื่นได้บ้าง คนตัวเล็กเลยเลือกที่จะมาเดินเตร็ดเตร่อยู่ในสวนส้มพร้อมกับตะกร้าสานใบเล็ก



                แทฮยองเขย่งตัวเป็นบางครั้งเพื่อโน้มกิ่งผลส้มลงมาแล้วออกแรงเด็ดมัน ใบหน้าหวานยิ้มกว้างอารมณ์ดีเมื่อส้มในสวนอุดมสมบูรณ์ดี เขาคงคั้นน้ำส้มได้เป็นเหยือกแน่นอน



                โอเมก้าตัวเล็กหมุนตัวไปมาเพื่อมองหาต้นส้มที่อุดมสมบูรณ์อีก แต่ทว่าปราสาทหลังกลางที่เด่นเป็นสง่าก็คอยดึงดูดความสนใจของเขาอยู่ร่ำไป



                แทฮยองเม้มริมฝีปากพลางนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า แทฮยองตื่นขึ้นก่อนจะพบแม่ที่ส่งจดหมายลงพระนามมาให้



                แทฮยองเปิดอ่านมัน พระราชสาสน์จากองค์ชายจอน จองกุก



                พระองค์มีความประสงค์อยากให้แทฮยองไปคอยรับใช้อยู่ที่ปราสาทหลังกลาง แต่แทฮยองรู้ดีว่าเขาทำไม่ได้แน่นอน .. เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้ เขาไม่สามารถยอมรับความจริงได้ด้วยซ้ำไปหากจะได้เป็นเพียงคนรับใช้ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นเมท



                อ่า.. ช่างหวังสูงเหลือเกิน



                อย่างไรก็ตาม แทฮยองเลือกที่จะหมางเมินจดหมายนั้นแล้วไปทำงาน ก่อนจะออกมาเดินรับลมให้อารมณ์ดี



                คนตัวเล็กส่ายหัวไล่ความคิดจนผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกาย และนั่นก็อยู่ในสายตาของจองกุกทุกการกระทำ



                องค์ชายในชุดเครื่องแบบเต็มยศยืนกอดอกมองแทฮยองเลือกผลส้มใส่ตะกร้า เขาเพิ่งจะมาได้เพียงนาทีกว่าๆ เท่านั้น ทว่าเจ้าตัวน้อยนี้กลับไม่รับรู้ถึงการมาถึงของเขาเลยหรืออย่างไรกัน .. ประสาทสัมผัสของหมาป่าหายไปไหนหมดกันนะ?



                จองกุกถอดหมวกออกเพื่อขับความร้อนชื้นที่เส้นผม ก่อนที่จะเหน็บหมวกไว้ข้างเอวแล้วยืนกอดอกเช่นเดิม เสียงทุ้มกระแอมไอดังจนแทฮยองหมุนตัวกลับมาทางต้นเสียง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อพบองค์ชายจองกุกเข้า



                “พะ.. พระองค์”



                แทฮยองโค้งคำนับหนึ่งครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตลอกแลกไปมาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนตรงหน้า แทฮยองสังเกตว่าองค์ชายลอบยิ้มบางเบาอีกแล้ว เขาสาบานเลยว่ารอยยิ้มนั้นเป็นยิ้มที่เจ้าเล่ห์ที่สุดในโลก!



                “แดดร้อนๆ แบบนี้ออกมาทำอะไร?”



                องค์ชายเอ่ยถามด้วยท่าทีสบายๆ จนแทฮยองนึกแปลกใจ พระองค์ไม่โกรธหรืออย่างไรกันที่แทฮยองหมางเมินพระราชสาสน์ของพระองค์



                “มาเก็บผลส้มขอรับ”



                “เดี๋ยวจะป่วยเอานะ ข้าเป็นห่วง”



                แค่เพียงประโยคแสนธรรมดา แต่แทฮยองกลับรู้สึกร้อนใบหน้าไปหมด โอเมก้าตัวน้อยทำใจกล้ายิ้มเบาบางให้องค์ชาย



                “ขอบพระทัยขอรับ”



                แทฮยองหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม ก่อนจะเผลอกลั้นหายใจเมื่อองค์ชายสาวเท้าเข้ามาใกล้ๆ มือหนาทรงสวยเอื้อมมาหยิบผลส้มจากตะกร้าแทฮยองไปหนึ่งผล ก่อนจะลงมือปอกมันแล้วหยิบกลีบส้มเข้าปาก



                คิ้วเรียวสวยของแทฮยองค่อยๆ ขมวดเข้าหากันทันที..



