The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 16 : The Palace Alpha ♞ : 14 (100%) + แบบฟอร์มพรีออเดอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,839
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 471 ครั้ง
    18 ต.ค. 60



The Palace Alpha

14

 

 

I

 

                 รุ่งเช้าของปลายเดือนตุลาคม แทฮยองนั่งรอองค์ชายทั้งสองร่ำลากับองค์กษัตริย์และองค์ราชินี โอเมก้าตัวน้อยตรวจเช็คความเรียบร้อยของกระเป๋าส่วนพระองค์ มีอะไรบ้างกันนะ



                เท่าที่ดู .. น้ำดื่ม ผลเบอร์รี่ เสบียงอาหารใส่โหลดินเผาปิดมิดอย่างดี เสื้อผ้า เต็นท์สำหรับกางนอนในยามค่ำคืน



                และ อืม .. เศษผ้าของแทฮยองทั้งหลาย



                แค่เพียงได้เห็นก็อดที่จะต่อว่าอีกคนในใจเบาๆ ไม่ได้เลยเชียว องค์ชายจองกุกนั่นช่างร้ายกาจเสียจริงๆ นั่นล่ะ ภายใต้แววตาแสนอบอุ่นนั้นแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์แบบที่แทฮยองเองก็คาดไม่ถึง



                แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ยิ่งใกล้ฤดูฮีทมากเท่าไหร่ ต่างฝ่ายต่างเสพติดกันและกันมากขึ้น โหยหาแม้กระทั่งห่างกันแค่เพียงไม่ถึงเสี้ยวนาที



                เสียงรองเท้าหนังดังกระทบพื้นหินอ่อน แทฮยองมองผู้มาใหม่ทั้งสอง โค้งทำความเคารพ ก่อนที่จะถูกองค์ชายจองกุกกอบกุมมือไว้ สอดประสานเสียจนแน่น ราวกับว่าจะไม่มีทางปล่อยให้หลุดออกไปแม้แต่มิลลิเมตรเดียว



                เหล่าทหารเกณฑ์มากมายนั่งทานอาหารเช้าที่ทางครัวตระเตรียมไว้อยู่ที่บริเวณลานน้ำพุด้านล่าง แทฮยองมองผู้คนใจกล้ากลุ่มใหญ่ผ่านบานหน้าต่าง แดดยามเช้าส่องประกายต้อนรับวันใหม่ ถือเป็นฤกษ์งามยามดีเมื่อมันทำให้เมทผู้สูงส่งของแทฮยองยิ้มกว้างออกมาได้



                องค์ชายนำแทฮยองไปจนถึงห้องใต้ดิน ผลักบานประตูเข้าไปพบหญิงวัยกลางคนที่นั่งพิงหมอนอิงทานอาหารเช้า รอยยิ้มแสนอ่อนโยนถูกวาดขึ้นเมื่อเธอเห็นมือทั้งสองกอบกุมกัน



                แทฮยองยกยิ้มกว้างก่อนจะกระชับมือจองกุกให้แน่นขึ้น เดินนำไปทิ้งตัวลงข้างล่างฟูกที่นอน ใบหน้าแสนจะดื้อรั้นของโอเมก้าตัวน้อยยังคงยกยิ้มอยู่แบบนั้นเมื่อเช้าวันนี้ผู้เป็นแม่ไม่ไอออกมา



                องค์ชายทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ กันกับแทฮยองอย่างไม่ถือสาอะไร ชายหนุ่มโค้งให้หญิงวัยกลางคนก่อนจะเอ่ยคำร่ำลา



                “ผมจะไม่อยู่ราวๆ ห้าวัน ช่วยอวยพรให้โชคดีด้วยนะครับ”



                แทราส่งมือไปด้านหน้า มือเรียวลอยค้างกลางอากาศ เป็นจองกุกที่โน้มตัวไปจนศีรษะชนกับหลังมือ แทราสะดุ้งเล็กน้อยทว่ายอมวางมือลงไปดีๆ



