The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 4 : The Palace Alpha ♞ : 03 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 812 ครั้ง
    15 ก.ย. 60


The Palace Alpha

03

 

 

I

               

                ทั้งๆ ที่ตกลงเอาไว้แล้วเชียว ว่าจะไม่ไปย่างกรายที่ปราสาทหลังนี้อีกเด็ดขาด จะไม่ยอมเห็นหน้าคนเจ้าเล่ห์ที่ทำหัวใจเขาพังตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า



                แต่ปลายเท้าก็มาหยุดยืนที่หน้าห้องบรรทมอีกเช่นเคย มือเรียวถือเหยือกน้ำนมเอาไว้แน่น แทฮยองกลัวเหลือเกินว่าภาพวันนั้นจะเล่นซ้ำแบบเดิม กลัวว่าจะเผลอซุ่มซ่ามทำเหยือกตกแตกอีกครั้ง



                โอเมก้าตัวน้อยสอดส่องสายตาเข้าไปข้างใน โซฟาตัวยาวไม่มีใครนั่งอยู่ เตาผิงด้านในถูกจุดขึ้นเพื่อให้ความอบอุ่น แทฮยองเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นส่วนตัวของพระองค์



                ซุ้มประตูโค้งด้านในที่สอดส่องถึงห้องบรรทมของพระองค์ไร้ซึ่งเจ้าของ แทฮยองหมุนตัวไปรอบๆ ห้องบางทีองค์ชายอาจจะไม่ได้อยู่ในห้องก็เป็นได้ องค์ชายอาจจะยังเสวยมื้อเย็นไม่เสร็จดี



                แทฮยองพรูลมหายใจออกมา อย่างน้อยเขาก็ยังไปรอข้างนอกแล้วตั้งหลักได้ แต่ทว่าแทฮยองคิดผิด ร่างสูงใหญ่ขององค์ชายก้าวเท้าเข้ามาด้านในห้องนั่งเล่น ผ้าขนหนูผืนกลางพาดอยู่บนแขนหนึ่งข้าง เหงื่อชโลมไปทั่วร่าง มีบางส่วนที่ไหลตามกรอบหน้าคมคายของพระองค์



                แทฮยองกลั้นหายใจกับภาพตรงหน้า องค์ชายจองกุกกำลังผินใบหน้ามาทางเขาอีกคนกำลังรับรู้ถึงการมีตัวตนภายในห้องนี้ แทฮยองก้าวถอยหลังทันทีเมื่ออีกคนสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ



                องค์ชายจองกุกไม่พูดอะไรสักคำ แผ่นอกแกร่งยกขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ คลุ้งรอบบริเวณจนแทฮยองกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไล่สายตามองเส้นเลือดปูดโปนตามแขนที่ช่างดูเป็นศิลปะเสียเหลือเกิน



                แทฮยองก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเอง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อปลายเท้าที่หุ้มด้วยรองเท้าหนังก้าวเข้ามาชิดกับเท้าเปลือยเปล่าของตัวเอง แทฮยองเงยหน้ามองผู้มาใหม่ที่ทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ



                โอเมก้าร่างเล็กค้นหาเสียงตัวเองอยู่แบบนั้นสักพักก่อนจะกระแอมในลำคอเบาๆ



                “แทฮยองนำน้ำนมมาให้แล้วครับ”



                ให้ตาย.. เขานึกอยากจะตบหน้าผากตัวเองสักฉาดใหญ่ คำราชาศัพท์เงอะๆ งั่นๆ ทำเอาคนฟังหัวเราะในลำคอ ช่างน่าอายเสียจริงคิม แทฮยอง



                “ช่วยผสมกับน้ำอุ่นให้ข้าทีได้หรือเปล่า?”