                ได้อย่างไรกัน? เขาใช้เวลาเก็บส้มในตะกร้านี้เป็นชั่วโมงเลยเชียว แทฮยองอยากดื่มน้ำส้มที่คั้นไปแล้วไม่ขมติดปลายลิ้น



                องค์ชายทำแบบนี้ก็เท่ากับว่าแทฮยองจะต้องเสียส้มไปผลหนึ่งเลยเชียว



                คนตัวเล็กผินหน้าด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างลืมตัวจนจองกุกถึงกับเลิกคิ้วให้กับท่าทางของอีกคน องค์ชายหยุดป้อนส้มเข้าปากก่อนจะเอ่ยปากถาม



                “เจ้าเป็นอะไรไป?”



                แทฮยองเดินถือตะกร้าเข้าไปลึกมากขึ้นเผื่อว่าจะเจอผลส้มสีสดที่แทนกันได้โดยไม่ตอบคำถามขององค์ชายเลยเสียนิด ท่าทางไม่สบอารมณ์ปนดื้อรั้นของอีกคนทำให้จองกุกแปลกใจไม่น้อย



                ลูกชายกษัตริย์ลอบหัวเราะในลำคอก่อนจะสาวเท้าก้าวตามไป มือหนาวางบนไหล่บางจนแทฮยองสะดุ้งดั่งเช่นเคย ก่อนที่จะผินใบหน้าไปทางอื่น



                “ทำท่าเหมือนโกรธข้าอย่างไงอย่างนั้น”



                “ใช่”



                แทฮยองมองตะกร้าที่บรรจุผลส้มไว้เต็มก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสีเข้ม ให้ตาย แทฮยองลืมไปเลยเชียว



                เขาจะโกรธองค์ชายได้อย่างไรกัน



                แทฮยองโทษแดดที่ร้อนมากเกินไปจนทำให้เขาเผลอลืมตัว โอเมก้าตัวเล็กรีบก้มหัวทันทีก่อนจะช้อนตากลมๆ ขึ้นมององค์ชายที่เลิกคิ้วมองมาทางเขา



                “เอ่อ.. คือ แทฮยองไม่ได้ตั้งใจขอรับ”



                “



                “ถ้าพระองค์อยากเสวยส้ม แทฮยองจะเก็บมาเพิ่มให้อีก”



                จองกุกวางผลส้มคืนลงบนตะกร้าก่อนส่ายหน้าเบาๆ



                “ไม่เป็นไร .. ข้าแค่อยากลองทานส้มเปรี้ยวๆ ดูบ้าง ทำงานมาเหนื่อยน่ะ”



                “ถ้างั้นพระองค์ไปพักผ่อนมั้ยขอรับ? แทฮยองจะเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้”



                คนตัวเล็กเสนอความเห็นหลังจากฟังเหตุผลของคนตรงหน้า ดูสิ เหงื่อไหลตามกรอบหน้าแบบนี้ ทำไมแทฮยองถึงได้ใจร้ายทำเป็นขี้หวงกัน



                 แต่องค์ชายก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธอยู่ดีจนแทฮยองเดาใจไม่ถูก ก่อนที่พระองค์จะโน้มหน้าลงมาใกล้ด้วยความว่องไว ปลายจมูกคมกดลงที่แก้มนุ่มแล้วสูดดมความหอมดังฟอด



                แทฮยองเงยหน้ามองตัวการที่ทำให้เลือดลมเขาสูบฉีด ริมฝีปากอิ่มอ้ากว้างก่อนจะรีบหลุบสายตาคนเจ้าเล่ห์ที่ยิ้มจนตาหยี



                “พระองค์



                “ขอเติมพลังหน่อยสิแทฮยอง”



                “แต่..



