The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 3 : The Palace Alpha ♞ : 02 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 725 ครั้ง
    12 ก.ย. 60



The Palace Alpha

02

 

 

I

           

                เด็กชายวัยสิบแปดปีที่ดูอ่อนหัดด้านความรักเสียเหลือเกินเมื่อเทียบกับคนที่ห่างจากเขาเพียงสองปี องค์ชายจองกุกผู้นั้นยังคงยิ้มกระลิ้มกระเหลี่ยจนแทฮยองนึกหงุดหงิด มีอย่างที่ไหน มาพูดจาแบบนั้นแต่ยังคงทำท่าทางไม่รู้สึกรู้สาอะไร



                ปัญหาที่สำคัญในตอนนี้ .. ไม่ใช่วิธีการวางตัวของแทฮยอง



                แต่กลับเป็นปัญหาที่ว่า พวกเราทั้งสองไม่มีตะกร้าจะเก็บผลไม้เสียเลย แล้วแบบนี้จะเก็บผลไม้อะไรกลับไปได้อย่างไรกัน แทฮยองหันหลังเตรียมบอกให้องค์ชายจองกุกได้ทราบ แต่ภาพที่แทฮยองเห็นคือ องค์ชายเล็กที่กำลังเขย่งตัวเก็บส้มในผลไว้ในอ้อมแขนแกร่ง



                “องค์ชายขอรับ.. ให้แทฮยองช่วยนะขอรับ”



                เจ้าโอเมก้าวิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปหาลูกชายกษัตริย์เพียงเพราะไม่อยากให้ผลส้มผิวหยาบโดนเนื้อหนังของพระองค์



                “ไม่เป็นไร .. เพิ่งจะเก็บมาได้แค่สามลูกเอง”



                “แต่มันคือหน้าที่ของแทฮยองที่จะต้องมาเก็บผลไม้”



                จองกุกหันมองข้ารับใช้ตัวน้อยที่ออกจะหน้านิ่วคิ้วขมวดหน่อยๆ คนตัวสูงกว่าแค่นหัวเราะในลำคอ



                “งั้นข้าขอออกคำสั่ง ให้เจ้ายืนมองข้าเก็บผลไม้เฉยๆ เสียแล้วกัน” องค์ชายออกคำสั่งก่อนจะหันไปสนใจผลส้มต่อ แทฮยองอ้าปากพะงาบๆ



                องค์ชายช่างเอาแต่ใจเสียเหลือเกิน



                นี่มันหน้าที่ของเขาต่างหาก .. มารับสั่งกันแบบนี้ก็เท่ากับว่าแทฮยองก็จะได้ยืนอยู่แค่เฉยๆ แบบนั้นน่ะหรือ?



                “ขอรับ”



                เอ่ยรับคำสั่งเสียงแผ่วเบา ก่อนจะยืนมององค์ชายผู้สง่างามเก็บผลไม้ไม่วางตา ดวงตากลมโตของแทฮยองไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีส่วนไหนเลยที่มีข้อบกพร่อง ช่างเฉิดฉายราวกับพระอาทิตย์ แม้จะมีรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ใบหน้าด้านขวา แต่ไม่ได้ทำให้องค์ชายจองกุกดูหม่นแสงลงสักนิด



                คนนี้น่ะหรือ.. เมทของคิม แทฮยอง



                มันจะเป็นไปได้จริงๆ หรืออย่างไรกัน?



                เขาเป็นเพียงแค่โอเมก้าตัวเล็กๆ แสนต่ำต้อย มีหน้าที่รับใช้เชื้อพระวงศ์ ครั้นจะออกไปโลดแล่นดั่งสามัญชนทั่วไปก็ทำไม่ได้ เพราะสิ่งที่มันค้ำคออยู่ คือบุญคุณของตระกูลกษัตริย์ที่ทรงมอบที่พักหลับนอนให้ครอบครัวของแทฮยอง



                ส่วนพ่อของแทฮยองนั้น .. ก่อนที่จะสิ้นชีพในสนามรบ ท่านได้ฝากฝังให้แทฮยองตอบแทนบุญคุณองค์กษัตริย์จอนให้ได้มากที่สุด



                “เบื่อหรือเปล่า?”



                เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นพร้อมเสียงกลั้วหัวเราะ แทฮยองหลุดออกจากห้วงความคิด กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะพบว่าองค์ชายจองกุกกลับมาพร้อมกับส้มในอ้อมแขนสิบกว่าผลได้



                “แทฮยองช่วยถือนะขอรับ”



                แทฮยองไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับถือวิสาสะหยิบผลส้มจากวงแขนออกมาห้าผล จองกุกมองภาพนั้นก่อนจะลอบยิ้ม เด็กชายตรงหน้าเขาช่างมีน้ำใจเสียจริง แต่ทว่าความมีน้ำใจนั้นแฝงมาด้วยความดื้อรั้น



                มีอย่างที่ไหน.. เขาอุตส่าห์ออกคำสั่งไปแล้ว ยังกล้ามาขออนุญาตพร้อมกับถือวิสาสะหยิบผลส้มที่จองกุกเป็นคนเก็บเองออกไปอีก



                “จู่ๆ มาหยิบกันแบบนี้ ไม่คิดว่าข้าจะไม่พอใจบ้างหรือไง?”



                คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก ส้มในวงแขนเรียวแทบหล่นเมื่อองค์ชายยื่นใบหน้าเข้ามานับผลส้มในวงแขนใกล้ๆ



                “อืม.. หนึ่ง สอง ห้าผลเลยนะ”



                “แทฮยองไม่ได้ตั้งใจขอรับ” เสียงทุ้มหวานสั่นเครือก่อนจะทำใจกล้ายิ้มบางๆ พร้อมกับค่อยๆ ประคองผลส้มเอาไว้เพื่อส่งคืนให้กับเจ้าของ



                “เปล่า.. แค่ถามเฉยๆ น่ะ ถือไปเถอะ”



                ครั้งที่เท่าไหร่แล้วกันนะ .. ที่แทฮยองถูกองค์ชายแกล้งให้เขาต้องไม่สบอารมณ์ทุกครั้งไป แทฮยองจำใจประคองผลส้มเดินตามแผ่นหลังกว้างขององค์ชายเล็กอย่างห้ามไม่ได้



                แทฮยองเดินตามเข้าไปจนกระทั่งถึงหน้าปราสาททรงโรมันสวยงาม คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นแลบลิ้นเลียริมฝีปากเบาๆ



                องค์ชายหันมาเมื่อประตูวังบานสวยถูกเหล่าองครักษ์เปิดขึ้น



                “เอาผลส้มมาให้ข้า แล้วกลับไปพักผ่อนได้แล้ว แดดยามสายทำให้เจ้าป่วยได้นะแทฮยอง”



                “ขอรับ..



                แทฮยองขานรับพร้อมกับค่อยๆ ประคองผลส้มเอาไว้ ใช้มือหยิบทีละผลวางลงไปบนวงแขนแกร่ง องค์ชายช่วยย่อตัวลงมาเพื่อให้แทฮยองวางมันลงได้ง่ายขึ้น



                โอเมก้าตัวน้อยแอบลอบถอนหายใจออกมาทันทีเมื่อวางผลส้มจนครบห้าผล องค์ชายจองกุกพึมพำว่าขอบใจเบาๆ ก่อนที่จะโน้มตัวลงมาใกล้มากขึ้นจนแทฮยองได้แต่สูดลมหายใจเข้าปอดลึกอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนที่จะหัวใจเต้นรัวมากขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินรับสั่งของพระองค์



                “คืนนี้เอาเหยือกน้ำนมมาให้ข้าทีสิ เด็กดี”



 

 

II



 

                แทฮยองเดินกลับมายังปราสาทหลังใหญ่ด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นรัวไม่หาย โชคชะตามักจะเล่นตลกเสมอ .. แค่เพียงเพราะท่าทางแสนเจ้าเล่ห์กับคำพูดแสนร้ายกาจขององค์ชายจองกุก แทฮยองคิดว่าเขาติดกับดักเอาเสียแล้ว