                “เป็นเกียรติของหม่อมฉันทีเดียว ขอให้องค์ชายชนะศึกในครั้งนี้ กลับมาด้วยความยิ่งใหญ่ ไร้ซึ่งโรคภัยไข้เจ็บนะเพคะ”



                จองกุกหลับตาพริ้ม ริมฝีปากหยักยกยิ้มน้อมรับคำอวยพร หญิงวัยกลางคนยังคงยึดถือสรรพนามเก่าตามเดิม แต่จองกุกไม่ได้ว่าอะไร เขาพึมพำคำว่าขอบคุณอย่างสุภาพด้วยความปลื้มปิติยิ่งนัก



                “หากได้มีโอกาสรอดกลับมา จะสู่ขอลูกชายของท่านในทันที



                จบประโยค แทฮยองหันมององค์ชายที่ยกมือประสานกันไว้บริเวณอก แววตาอ้อนวอนแสนอ่อนโยนกับถ้อยคำที่เปล่งออกมาพร้อมน้ำเสียงจริงใจ ดวงตากลมโตเป็นประกาย ความหวังกลุ่มน้อยๆ เริ่มกัดกินหัวใจของแทฮยองเข้าทีละนิด


                “หม่อมฉันอนุญาตเพคะ เพียงแต่พระองค์เมตตาแทฮยองให้มากที่สุดก็เป็นไปตามหวังของหม่อมฉันแล้ว”



                “ด้วยเกียรติของข้าพเจ้า จอน จองกุก สัญญาว่าจะดูแลแทฮยองให้ดีตราบชีวีจะหาไม่”



                .


                .


                .

                “หมอคิดว่าฉันจะอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่หรือ?”



                เสียงสั่นเครือจากความอ่อนแรงเปล่งขึ้น แทราหลับตาพริ้มเมื่อทานยามื้อเช้าเสร็จ เอนกายลงบนที่นอนแล้วยกผ้าห่มขึ้นคลุมถึงอก



                “ถ้าอาการยังดีคงที่เช่นนี้ คงอยู่ได้อีกนานเลยกระมังครับ”



                หมอหลวงหนุ่มยิ้ม พลางจัดแจงทำความสะอาดบริเวณโดยรอบ



                “จะอยู่ถึงอีกสักอาทิตย์ไหม?”



                แทราถามเพียงเท่านั้น ก่อนที่ในหัวสมองของหญิงวัยกลางคนจะเริ่มคิดเรื่องราวต่างๆ หากเธอได้เห็นภาพลูกชายตัวเองมีความสุขหลังจากองค์ชายจองกุกเสด็จกลับก็คงจะดี อย่างมากที่สุดคือได้เห็นหลานตัวน้อยๆ วิ่งเล่นอยู่ในสวน



                หรืออย่างน้อยที่สุด คือได้เห็นองค์ชายกลับมาอย่างปลอดภัย



                แทราไอจนตัวโยน ยกผ้าเช็ดหน้าผืนบางซับเสมหะสีคล้ายเลือด จิบน้ำอุ่นให้ชุ่มคอ หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินข้างแก้ม ทว่าแค่เพียงพักเดียวก็แห้งเหือดไป



                โอเมก้าหญิงไม่ได้สนใจฟังคำตอบของหมอหลวงเพียงสักนิดเดียว เธอทำเพียงแต่วาดฝันรูปภาพแสนสวยงามก่อนจะหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน อย่างน้อยเธอคงไม่จากไปในวันนี้ แทรารู้ดีว่าท้ายที่สุดแล้วองค์ชายเล็กจะต้องกลับมา




II


 