                แทฮยองยังไม่ทันได้พูดจบดี นิ้วเรียวยาวขององค์ชายก็เอื้อมมาทาบที่ริมฝีปากนุ่มหยุ่นไม่ให้แทฮยองพูดต่อ



                “เจ้าเป็นเมทข้า ข้าจะขอเติมพลังหน่อยไม่ได้หรืออย่างไรกัน”



                เอ่ยเสร็จก็แย้มยิ้มจนดวงตาคมเรียวรี แสงแดดส่องกระทบกลุ่มผมสีดำขององค์ชายจนส่องประกาย แทฮยองเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะแย้มยิ้มบางเบาให้กับตัวเอง



                เจ้าเล่ห์.. เจ้าเล่ห์ที่สุด



                “เจ้าเห็นจดหมายจากข้าหรือยังแทฮยอง?”



                แทฮยองเงยหน้าขึ้น .. จดหมายที่พระองค์หมายถึง ก็คือจดหมายพระราชประสงค์ของพระองค์ที่อยากให้แทฮยองมาคอยรับใช้อยู่ปราสาทหลังกลาง เห็นทีว่าคงต้องไปปรึกษาแม่และซอกจินมากกว่านี้ คนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆ แทนคำตอบ เขาไม่อยากให้คำตอบพระองค์ไปว่าเห็นแล้ว เพราะแทฮยองไม่สามารถบอกเหตุผลแสนงี่เง่าของตัวเองออกไปได้ที่ไม่ยอมตอบรับพระองค์



                “อ่า.. อย่างนั้นหรือ?”



                องค์ชายทำทีท่าผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางเบาอีกครั้ง



                “หวังว่าจะกลับไปเปิดอ่านโดยเร็วนะ”



               

 

II


 

                องค์ชายจองกุกกับแทฮยองยังคงเดินเตร็ดเตร่อยู่ในป่าใหญ่อย่างไม่เบื่อหน่าย สารภาพเลยว่าจองกุกชอบเสียจริงเวลาที่เขาเล่นมุขโบราณๆ แต่แทฮยองก็ยังยิ้มออกมา จองกุกถามถึงสวนองุ่นสถานที่โปรดของแทฮยอง ก่อนจะได้คำตอบมาว่าแทฮยองชอบกลิ่นองุ่น



                จองกุกชอบเหลือเกิน .. ความบริสุทธิ์ที่มาพร้อมกับกลิ่นชาอ่อนๆ ไม่มีพิษมีภัย



                “พระองค์ทรงงานมาเหนื่อยมากหรือเปล่าขอรับ?”



                แทฮยองกล้าเอ่ยปากถามเมื่อองค์ชายจองกุกวางที่ท่าเป็นกันเอง แต่ก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้างจนจองกุกยิ้มเอ็นดู



                “มากเลยล่ะ วันนี้ต้องไปวางแผนแบ่งเขตปกครองกัน”



                “ขอรับ”



                แทฮยองตอบรับเพียงเท่านั้น เขาไม่มีความรู้หรอกเรื่องการเมืองการปกครอง แค่เพียงเท่านี้แทฮยองก็รับรู้ได้แล้วว่าองค์ชายจองกุกและองค์ชายนัมจุนมีพระปรีชาสามารถที่เก่งกล้ามากๆ



                “ไหนๆ วันนี้ข้าก็เหนื่อยแล้ว เรามาหาอะไรทำกันดีหรือเปล่า?”



                แทฮยองเลิกคิ้วเป็นเชิงถามทันทีก่อนที่องค์ชายจองกุกจะเท้าเอวสูดลมหายใจหมุนตัวไปมารอบๆ



                “ทำอะไรหรือขอรับ?”



                “เล่นวิ่งไล่จับ เจ้าว่าอย่างไร?”



                .


                .


                .


                โอเมก้าตัวน้อยที่เปลี่ยนร่างเป็นหมาป่าขนสีขาวแกมเทาตัวเล็กรีบตะกุยเท้าวิ่งหมาป่าร่างใหญ่สีดำ หัวใจของแทฮยองเต้นรัวเร็ว มันทั้งน่าตื่นเต้นและดีใจมิใช่น้อยที่ได้เห็นหลายๆ มุมขององค์ชาย



                ตะกร้าผลส้มถูกวางไว้ที่ไหนสักแห่งในป่า ตอนนี้แทฮยองไม่สนใจอะไรอีกแล้วนอกจากต้องหนีองค์ชายจองกุกให้ได้