                โอเมก้าตัวน้อยผู้อ่อนหัดด้านความรักประคองใบหน้าเห่อร้อนของตัวเองเอาไว้ก่อนจะพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ



                แทฮยองไม่รู้หรอกว่า หลังจากพบเจอเมทของตัวเองแล้ว อาการตกหลุมรักไปโดยอัตโนมัติเป็นเรื่องปกติหรือเปล่า แทฮยองรู้เพียงแค่ว่าเขาไม่อาจบังคับให้ใจตัวเองหยุดเต้นช้าลงได้เลย แค่เพียงนึกถึงใบหน้าและดวงตาคู่สวยนุ่มลึก



                คำพูดคำจาที่ติดจะขี้เล่นหน่อยๆ บ่งบอกว่าองค์ชายจองกุกเป็นคนอารมณ์ขันไม่น้อย



                ไหนจะถ้อยคำที่แสนร้ายกาจนั่นอีก..



                แทฮยองตกลงไปในหลุมลึกหลายชั้นเลยทีเดียว



                ครั้นจะตะกุยตะกายปีนขึ้นมาก็ช่างลำบากเสียจริง เมื่อเขาไม่สามารถมองเห็นปากทางออกของหลุมนี้



                แทฮยองไม่รู้ว่าองค์ชายจองกุกคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ อีกคนดูมีท่าทีสบายๆ ราวกับว่านี่คือเรื่องปกติ



                อย่างไรก็ตาม .. แทฮยองต้องเล่าเรื่องนี้ให้ซอกจินฟัง



                .

                .

                .

                “องครักษ์ขององค์ชายจองกุกมาบอกว่ามื้อกลางวันนี้พระองค์อยากเสวยพาสต้าเนื้อกวางน่ะ เราว่าจะไปบอกแทฮยองแล้วล่ะ แต่ก็มัวแต่หาเครื่องเทศแล้วก็ลืมแทฮยองจนได้” ซอกจินเม้มริมฝีปากอิ่มแน่น “ขอโทษนะ”



                “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยนี่นา เราช่วยดีกว่า”



                แทฮยองหยิบหอมหัวใหญ่มาปอกอย่างพิถีพิถัน พาสต้าซอสครีมที่องค์ชายจองกุกชอบ หัวหน้าแม่ครัวกำชับนักหนาว่าอย่าให้หัวหอมชิ้นใหญ่เกินไป องค์ชายจะไม่โปรด



                “ว่าแต่ แทฮยองหายไปไหนมาตั้งนาน?”



                แทฮยองเงยหน้าจากมีดปอกหอม ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปาก โอเมก้าตัวเล็กตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ซอกจินฟังทันที เด็กหนุ่มที่ออกจะตัวสูงกว่าหน่อยๆ ถึงกับวางเครื่องบดพริกไทยดำแล้วยกมือขึ้นปิดปาก



                “เราว่าแล้ว .. บอกไปก็ไม่มีใครเชื่อ ขนาดแม่ยังไม่เชื่อเราเลย”



                แทฮยองก้มหน้าปอกหอมต่อ ตากลมสีน้ำตาลฉายแววตัดพ้อจนซอกจินต้องเอื้อมมือมาโคลงหัวทุยให้อีกคนสบายใจขึ้น



                “เราแค่ตกใจเฉยๆ” ซอกจินหัวเราะเบาๆ “แล้วแทฮยองมั่นใจได้อย่างไรกัน ว่าองค์ชายคือเมทของแทฮยองจริงๆ”



                ฉับพลัน ประโยคร้ายกาจที่องค์ชายจองกุกทิ้งไว้ก่อนเข้าไปเก็บผลไม้ด้วยกันก็ฉายขึ้นในหัวสมอง



                ที่เจ้าเห็นของข้าไปเมื่อวานทำให้เมทอย่างเจ้าพึงพอใจบ้างหรือเปล่า? เด็กดี



                แทฮยองไม่รู้ว่าควรตอบอะไรเพื่อนสนิทไปดี เขาเอาแต่ก้มหน้าปอกหอมต่อไป ก่อนจะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่



