The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 2 : The Palace Alpha ♞ : 01 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 822 ครั้ง
    12 ต.ค. 60



The Palace Alpha

01

 

 


           

                แทฮยองรู้สึกตัวหลังจากรู้สึกเจ็บแปลบที่ฝ่าเท้าแต่ทว่ายังไม่ลืมตาขึ้น สัมผัสบางเบาจากผ้าชุบน้ำกำลังลูบไล้ไปตามรอยแผลที่เจ้าโอเมก้าตัวน้อยเพิ่งจะซุ่มซ่ามเผลอเหยียบเศษแก้วที่แตกไป



                เปลือกตาสีมุกเปิดขึ้น แทฮยองสะดุ้งเฮือกจนคนเป็นแม่ที่กำลังทำแผลให้ลูกชายอยู่เผลอสะดุ้งตาม



                “เป็นอะไรแทฮยอง?” หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามก่อนจะวางผ้าสีขาวสะอาดในมือลงแล้วลูบหัวลูกชายแทน แทฮยองที่นั่งอยู่บนพื้นสอดสายตาไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะพบว่าตัวเองอยู่ที่ห้องนอนของเขาและแม่เรียบร้อยแล้ว



 แทฮยองสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะส่ายหน้าเพื่อปฎิเสธ



                “เปล่าครับ”



                เสียงทุ้มหวานสั่นเล็กน้อยยามเมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งจะเกิดขึ้น .. นี่ไม่ใช่ความฝันแน่นอน เพราะหากเป็นความฝันล่ะก็ แม่ของเขาคงไม่มานั่งทำแผลให้อยู่แบบนี้เป็นแน่



                “จะเปล่าได้อย่างไรกัน .. ไปถวายน้ำนมให้องค์ชายเล็กก็ซุ่มซ่ามจนพระองค์ท่านต้องอุ้มเรามาส่ง หายดีแล้วก็ไปเข้าเฝ้าองค์ชายท่านบ้าง”



                “ครับ”



                แทฮยองปล่อยให้คนเป็นแม่ทำแผลให้ตัวเองอยู่แบบนั้น ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อทันทีเมื่อนึกถึงภาพที่เห็นก่อนที่จะได้แผลมา .. ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะเม้มจนเป็นเส้นตรง ดูเหมือนเรื่องที่จะทำให้แทฮยองไม่สบายใจก็คือเรื่องเมทนั่นล่ะ



                “แม่ครับ..



                แทฮยองเอ่ยเรียกแม่เสียงแผ่วเบา หญิงวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะก้มลงไปทำแผลให้ลูกชายต่อ



                “ว่าไงจ๊ะ?”



                “เป็นไปได้รึเปล่าครับที่โอเมก้าอย่างเราจะมีเมทเป็นอัลฟ่าผู้สูงส่ง”



                คนเป็นแม่เงยหน้าขึ้นก่อนจะคลี่ยิ้มบางเบา



                “ได้สิลูก มันคือเรื่องของโชคชะตา เรากำหนดมันไม่ได้หรอกจ้ะ”



                “



                “จู่ๆ มาถามอะไรแม่แบบนี้นี่มันยังไงกัน”



                แทฮยองเม้มริมฝีปากแน่นมากยิ่งขึ้นอีก เขาอายุสิบแปดปีบริบูรณ์แล้ว ส่วนองค์ชายจองกุกก็เพิ่งจะครบยี่สิบปีบริบูรณ์ไปเมื่อวันที่หนึ่งกันยายน .. ตามหลักแล้วเราจะพบเมทของเราเมื่ออายุครบสิบแปดปี



                อืม – ก็ดูจะตรงหลักอยู่ทีเดียว



                “ลูกเล่าให้แม่ฟังไป แม่คงไม่เชื่อแน่ๆ เลย”



                “ทำไมกัน? ไปเจอเมทเข้ารึยังไง” คนเป็นแม่หัวเราะเสียงใสต่างจากแทฮยองที่เอาแต่กัดริมฝีปากล่างด้วยความตื่นเต้น



                “ครับ ลูกไปเจอเมทมา”



                มารดาเบิกตาคู่สวยทันที มือเรียวยื่นมาจับใบหน้าของลูกชายสุดที่รักเอาไว้ก่อนจะลูบไล้ไปมาเบาๆ



                “ล้อเล่นรึเปล่า?”



