The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 19 : The Palace Alpha ♞ : 17 [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 497 ครั้ง
    4 พ.ย. 60



The Palace Alpha

17

 

 

I

 



                 เด็กตัวน้อยวัยเก้าเดือนที่นั่งเล่นเครื่องไม้ต่อบล็อกนั้นช่างน่าเอ็นดู หน้าตาจิ้มลิ้มถอดแบบผู้เป็นพ่อ ผมสีดำเข้มหยักศก มือเล็กๆ นั้นหยิบไม้ต่ออันเล็กๆ เข้าปาก แทฮยองหัวเราะร่าก่อนจะยื้อแย่งไม้ชิ้นเล็กออกจากปากสีแดงสด น้ำสีใสไหลเยิ้มพร้อมกับเสียงอื้ออึงอย่างขัดใจของเด็กชายตัวน้อย



                “จองฮยอก นำเข้าปากไม่ได้นะครับ”



               



                เจ้าตัวเล็กไม่ตอบอะไรกลับ ตากลมๆ นั้นมองผู้เป็นแม่ด้วยความไร้เดียงสา ส่งเสียงอ้อแอ้ขอไม้ต่อคืน แทฮยองแบมือก่อนที่จองฮยอกจะคว้าเอาไปนั่งต่อเงียบๆ คนเดียว



                แทฮยองยกยิ้มเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว



                ราวกับเมื่อวานนี้เองที่จองฮยอกเพิ่งจะถือกำเนิด หากลองมองย้อนไป ก็ราวกับเมื่อวานนี้เอง ที่แทฮยองเพิ่งจะรู้ว่าตนเองตั้งท้อง เจ้าหนูตัวน้อยเป็นอัลฟาที่สมบูรณ์แบบ ร่างกายแข็งแรงและไม่เจ็บป่วย



                “แอ๊~



                ก่อนที่เสียงร้องอ้อแอ้ของเจ้าตัวน้อยอีกคนที่กำลังปีนขึ้นตักของแทฮยองจะดังขึ้น เช่นกันทีเดียวใบหน้าของเจ้าหนูผู้มาใหม่นี้ก็ถอดแบบคนเป็นพ่อมาอีกเช่นกัน ปีนขึ้นตักอย่างเดียวไม่พอ หยิบพายชิ้นเล็กๆ ติดมือมาด้วย



                เศษพายร่วงกราวใส่หน้าตักของแทฮยอง โอเมก้าตัวน้อยที่บัดนี้เป็นแม่คนมองภาพตรงหน้าด้วยสุดแสนจะอบอุ่นหัวใจ



                “อร่อยมั้ยครับ จองกยู คุณป้าอบให้ลูกเหรอ?”



                จองกยูหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แฝดคนน้องที่เป็นอัลฟาเช่นเดียวกับจองฮยอกกลับมีนิสัยร่าเริงกว่า มือน้อยๆ นั้นป้ายเศษขนมไปตามกางเกงผ้านิ่มของแทฮยอง



                ว่าแต่ .. คนเป็นพ่ออยู่ไหนล่ะนี่?



                แทฮยองหันซ้ายหันขวา ภายในห้องนั่งเล่นของปราสาทหลังใหญ่นั้นกว้างขวางกว่ามาก ม่านกั้นแบบตั้งกั้นเขตพักผ่อนไว้เป็นส่วนๆ อย่างดิบดี แทฮยองชะเง้อคอมองหาองค์ชาย



                อืม .. เมื่อกี้ยังนำลูกไปเล่นอยู่ด้วยเลย แล้วตอนนี้หายไปไหนเสียแล้ว



                แม้ว่าองค์ชายจะกลายเป็นกษัตริย์เต็มตัว แถมยังเป็นพ่อคนอีกแล้วด้วย แทฮยองก็อดไม่ได้ที่จะเรียกองค์กษัตริย์ว่าองค์ชาย