                เสียงทุ้มอ่อนโยนของพระองค์ทำเอาแทฮยองอ่อนระทวย ร่างเล็กโค้งหัวให้ลูกชายกษัตริย์หนึ่งทีก่อนจะเดินหนีเข้าห้องบรรทมไป สายตาคมสีฟ้าเข้มไล่สายตามองร่างอ้อนแอ้นที่เดินถือเหยือกเข้าห้องน้ำไป จองกุกยิ้มเอ็นดูให้กับเสื้อไหมพรมสีฟ้าอ่อนที่มีคราบดินเปื้อนติดเต็มไปหมด



                อ่อนโยน ไร้เดียงสา คือนิยามของแทฮยอง



                ใครว่ากันเล่าว่าเขาคงไม่เห็นที่อีกคนเอาแต่สะอื้นอย่างน่าสงสาร ไหล่เล็กสั่นไหวไปหมด แต่สิ่งที่จองกุกทำได้คือการยืนมองอยู่แบบนั้นในมุมมืด .. เด็กคนนี้แม้จะอายุสิบแปดปีแล้ว แต่นิสัยช่างอ่อนเยาว์ราวกับสิบหกปีต้นๆ จองกุกไม่รู้เหตุผลหรอกว่าทำไมอีกคนถึงได้สบตาเขาแล้วหันหน้าหนีไปร้องไห้อยู่แบบนั้น



                องค์ชายเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ให้มันกองอยู่ตรงนั้น ก่อนจะพันผ้าขนหนูที่บริเวณช่วงล่าง ย่างเท้าเข้ามาในห้องอาบน้ำที่มีคนตัวเล็กรองน้ำอุ่นไว้ในสัดส่วนหนึ่งส่วนสี่ของนม กลิ่นหอมอุ่นๆ ช่วยให้จองกุกผ่อนคลายไม่น้อย แสงเทียนจากโคมไฟข้างผนังส่องแสงสลัวๆ .. ทุกอย่างช่างน่าผ่อนคลายไปเสียหมด



                แม้กระทั่งอากัปกิริยาของแทฮยอง มือเรียวที่บรรจงถือเหยือกนมเทลงใส่อ่างอาบน้ำ แพขนตาที่แห้งกรังไปด้วยคราบน้ำตาหากเป็นคนอื่น คงต้องตรวจดูเรือนร่างตัวเองในกระจกก่อนมาพบกษัตริย์เป็นแน่แท้ แต่กับแทฮยอง.. เด็กคนนี้ไม่แม้แต่จะหยิบใบไม้สีแดงแกมส้มออกจากหัวทุยๆ สักนิดเดียว



                แทฮยองเงยหน้ามองผู้มาใหม่ ก่อนจะเร่งรีบทำทุกอย่างให้ไวขึ้น องค์ชายจองกุกเหมือนกับองค์ราชินีอย่างหนึ่ง สายตาที่แสนจะนุ่มลึกนั้นแฝงมาด้วยความเอ็นดูเสมอ



                แทฮยองรู้สึกราวกับว่าดวงตาสีเข้มของพระองค์หม่นแสงลงเมื่อกระทบกับแสงเทียนจากโคมไฟ ก่อนที่มันจะหรี่เล็กลงเรื่อยๆ เมื่อพระองค์ยกยิ้มให้ด้วยความพอใจ



                “ขอบใจมาก”



                “ขอรับ”



                แทฮยองโค้งให้กับลูกชายกษัตริย์หนึ่งครั้ง ก่อนจะหันหลังเตรียมตัวเดินออกไปเมื่อเขาหมดธุระแล้ว เสียงระลอกน้ำดังขึ้นเมื่อพระองค์หย่อนเท้าลงไปในอ่างอาบน้ำ



                “เดี๋ยวก่อนสิ”



                ก่อนที่ขาเรียวจะก้าวข้ามซุ้มประตูโค้งออกไป เสียงทุ้มเจ้าเล่ห์ก็ดันเรียกเอาไว้เสียก่อน แทฮยองรีบหันหลังกลับไปทันทีก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น เมื่อผ้าขนหนูของจองกุกหล่นอยู่ด้านหน้าอ่างอาบน้ำ แผงอกกำยำที่โผล่พ้นขึ้นมาเมื่อต้องกับเปลวไฟสลัวๆ แล้วช่างน่าเย้ายวนอย่างไม่มีฐิติ



                แทฮยองแย้มยิ้มบางเบาให้กับองค์ชายจองกุก มือหนาพาดกับขอบอ่าง เส้นผมสีดำเข้มที่ปรกหน้าเป็นปกติถูกเสยขึ้นไปราวกับปาดด้วยน้ำมันเซตผม แทฮยองลอบกลืนน้ำลายกับภาพตรงหน้าเป็นครั้งที่ร้อยได้แล้วล่ะ..