                “ละ.. ลูกไม่มั่นใจหรอกครับ” แทฮยองส่ายหัวไปมา



                “ลูกไปเจอเขาที่ไหน?”



                “… เมื่อวานครับ”



                คนเป็นแม่ขมวดคิ้วทันที เมื่อวานเจ้าลูกชายไปไหนมาบ้าง .. แทฮยองขออนุญาตไปตกแต่งสวน เข้าครัวไปเรียนทำชาและบิสกิต ส่วนช่วงเย็นก็ออกไปเก็บผลไม้ที่ป่ากับซอกจินเพื่อนสนิทในวัง



                แทฮยองไปเจอใครมากันนะ?



                “ได้ถามไถ่ชื่อเสียงเรียงนามมารึเปล่า?”



                “ไม่ครับ”



                “ไม่ได้ถามแล้วจะรู้จักกันได้ยังไงเล่า เจ้าลูกคนนี้นี่” คนเป็นแม่ส่ายศีรษะเบาๆ ให้กับความป้ำเป๋อของลูกชาย ก่อนจะลุกเอาผ้าชุบน้ำไปทำความสะอาด



                “ไม่ต้องถามลูกก็รู้ว่าเมทของลูกชื่ออะไร” แทฮยองเอ่ยขึ้นจนแม่หันมาแล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม



                “หืม.. ลูกรู้จักเขามาก่อนเหรอ?”



                “รู้จักสิครับ .. องค์ชายจอน จองกุก



                หลังจากฟังคำตอบ แม่ของแทฮยองยืนนิ่งอยู่แบบนั้น เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อประมวลคำตอบได้อย่างแน่แท้แล้วว่าลูกชายพูดอะไรออกมา



                “ลูกต้องล้อเล่นแม่แน่ๆ เลย”



                “เปล่าสักหน่อยครับ” แทฮยองยู่หน้าอย่างขัดใจเมื่อมันเป็นความจริงที่แม่คงไม่เชื่อเขาแน่นอน ก่อนจะตัดสินใจพูดต่ออีก “ที่ลูกหมดสติกลับมา เพราะลูกไม่ได้คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ต่างหาก”



                “แล้วองค์ชายท่านรู้เรื่องรึเปล่า?”



                “ไม่ทราบครับ..



                “บางทีลูกอาจจะตื่นเต้นมากไปก็ได้นะแทฮยอง .. คืนนี้ไปนอนให้เต็มอิ่มดีกว่า พรุ่งนี้แม่จะเป็นคนไปถวายน้ำนมกับองค์ชายเอง”



                “ครับ บางทีลูกอาจตื่นเต้นไปเอง”



                แทฮยองคลี่ยิ้มบางเบาให้แม่ก่อนจะจัดการธุระตัวเอง โอเมก้าร่างเล็กทิ้งตัวลงนอนบนฟูกสีขาวสะอาดที่แม่คอยซักจนหอมเสมอ แทฮยองสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าปอดก่อนจะซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนาแล้วหลับไป






 

 

                



                กลิ่นแดดอ่อนๆ เป็นกลิ่นที่แทฮยองชอบมากที่สุด หมาป่าตัวเล็กสีขาวแกมเทายืนส่ายหางไปมาหน้าห้องพักของคิม ซอกจิน เพื่อนเล่นของเขาตั้งแต่สมัยเด็กๆ – เรียกได้ว่าลืมตาดูโลกมา แทฮยองก็รู้จักซอกจินแล้ว เพราะพวกเราเกิดที่นี่ยังไงล่ะ



                เช้าวันนี้แทฮยองได้รับหน้าที่ให้ไปเก็บผลไม้รสเปรี้ยว เห็นว่าองค์ชายใหญ่อย่างองค์ชายนัมจุนเสด็จกลับมาจากพระราชกิจแล้ว เหล่าแม่ครัวเลยตั้งใจจะทำอาหารโปรดให้กับองค์ชายใหญ่