                วิ่งเก่งดีนี่แทฮยอง



                องค์ชายลิ้งค์ประโยคนี้หาเขาเป็นรอบที่สาม และแทฮยองสาบานได้เลยว่าถ้าหากเขาอยู่ในร่างคน ตอนนี้คงจะหัวเราะอย่างมีความสุขเป็นที่สุด องค์ชายวิ่งได้ดีพอๆ กับซอกจินเลยทีเดียว



                แต่เถอะนะ .. แทฮยองคิดว่าองค์ชายน่าจะอ่อนข้อให้เขา โอเมก้าแรงน้อยกว่าอัลฟ่าเป็นสิบเท่า ไม่มีทางที่แทฮยองจะวิ่งนำองค์ชายอยู่แบบนี้ได้แน่นอนหากพระองค์ไม่ยอมให้



                แทฮยองเริ่มเหนื่อยหอบ ตาคมหันมองฝีเท้าของคนที่วิ่งตามข้างหลัง ก่อนจะตกใจมากขึ้นเมื่อองค์ชายใกล้ถึงเขาอีกแล้ว



                เหนื่อยหรือยัง?



                แทฮยองไม่ตอบองค์ชายแต่กลับทิ้งตัวลงนอนบนผืนหญ้านุ่มอย่างเหนื่อยหอบ หมาป่าขนสีดำเดินตามมาคร่อมไว้ทันทีก่อนที่แทฮยองจะเปลี่ยนร่างยอมแพ้



                “แทฮยองยอมแพ้ขอรับ”



                แทฮยองหัวเราะจนตาหยี ริมฝีปากอิ่มเผยเป็นรูปสี่เหลี่ยมกว้างน่ารักจนองค์ชายใจสั่นรัวไปหมด ก่อนที่จองกุกจะตัดสินใจช้อนตัวอีกคนให้ขึ้นมาอยู่บนหลัง



                “เหวอ! อะ.. องค์ชายขอรับ”



                นั่งนิ่งๆ ไปเถอะ เจ้าเหนื่อยแล้ว ข้าจะพาไปหยิบตะกร้าส้มแล้วเราจะไปคั้นน้ำส้มดื่มกัน



                แทฮยองก้มหน้างุดจนปลายคางชิดอก นั่งนิ่งๆ อยู่บนหลังของหมาป่าซึ่งเป็นลูกชายกษัตริย์ เป็นไปได้อย่างไรกัน .. ที่แทฮยองได้นั่งอยู่เหนือร่างของพระองค์



                แทฮยองไม่กล้าถามออกไป เพียงแต่ยิ้มบางเบาให้กับตัวเองอยู่แบบนั้นพลางเอื้อมมือไปกอดรอบลำคอหนาขององค์ชายอย่างถือวิสาสะ




               

 

III

 


                แทฮยองถูกนำมาส่งที่ห้องครัว คนตัวเล็กยืนคั้นน้ำส้มด้วยความพิถีพิถัน ข้างๆ กันมีซอกจินที่อาสามาช่วยอีกแรง แทฮยองจึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดออกไป ก่อนที่ซอกจินจะเสนอความคิดเห็น



                “ถ้าแทฮยองสมัครใจจะรับใช้พระองค์ เราก็ไม่ว่าอะไรหรอก อีกอย่างที่เราฟังที่แทฮยองเล่า มันก็น่ายินดีไม่ใช่หรือ?”



                ซอกจินยิ้มกว้างให้กับเพื่อนตัวน้อยที่แก้มกลมขึ้นสีส้มอ่อนๆ



                “เราจะไปมั่นใจได้อย่างไรกัน .. เราเป็นเพียงเมทของพระองค์ แถมยังเป็นโอเมก้าอีกด้วย เรามีสิทธิ์ขัดต่อโชคชะตาได้ด้วยหรือ?”