                ก่อนถึงหน้าประตูวัง จู่ๆ โอเมก้าตัวน้อยก็น้ำตารื้นขึ้นมาเสียจนได้ แทฮยองก้มหน้าจนชิดอก กระชับมือที่สอดประสานกับองค์ชายเอาไว้แน่น เขาไม่อยากให้พระองค์หายไปไหนเลย ความเห็นแก่ตัวที่กัดกินใจทีละนิดเริ่มออกฤทธิ์ต่อต้าน



                ทว่าอ้อมกอดแสบอบอุ่นนั้นก็เจือจางความเห็นแก่ตัวเหล่านั้นทิ้งไป ใบหน้าหวานชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างน่าสงสาร กายบางสั่นระริก เสียงสะอื้นดังก้องห้องโถง จองกุกกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นมากไปอีก ประทับริมฝีปากไล้ไปทั่วกรอบใบหน้าของเมทตัวน้อย



                “อย่าเสียใจสิ พี่ยังอยู่ตรงนี้”



                จองกุกกอดโยกอีกคนไปมา กลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆ ตามเนื้อตัวของแทฮยองถูกดอมดมทุกตารางนิ้ว ทว่าก็ยังไม่หนำใจ เขาไม่อยากคลายอ้อมกอดนี้เพื่อจากอีกคนไปเลยแม้แต่น้อย



                “แต่เดี๋ยวพระองค์จะต้องไป



                แทฮยองส่ายหัวพรืด ท่าทางงอแงราวกับเด็กตัวน้อยๆ



                “แล้วเดี๋ยวก็จะกลับมา”



                “สัญญาสิขอรับ”



                นิ้วก้อยเรียวยาวถูกยื่นมาจนชนปลายจมูกโด่ง จองกุกหัวเราะเล็กน้อยแล้วงับปลายนิ้วเรียวนั้นเบาๆ



                “หนูไม่เชื่อใจพี่เหรอครับ?”



                แทฮยองลดมือลง ใบหน้าหวานงอง้ำ ตากลมโตเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำสีใส ปลายจมูกแดงก่ำ จองกุกยกยิ้มกว้างก่อนจะโน้มตัวลงไปจุมพิตแสนอ่อนโยน ตักตวงความหอมหวานจนพอใจแล้วค่อยๆ ผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง



                “อย่าร้องไห้ไปเลยเด็กดี พี่จะกลับมา”



                “



                แทฮยองเงียบไปสักพัก สูดน้ำมูกก่อนจะยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาออกจากใบหน้า แย้มยิ้มกว้างเมื่อองค์ชายยังคงส่งยิ้มให้เขาอยู่แบบนั้น ถึงแม้แววตาของพระองค์จะหวาดกลัวมากแค่ไหน



                “องค์ชาย ..



                “หืม?”



                “แทฮยองรักองค์ชาย รักที่สุด ได้โปรดกลับมาหาแทฮยองนะขอรับ”



                สิ้นประโยค จองกุกรั้งกายบางมากอดแนบแน่น กดจูบกลุ่มผมนิ่ม จู่ๆ ก็รู้สึกราวกับขอบตาร้อนผ่าว ชายหนุ่มพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ร้องไห้ให้แทฮยองเห็น เสียงทุ้มที่เคยเจ้าเล่ห์ตอนนี้กลับอ่อนโยน ปากหยักจุมพิตที่กกหูนิ่มก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยถ้อยคำแสนลุ่มลึกจากจิตใจ



                “จองกุกรักแทฮยอง รักที่สุด สัญญาว่าจะกลับมาเพื่อรักแทฮยอง”





               

 

                โอเมก้าตัวน้อยนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนผืนหญ้าสีเขียวอ่อนออกเหลือง ฤดูหนาวเริ่มคืบคลานเข้ามาเต็มที่ ต้นไม้และใบไม้เหี่ยวแห้ง แทฮยองยู่หน้า เขาไม่ชอบเอาเสียเลย อากาศช่วงฤดูใบไม้ร่วงนั้นสดชื่นกว่าเยอะ เขาชอบนอนมองผลองุ่นเจริญเติบโต ชอบกลิ้งอยู่บนผืนหญ้าชุ่มน้ำจนเสื้อผ้าสกปรกมอมแมม



                แทฮยองถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นมาดีๆ ทว่าเมื่อหันหลังกลับไป เขาก็องค์กษัตริย์และองค์ราชินีเข้าเสียแล้ว พวกท่านทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ แสร้งทำเป็นจิบชาคุยกันไม่ได้สนอกสนใจแทฮยองที่นอนเล่นสกปรกอยู่บนพื้นดิน



                และดูเหมือนพระองค์จะแสร้งมองไม่เห็นแทฮยองต่อไปไม่ไหว องค์ราชินีเผลอหลุดยิ้มออกมาก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้าง ฉายแววดีใจแล้วเรียกให้แทฮยองมานั่งข้างๆ กัน



                “มานี่ซี เด็กดี”



                แทฮยองรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เขาไม่เคยได้พบองค์กษัตริย์ตรงๆ เพียงคนเดียวมาก่อน ถึงแม้จะเข้าสู่วัยชราแล้ว พระองค์ยังคงมีพระพักต์ที่หล่อเหลา ไม่แปลกใจเลยว่าองค์ชายทั้งสองได้รับเชื้อดีๆ แบบนี้มาจากใคร



                “ขอรับ”



                แทฮยองยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินไปนั่งข้างล่างใกล้ๆ กัน ใบหน้าหวานอิ่มพริ้มเมื่อมือเรียวขององค์ราชินีสางกลุ่มผมของเขาเล่นอย่างนึกเอ็นดู



                “โตขึ้นมากทีเดียวแทฮยอง ไม่คิดว่าคนในวังของเราจะเป็นเกี่ยวโยงกับเรื่องโชคชะตาถึงสองคน”



                องค์กษัตริย์เอ่ยขึ้น นั่นทำให้แทฮยองฉงนใจเป็นอย่างมาก พระองค์ทราบได้อย่างไรกันว่าเขากับองค์ชายจองกุกเป็นคู่โชคชะตา



                เสียงหัวเราะทุ้มแสนสุขุมดังขึ้นเบาๆ ดูเหมือนว่าใบหน้าสงสัยของโอเมก้าตัวน้อยจะเผยชัดเจนมากเกินไป แทฮยองก้มหน้างุดทันที



                “ทั้งนัมจุนทั้งจองกุกดูจะโตเป็นผู้ใหญ่ไปเสียหมดเลย” องค์กษัตริย์ว่า “แล้วจองกุกดีกับเราบ้างหรือเปล่า?”



                แทฮยองพยักหน้าตอบคำถาม



                “ดีมากๆ เลยขอรับ”



                “อืม ดีเลย”



                องค์ราชินีไม่ว่าอะไร พระองค์ทำเพียงแค่แย้มยิ้มมององค์กษัตริย์ก้มหน้าคุยกับแทฮยอง สายตาคมคู่นั้นแสนจะอ่อนโยน ช่างโชคดีจริงๆ ที่ครอบครัวของเธอนั้นอบอุ่นกันทุกคน ไร้ซึ่งความรุนแรง



                “แล้วแทราล่ะ เป็นอย่างไรบ้างเช้านี้”



                องค์ราชินีตัดสินใจถาม



                “ดีขึ้นขอรับ ทานข้าวได้หมดเลย ไม่ไอด้วย”



                “นั่นสินะ ดีขึ้นจริงๆ ด้วย ช่วงนี้ลมหนาวพัดพามาเริ่มจะบ่อย ต้องบอกหมอหลวงให้หาเสื้ออุ่นๆ ให้แทราสวม”



                แทฮยองยิ้มกว้างเมื่อองค์ราชินีเลิกคิ้วแล้วหัวเราะเบาๆ เขาพยักหน้ารับตาม รู้สึกตื้นตันใจกับความเอ็นดูขององค์ราชินีที่มีต่อแม่ของเขา