                “องค์ชายจองกุกเรียกเราว่าเมทล่ะ”



                “ให้ตาย .. แบบนี้แล้วพระองค์ยังอยู่เฉยได้ยังไงกันนะ ทำไมถึงไม่รีบทำอะไรให้เป็นรูปเป็นร่าง”



                ซอกจินส่ายหัวเบาๆ ถ้าหากองค์ชายจองกุกรู้ตัวแล้ว ทำไมถึงไม่ประกาศให้คนในพระราชวังรู้ เรื่องคู่ครองของเชื้อพระวงศ์หาใช่เรื่องเล็กๆ



                “ใจเย็นๆ น่าซอกจิน” แทฮยองห้ามปราม “พระองค์เป็นถึงลูกชายกษัตริย์นะ จะเลือกคู่ครองทั้งทีก็ต้องเลือกที่เหมาะสม เลือกที่ประชาชนไม่ติเตียนท่าน”



                แทฮยองเงยหน้าขึ้นสบตากับซอกจิน ใบหน้าใจดีของเพื่อนรักทำให้แทฮยองรู้สึกอุ่นใจมิใช่น้อย แต่ทว่าคำตอบของร่างเล็กไม่ได้ทำให้คนฟังอุ่นใจตามไปด้วยเลยเสียนิด



                “แล้วแทฮยองไม่ดีตรงไหนกันล่ะ?”



                “เราเป็นโอเมก้า แถมยังเป็นผู้ชายอีกด้วย”



 

               

               

III



 

                แทฮยองขอตัวกลับออกมาก่อน เนื่องจากต้องไปรับใช้องค์ราชินี วันนี้ลูกชายของพระองค์อยู่ครบทั้งสองคน องค์ราชินีจึงทรงโปรดให้ทำอาหารมากมาย อย่างที่บอกไป ครอบครัวของแทฮยองมีหน้าที่รับใช้องค์ราชินี ไม่แปลกถ้าพระองค์จะทรงเอ็นดูแทฮยองมาก



                องค์ราชินียังบอกอีกด้วย ว่าจะเพิ่มผงชารสแอปเปิ้ลให้แทฮยองชงดื่มเล่นๆ ในเวลาจิบน้ำชา



                อาหารมากมายหลายอย่างเรียงรายอยู่บนโต๊ะอาหารไม้โอ๊คตัวยาว แทฮยองแอบลอบกลืนน้ำลาย เห็นทีว่าเขาคงต้องขอให้แม่ทำอาหารอร่อยๆ ให้ทานบ้าง โดยเฉพาะพาสต้าเนื้อกวางที่หอมฉุยแตะจมูกแทฮยองมากที่สุด



                พาสต้าเนื้อกวาง



                ….



                อาหารจานโปรดขององค์ชายจอน จองกุก



                แทฮยองรู้ดีว่าหลังจากนี้เขาคงจำมันขึ้นใจเป็นแน่ โอเมก้าตัวน้อยเดินเตร็ดเตร่อยู่ในปราสาทหลังใหญ่หลังจากจัดโต๊ะอาหารเป็นที่เรียบร้อย คราวนี้เขาคงจะได้พักเสียทีหลังจากขลุกตัวอยู่ในห้องครัวเป็นเวลานาน แม่ของเขาคงจะเอาเสื้อผ้าไปอบเรียบร้อยแล้ว



                เวลาบ่ายที่แสงแดดอ่อนๆ ส่งกลิ่นสดชื่นเช่นนี้ แทฮยองควรจะไปหาอะไรทานกับผู้เป็นแม่ แต่ทว่าเท้าเรียวกลับมาหยุดที่สถานที่โปรด



                สวนองุ่น.. คือที่ๆ แทฮยองโปรดปรานมากที่สุด ยิ่งช่วงฤดูใบไม้ร่วง องุ่นเจริญพันธุ์ได้ดีเสียจนแทฮยองนึกครึ้มอกครึ้มใจ ใบไม้สีแดงสลับส้มตัดกับพวงองุ่นสีม่วง แทฮยองทิ้งตัวลงนอนบนดินชื้น