                จองกยูปีนลงจากตักของแทฮยอง เดินเตาะแตะไปยังระนาดเพลงแบบยุโรป เสียงดนตรีเด็กๆ น่ารักๆ เคล้าคลอกับเสียงหัวเราะ แทฮยองลูบหัวจองฮยอกที่ยังคงต่อไม้บล็อกไม่สนใจอะไรก่อนจะลุกขึ้นเพื่อมองหาสามีของตนเอง



                กลิ่นซินนาม่อนอ่อนๆ ลอยคลุ้งอยู่แถวโซนโต๊ะน้ำชา แทฮยองยิ้มกว้างเมื่อใบหน้าคมคายดูสงบเสงี่ยม เสียงกรนเบาๆ ดังขึ้น เตือนว่าแทฮยองไม่ควรเข้าไปปลุกอีกคนให้ตื่นจากภวังค์ในตอนนี้



                โอเมก้าตัวน้อยเดินลัดเลาะเข้าห้องบรรทมเพื่อหยิบผ้าห่มผืนบางๆ มาให้ ช่วงนี้องค์ชายขี้ร้อนเป็นพิเศษ แต่ถึงอย่างไรแล้วแทฮยองก็ไม่อยากให้พระองค์ป่วยอยู่ดี สายลมเย็นๆ มักจะพัดเล็ดลอดเข้ามาเสมอ แทฮยองจัดการห่มผ้าผืนลงบนกายของสามี องค์ชายพลิกตัวเล็กน้อยบนเก้าอี้หนังตัวยาวแล้วจมอยู่ในห้วงนิทรา



                แทฮยองไม่ว่าอะไรหรอกหากพระองค์จะบรรทมในตอนกลางวัน เมื่อคืนองค์ชายกว่าจะกลับจากทรงงานก็เกือบจะขึ้นวันใหม่เสียแล้ว แถมเมื่อรุ่งสางก็ยังต้องตื่นไปดูพื้นที่แห้งแล้งในหมู่บ้านอีกด้วย



                แทฮยองยกยิ้มก่อนจะสางกลุ่มผมนิ่มเหล่านั้นให้อย่างนึกเอ็นดู ริมฝีปากอิ่มประทับลงบนหน้าผากอุ่น แนบค้างไว้อย่างนั้นเนิ่นน่านก่อนจะผละออกมา




               

II

 



                สิบปีต่อมา



                หนุ่มน้อยรูปร่างสมส่วน เจ้าของยศถาบรรดาศักดิ์เป็นองค์ชายใหญ่กำลังนั่งปาก้อนกรวดเล็กๆ ลงในบ่อน้ำทางด้านหลังพระราชวังเยื้องกับป่าใหญ่ จองฮยอกในวัยสิบปีไม่ต่างอะไรจากจองกยูเลยสักนิด มีเพียงสีผมเท่านั้นที่บอกว่าใครเป็นลูกพ่อใครเป็นลูกแม่



                ให้ตายจองกยูหน้าโง่เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนั่นก็ลูกรักของแม่ล่ะ



                อยากกินอะไรก็ได้กิน ส่วนเขาอยากกินอะไรก็ต้องไปอ้อนป้าในครัวเสียแทน



                เพราะคำว่าพี่มันต้องเสียสละ อันนี้จองฮยอกเข้าใจ



                แม่ชอบบอกว่าเขานั้นเป็นเด็กประเภทเก็บตัว ขลุกอยู่แต่กับของเล่นที่พ่อหามาให้ นั่นมันก็แลกกันดีแล้วไม่ใช่หรือ จองกยูได้อาหารอร่อยๆ จากแม่ ส่วนเขาได้ของเล่นจากพ่อ



                “จองฮยอก!



                นั่นไงแค่เพียงนึกถึงก็มาพอดีเลย



                “อะไร?”