                “หืม หากองค์ชายจองกุกขัดต่อโชคชะตา พระองค์ก็คงจะเจ็บปวดมิใช่น้อยเลยล่ะ”



                “ซอกจินมั่นใจได้อย่างไรกัน? เรายังไม่ถูกกัดเลยนะ”



                “เถอะน่า .. แทฮยองของเราน่ารักขนาดนี้ พระองค์คงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก”



                “อื้ม ขอบใจนะซอกจิน งั้นเดี๋ยวเราเอาน้ำส้มไปถวายองค์ชายก่อนนะ แล้วเราค่อยไปหาอะไรทานมื้อเย็นกัน”



                ซอกจินพยักหน้ารับก่อนจะช่วยจัดแต่งถาดที่มีแก้วทรงสวยบรรจุน้ำส้มวางอยู่ให้ดูสวยงามมากยิ่งขึ้น แทฮยองค่อยๆ ประคองถาดนั้นเดินออกไปยังห้องนั่งเล่นปราสาทหลังใหญ่



                ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะทำให้ถาดน้ำส้มเกือบตกลงพื้น หญิงสาวในชุดเดรสเรโทรผู้นี้อีกแล้ว



                แทฮยองเม้มปากอย่างชั่งใจ ก่อนจะประมวลผลกับภาพตรงหน้า หญิงสาวคนนี้นั่งโซฟาตัวเล็กใกล้ๆ กับองค์ชายจองกุก คงต้องสูงส่งมากพอเลยทีเดียวที่จะทำแบบนี้ได้ รอยยิ้มสวยที่วาดอยู่บนหน้าของเธอและแววตามีความสุขขององค์ชายจองกุกที่กำลังสนทนากับเธออยู่ ไหนจะมือหนาที่เกี่ยวพันเส้นผมสีแดงนุ่มสลวยของเธอ



                ราวกับพระอาทิตย์ยามบ่ายดับมืดลงไปทันที..



                แทฮยองก้าวขาไม่ออก เสียงหัวร่อต่อกระซิกกันบาดลึกลงไปในหัวใจ แทฮยองรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะหายใจไม่ออก คนตัวเล็กเลยตัดสินใจก้าวเท้าเดินต่อไปเรื่อยๆ ก่อนจะคุกเข่าลงเพื่อถวายน้ำส้มลงบนโต๊ะกาแฟตัวหน้าโซฟา



                “อ้าว.. แทฮยอง”



                แทฮยองไม่แม้แต่จะเงยหน้ามององค์ชายแม้แต่เพียงนิดเดียว คนตัวเล็กรีบคลานเข่าออกมาก่อนจะลุกขึ้นวิ่งหนีเข้าห้องครัว ตากลมสอดส่องมาหาซอกจิน .. เพื่อนของเขาคงจะออกไปแล้ว



                แทฮยองเช็ดล้างทำความสะอาดถาดด้วยสายตาที่พร่าเบลอ ของเหลวอุ่นร้อนเอ่อคลอขึ้นเต็มกระบอกตา แทฮยองพยายามกลั้นสะอื้นแล้วรีบจัดการงานให้เร็วที่สุด



                ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาเจ้าปัญหาที่ตอกย้ำความโง่เขลาทางความรักของแทฮยอง ก่อนที่แทฮยองจะออกแรงวิ่งจากห้องครัวผ่านหน้าองค์ชายทันที แทฮยองไม่แม้แต่จะมองเป็นครั้งที่สอง เขาไม่อยากรู้ว่าพระองค์ทำอะไร ไม่อยากรู้ว่าพระองค์จะเห็นแทฮยองวิ่งผ่านไปหรือไม่



                หลังจากลงบันไดชั้นใต้ดินมาได้ แทฮยองเปิดประตูห้องพักก่อนจะพบมารดาของตัวเองที่นั่งถักเสื้อไหมพรม แทฮยองโผเข้ากอดแม่เต็มแรงจนหญิงวัยกลางคนได้แต่งุนงง ผ้าแพรนิ่มของเธอเปียกชื้นน้ำตาของลูกชายไปหมด



                “องค์ชายใจร้ายที่สุดเลยครับแม่”



                “แทฮยอง..



                “องค์ชาย..



                “พระองค์ทำอะไรลูก?”



                แม่พยายาบลูบมืออุ่นไปมากลางแผ่นหลังอีกคนเพื่อปลอบไม่ให้แทฮยองสะอื้นฮักไปมากกว่านี้



                “พระองค์กับผู้หญิงอัลฟ่าคนนั้น”



                แทฮยองพยายามรวบรวมสติ ใบหน้าดื้อรั้นแสนเศร้าสร้อยฝังลงที่กลางหน้าอกคนเป็นแม่ก่อนจะถูไถไปมา



                “หืม?”