                ท่าทางของท่านทั้งคู่ดูผ่อนคลายราวกับไม่ได้เป็นกังวลอะไร เพราะแบบนี้นี่เององค์ชายทั้งสองถึงได้มีอุปนิสัยที่แสนจะอ่อนโยน มองโลกในแง่ดีและไม่สร้างความกังวลใจให้กับใคร



                แทฮยองถูกรับสั่งให้ไปทำแซนด์วิชวิคตอเรียนกับนำผงชามาเพิ่ม โอเมก้าตัวน้อยไม่รู้สึกเหงาเปลี่ยวอีกต่อไป บทสนทนาระหว่างแทฮยองและพระองค์ลื่นไหลไปตามบรรยากาศ



                จวบจนกระทั่งบ่ายแก่ๆ ได้ท่านทั้งสองถึงได้เสด็จกลับไปพัก เวลานี้แทฮยองถูกสั่งห้ามไม่ให้เยี่ยมแม่ของตนเอง ดูเหมือนว่าห้องสมุดจะเป็นตัวเลือกสุดท้ายของแทฮยองเสียแล้ว




 

 

                แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาจนเห็นละอองฝุ่นเล็กๆ โอเมก้าตัวน้อยนอนตีขากางหนังสือเล่มโปรดอ่าน แทฮยองบรรจงละเมียดละไมสัมผัสทุกตัวอักษร พยายามดื่มด่ำกับเนื้อหาในหนังสือมากกว่าจะคิดถึงเจ้าของลายมือหวัดๆ ด้านบนประโยค



                แทฮยองถอนหายใจ ห่างกันเพียงไม่ถึงวัน เขาก็เอาแต่พร่ำคิดถึงองค์ชายเสียแล้ว ใบหน้าหวานงอง้ำเมื่อกวาดสายตาเจอรูปใบหน้ายิ้มที่องค์ชายวาดไว้ข้างๆ กันเล็กๆ



                โอเมก้าตัวน้อยอยากจะลิ้งค์หาเมทผู้สูงส่งแทบใจจะขาด แต่นั่นก็อาจจะทำให้พระองค์เสียสมาธิ เขาถึงได้แต่พร่ำบ่นคิดถึงในใจ มือเรียวยกผ้าผืนเล็กขึ้นสูดดม ผ้าผืนที่พับเก็บไว้ในลิ้นชักตู้เสื้อผ้า กลิ่นฟีโรโมนขององค์ชายผสมปนเปกับกลิ่นซินนาม่อน ช่วยให้คลายคิดถึงไม่ได้เสียเท่าไหร่



                มือเรียวพลิกหน้ากระดาษดู องค์ชายแปลเพิ่มให้ถึงห้าสิบหน้าได้พอประมาณ แทฮยองหวังเพียงแค่ว่าภายในห้าวันนี้เขาจะจดจำทุกรายละเอียดภายในห้าสิบหน้าได้เพื่อคลายความคิดถึงให้หายไป



 

III

 

                ผ่านพ้นมาได้เกือบครบสามวันแล้ว พี่ชายของเขาทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม แม้จะมีเหล่าทหารที่ตายในหน้าที่บ้าง แต่ทว่าทุกคนฮึกเหิมและปกป้องเมืองของตนสุดชีวิต



                และแน่นอน รางวัลในครั้งนี้คือชัยชนะ



                สภาพของทุกคนดูสะบักสะบอมไม่น้อยเลยทีเดียว ทว่ายังย่ำเท้ากลับเมืองของตนอยู่ในคืนดึกสงัด เสื้อผ้าที่เตรียมมาทุกชุดขาดวิ่น เนื้อตัวเป็นรอยแผลจากการกัดทึ้ง แต่สิ่งที่ทำให้ห้วงอารมณ์ของจองกุกขาดสะบั้นนั่นก็คือพี่นัมจุนที่โดนกัดเมื่อสองวันก่อน