                หนุ่มน้อยขานรับเสียงเอื่อยพลางเบือนหน้าไปทางผู้เป็นน้อง รอยยิ้มเจิดจ้ากับฟันกระต่ายคู่นั้นช่างน่ารักน่าชัง จองฮยอกเลิกคิ้วขึ้นเมื่อจองกยูไม่พูดเสียที



                “ท่านแม่ให้มาเรียก เห็นว่าทำพายอบ”



                “พายอบที่นายชอบงั้นเหรอ?”



                จองฮยอกเอ่ยถามพลางปัดเนื้อปัดตัวลุกขึ้นยืน ใบหน้ามู่ทู่ของคนเป็นพี่เรียกเสียงหัวเราะจากคนเป็นน้องได้อย่างดี




                “เปล่า พายอบไส้ครีมไก่ของนาย ไม่ใช่พายอบไส้บลูเบอร์รี่ของฉัน”



                และนั่นล่ะจองฮยอกยิ้มออกมาสักที



                “แต่ท่านแม่บอกว่า ให้แบ่งกล้องส่องดาวให้ฉันเล่นด้วย”



                ก่อนจะหุบลงเมื่อข้อต่อรองขึ้นอยู่กับของเล่นชิ้นโปรดของเขา จองฮยอกไล่มองน้องชายที่หน้าตาเหมือนเขาไม่มีผิดก่อนจะนึกไม่สบอารมณ์เมื่อเจ้าตัวการยังคงยืนยิ้มอยู่แบบนั้นไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับคำขอเล่นตรงไปตรงมาไม่มีมารยาท



                “นายเล่นอะไรก็พังไปเสียหมด คอนโดไม้ที่หายไปหนึ่งชิ้น หาคืนมาได้รึยังล่ะ?”



                จองฮยอกว่า เป็นเรื่องจริงที่จองกยูนำอะไรไปเล่นก็มักจะหายไปเสมอ หากไม่หายก็พังไม่เป็นท่า ประกอบเท่าไหร่ก็ไม่กลับมาเป็นเช่นเดิม



                “โถ่ .. ทำเป็นหวงไปได้น่า”



                “ใช่ ฉันขี้หวง เอาไปฟ้องแม่สิ”



                จองฮยอกหัวเราะเบาๆ เมื่อจองกยูนั้นหน้ามุ่ยขึ้นมาบ้าง และนั่นล่ะเรียกเสียงหัวเราะจากเขาได้เป็นอย่างดี



                “ไปเถอะ ไปกินพายกัน”



                “ แบ่งของเล่นให้ฉันด้วย”



                “ถ้านายหาชิ้นส่วนไม้มาให้ฉันครบแล้วจะตอบตกลง”



                จองฮยอกเดินนำออกมาก่อน เสียงกระฟัดกระเฟียดจากแฝดของเขาช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง เอาเถอะถ้าขาดเจ้าจองกยูไปล่ะก็ ชีวิตวัยเด็กของเขาคงต้องเงียบเหงาเป็นแน่





 

III



 

                จองกยูวัยสิบปีนั่งทานแซนด์วิชวิคตอเรียแยมบลูเบอร์รี่อยู่ในสวนองุ่น ส่วนตรงหน้าเขาก็มีแฝดหน้าโง่นั่งอยู่ด้วย เจ้านั่นแตะไปแค่เพียงสองสามคำแล้วก็เลิก มัวแต่ง่วนอยู่กับของเล่นชิ้นใหม่ที่อ้อนขอท่านพ่อให้ซื้อมาได้



                โอเคจองกยูอาจจะเรียนไม่เก่ง และห่วงเล่นมากกว่าจองฮยอก ท่านพ่อถึงได้ซื้อแต่อะไรน่าสนใจมาให้หมอนี่เล่น



                ใช่ว่าเขาไม่มีของเล่น แต่บางครั้งจองกยูก็อยากเล่นอะไรที่ผู้ใหญ่เล่นกันบ้าง



                “ทำไมนายไม่กินเลยล่ะ?”