                “



                “ลูกหมายถึงองค์หญิงยูริน ลูกพี่ลูกน้องขององค์ชายท่านน่ะหรือ



                “ละ.. ลูกพี่ลูกน้อง”



                “โธ่ โอเมก้าที่แสนอ่อนหัดของแม่”




 ______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี





::TALK:: เอ็มวีตัวใหม่ดีเนอะ รู้สึกภูมิใจที่ฉุด ฮืออออ

ช่วงนี้สอบค่ะ วันนี้หนักหนาเอาการ เลยหนีมาอัพฟิคเพื่อความสบายใจ พอได้กลิ่นฟิคตัวเองแล้วรู้สึกเมาชามากๆ

ขอบคุณทุกคนนะคะที่อ่านตลอด เลิ้บเน่อ 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 768 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2120 nu.9795 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2564 / 04:46
    น่ารักมากกก
    #2,120
    0
  2. #2095 Byulee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 13:28
    โอ๋เอ๋คับคนดี ที่แท้ก็ลูกพี่ลูกน้องนี่เอง ฮื่อ น้องร้องไห้ไปตั้งหลายรอบเลย 😭
    #2,095
    0
  3. #2074 puresmoke (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 14:00
    เอ็นดูน้องแทไม่ไหวแล้ววววว
    #2,074
    0
  4. #2035 comet_qelL (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 17:42
    ยัยหนูของแม่ TT มันเป็นเอ็นดูลูกน้อย
    #2,035
    0
  5. #2019 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 21:56
    โถ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆหนูแทลูกมากอดนะๆ แต่ใจจึกๆดีอะชอบ55
    #2,019
    0
  6. #2012 Kookv_Vkook12 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 12:59
    ที่แท้ก็ลูกพี่ลูกน้อง โธ่ น้องแทของแม่ㅠㅠㅠㅠ
    #2,012
    0
  7. #2005 fahju1603 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 13:17
    โถวๆๆๆน้องแทลูกกกกน่าเอ็นดูเหลือเกิน
    #2,005
    0
  8. #1994 PEACEOUT_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 20:17
    ถ้าเป็นลอตเตอร์รี่นี่ชั้นถูกรางวัลที่หนึ่งไปแล้วนะ ให้ตายเถอะ //ตบเข่า
    #1,994
    0
  9. #1971 chalinikhumban (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 14:47
    โธ่เด็กน้อยช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก//ความใช้คำ5555
    #1,971
    0
  10. #1947 Cake16_JuNgKook (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 01:04
    อ๋อยยยย แทแทของเรา
    #1,947
    0
  11. #1939 PuppyV (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 18:47
    น้องแท อ๋อยยยย🥺 เอ็นดู
    #1,939
    0
  12. #1938 PuppyV (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 18:46
    น้องแท อ๋อยยยย🥺 เอ็นดู
    #1,938
    0
  13. #1931 N-nata (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 07:29
    เอ็นดู ฮื่ออ
    #1,931
    0
  14. #1926 pvnacha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 02:00
    น้องแท;-;
    #1,926
    0
  15. #1921 MindQueen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 15:16
    น่ารักเกินไปแล้วว แทฮยอง โถลูก5555555
    #1,921
    0
  16. #1907 alf- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 13:36
    น่ารัก บอบบาง ใสซื่อ แงงง้
    #1,907
    0
  17. #1906 TonkhowTanchanok (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:47
    แทฮยองลูก..
    #1,906
    0
  18. #1887 _jppm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 09:09

    องค์ชายปวดใจตายละมั้ง
    #1,887
    0
  19. #1886 _jppm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 09:09
    ว่าแล้ว แทฮยองต้องเข้าใจผิด 5555555
    #1,886
    0
  20. #1879 kookv131246 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 07:30
    น้องงตัวน้อยยของข้าาา ทำไมน่ารักแบบนี้นะ
    #1,879
    0
  21. #1877 rymood (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 08:34
    ขี้หึงนะเนี่ย5555
    #1,877
    0
  22. #1859 Mdm_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 11:43
    โถ่ น้อง(555555555 เอ็นดูมากๆเลย
    #1,859
    0
  23. #1841 moonmoon01 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 11:25
    น้องงงงง555555
    #1,841
    0
  24. #1831 Kartoon_Ja (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 22:27
    น้องงงง 555
    #1,831
    0
  25. #1818 Ver_a (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 18:57
    5555555ว่าแล้ว
    #1,818
    0