                ซอกจินเปิดประตูออกมาจากห้องพักแล้ว โอเมก้าหน้าตาใจดีย่อตัวลงเมื่อลูบขนนิ่มของหมาป่าตัวเล็กที่กระดิกรอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว



                “รอนานรึเปล่า พอดีว่าเราเอาผ้าไปอบให้องค์ชายใหญ่มา”



                แทฮยองครางหงิงในลำคอหลับตาพริ้มก่อนจะลืมตาขึ้นเลียจมูกเพื่อนรักไปหนึ่งที ซอกจินเปลี่ยนร่างเป็นหมาป่าขนสีน้ำตาลอมส้ม ทั้งคู่เดินลัดเลาะสวนสวยงามทรงเรขาคณิตไปยังป่าด้านหลัง



                วันนี้องค์ชายกลับมาครบทั้งคู่เลย หวังว่าจะได้เห็นพวกท่านเสวยมื้อเย็นพร้อมกันเสียทีเนอะ



                ซอกจินลิ้งค์บอกแทฮยองก่อนจะย่ำเท้าให้ไวขึ้น หากสายมากกว่านี้แดดจะร้อนเอา



                แทฮยองจ้ำเท้าตามซอกจินให้ไวขึ้น สองหมาป่าร่างเล็กโดดเด่นอยู่ท่ามกลางสวนทรงเรขาคณิต ก่อนที่ซอกจินจะหยุดกึกจนแทฮยองเอียงคอถามด้วยความสงสัย



                ว่าแล้วลืมอะไร .. ลืมตะกร้า เดี๋ยวมานะ



                ‘ให้เราไปด้วยสิ



                ‘อยู่นี่ล่ะ



                ไม่รอให้แทฮยองได้พูดพร่ำอะไรอีก ซอกจินออกแรงวิ่งไปยังบ้านพักอีกฝั่งทันที แทฮยองสอดสายตามองไปรอบๆ เยื้องๆ กันระหว่างสวนนี้ – ปราสาทโรมันทรงสวยหลังขนาดกลาง



                จู่ๆ แทฮยองก็รู้สึกร้อนวูบขึ้นมาทันที สายตาคมของหมาป่าเพ่งเล็งเข้าไปข้างในตัวปราสาทผ่านหน้าต่างอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะรีบเบนสายตากลับมาทันทีเมื่อพบเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าเข้มจ้องมองกลับมาทางนี้



                สง่างาม ร้ายกาจ คือคำนิยามขององค์ชายจองกุก



                แทฮยองสูดลมหายใจลึก ล้มตัวลงนอนที่แปลงดอกไม้สีเหลืองสวยงามระหว่างรอซอกจิน เปลือกตาหลับลงอย่างห้ามไม่ได้เมื่อแสงตะวันสาดส่อง โอเมก้าตัวเล็กนอนอยู่แบบนั้นสักพัก ก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเหยาะๆ มาจากทางไกล



                แทฮยองลืมตาทันที ก่อนที่เนื้อตัวจะชาปลาบเมื่อคนที่ย่ำเท้ามาไม่ใช่ซอกจิน.. หมาป่าตัวใหญ่ขนสีดำยืนคร่อมอยู่เหนือแทฮยอง หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำมากเกินกว่าจะทนไหว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของซินนาม่อนลอยอบอวลอยู่รอบๆ ตัว แทฮยองคืนร่างเดิมทันที



                องค์ชายจอน จองกุก






50%

.....


เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีในเสื้อไหมพรมสีฟ้าอ่อนกัดกลีบปากล่างแน่น นัยน์ตาคู่คมสีฟ้าราวกับมหาสมุทรนั้นทำให้แทฮยองรู้สึกเหมือนกำลังสำลักน้ำ มือเล็กดันตัวเองขึ้นก่อนจะค่อยๆ พลิกตัวเมื่อองค์ชายจองกุกถอยออกไปแล้ว



                “ขอโทษครับ ทะ..แทฮยอง เอ่อ ผมไม่ได้ตั้งใจมานอนเล่นแถวนี้”



                เนื่องจากไม่ได้สนทนากับเชื้อพระวงศ์มากนัก ไม่แปลกหากแทฮยองจะไม่แม่นราชาศัพท์ ใช่ว่าเขาฟังไม่ออก.. แต่เวลาพูดเองทีไรกลับงกงันทุกที



                องค์ชายจองกุกคืนกลับร่างเดิมเช่นกัน ชายหนุ่มวัยยี่สิบปีในเสื้อเชิ้ตปกขาวสบายๆ กางเกงผ้าสีดำกับเข็มขัดดูภูมิฐาน ต่างจากเมื่อวานที่พระองค์อยู่ในชุดทหารเต็มยศ



                “ไม่ได้ว่าอะไรเจ้าเสียหน่อย .. ไม่รู้ประสาแบบนี้ข้าจะเอาความอะไรได้”



                เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับกลั้วหัวเราะ กิริยาของพระองค์ช่างดูสบายราวกับพระองค์ไม่ได้รู้สึกแบบที่แทฮยองรู้สึก คนตัวเล็กแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อกระแสไฟฟ้าในร่างกายยังคงแล่นปราดอยู่แบบนี้



                “ขอบพระทัยพระองค์มากขอรับ”



                แทฮยองพยายามเค้นคำแสนสุภาพออกมาใช้ให้ได้มากที่สุด องค์ชายจองกุกยืนล้วงกระเป๋า แทฮยองไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์เลยสักนิดเดียว ใบหน้าน่ารักมุ่ยเล็กน้อยเมื่อคิดว่าซอกจินไปนานเกินไป



                “มาทำอะไรกันแถวนี้” องค์ชายยังคงถามต่อ



                “จะไปเก็บผลไม้ในป่ากันขอรับ องค์ชายจองกุกอยากเสวยอะไรเป็นพิเศษหรือไม่ขอรับ แทฮยองจะไปเก็บมาให้”



                สรรพนามแทนตัวเองที่หลุดออกมาทำเอาแทฮยองหลับตาปี๋ หากตรงหน้าเป็นองค์ชายนัมจุนคงจะดีกว่านี้ แทฮยองคงไม่เคอะเขินจนลืมคำราชาศัพท์ไปเสียจนหมด



                “คุยกับผู้ใหญ่เงยหน้าขึ้นมามองกันหน่อยสิ”



                แทฮยองกะพริบตาปริบๆ กัดริมฝีปากล่างแน่นก่อนจะทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นไปสบตากับองค์ชายเล็ก ใบหน้าคมคายยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเจ้าโอเมก้าตัวเล็กสั่นไปทั้งร่างกาย ท่าทางเจ้าเล่ห์ทำให้แทฮยองนึกหมั่นไส้ ผู้ใหญ่อะไรกัน พระองค์ห่างจากเขาเพียงแค่สองปีเอง



                “เพื่อนของเจ้าคงไม่กลับมาแล้วล่ะ”



                สิ้นประโยคของจองกุก แทฮยองขมวดคิ้วทันที ใบหน้าหวานฉายแววสงสัยอย่างนึกอดไม่ได้ ก่อนจะรีบเบนสายตาหนีทันทีเมื่อองค์ชายจองกุกยกยิ้มให้



                “ทะ.. ทำไมล่ะขอรับ?”