                “ขอรับ”



                กว่าจะค้นหาเสียงตัวเองเจอใช้เวลาค่อนข้างนาน องค์ชายไม่ได้ยิ้มอย่างเช่นเคย อีกคนทำเพียงแค่ส่งใยบวบขัดหลังมาทางแทฮยองก่อนจะออกคำสั่ง



                “ขัดหลังให้ทีได้หรือเปล่า?”



                โอเมก้าร่างเล็กมองใยบวบสีขาวสะอาดในมือที่พระองค์ยื่นมาให้ แทฮยองก้าวเท้าเข้าไปหาทันทีโดยที่ไม่ตอบคำถามอะไร จองกุกยกยิ้มเมื่อแทฮยองรับมันไปอย่างง่ายดาย ก่อนที่เขาจะหมุนตัวหันหลังให้แทฮยอง



                แผ่นหลังเนียนมีกล้ามเนื้อสมบูรณ์ทำให้แทฮยองรู้สึกกลัวที่จะสัมผัสมัน เขากลัวเหลือเกิน ว่ามือของชนชั้นโอเมก้าจะแปดเปื้อนผิวกายของพระองค์



                แต่แล้วความกลัวเหล่านั้นก็สลายหายไป เมื่อมือขององค์ชายควานหามือเรียวของแทฮยองอยู่แบบนั้น ก่อนจะจับแล้ววางลงบนแผ่นหลังของพระองค์ โดยไม่ได้รู้สึกรังเกียจเลยแม้แต่นิดเดียว



                “ขัดเบาๆ นะแทฮยอง ช่วงนี้ข้าไม่ค่อยได้บำรุงผิวเท่าไหร่เลย”



                แทฮยองครางรับในลำคอเบาๆ เขาไม่เคยรับใช้องค์ชายจองกุกมาก่อน แทฮยองมีคำถามมากมายในใจ องค์ชายกล้าคุยกับเขาถึงเพียงนี้ได้อย่างไร ทั้งๆ ที่เจอหน้ากันเพียงหนึ่งวันเท่านั้น



                ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงชุบใยบวบลงในน้ำนมอุ่นๆ เสียงใยบวบที่ขัดกับหลังของพระองค์แผ่วเบาและมีบ้าง ที่เสียงครางต่ำขององค์ชายจองกุกจะเล็ดลอดออกมา



                แผ่นหลังแข็งแรงที่เริ่มเป็นรอยสีแดงจางๆ จากการขัดถู แทฮยองถือวิสาสะวักน้ำนมใส่มือแล้วลูบไล้ลงไปบนแผ่นหลัง องค์ชายสะดุ้งเล็กน้อยจนแทฮยองได้แต่อ้าปากพะงาบๆ



                “แทฮยองขอโทษขอรับ แทฮยองไม่ได้ตั้งใจ”



                องค์ชายจองกุกผินใบหน้าด้านข้างมาสบตากับแทฮยองอยู่ครู่หนึ่ง สายตาที่สามารถหลอมละลายแทฮยองได้ราวกับหุ่นขี้ผึ้ง พระองค์ไล้ตำแหน่งมาจนถึงมือเรียวที่ยังคงทาบอยู่บนหลังไม่ยกออกไปไหน แทฮยองรีบปล่อยมือตนเองทันที แต่ทว่าองค์ชายกลับคว้ามันเอาไว้แล้วยกขึ้นทาบกับแผ่นหลังเปลือยเปล่า



                “ไม่ได้ว่าอะไรเจ้าสักคำ”