                การปลุกปั่นแรงอารมณ์ในสนามรบราวกับจุดไฟบนน้ำมัน แม้หมาป่าเบต้าพวกนั้นจะมีกำลังเยอะเทียบเท่ามากเพียงใด เหล่าโอเมก้าที่ร่วมแรงร่วมใจกันบางกลุ่มก็สามารถโค่นล้มได้ หลังจากนี้คงต้องมอบรางวัลชิ้นใหญ่ให้เป็นการตอบแทนประชาชนทุกคน



                แต่สิ่งเดียวที่กำลังจะทำให้จองกุกขาดใจ คืออาการฮีทที่มาถึงในระหว่างที่กำลังเดินทางกลับ ชายหนุ่มเหงื่อไหลโทรมกายตลอดทาง ขนาดอยู่ในร่างหมาป่ายังแทบจะลงไปดิ้นเสียตรงนี้ พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้เสียสติไปเสียก่อน แม้จะครั่นเนื้อครั่นตัวมากเพียงใด จองกุกก็ไม่อยากให้เหล่าพ่ายพลของเขาแตกตื่น



                อัลฟ่าหนุ่มคำรามในคอเบาๆ ก่อนที่จะแลบลิ้นเลียปลายจมูกช้าๆ ท่าทางกระสับกระส่ายเสียจนนัมจุนต้องลิ้งค์ถาม



                เป็นอะไรไปจองกุก?



                ‘ผมฮีทครับ



                จองกุกตอบตรงๆ แววตาคมสั่นระริก เขาเพิ่งจะรู้ว่าอาการแบบนี้มันแสนจะทรมาน ในหัวฉายภาพเมทตัวน้อยไปมา ภาพรอยยิ้มของแทฮยอง ภาพเรือนร่างสวยงามได้รูปนั้น นึกเสียดายที่เศษผ้าของแทฮยองขาดวิ่นจนไม่เหลือชิ้นดี กระเป๋าที่พกมาก็หายไปในสนามรบ



                ไหวรึเปล่า ถ้าไม่ไหว วิ่งกลับไปก่อนเลย อีกสิบไมล์คงจะถึงเมืองเราได้แล้ว



                จองกุกพยายามคิดตาม อีกสิบไมล์ เขาช่างเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน แม้จะอยู่ในร่างของหมาป่า แต่วิ่งไปสิบไมล์ก็ไกลโข จองกุกพ่นลมหายใจฟึดฟัด ย่ำเท้าอยู่กับที่ ก่อนจะออกแรงวิ่งไม่ลืมหูลืมตา เสียงประหลาดๆ ในหัวเหล่านั้นเขาไม่สนใจอีกต่อไป



                หมาป่าหนุ่มแสนแข็งแรงหอบเหนื่อยทว่ายังคงไม่หยุดวิ่ง ตาคมเพ่งมองไปยังพระราชวังที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล วิ่งผ่านท้องถนนแสนเงียบเชียบ



                และนั่น พระราชวังของเขา



                จองกุกแปลงกายกลับเป็นแบบเดิม ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวขาดวิ่น เนื้อตัวเป็นรอยข่วนเต็มไปหมด ทรงผมสีดำเข้มยุ่งเหยิง และใบหน้าด้านขวามีรอยแผลเป็นเหนือแก้มตอบ



                หยุดยืนหอบหายใจก่อนจะยกยิ้มให้องครักษ์ที่ดูจะตกใจไม่น้อยกับการมาถึงก่อนของเขา องครักษ์เหล่านั้นดีใจยกใหญ่เมื่อจองกุกบอกว่าเราชนะ