                “เกรงว่า .. เพื่อนของเจ้ามีหน้าที่การงานอย่างอื่นที่พอทำได้มากกว่าเก็บผลไม้แน่นอน”



                แทฮยองยังคงไม่เข้าใจ องค์ชายยืนเท้าเอวพ่นลมหายใจเสียงดังจนโอเมก้าร่างเล็กสะดุ้งโหยง แทฮยองนึกโมโหตัวเองที่ตกใจง่ายเสียจริง



                “วันนี้เป็นวันว่าง .. พาข้าไปเก็บผลไม้ด้วยหน่อยซี”



                องค์ชายจองกุกคลี่ยิ้มบางเบาพลางเดินมาหยุดยืนที่ข้างหลังของแทฮยอง หมายจะให้เด็กหนุ่มเป็นคนนำทางไป แต่แทฮยองกลับหันหลังแล้วส่ายหัวพรืด ใบหน้าดื้อรั้นแอบเชิดขึ้นเล็กน้อยจนองค์ชายถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ



                “พระองค์ทรงงานมาเหนื่อยๆ .. ให้เป็นหน้าที่ของแทฮยองเถอะนะขอรับ”



                แทฮยองพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่ทว่าสายตาคมที่หรี่ลงฉายแววโทสะออกมาอย่างห้ามไม่ได้



                “กล้าขัดคำสั่งหรืออย่างไรกัน?”



                “ปะ.. เปล่านะขอรับ”



                “เปล่าแล้วทำไมต้องทำหน้าปฏิเสธขนาดนั้นด้วย .. หรือเจ้าจะยังตกใจไม่หายกันกับเรื่องเมื่อคืน



                เรื่องเมื่อคืนที่องค์ชายหมายถึง อาจจะตีความได้ทั้งสองแบบ … ทั้งเรื่องกิจส่วนตัว หรือเรื่องที่เราเป็นเมทกัน แทฮยองไม่อาจทราบได้เลยทีเดียว คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก่อนจะพยักหน้าน้อมรับตามคำสั่งแต่โดยดี



                “ไม่แม้แต่น้อยขอรับ .. พระองค์เสด็จตามได้เลยขอรับ”



                องค์ชายเล็กยกยิ้มอีกครั้งเมื่อแทฮยองเริ่มออกเดินนำไปยังป่าใหญ่แล้ว ขอบคุณองครักษ์ของเขาที่วิ่งไปบอกเพื่อนของแทฮยองได้ทันเวลาก่อนที่อีกคนจะกลับมา



                ป่าใหญ่ที่เริ่มผลัดสีเป็นสีแดงตามฤดูใบไม้ผลิรับกับแสงแดดจนเกิดความสวยงาม องค์ชายเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อจะได้ตามเจ้าของแผ่นหลังบางทัน องค์ชายจองกุกเดินล้วงกระเป๋ากางเกงพลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดด้วยท่าทีสบายๆ เมื่อแทฮยองเห็นดังนั้นจึงรีบชะลอฝีเท้าให้พระองค์เป็นฝ่ายนำทางไปเอง



                “อะไรกัน.. มาเดินข้างๆ กันเร็ว” น้ำเสียงติดจะแข็งหน่อยๆ เอื้อนเอ่ยออกมาจนแทฮยองมุ่ยหน้ายอมเดินเคียงคู่กับองค์ชายเล็กทันที



                “เดี๋ยวแทฮยองจะไปเก็บผลไม้แถวๆ นั้น..



                “อื้ม ก็ไปสิ ข้าไปด้วย”



                แทฮยองตอบกลับว่าขอรับเสียงแผ่วเบา ช่างน่าตื่นเต้นเสียจริง โอเมก้าตัวน้อยรู้สึกราวกับสติพร่าเลือน เขาไม่เคยได้พบองค์ชายจองกุกเลยสักครั้ง พอได้อยู่ใกล้ๆ กันแบบนี้ยิ่งทำอะไรไม่ถูก แทฮยองเดินก้มหน้ามองปลายเท้าไม่สนใจมองคนข้างๆ เลยแม้แต่นิด



                “ขอถามอะไรหน่อยสิ คิม แทฮยอง?”



                “ขอรับ?”