                น้ำเสียงทุ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงความอ่อนโยนทำให้แทฮยองรู้สึกกล้ามากขึ้น เขาอยากปรนนิบัติให้อีกคนรู้สึกพึงพอใจ หัวใจดวงน้อยลิงโลดเมื่อรอยยิ้มอบอุ่นยังถูกวาดบนใบหน้าของลูกชายกษัตริย์ แทฮยองตราตรึงภาพนั้นเอาไว้ในหัวใจ



                “รู้สึกอย่างไรบ้าง ที่เจ้ามีข้าเป็นเมท”



                คำถามที่จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมา แทฮยองเบิกตากลมเล็กน้อยเมื่อองค์ชายจองกุกหมุนตัวหันหน้ากลับมา ทว่าแสงเทียนก็ไม่สว่างพอให้แทฮยองมองเห็นส่วนที่เหลือของร่างกายพระองค์ในน้ำผสมน้ำนมได้



                “เอ่อ



                แทฮยองไม่รู้จะตอบอะไร เป็นครั้งที่เท่าไหร่กันแล้วเชียวในรอบหนึ่งวันที่เอาแต่ตัดพ้อว่าตัวเองช่างอ่อนหัดด้านความรัก ความรู้สึกมากมายมหาศาลที่ตีตื้นขึ้นมา



                แทฮยองไม่เคยได้รับความอ่อนโยนในรูปแบบนี้ แม่ให้ความอบอุ่นและสบายใจ แต่คนตรงหน้า กลับมอบความพิเศษให้ในแบบที่คาดหวังไม่ได้ มันทั้งเขย่าหัวใจของเขาจนสามารถร้องไห้ออกมาราวกับคนบ้า



                ความรักนี่ช่างน่ากลัวเสียจริง



                แทฮยองช้อนตากลมมององค์ชายจองกุกที่ยกยิ้มบางเบาให้ราวกับใจเย็นและดูไม่เดือดร้อนอะไรกับการที่พระองค์มีแทฮยองเป็นเมทเลยสักนิด



                “แทฮยองยังไม่ค่อยมั่นใจ .. ขอรับ”



                คำตอบของแทฮยองทำเอาจองกุกหลุดหัวเราะออกมา ช่างไม่ประสีประสาและซื่อตรงต่อความรู้สึก หัวใจดวงน้อยที่มักจะเปิดรับความรู้สึกของเขาตลอดเวลาลิ้งค์เชื่อมโยงกันจนจองกุกสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นที่รัวเร็วอย่างน่าเอ็นดู



                “รังเกียจกันรึเปล่า?”



                แทฮยองขมวดคิ้วทันทีเมื่อพระองค์ถามคำถามออกมาแบบนั้น มันสมควรจะเป็นแทฮยองไม่ใช่หรือที่เป็นคนถาม แทฮยองไม่รู้หรอกว่าเหตุใดพระองค์ถึงได้พูดแบบนี้ออกมา ทั้งๆ ที่เรื่องเมื่อกลางวันมันก็ช่างแจ่มแจ้งอยู่แล้วว่าองค์ชายจองกุกอาจจะมีคู่ครองที่หมายปองไว้ตั้งแต่แรก แถมตัวแทฮยองเองก็ไม่มีดีไปสู้เขาได้เลยสักนิด



                “ไม่เลยขอรับ”



                ตอบพลางก้มหน้าจนชิดอก ฉับพลันแทฮยองรู้สึกหายใจไม่ออก ราวกับว่าน้ำสีใสเอ่อคลอที่กระบอกตาเหมือนกับเด็กที่เพิ่งจะโต แต่แล้วแทฮยองก็กลั้นมันเอาไว้ได้พร้อมกับเงยหน้าขึ้นเพื่อดูว่าองค์ชายกำลังทำสีหน้าแบบใด



                ช่างน่าหงุดหงิดพระองค์ยังคงยิ้มแบบเดิม และเป็นแทฮยองเสียเองที่พ่ายแพ้ให้กับรอยยิ้มนั้น



                “ทั้งๆ ที่วันแรกเจ้าเห็นข้าทำแบบนั้นน่ะหรือ?”