                รู้แบบนี้เขาน่าจะหยิบบิสกิตติดไม้ติดมือมาด้วยสักจาน หรือชงชาองุ่นมานั่งจิบพลางๆ



                แต่แล้วเสียงจ้อกแจ้กจอแจกลับปลุกภวังค์ของแทฮยอง เงาของผู้มาใหม่ที่ปรากฏบนบานหน้าต่างกระจกสีขุ่นทำให้แทฮยองใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ท่วงท่าจังหวะการเดินที่ดูภูมิฐาน อกแกร่งผายขึ้นบ่งบอกว่าเป็นทหารที่ได้รับการฝึกมาอย่างดี สองแขนแข็งแรงไกว่แกว่งตามแรงโน้มถ่วงเหมือนเช่นคนปกติ



                แต่พอเป็นองค์ชายจองกุก .. อะไรๆ ก็มักจะสมบูรณ์แบบเกินธรรมชาติเสมอ



                โอเมก้าตัวน้อยแทบจะมุดลงดินไปทันทีเมื่อได้กลิ่นซินนาม่อนลอยปะปนกับกลิ่นแสงแดด ก่อนที่ทุกอย่างจะพังไม่เป็นท่า



                เมื่อคนที่เดินตามพระองค์มา คือหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดเดรสเรโทรสีชมพูอ่อน หญิงสาวผมสีแดงที่แทฮยองมองปราดเดียวก็รู้ว่าเธออยู่ในชนชั้นที่สูงกว่า เธอคืออัลฟ่าผู้สูงส่งเช่นเดียวกับองค์ชายจองกุก



                รอยยิ้มแสนอบอุ่นถูกวาดขึ้นบนใบหน้าคมคายขององค์ชายเล็ก ลูกชายกษัตริย์ชะลอฝีเท้าให้ช้าลง ก่อนที่จะยื่นมือออกมาให้หญิงสาวผู้นั้นวางมือเรียวของเธอลงไป .. ประจวบเหมาะกับช่วงจังหวะที่หยุดยืนตรงบานกระจกสีขุ่น



                นัยน์ตาคมสบเข้ากับแทฮยองเข้าแล้ว



                แทฮยองรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจตายให้ได้ .. มือเรียวเย็นเฉียบ เด็กหนุ่มพลิกตัวหนีฝังหน้าลงกับดินจนกลิ่นชื้นเต็มปอดเข้าแทนที่กลิ่นซินนาม่อนหอมๆ



                ให้ตาย.. หลุมที่ขุดไว้ช่างลึกเหลือเกิน แทฮยองรู้สึกราวกับเป็นคนโง่เขลา เรื่องคู่ครองที่พระองค์จะเลือกใครก็ได้ถือว่าเป็นความจริง กิริยาของพระองค์ที่ดูอ่อนละมุนกับหญิงสาวผู้นั้นทำเอาขอบตาของแทฮยองร้อนผ่าว



                เขาเกลียดโชคชะตาของตัวเองเหลือเกิน .. เกลียดเสียจริงที่ช่างอ่อนหัดด้านความรัก เกลียดที่ตกหลุมพรางลงไปกับรักครั้งแรกที่ไม่อาจถอนตัวได้



                หยดน้ำตาพรมดินจนชุ่มชื้นไปหมด แทฮยองกัดปากกลั้นเสียงสะอื้น มือเรียวกำแน่น



                เขาจะไม่ไปอีกแล้วจะไม่มีทางย่างกรายไปยังปราสาทหลังกลางนั่นอีกต่อไป



                ไหล่บางสั่นอย่างไม่น่าให้อภัย เสื้อไหมพรมสีฟ้าอ่อนเปื้อนดินไปทั่ว แทฮยองเกลือกกลิ้งอย่างนึกน้อยใจ เหตุใดกันเล่าเขาถึงต้องมานอนร้องไห้อยู่แบบนี้ กับแค่คนที่เพิ่งได้เจอหน้าไม่ถึงหนึ่งวัน ทำไมมันถึงได้มีอิทธิพลมากเพียงนี้



                แทฮยองหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้หรอก..