                ดวงตากลมสีน้ำตาลเงยขึ้นจนสบเข้ากับนัยน์ตาของห้วงมหาสมุทรอีกครั้ง องค์ชายยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้มากเสียจนแทฮยองเบิกตาโพลง เจ้าโอเมก้าหดคอหนีตามสัญชาติญาณ ปลายจมูกของพระองค์เฉียดข้างแก้มแทฮยองไปเพียงนิดเดียว ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้นข้างๆ หู



                “ที่เจ้าเห็นของข้าไปเมื่อวาน … ทำให้เมทอย่างเจ้าพึงพอใจบ้างหรือเปล่า? เด็กดี”



                เสียงหัวเราะดังขึ้นในลำคอทันที พร้อมกับพระหัตถ์ขององค์ชายที่เลื่อนมาวางไว้กลางกระหม่อมของแทฮยอง ใบหน้าหวานขึ้นริ้วสีแดง แทฮยองเผลอมุ่ยหน้าไปโดยไม่รู้ตัว คิ้วเรียวสวยขมวดจนเป็นปมเรียกความน่าเอ็นดูให้กับจองกุกมิใช่น้อย



                ก่อนจะสร้างความประหลาดใจให้คนตั้งคำถามมากขึ้นไปอีกเมื่อเจ้าโอเมก้าทำใจกล้าผินใบหน้าหนีแล้วจ้ำเท้าหนีไปทันที



                อืม.. ดูเหมือนว่าคิม แทฮยองคงจะแสบไม่ใช่เล่นเลยล่ะ





______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี





::TALK2:: มีความคิดว่าองค์ชายเล็กทรงพระหล่อและร้ายมากๆ ฮื่ม เห็นคอมเม้นท์กลัวน้องจะโดนทำอะไร .. ยังร๊อก องค์ชายเราทรงพระละมุนนะเห็นแบบนี้

แอบดีใจที่เห็นคนอ่านเยอะเหมือนกัน ฮือ เลิ้บ ; - ; เป็นฟิคสั้นๆ นะคะ 1-20 ตอน น่าจะไม่เกินประมาณนี้ล่ะ เพราะไม่มีปมอะไรมากมาย มีแต่ความฟุ้ง จิบชา สวนดอกไม้ เรือนร่าง เตียงนอ--- 

เอาง่ายๆ คือเป็นฟิคเรท 18 ที่ตั้งใจบรรยายให้เหมือนไปนอนอ่านในทุ่งทานตะวันนั่นแหละค่ะ 555555555555555

แล้วทำไมต้องเป็นโอเมก้าเวิร์ส : บอกเลยว่าเป็นความชอบส่วนตัว ดูมีพันธะดี ชอบเวลาเขาลิ้งค์หากัน ได้กลิ่นฟีโรโมน หรือการแสดงความเป็นเจ้าของในรูปแบบต่างๆ ฮือ T___T

สุดท้ายนี้ ถ้าชอบอย่าลืมให้กำลังใจนะคับ คอมเม้นท์มาเราอ่านตลอด ยาดมโป๊ยเซียนยังคงอยู่เสมอ เอาไว้ขอแม่ซื้อตราส้มมือได้เมื่อไหร่จะบอกนะคะ 

***ต่อจากนี้จะอัพครบร้อยเปอร์เซนต์รวดเดียวแล้วนะคะ มีคนบอกว่า ถ้าอัพครั้งที่สองน้อยกว่าครั้งแรก จะไม่แจ้งเตือน







::TALK1:: อินกับความสุภาพในฟิคมาก ล่องลอยจิบชาสุดๆ 

ขอชี้แจงก่อนนะคะ ฟิคเรื่องนี้ฟีลกู๊ดเช่นเดิม อาจจะอยู่ที่ประมาณไม่เกิน 20 ตอน  มีปมเล็กๆ น้อยๆ อาจจะรู้สึกหน่วงบ้างตอนอ่านช่วงแรกๆ แต่มาแถลงไขมาฟิคเราเขียนแต่ฟีลกู้ดเท่านั้นค่ะ เพราะถ้าเขียนดราม่าแล้วจะกลายเป็นฟิคตลกทันที ดราม่าไม่ขึ้น 555555555555555

แอบกังวลเหมือนกันว่าจะบรรยายออกมาไม่ดี ยังไงก็คอมเม้นท์ติเตียนกันได้ตลอดนะคะ เลิ้บที่ฉุดเยย เห็นคอมเม้นท์จากเมื่อวานแล้วชื่นใจ