                แทฮยองเงยหน้าขึ้นทันที สองแก้มแดงปลั่งเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อวาน แทฮยองส่ายหัวเบาๆ แทนคำตอบ เขาจะมีสิทธิ์อะไรไปรังเกียจองค์ชายได้เล่า..



                “องค์ชายรีบสรงน้ำเถอะขอรับ เดี๋ยวอากาศเย็นแล้วจะหนาวได้”



                แทฮยองเปลี่ยนเรื่องฉับพลัน ก่อนที่จะสะดุ้งเฮือกเมื่อพระองค์เลื่อนมือมาประคองใบหน้านวลเอาไว้ มือเปียกน้ำนมหอมกรุ่นของจองกุกเกลี่ยคราบดินที่เปื้อนตามดวงหน้าสวยออก



                จองกุกไม่ได้ถามออกไป ว่าทำไมแทฮยองถึงได้ฝังหน้าลงกับผืนดินแบบนี้ เช่นเดียวกันกับแทฮยองที่เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสนุ่มนวลเหล่านั้นจนลืมข้อข้องใจทั้งหมดไปเสียสนิท กระแสไฟฟ้ายามที่สัมผัสตัวกันแล่นปราดขึ้นกัดกินหัวใจ แต่ไม่มีใครที่เจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย องค์ชายยังคงบรรจงเกลี่ยคราบดินออกจากแก้มกลมให้อย่างใจดี เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะยกยิ้ม



                “บริสุทธิ์เหลือเกิน”




 

 

II

 



                โอเมก้าตัวน้อยนอนเกลือกกลิ้งอยู่ในสวนองุ่น ที่ซึ่งเป็นสถานที่โปรดของแทฮยอง มือเรียวถือเข็มเย็บผ้าที่สอดด้ายสีขาวนวลไว้ ส่วนมืออีกข้างถือเสื้อคอกลมที่ทำจากผ้าแพร แทฮยองต้องซ่อมมันให้เสร็จ เพราะเขาอยากให้แม่ได้ใส่ผ้าแพรตัวนี้อีกครั้งหลังจากที่ท่านใส่เพียงเสื้อใยสังเคราะห์มานาน



                ตากลมเพ่งพินิจที่รอยขาดของเสื้อ มือเรียวบรรจงเย็บอย่างชำนิชำนาญ สายลมและแสงแดดอ่อนๆ พัดผ่านร่างเล็กในเสื้อไหมพรมคอเต่าสีครีม แทฮยองชอบเวลากลิ่นแดดลอยอยู่รอบตัวเอง ช่างผ่อนคลายเป็นที่สุด



                อาจจะว่าแทฮยองอู้งานก็ได้ .. แต่เขาแค่อยากทำอะไรที่มันสบายๆ หลังจากที่ทำงานหนักมานาน หลังจากวันนั้น แทฮยองไม่ได้ไปหาองค์ชายจองกุกอีกเลย เนื่องจากพระองค์ต้องเสด็จไปต่างเมือง



                นั่นล่ะ .. แทฮยองถึงได้มีเวลาทบทวนกับตัวเองมากขึ้น



                มือเรียววางผ้าลงบนแผ่นอกของตัวเองก่อนจะหลับตาพริ้ม ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแทฮยองคิดถึงใบหน้าคมคายขององค์ชายมิใช่น้อย แต่จะว่าอย่างไรดีขณะที่องค์ชายไม่อยู่ แทฮยองยังเห็นผู้หญิงผมสีแดงในชุดเดรสเรโทรเดินไปมาในปราสาทหลังใหญ่ ดูท่าแล้วคงจะเป็นคนสนิทน่าดู



                โอเมก้าตัวน้อยถอนหายใจออกมา หากองค์ชายทรงมีเมตตา .. อาจจะแค่เอ็นดูเขาตามความสัมพันธ์ของเราที่เรียกว่าเมท องค์ชายอาจเพียงแค่ไม่อยากให้เขารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ



                แต่เปล่าเลย ยิ่งพระองค์ทำแบบนี้ แทฮยองยิ่งใจสั่น หลุมที่ขุดไว้พลางลึกลงไปเรื่อยๆ และแทฮยองตัวน้อยก็เป็นคนขุดหลุมนั้นด้วยความเต็มใจ



                สายลมยังคงพัดเอื่อยๆ จนร่างเล็กหาวหวอด เปลือกตาปิดแน่นพร้อมกับลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอ แทฮยองขดตัวเข้าหากันด้วยท่าทางที่สบายทันทีแล้วจมสู่ห้วงนิทราไป


                .