                “ไม่ค่อยหิวน่ะ มื้อกลางวันยังแน่นท้องฉันอยู่เลย”



                จองฮยอกว่าก่อนจะก้มหน้าก้มตาสนใจลูกบาศก์ไม้ในมือต่อไป



                “ท่านแม่จะเสียใจแย่นะ นายไม่ค่อยกินขนมเลย”



                “นายก็เอาไปกินให้หมดสิ เป็นเด็กเป็นเล็กกินให้มันเยอะๆ”



                จองกยูนึกหมั่นไส้คำพูดคำจาแก่แดด พรูลมหายใจออกมาก่อนจะแย่งจานด้านหน้ามาไว้แทนที่ของตัวเอง



                “พูดอย่างกับนายไม่ได้อายุเท่าฉัน แก่แดดสิ้นดี”



                “



                จองกยูส่ายหัวพลางตักแซนด์วิชเข้าปากอย่างนึกไม่สบอารมณ์



                “วันนี้ไปดวลกันหน่อยดีรึเปล่า?”



                หนุ่มน้อยถามขึ้น แฝดพี่ถึงกับเงยหน้าละความสนใจจากลูกบาศก์ไม้ในมือแล้วเลิกคิ้วถาม



                “จู่ๆ จะมาดวลกันทำไม เล่นที่โรงเรียนกับเพื่อนไม่พอหรือ?”



                “อยากเล่นกับพี่ชายตัวเองไม่ได้หรือไง?”



                จองกยูย้อนถามก่อนที่จองฮยอกจะพยักหน้าอย่างจำยอม มือเลื่อนจานจากแฝดน้องมาไว้ตรงหน้าแล้วลงมือทานเสียเอง



                “อะไรเนี่ย? มาแย่งฉันทำไม”



                “เดี๋ยวไม่มีแรง นายยิ่งบ้าพลังอยู่”



                หนุ่มน้อยทั้งสองจัดการของหวานตรงหน้าให้หมดก่อนจะเร่งรีบไปเก็บที่ห้องครัว วิ่งตึงตังออกจากปราสาทไปยังป่าใหญ่ จองกยูทำทีเป็นยืดเส้นยืดสายแล้วเลียริมฝีปากท่าทางเกินเด็ก



                “ถ้าฉันชนะ จะขออะไรสักอย่างหนึ่ง”



                “จะเอาอะไร?” จองฮยอกว่า ก่อนจะเดินไปหลบแถวๆ ที่ไม่มีแดด นั่งยองๆ พลางโน้มกิ่งต้นไม้แถวนั้นเล่น



                “ฉันจริงจังนะ ถ้าชนะนายต้องให้ฉัน”



                “โอเค ชนะให้ได้ก่อนเถอะ ห้ามกัดแล้วกัน เพราะถ้าท่านแม่เห็นเราจะโดนว่าทั้งคู่”



                “ตามนั้น”



                หนุ่มน้อยทั้งสองคนจัดแจงเลือกมุมที่เหมาะสม แปลงกายเป็นหมาป่ารูปร่างสมส่วมทว่าไม่กำยำมากนัก จองฮยอกเดินวนไปรอบๆ จองกยูที่หายใจฟึดฟัด เด็กนี่บ้าพลังจะตายไป เขารู้อยู่แล้วว่าเปอร์เซ็นต์การท้าดวลของเขานั้นมีโอกาสแพ้ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ทีเดียว



                จองกยูหันหลังขวับพร้อมกับกระโจนเข้าใส่หมาป่าตัวน้อยโดยไม่ทันตั้งตัว จองฮยอกอาศัยการพลิกตัวเพื่อให้อีกฝ่ายล้มคะมำลงไปแล้ววิ่งหนีไปตั้งหลักใหม่