                เปลือกตาบางสีมุกปิดลงอย่างเหนื่อยอ่อน แพรขนตายาวชุ่มไปด้วยหยดน้ำตา แทฮยองหายใจเข้าออกอยู่แบบนั้น จนกระทั่งหลับไปในที่สุด





               

 

 

 

 

                โอเมก้าตัวน้อยตื่นมาในช่วงเย็น พระอาทิตย์ใกล้จะตกอยู่รอมร่อ ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงแกมส้ม แทฮยองแหงนหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะบิดขี้เกียจไปมา แทฮยองไม่สนใจหรอกว่าจะถึงมื้อเย็นของเชื้อพระวงศ์หรือยัง



                แทฮยองดันตัวลุกขึ้น ปัดเศษดินออกจากเสื้อผ้าก่อนจะกลับไปยังห้องพักของตัวเอง หันใบหน้าไปยังทิศที่ตั้งของปราสาทโรมันหลังกลาง ช่างเจ็บปวดหัวใจเสียจริง



                ตื่นได้หรือยัง?



                ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มเจ้าเล่ห์จะดังขึ้นในหัว แทฮยองสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันมองซ้ายมองขวา ไม่มีใครอยู่รอบบริเวณนี้เลย แทฮยองรู้จักเจ้าของเสียงนี้ดี .. แม้จะผ่านไปแค่ไม่ถึงวัน ร่างเล็กพยายามรวบรวมสมาธิ องค์ชายจองกุกลิ้งค์มาหาเขา



                แทฮยองไม่ตอบอะไรกลับไปแม้แต่น้อย เขาไม่เหมาะสมที่จะพูดคุยกับพระองค์ซักประโยค ใบหน้าดื้อรั้นเผลอเชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มเบะงอง้ำ จากความรู้สึกเสียใจกลายเป็นโกรธเสียมากกว่า



                แทฮยองโกรธที่เผลอรู้สึกวาบหวามไปคำพูดขององค์ชาย สองแก้มเห่อร้อนจนแดงปลั่ง แทฮยองเดินกอดอกสูดลมหายใจลึกจนถึงหน้าห้องพัก แทฮยองเปิดประตูไปเจอแม่ของตนที่นั่งพับผ้าอยู่บนเตียง



                จะได้ยินหรือไม่ก็แล้วแต่ .. ข้าแค่จะบอกว่า อย่าลืมน้ำนมด้วย



                แทฮยองสะบัดหัวไล่เสียงออกจากหัว ช่างประจวบเหมาะเสียจริงกับเวลาที่แทฮยองตื่นขึ้น นึกสงสัยว่าองค์ชายจะเจ้าเล่ห์ได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ



                คนเป็นแม่หันหน้ามาตามเสียงปิดประตูของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน แทฮยองฉีกยิ้มจนปากเป็นรูปสี่เหลี่ยมน่ารัก ไม่ได้สนใจเสียงตำหนิเรื่องเสื้อเปื้อนดินเลยสักนิด เสียงทุ้มหวานเอ่ยขึ้นร้องขอมารดา



                “แม่ครับ.. ลูกจะนำน้ำนมไปถวายให้องค์ชายจองกุกนะครับ”



 




______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี




::TALK:: ฟิคไร้ซึ่งสาระ .. ตอนเขียนชอบความอ่อนหัดของน้องมากที่สุด วานองค์ชายจองกุกจับน้องปั้นเป็นก้อนแล้วกลืนลงไปทีนะคะ

     อย่างที่บอกว่าจะอัพร้อยเปอร์เซนต์ตลอดเลย เพราะรู้สึกหงุดหงิดกับการแจ้งเตือน เพราะงั้นอาจจะมาช้าหน่อยนะคะ /โดนทุบ

     ถ้าใครอยากได้ฟีลตอนอ่าน แนะนำให้ฟังทำนองเพลง Almost blue ไปด้วย คลาสสิคมากๆ เลยย

     เราใกล้จะสอบแล้ว เรื่องนี้มีค้างไว้ในเครื่องประมาณ 5 ตอนได้ .. สรุปแล้วมี 17 ตอนนะคะฟิคเรื่องนี้ 