                .


                .


                .

                สวนองุ่นสถานที่เดิมเลยเชียว



                จองกุกขอเดาเลยว่าคนตัวเล็กนี่ต้องโปรดปรานสวนองุ่นเป็นแน่ ถึงได้มานอนคุดคู้ตัวอยู่แบบนี้ เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลมที่พัดเอื่อยๆ ปากอิ่มที่บึนออกเล็กน้อยด้วยความสบายตัว



                อ่า.. อู้งานหรืออย่างไรกัน?



                ลูกชายกษัตริย์ในชุดเครื่องแบบเต็มยศสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างอ้อนแอ้นมากขึ้น ก่อนจะนั่งยองๆ เพ่งพินิจเครื่องหน้าสวยราวกับผู้หญิง จองกุกส่งนิ้วเรียวไปเกลี่ยแก้มกลมสีส้มอ่อนเบาๆ ก่อนจะทัดผมที่เปียกชื้นจากเม็ดเหงื่อให้อย่างใจดี



                กลิ่นหอมหวานจากกายอีกคนเป็นกลิ่นที่จองกุกไม่สามารถบ่งบอกได้ว่ามันคือกลิ่นอะไรกันแน่ ชั่วครู่จองกุกได้กลิ่นดอกกุหลาบอ่อนๆ จากตัวของแทฮยอง ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นน้ำผึ้งหอมๆ จากแพนเค้ก



                ก่อนที่จองกุกจะตระหนักได้ ว่ากลิ่นเหล่านี้ล้วนเป็นกลิ่นที่ตนโปรดปรานทั้งหมด



                ร่างกำยำสอดมือเข้าไปใต้แผ่นหลังบาง ก่อนจะออกแรงยกขึ้นให้อีกคนมาอยู่ในอ้อมแขน ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ ว่าพอได้เห็นใบหน้ายามหลับของอีกคนใกล้ๆ แบบนี้แล้ว หัวใจของจองกุกเต้นระส่ำอย่างห้ามไม่ได้



                ปลายจมูกโด่งปัดผ่านพวงแก้มเนียน ไล้ไปมาจนอีกคนร้องฮือในลำคอ จองกุกหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวไปยังทิศทางที่ปราสาทหลังกลางตั้งอยู่



                “จองกุก”



                โดยไม่ได้ทันสังเกตเลยว่าองค์ราชินีที่เดินผ่านเข้ามาเมื่อชั่วครู่กำลังสังเกตการกระทำแสนอ่อนโยนของเขาอยู่ คนเป็นลูกกระชับแทฮยองในอ้อมกอดแน่นขึ้น ก่อนจะหันไปแย้มยิ้มให้มารดา



                “แม่ .. บ่ายแล้ว ออกมาทำอะไรที่นี่ครับ?”



                องค์ราชินียิ้มขำก่อนจะหรี่ตาลงมองคนในอ้อมแขนของลูกชายอย่างจับผิด



คิม แทฮยอง ลูกชายของตระกูลคิมที่รับใช้องค์ราชินีเป็นการส่วนตัว



                “ตอนแรกแม่ก็ว่าจะลงมาดูเจ้าแทฮยองหน่อย .. ไม่คิดว่าจะได้เห็นอะไรเป็นพิเศษมากมายขนาดนี้”



                จองกุกหุบยิ้มลงทันทีก่อนจะกระแอมไอ คนในอ้อมกอดเขาเบียดซุกเข้ามามากขึ้นเพื่อหาไออุ่น จองกุกก้มลงมองแทฮยองก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้กับมารดา



                “น่ารักดีใช่มั้ยล่ะครับ?”