                ฉันบอกแล้ว ว่านายมันคือจอมบ้าพลัง



                ‘นายเองต่างหากที่ไม่ค่อยชอบเล่นอะไรแบบนี้



                จองกยูเถียงกลับ พี่ชายของเขามักจะขลุกอยู่แต่กับของเล่น ไม่ก็หนังสือ ไม่แปลกหรอกถ้าอีกคนจะเสียท่าหากถึงเวลาแบบนี้



                จองกยูอาศัยช่วงที่จองฮยอกเผลอกระโดดทับอีกคน พลิกตัวให้แฝดพี่นอนหงาย ใช้ปลายเล็บคมจิกเข้าไปที่เท้าด้านบนจนเลือดไหลซิบ ตอนนั้นจองฮยอกยอมแพ้กลายร่างกลับไปเป็นคนเช่นเดิมตมด้วยจองกยูที่กลายร่างแล้วยิ้มแป้น



                “โอเค อยากได้อะไร”



                คนเป็นพี่หลับตาซี้ดปากเบาๆ พลางกุมข้อมือตัวเองเอาไว้ไม่ให้เลือดไหลมากเกินไป



                “กล้องส่องดาว แบ่งให้ฉันบ้าง”



               

IV



 

                หนุ่มน้อยทั้งสองขลุกตัวอยู่ในห้องสมุดเล็ก หลังจากที่โตพอจะดูแลตัวเองได้ ท่านพ่อก็อนุญาตให้มานอนอยู่ที่ปราสาทหลังกลางได้ในเวลาว่าง หากแต่ตอนกลางคืนก็จะต้องกลับไปนอนที่ปราสาทหลังใหญ่เช่นเคย



                จองฮยอกปีนบันไดขึ้นไปสอดส่องมองหาหนังสือที่ตนชอบ กลิ่นชั้นไม้ชื้นๆ ลอยอบอวลในห้องเล็กๆ ส่วนเจ้าจองกยูนั้นก็นั่งจิบน้ำชาทานขนมหวานอีกเช่นเคย น่าแปลกที่เนื้อหนันไม่เห็นจะอวบขึ้นเสียที อาจจะเป็นเพราะหมอนั่นบ้าพลังเสียด้วย



                จนกระทั่งหนุ่มน้อยเจอหนังสือเล่มที่ถูกใจมากที่สุด สันหนังสือสีน้ำตาลอ่อนน่าดึงดูด เอื้อมมือไปหยิบออกมาทว่ามันช่างแน่นขนัดเหลือเกิน



                ตุ้บ!



                หนังสือแถวบนสุดร่วงกราวลงบนพื้นหินอ่อน จองกยูตกใจไม่น้อยจึงรีบลุกจากเก้าอี้มานั่งเรียงรายหนังสือแล้วเงยหน้าเตรียมต่อว่าแฝดพี่



                “หากหนังสือชำรุดนายจะทำอย่างไร ท่านพ่อต้องตำหนิเป็นวันๆ แน่”



                “รู้แล้วน่า ฉันขอโทษ”



                จองฮยอกรีบปีนบันไดลงมาดูด้วยอีกคน ก่อนจะชะงักไปเมื่อมีหนังสือเล่มหนึ่งที่กางออก ในนั้นมีลายมือหวัดๆ เขียนกำกับเหนือทุกประโยคของตัวอักษรภาษาฝรั่งเศส



                “ทำไมเล่มนี้มีแปลด้วยเนี่ย?” จองฮยอกว่าพร้อมกับจองกยูที่ขยับเข้ามาดูใกล้ๆ



                “ไหน เล่มไหนหรือ?”



                “นี่ไง ปกสีส้มอ่อนๆ ไม่มีชื่อเรื่อง”



                “โอ้ยืมไปอ่านท่านพ่อจะว่าหรือเปล่า?”