     เห็นกระแสตอบรับและคอมเม้นท์ที่น่ารักแล้ว ขอบคุณมากๆ เลยยยยยยย มาหอมกระหม่อมทีนะคะ

     ปล. ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ใครรู้ตัวว่าป่วยก็นอนพักผ่อนเยอะๆ นะ


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 725 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2124 _pratike47 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2564 / 13:54
    ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2,124
    0
  2. #2123 _pratike47 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2564 / 13:54
    เราเพิ่งจะมาอ่านนนนรเกียอ้าวยยขข
    #2,123
    0
  3. #2122 _pratike47 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2564 / 13:54
    เราเพิ่งจะมาอ่านนนนรเกียอ้าวยยขข
    #2,122
    0
  4. #2117 nu.9795 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2564 / 16:08
    น่ารักคับ
    #2,117
    0
  5. #2093 Byulee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 08:42
    ฮื่อ น้องแทฮยองของแม่ น่ารักจริงๆ เลย 😭
    #2,093
    0
  6. #2072 puresmoke (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 13:35
    น้องแทน่ารักมากจนเจ็บใจ
    #2,072
    0
  7. #2063 yeenchy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 23:09
    บรรยายได้ดีมากอ่า
    #2,063
    0
  8. #2054 babe54 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 23:38
    ขวัญเอ๋ยขวัญมานะลูกแท
    #2,054
    0
  9. #2033 comet_qelL (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 17:06
    แงงงงเอ็นดูน้องแทฮยองจริงๆนะ เหมือนกำลังดูลูกน้อยเติบโตในเรื่องของความรัก
    #2,033
    0
  10. #2017 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 21:11
    อะำรอะ ชั้นอ่านข้ามตอน?
    #2,017
    0
  11. #2003 fahju1603 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 12:48
    ละมุนมากกกกบรรยายจนได้กลิ่นแดดอ่อนๆตามเลยค่ะ อุแง้
    #2,003
    0
  12. #1992 PEACEOUT_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 19:36
    โถ่แทแท กอดๆนะ
    #1,992
    0
  13. #1982 Jane_48 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 13:44
    ละมุ่นไปหมด
    #1,982
    0
  14. #1969 chalinikhumban (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 11:11
    น้องงงแงงงงงง
    #1,969
    0
  15. #1919 MindQueen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 12:24
    น้องร้องไห้เลยอ่าา
    #1,919
    0
  16. #1884 _jppm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 08:52
    แอแงพี่แท
    #1,884
    0
  17. #1857 Mdm_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 11:29
    น้องร้องไห้ แงงง
    #1,857
    0
  18. #1829 Kartoon_Ja (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 21:30
    ไหนว่าจะไม่ไปไง 5555
    #1,829
    0
  19. #1816 Ver_a (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 18:17
    น้องคงเข้าใจเผียดดด
    #1,816
    0
  20. #1803 moonchild04 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 23:56
    น้องแทลูกแม่
    #1,803
    0
  21. #1790 hwangirl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 15:49
    โอ๋เอ๋นะน้อนแททท แงงง
    #1,790
    0
  22. #1701 patsaweepakpp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 23:35
    โง้ยยยยรู้กกกกกก
    #1,701
    0
  23. #1687 iishimarux (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:26
    แง ฮื่อ น้องแท เอ็นดูยัยหนูร้องไห้เลย คนดีของแม่ทแงดงปบกบ
    #1,687
    0
  24. #1682 951230 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 17:52
    รุ้กแม่ น้อยใจเค้าอยู่ไม่ใช่รึไง น่ารักขนาดนี้อยากได้องุ่นอีกกี่ผลบอกมาเลยแม่จะซื้อสวนองุ่นให้หนูทั้งเมือง
    #1,682
    0
  25. #1671 boahammock (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 16:19
    ว่าเค้างู้นงี้ แต่ตามใจเค้าหมดเลยน๊าา เอ๋~
    #1,671
    0