                แต่นาทีนี้ จองกุกไม่สนใจอะไรอีกต่อไป เขาวิ่งเหยาะๆ ไปยังปราสาทหลังกลาง บอกประโยคเดิมกับเหล่าองครักษ์ ก้าวเท้ายาวๆ ไปตามพื้นหินอ่อนแล้วผลักบานประตูห้องนอนเข้าไป



                อัลฟ่าหนุ่มพูดอะไรไม่ออก เมื่อภาพตรงหน้าที่เขามองเห็น คือแทฮยองที่กำลังดีดดิ้นอยู่บนเตียงนอน กายบางบิดเร้าไปมาราวกับรู้สึกทรมานเช่นเดียวกันกับเขา



                ก่อนที่ใบหน้าหวานจะผินมาทางผู้มาใหม่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างแล้วยกยิ้มจนขึ้นรูปสี่เหลี่ยม จองกุกอ้าแขนรอให้อีกคนเข้ามากอด แต่ทว่าก็ทิ้งแขนลงเมื่อเขารู้สึกว่าเนื้อตัวนั้นสกปรกเหลือเกิน



                “เราชนะ .. พี่ชนะ พี่กลับมาหาหนูแล้ว”



                จองกุกพึมพำเพียงเท่านั้น ก่อนจะดับวูบไปด้วยความเหนื่อยอ่อน ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือรอยยิ้มแสนหวานของแทฮยองที่มอบให้หลังจากที่เขารักษาสัญญา







______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี

แบบฟอร์มสั่งซื้อเนอะ อ่านรายละเอียดได้เลยค่า แต่ย้ำนะว่าให้โอนวันที่ 19 ตุลาคมเป็นต้นไป

Click Here




::TALK:: บอกก่อนเลยว่าตอนนี้เขียนยากมากจริงๆ เราลบๆ แก้ๆ หลายรอบเลย แง

ด้วยความที่เราเปรยไว้แล้วว่าไม่ชอบยืดฟิค ตอนนี้อาจจะหน่วงๆ กรึ่มๆ เลยแทรกอารมณ์ขันขององค์ราชินีเข้ามา ซึ่งตอนแรกที่เขียนไม่มี เกือบเป็นฟิคดราม่าแล้วค่ะคุณกิตติคะ 

บอกแล้วนะคะว่าไม่ใช่ฟิคดราม่า ทุกๆ อย่างในเรื่องจะฟีลกู้ดไปหมด แม้ฉากเศร้าก็จะกู้ด

แต่ตอนหน้าจะกู้ดมากๆ เพราะเป็น CUT ตัวเบ้อเร่อ ศรีรอตอนนี้มานานมาก ปล่อยให้องค์ชายเขาพักฟื้นไปก่อนนะคะ วิ่งมาตั้งสิบหกกิโล บ้าจริงๆ






               

               

 

 

 