                จองกยูว่าพร้อมกับหยิบขึ้นมาสำรวจ จองฮยอกตัดสินใจเก็บหนังสือเล่มอื่นๆ คืนบนชั้นแล้วพยักหน้าให้ไปหาท่านพ่อด้วยกันที่ห้องนั่งเล่นปราสาทหลังใหญ่



                มือของหนุ่มน้อยผลักบานประตูเข้าไปก่อนจะพบว่าท่านพ่อนั้นกำลังจิบน้ำชากับท่านแม่ รอยยิ้มเป็นสี่เหลี่ยมเอกลักษณ์ของท่านแม่นั้นช่างอบอุ่นเสียจริง แทฮยองยิ้มน้อยๆ ก่อนจะกวักมือเรียกลูกๆ ให้เข้ามา



                “ว่าอย่างไร ไปเล่นซนที่ไหนกันมาครับ?”



                จองฮยอกเดินนำเข้าไปก่อนจะนั่งลงบนโซฟาตัวเล็กเช่นเดียวกันกับจองกยูที่เดินรั้งท้ายเข้ามา



                “ไปห้องสมุดมาครับ”



                “เหรอ? ทำไมกลับไวนักล่ะ?”



                จองกุกยิ้มให้ลูกชายทั้งสองที่ถอดเครื่องหน้ามาจากเขา ก่อนจะส่งมือไปยีหัวจองฮยอกเบาๆ



                “จะมาถามท่านพ่อ ว่าเหตุใดหนังสือเล่มนี้ถึงไม่มีชื่อเรื่อง?”



                ว่าแล้วจองกยูก็ตอบแทน ยื่นหนังสือเล่มที่แสนคุ้นตามาทางจองกุก องค์กษัตริย์ตกใจเล็กน้อยก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปาก เลิ่กลั่กไปทางภรรยาของตนแล้วหัวเราะเบาๆ



                “อืมมันเป็นหนังสือค่อนข้างคลาสสิค”



                “ ผมยืมอ่านได้รึเปล่า?”



                “เห็นทีว่าพ่อคงจะให้ไม่ได้ เพราะหนังสือเล่มนี้เป็นของแม่ ถ้าอยากอ่านก็ไปถามแม่เอานะ”



                จองกุกบ่ายเบี่ยงให้ไปทางแทฮยอง เด็กแฝดทั้งสองเปลี่ยนความสนใจมาทางโอเมก้าหนึ่งเดียวทว่าสูงศักดิ์ แทฮยองยิ้มเบาๆ พลางหัวเราะเมื่อไม่รู้จะตอบอะไรดี



                “มันเป็นหนังสือความรักแสนเพ้อฝัน แม่ว่าลูกคงไม่ชอบอ่านหรอก”



                แทฮยองว่าตามความจริง เหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่ขาด ภาพในวันนั้นยังคงตรึงตราตรึงใจในทุกอิริยาบถ จู่ๆ กลิ่นซินนาม่อนอ่อนๆ ก็ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง แทฮยองสบตาเข้ากับองค์ชายหนึ่งเดียวของตนพลางยิ้มหวาน



                “ใช่หวานราวกับซินนาม่อนโรลสักชิ้น”



                จองกุกเสริมต่อให้ พลางสบตาเข้ากับเด็กดีของเขาที่ยังคงเป็นเด็กดีอยู่วันยันค่ำ



                “หวานเหมือนรอยยิ้มแสนบริสุทธิ์ของเด็กคนหนึ่งที่พึงจะมีได้”



                “ถ้าจะหวานเช่นนั้น ผมคงไม่นำไปอ่านแล้วล่ะครับ”



                เด็กทั้งสองมุ่ยหน้าลงเรียกเสียงหัวเราะจากผู้ใหญ่ทั้งคู่



                “พ่อไม่ได้ห้ามเสียหน่อย แต่ไหนๆ แล้วถ้าลูกจะไม่อ่าน พ่อขอหนังสือได้หรือไม่?”