                “เมทลูกเหรอ?”



                จองกุกยังคงแย้มยิ้มกว้างอยู่อย่างนั้นไม่ได้ตอบอะไร เจ้าลูกชายก้าวขาเดินไปหยุดยืนข้างหน้าองค์ราชินี ก่อนจะโค้งคำนับหนึ่งที



                “ถ้าผมตอบว่าใช่ แม่จะว่าอย่างไรครับ?”



                องค์ราชินีหัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมายิ้มเอ็นดูลูกชายของตนเอง สายตาแสนอ่อนโยนเคลื่อนมองร่างบางที่เบียดซุกเข้าหาแผงอกแกร่งของจองกุกก่อนจะตัดสินใจพูด



                “แม่หาได้มีสิทธิ์ขัดต่อโชคชะตาไม่ .. แต่ช่วยดูแลเขาให้ดีด้วยล่ะ”



                “ครับ”



                จองกุกโค้งคำนับลาองค์ราชินีอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเดินเข้าปราสาทหลังใหญ่ไปเพื่อส่งแทฮยองให้ถึงที่พัก อย่างน้อยก็ให้เด็กคนนี้ได้พักเสียก่อน หากตื่นมาที่ปราสาทหลังกลางคงจะงุนงงเป็นแน่



                มือเรียวทุบแผ่นอกแกร่งเบาๆ เมื่อจองกุกเดินลงบันไดไปชั้นใต้ดิน มันคงจะสะเทือนฝันดีของเจ้าตัวอยู่ไม่น้อย



                แทฮยองลดมือลงเมื่อองค์ชายถึงจุดหมายแล้ว จองกุกเปิดประตูห้องพักที่เขาเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง ไร้ซึ่งผู้คนอยู่ในนี้ แม่ของแทฮยองคงออกไปทำงาน..



                องค์ชายถือวิสาสะวางแทฮยองลงบนฟูกนิ่มสีขาวสะอาด แทฮยองยิ้มเบาๆ ก่อนจะซุกตัวลงกับผ้านวมผืนหนา จองกุกลอบหัวเราะในลำคอก่อนจะกดจูบบนหน้าผากมนด้วยความรู้สึกหลากหลายที่หลั่งไหลเต็มอก



                เขาชอบเหลือเกิน



                จองกุกชอบกลิ่นบริสุทธิ์เหล่านี้เสียจริง..





______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี






::TALK:: ใครว่ากันว่าองค์ชายใจร้าย แทฮยองของเราน่าเอ็นดูเองต่างหากนะคะ 
ตอนเขียนก็จะมีฟีลองค์ชายใส่ขุดเต็มเครื่องแบบอย่างนี้เลย ทรงพระหล่อที่สุด สารภาพว่าตอนเขียนตอนนี้นั่งหน้าร้อนแดงเถือกทั้งชั่วโมง คุ๊น


เราจะสอบแล้วค่ะ คงมาลงให้อ่านช้ามากๆ เพราะต้องอ่านหนังสือสอบก่อน คงไม่ได้เปิดโน้ตบุ้คมาอัพ แต่เรามีในคลังไว้แล้วนะคะ ไม่ต้องกลัวว่าต้องรอแต่งอีก เรื่องนี้แต่งเพลินแล้วก็หลงรักมากเลยยย ; - ;