ตอนนี้เขียนไปได้หลายตอนแล้ว ฟีลมันมาเรื่อยๆ กำเดาจะไหล อีโรติคสุด -----

ถ้าชอบไปแลกเปลี่ยนความเห็นในแท็ก #ฟิคพาเลซกุกวี ได้ตลอดเลยจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 822 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2115 nu.9795 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2564 / 15:50
    5555555555
    #2,115
    0
  2. #2110 nanthaporn1469 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2564 / 22:39
    ลาาาาามุนนนนนนนน
    #2,110
    0
  3. #2092 Byulee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 00:14
    ฮื่อ บ้าบอมาก คุณพี่จะร้ายกาจเกินไปแล้ว! ถามกันตรงๆ แบบนี้เลย >__<
    #2,092
    0
  4. #2088 Wayvay_T (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 14:25
    อ่านรอบสองแล้วนะคุมไรท์
    #2,088
    0
  5. #2071 puresmoke (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 05:20
    น่ารักมากกกกก
    #2,071
    0
  6. #2062 yeenchy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 22:54
    โฮกกกกกก
    #2,062
    0
  7. #2053 babe54 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 23:08

    องค์ชายยยย
    #2,053
    0
  8. #2051 keikytaetae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 20:34

    เขินๆๆๆๆๆ
    #2,051
    0
  9. #2031 comet_qelL (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 16:48
    เด็กดี เด็กดี เด็กดี เด็กดี ((อุกิ้ดดดดดดดร้าย! ร้ายกาจมากพระองค์ ลุนแลงต่อหัวใจมาก ))
    #2,031
    0
  10. #2016 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 21:09
    ว๊ากกกกกกกก น่ารักมากกัรนน
    #2,016
    0
  11. #2011 Kookv_Vkook12 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 12:18
    พระองค์ทรงช่างร้ายกาจ
    #2,011
    0
  12. #2002 fahju1603 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 12:34
    ทรงพระร้ายกาจมากเพคะองค์ชายจองกุก
    #2,002
    0
  13. #1991 PEACEOUT_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 19:26
    ทนงพระรุกแรงมาก55555
    #1,991
    0
  14. #1981 Jane_48 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 13:31
    ร้ายๆๆ
    #1,981
    0
  15. #1980 aunaun26167 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 21:37
    กลับมาอ่านรอบที่ล้านแปด มูฟออนจากเรื่องนี้ไม่ได้ T-T
    #1,980
    0
  16. #1968 chalinikhumban (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 10:37
    อห.อมก.ถามอย่างนี้เล๊ยหรอกระหม่อม?//ที่เจ้าเห็นของข้าไปเมื่อวาน ... ทำให้เมทอย่างเจ้าพึงพอใจบ้างหรือเปล่า?เด็กดี(ลงท้ายด้วยเด็กดี)#(/:(':-#)-=(¢&}\£_©•]|¥¢%•\£√¥...~
    #1,968
    0
  17. #1966 JKCBB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 01:58
    ร้ายกาจจจจ
    #1,966
    0
  18. #1946 Cake16_JuNgKook (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 00:26
    “เห็นของข้า” โอ้ยยยยยขอยาดลาตาย
    #1,946
    0
  19. #1918 MindQueen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 12:05
    คุณพระ องค์ชายเล็กเจ้าเล่ห์มาก!!5555
    #1,918
    0
  20. #1883 _jppm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 08:46

    องค์ชายบ้า!!!
    #1,883
    0
  21. #1856 Mdm_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 11:23
    องค์ชายแลงมากกกก 5555
    #1,856
    0
  22. #1853 m_pranpriya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 00:39
    แลงมากแม่ เขิน
    #1,853
    0
  23. #1840 moonmoon01 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 10:15
    ทรงพระหล่อ5555
    #1,840
    0
  24. #1828 Kartoon_Ja (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 20:47
    ชอบค่ะ สนุกดี
    #1,828
    0
  25. #1815 Ver_a (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 20:11
    แสบนะเนี่ยยย
    #1,815
    0