                มือหนาถูกส่งไปตรงหน้า แบออกเพื่อให้ลูกชายวางหนังสือลงบนฝ่ามือของตนเอง จองกุกรับมันมาก่อนจะส่งยิ้มหวานไปทางภรรยาตัวน้อย ถามคำถามที่มีเพียงแต่เราสองคนเท่านั้นที่จะเข้าใจความหมายแสนลึกซึ้งของมัน



                “ว่าแต่คุณแม่อยากอ่านมันอีกสักครั้งหรือไม่?”







______________________________

END

#ฟิคพาเลซกุกวี






:: TALK ::  จบอย่างสมบูรณ์แล้วนะคะ จบแล้วจริงๆ สิบเจ็ดตอนอาจจะน้อยนิดแต่สำหรับเราเราค่อนข้างผูกพันธ์มากทีเดียวเลย

อันดับแรกต้องขอบคุณทุกๆ คน ที่ให้กำลังใจ มิเช่นนั้นคงไม่ดำเนินมาถึงตอนจบแบบนี้ ศรีอยากจะร้องไห้ เรื่องที่สองแล้วที่เขียนจบ

ขอบคุณสำหรับทุกคำแนะนำ พี่ปุ้น พี่เจ และน้องๆ ทุกคน รวมถึงคนที่มาคอมเม้นท์จนคุ้นตากัน มีเยอะมากเลยค่ะที่มาเม้นท์ให้ทุกตอน

สำหรับใครที่อยากอ่านจองฮยอกและจองกยู แฝดสองสามารถติดตามต่อได้ในเล่มนะคะ มีคนเม้นท์ว่าอยากให้เขียนภาคสองต่อ เอาเป็นว่าถ้าเรามีพล็อตคงจะเขียนเนอะ 

ทั้งนี้ ใครอยากให้เราลองเขียนฟิคแนวไหนอีก สามารถคอมเม้นท์มาได้เลยนะคะ จะรับไปพิจารณา เพราะการเขียนคือความชอบและงานอดิเรกจริงๆ เลย มีบ้างที่บ่นว่าเหนื่อยและอยากเลิกเขียนไป สุดท้ายก็จมปลักอยู่กับตัวหนังสือ

รักและขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนเล้ย มาจุ๊บกระหม่อมทีนึง ม้วฟ

ปล. เราเปิดฟิคเรื่องใหม่แล้วนะคะ หากสนใจสามารถติดตามกันได้ที่นี่ จิ้มเลยค่ะ        Click  


 


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 497 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2125 lxsxr (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2564 / 20:52
    อบอุ่นหัวใจไปหมด เราอ่านเรื่องนี้ทั้งวันเลย ไรท์เขียนนิยายได้เก่งมากจริงๆ
    #2,125
    0
  2. #2113 •MY_IDEA (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2564 / 10:52
    อบอุ่นใจ💗🥰
    #2,113
    0
  3. #2105 Jkvlh. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 เมษายน 2564 / 01:32
    ละมุนมากๆๆ
    #2,105
    0
  4. #2086 1Kitta (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:57
    น่ารักมากๆเลยยย
    #2,086
    0
  5. #2084 AOOM9397 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 01:19
    เปนนิยายที่ดีมากๆเลยค่ะเราพึ่งมาอ่านคุณไรท์บรรยายได้ดีมากๆอบอุ่นจริงๆขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้นะคะ ❤
    #2,084
    0
  6. #2060 00:00 PM (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 15:52
    ฮื่ออออออ น่ารักมากเลย
    #2,060
    0
  7. #2056 keikytaetae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 15:19