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และทุกกำลังใจเลยนะคะ 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 812 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2094 Byulee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 11:44
    อบอุ่นมากเลยค่ะคุณ 😭 น่ารักไปหมด น้องแทฮยองน่าเอ็นดูมากจริงๆ ;-;
    #2,094
    0
  2. #2077 Goykungg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 17:34
    ชอบกลิ่นน้อง หรือชอบน้องกันนะ 🥰
    #2,077
    0
  3. #2073 puresmoke (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 13:48
    พ่อไมโครเวฟ
    #2,073
    0
  4. #2064 yeenchy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 23:27
    น้วยยยยยยย
    #2,064
    0
  5. #2055 babe54 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 23:57
    ใจชั้นตอนนี้คือนุ่มนิ่มอ่อนปวกเปียกไปหมด
    #2,055
    0
  6. #2034 comet_qelL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 17:24
    พระองค์ทรงเฉิดฉายเหมือนพระอาทิตย์ไม่พอ ยังคบอบอุ่นเหมือนกับพระอาทิตย์ยามตกดินเอามากๆ เป็นมู้ดโทนสีส้มอมแดงอ่อนๆ
    #2,034
    0
  7. #2018 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 21:32
    ใบหน้าคมคายนีีมันนนนนนนน นึกถึงรูปจองกุกหันข้างแบ้วเห็นสันกรามอะ นยาีรยงบ
    #2,018
    0
  8. #2004 fahju1603 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 13:05
    ละมุนมากกกกองค์ชายจองกุกทรงคลั่งรักน้องแทฮยองมากเลยนะเพคะ😌
    #2,004
    0
  9. #1993 PEACEOUT_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 19:51
    คูมแม่เปิดทางให้แร้ววว พระราชินีทรงน่ารักเหลือเกินนนนน ปล.คุณไรท์เก่งมากเลยค่ะ เขียนบรรยยายมันไม่งายเท่าไหร่เลยสำหรับเรา แต่คุณไรท์เขียนออกมาได้อย่างดีเลยย ไอดอลเลยค้าบบบบ<3
    #1,993
    0
  10. #1970 chalinikhumban (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 11:49
    อ่ยยยยยองค์ชายทรงทำกระหม่อมเขินนะเพคะ
    #1,970
    0
  11. #1937 PuppyV (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 15:56
    แงงงงงงอบอุ่นมาก
    #1,937
    0
  12. #1920 MindQueen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 12:39
    สาวผมแดงคงจะเป็นสหายขององค์ชายรึป่าวนะ
    #1,920
    0
  13. #1904 Jkvlh. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:19
    องค์ชายละมุนมาก อ่อนโยมมากแบบบเขิล
    #1,904
    0
  14. #1901 GraceG7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:16
    องค์ช๊ายยยยยย เปงเขินนนน
    #1,901
    0
  15. #1885 _jppm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 08:59

    แง ไม่อ่อนโยนต่อใจเลย
    #1,885
    0
  16. #1858 Mdm_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 11:36
    องค์ชายหล่อมากจริงๆๆๆๆๆ อบอุ่นมากค่ะ ฮือ
    #1,858
    0
  17. #1830 Kartoon_Ja (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 22:10
    ดีต่อใจยิ่งนักเพคะ
    #1,830
    0
  18. #1817 Ver_a (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 18:28
    ทรงพระไมโครเวฟมากเพคะ
    #1,817
    0
  19. #1804 moonchild04 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 00:06
    ละมุนมากกก
    #1,804
    0
  20. #1791 hwangirl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 16:00
    เป็นเขินนน บ้าจีงงงง
    #1,791
    0
  21. #1754 butterr. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:38
    หนูแทฮยองต้องเข้าใจผิดเรื่องผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ น้อนนน555 น่ารักน่าเอ็นดูมากๆ
    #1,754
    0
  22. #1714 mmsays (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 23:11
    อบอุ่นมาก อีกคนก็ชอบเขินอีกคนก็ชอบพูดตรงๆ555555555
    #1,714
    0
  23. #1702 patsaweepakpp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 23:47
    มีอ่อนโยนอบอุ่นกว่านี้อีกมั้ยอ่าา มากกว่านี้ก้ไมโครเวฟแล้วจ้าาา
    #1,702
    0
  24. #1683 951230 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 19:07
    ทรงพระอบอุ่นดั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าเพคะองค์ชายเล็ก หม่อมชั้นลอบไปเปล่งเสียงในโอ่งไม่ให้ใครได้ยิน ทรงพระหล่อละมุนทรงพระสุดยอดพระเอกเพคะ
    #1,683
    0
  25. #1672 boahammock (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 17:52
    อยากได้กลิ่นน้ำผึ้งหอมหวานจากแทบ้างง อิจฉาองค์ชายเหลือเกินนน><
    #1,672
    0