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 471 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2046 comet_qelL (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 10:09
    แงงงองค์ชายวิ่งสู้ฟัดเลยนะเนี่ย พักผ่อนเยอะๆนะ เก็บแรงไว้
    #2,046
    0
  2. #2029 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 16:24
    โอ้ยยยบัลั่กๆ
    #2,029
    0
  3. #1988 2024s (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 15:53
    หืออออ แกฉันเขิลและตื้นตัน
    #1,988
    0
  4. #1897 _jppm (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 17:08
    ฮื่ออ พี่กุก ;-;
    #1,897
    0
  5. #1870 Mdm_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 18:55
    ในที่สุด องค์ชายก็ชนะะะะะะ สุดยอดเลย
    #1,870
    0
  6. #1776 wuxie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:08
    กลับมาแล้ววว เย้
    #1,776
    0
  7. #1764 butterr. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 15:59
    เย่ๆๆๆๆ ดีจุยแทนนน
    #1,764
    0
  8. #1650 __0997 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 06:47
    โอ้ยยยยชนะกลับมาก็ดีแล้วฮื่ออออออ
    #1,650
    0
  9. #1636 someone_ssk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 16:16
    โอ้ยสู้ๆนะ สงสารอ่ะแงงงง
    #1,636
    0
  10. #1569 mapletottot (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 18:48
    แงๅๆๆนาารักอ่ะ
    #1,569
    0
  11. #1323 `specialguys13 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:44
    ท่าทางจะทรมานน่าดูแลเชียวทั้งองค์ชายทั้งแทฮยอง
    แต่อย่างน้อยไม่ได้บาดเจ็บมากมายก็ดีแล้ว
    กลับมาแบบนี้รักษาสัญญาด้วยนะ ฮื่ออให้ตายเถอะ
    #1,323
    0
  12. #1246 JHOPE__ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 18:24
    ตอนนี้คือบั่บบบ อ๋ออยยย ชอบบบบ
    #1,246
    0
  13. #1157 phirayajungkook (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:52
    โคตรจะลงทุนนนน วิ่งมาตั้งไกล
    #1,157
    0
  14. #1061 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 23:04
    องค์ชายยย ถึงกับเลือดกำดาวไหลเลยดร๊อะ เขินจังอ่ะ
    #1,061
    0
  15. #1060 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:43
    ฮื้ออ. หลังจากชนะก็รีบกลับมาหาน้องเลย โอ้ยใจ
    #1,060
    0
  16. #1023 seluhana (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 21:51
    โซคิ้วท์555
    #1,023
    0
  17. #976 Thingyib (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 10:47
    เรื่องนี้ดีมาก ละมุนมากคะ ชอบ
    #976
    0
  18. #975 pnnx (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 08:33
    ดีใจนะคะที่ไม่ดราม่า555555 ฮือ องค์ช้าย พักผ่อนนะคะ น้องคิดถึงองค์ชาย เราก็คิดถึงองค์ชาย มาต่อเร็วๆนะคะ สู้ๆค่าไรต์
    #975
    0
  19. #974 juonjeonv (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 23:14
    เขินง่ะ ดียิ่งกว่าใดๆในโลกนี้จอนจองกุกเอ๊ย สุดอิจฉาเจ้าแท
    #974
    0
  20. #973 izaraii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 13:41
    ละมุนมากเลยจริงๆ ฮือ องค์ชายกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ฤดูฮีทก็มาอีก ><~
    #973
    0
  21. #972 praewv (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 11:45
    เขินจังงงงงงงงง
    #972
    0
  22. #971 Mic'Hun2H (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 00:24
    เขิน เขินมาก ๆ เรื่องนี้มันอบอุ่นละมุนใจ จนเราคิดว่า ถ้ามีคนเเบบองค์ชายจองกุกอยู่ข้างๆก็คงดี ยิ่งอ่านยิ่งเขิน
    #971
    0
  23. #970 mm282 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 23:03
    หนูเขินนน
    #970
    0
  24. #969 kookv_X42 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 20:16
    คืออยากตบตัวเองมาก อินี่นั่งเปิดเพลง i need youรอเลย 555
    #969
    0
  25. #968 Moonlionz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 19:05
    บ้าจริง เราหยุดยิ้มไม่ได้เลย55555555 พอเห็นคำว่าคัทในตอนหน้า ใจก็สั่นไปหมด -////- // สู้ๆนาจาาา
    #968
    0
  26. #922 BeeBooMz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 22:10
    ชอบอะ~~~~ แต่อัลฟ่าฮีทได้ด้วยอ่อ???
    ไม่ใช่มีแค่โอเมก้าที่ฮีทได้หรอ?? เราไม่มั้นใจอะ
    #922
    2
    • #922-1 jutamatkhamkaew(จากตอนที่ 16)
      18 ตุลาคม 2560 / 22:19
      ฮีทได้ค่า
      #922-1
    • #922-2 natchaporn2547(จากตอนที่ 16)
      22 ธันวาคม 2563 / 21:46
      น่าจะรัทนะคะ ไม่ใช่ฮีท
      #922-2