    ดีมากจิงๆค่ะ เขินยันจบ
    #2,056
    0
  8. #2049 comet_qelL (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 11:05
    ฮือออจบแล้ว คุณไรท์แต่งดีมากๆเลยค่ะ เวลาอ่านเรารู้สึกได้กลิ่นหอมหวานจากตัวหนังสือจริงๆเลย เป็นอะไรที่อบอุ่นใจมาก ละมุนละไมไปหมดเลยค่ะ ❤️
    #2,049
    0
  9. #2037 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 18:08
    โอ้ยยยอบอุ่นㅠㅠ
    #2,037
    0
  10. #2010 Jkvlh. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 08:38
    หวานมากกกกกกกก น้วยแล้วววววว โรแมนติกสุดๆ อบอุ่นสุดๆ
    #2,010
    0
  11. #2000 galaxyMN (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 14:02
    ไรท์ คือแต่งได้อบอุ่นมากๆ ดีไปหมด อ่อนโยนนุ่มนวล หอมหวามจากความรัก
    #2,000
    0
  12. #1989 2024s (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 18:02
    อบอุ่นมากเลย ไม่ไหวแล้วใจ น้วยมาก
    #1,989
    0
  13. #1962 pinyda (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 23:54
    คือดีมากดีใจหายอะ ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าทำไมคนๆนี้ถึงได้น่ารักขนาดนี้บรรยายได้ดีขนาดนี้ ม้วนเขินไปหลายตลบมาก แงงงงงง🥰
    #1,962
    0
  14. #1935 นัยน์ฝัน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 06:28
    หวานมาก อบอุ่นมาก โรแมนติกน่ารักที่เป็นที่สุด ทุกอย่างลงตัวดีแล้วค่ะ คาดว่าน่าจะได้กลับมาอ่านอีกหลายๆรอบเลยล่ะค่ะ💖
    #1,935
    0
  15. #1930 fluffytaekoo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 15:07
    น่ารักมากจริงๆ ขอบคุณไรท์มากนะคะที่เขียนฟิคดีๆแบบนี้ㅠㅠㅠ ฮีลใจได้เยอะจริงๆค่ะ💖
    #1,930
    0
  16. #1913 alf- (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 17:14
    ชอบมากกก โอ้ยยย เป็นเรื่องที่ชอบมากจริงๆๆๆ
    #1,913
    0
  17. #1903 GraceG7 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:04
    ขอบคุณคุณไรท์มากเลยค่ะ จบได้เจ้าเล่ห์ตามฉบับองค์ชาย ถึงแม้จะลูกสองแล้วอ่าเนอะ เป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก แล้วจะกลับมาอ่านอีกนะคะ
    #1,903
    0
  18. #1900 _jppm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 17:14

    กรี๊ดด จองกุก! คนบ้า! ๆๆๆๆๆที่สุดเลย! เขินตัวม้วนแล้ว ขอบคุณไรท์นะคะ สนุกมาก!!
    #1,900
    0
  19. #1874 Gamhom5744 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 23:15
    เป็นนิยายที่น่ารักมากกก มีแต่ความอบอุ่นหัวใจ ลูกแฝดก็น่ารักมาก คู่พ่อแม่ก็รักกันปานจะกลืนกิน ทุกอย่างลงตัวค่ะ ❤❤
    #1,874
    0
  20. #1873 Mdm_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 19:14
    ลูกแฝดน่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆ อบอุ่นมากเลยค่ะ
    #1,873
    0
  21. #1850 moonmoon01 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 10:01
    ก็คือ!ถ้าอ่านอีกจะได้ลูกแฝดอีกมั้ยนะ555555
    #1,850
    0
  22. #1827 mxngkhwxn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 20:34
    อบอุ่นมากกกก น่ารักกก
    #1,827
    0
  23. #1788 ฺฺBunny KS (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 10:19
    ชอบมากเลยน่ารักอบอุ่นใจฟูเป็นบ้า😝
    #1,788
    0
  24. #1787 คุณแดนน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 22:12

    สนุกมากๆเลยค่ะ มันดีไปหมดอบอุ่นหัวใจมากๆ

    #1,787
    0
  25. #1779 wuxie (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:50
    ดีมากๆเลยคะ อบอุ่นมากกกกก
    #1,779
    0