The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 15 : The Palace Alpha ♞ : 13 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,756
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 544 ครั้ง
    4 พ.ค. 64



The Palace Alpha

13

 

 


I

 



                 ยามสายของวันว่าง จองกุกสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดนั่งวางแผนการรบที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า เขารวบรวมกำลังพลได้พอสมควร มีเสบียงพอเหมาะสำหรับเดินทางไปกลับราวๆ ห้าวัน



                แต่เรื่องที่จองกุกกังวลใจช่วงนี้ ไม่ใช่เพราะใกล้จะถึงวันรบเต็มที ชายหนุ่มมีความรู้สึกว่าแทฮยองตัวน้อยของเขาแสนออดอ้อนเกินจะรับมือไว้ ลำพังฤดูฮีทที่คืบคลานเข้ามาใหม่อีกครั้งผสมปนเปกับกลิ่นฟีโรโมนก็ทำเอาจองกุกหัวหมุนจะแย่



                ไม่ว่าจองกุกจะทำอะไร แทฮยองก็มักจะทำตามเสมอ



                ไม่ว่าจองกุกจะไปไหน แทฮยองก็มักจะยื้อเวลาเอาไว้ กกกอดเขาอยู่นานสองนาน กว่าจะปล่อยไปเล่นเอาเหงื่อกาฬไหลประปรายเต็มใบหน้า



                ตอนนี้แทฮยองไปเยี่ยมแม่ของตนตามเวลาที่หมอหลวงอนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้ จองกุกได้แต่เฝ้าภาวนาให้แทรานั้นหายดี รออยู่ดูความสุขในชีวิตของแทฮยองที่จะผลิบานอย่างงดงาม



                แต่ทว่าจองกุกรู้ แทรากำลังจะจากไปในเร็ววัน



                อาจจะคืนนี้ .. รุ่งเช้า หรืออีกสองสามวัน



                จองกุกรักรอยยิ้มแสนบริสุทธิ์ของแทฮยอง เขาจะไม่ยอมให้รอยยิ้มนั้นมลายหายไปกับความเศร้าโศก ถึงอย่างไรแล้ว จองกุกจะดูแลสานต่อปณิธานของแทราให้ดีที่สุด ดูแลจนกว่าชีวิตของเขาจะหาไม่



                และดูเหมือนว่าแทฮยองเองคงรู้สึกเช่นเดียวกัน มิเช่นนั้นคงไม่ออดอ้อนร้องหาความอบอุ่นอยู่แบบนี้ เมทตัวน้อยของเขารู้เสียแล้ว ว่าแม่ของตนนั้นอยู่ไม่ได้นานสักเท่าไหร่



                เสียงพื้นรองเท้านิ่มดังก้องอยู่ภายในตัวปราสาท จองกุกปิดแผนที่และเก็บปากกาให้เข้าที่ ลุกขึ้นยืนวาดแขนไปมายืดเส้นสาย และนั่น เด็กตัวน้อยที่เดินร้องไห้เข้ามา



                จองกุกเดินไปคว้าอีกคนมากอดโยก กดจูบปลอบประโลม ชายหนุ่มไม่ได้ถามอะไร เขาทำเพียงแค่พาอีกคนไปที่โซฟาตัวยาว จัดวางให้นอนทับอยู่บนแผ่นอกแกร่ง กอดรัดแน่นขึ้นเสียจนเสื้อสีขาวเปียกเป็นวงกว้าง



                ชุดไหมพรมสีฟ้าสลับขาวอุ่นๆ ของแทฮยองเรียกเลือดให้จองกุกเป็นอย่างดี อีกคนดูนุ่มนิ่มมากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ปากหยักพรมจูบแก้มนวลใสที่มีหยาดน้ำตาประปราย



                “แม่



                เสียงทุ้มหวานสั่นเครือ และจองกุกก็ทำแบบเดิม พูดจาอ่อนโยนให้อีกคนสบายใจขึ้น



                “ชู่วแม่ของหนูจะหายดีครับ”



                ทว่าครั้งนี้ดูจะไม่เป็นผลเสียเท่าไหร่เมื่อโอเมก้าตัวน้อยส่ายหัวไปมา มือบางยันค้ำแผ่นอกเอาไว้แล้วลุกขึ้นนั่ง จองกุกขมวดคิ้วมุ่นเมื่อใบหน้าแสนจะดื้อรั้นกลับมาทักทายเขาอีกแล้ว



                “แม่ไอเป็นเลือด ผมก็ร่วงบาง พอแปลงกาย ปลายจมูกก็แห้งเสียเหลือเกิน”



                “เราต้องให้เวลาแม่ของเจ้า ท่านเองก็ดื่มยา ทานอาหารที่มีประโยชน์อยู่ตลอด”



                จองกุกลุกขึ้นนั่ง คราวนี้แทฮยองนั่งก้มหน้าไม่ยอมหันมาคุยกันดีๆ คราวจองกุกจะเลื่อนมือไปสางกลุ่มผมนิ่มให้ อีกคนก็สะบัดออกอย่างดื้อรั้น



                “ไหนพระองค์บอกว่าแม่จะหาย”



                “



                จองกุกไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาพรูลมหายใจอย่างคนหมดหนทาง เห็นทีว่าจะโกหกเมทตัวน้อยไม่ได้อีกต่อไป



                “ขอโทษ”



                “พระองค์โกหกแทฮยองหรือขอรับ?”



                “ไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นเลย”



                แววตากลมโตแดงก่ำอย่างน่าสงสาร แทฮยองสูดน้ำมูกพลางเช็ดคราบน้ำตา สะอื้นไห้ออกมาจนจองกุกเจ็บปวดหัวใจ



                “ทำไมแม่ถึงไม่หาย..



                “เป็นเรื่องธรรมชาติอยู่แล้ว ข้าเพียงแต่อยากให้เจ้าทำใจ”



                จองกุกไม่พูดปลอบโยนอีกคน เขาแทนตัวเองให้ดูจริงจังมากขึ้น รวบกายบางมากอดแนบอก มือเรียวเล็กกำชายเสื้อเขาเอาไว้แล้วปล่อยโฮใส่จนตัวโยน จองกุกทำได้เพียงแค่จูบขมับให้กำลังใจ



                “พระองค์โกหก”



                “ใช่ .. จองกุกนี่นิสัยไม่ดีเสียจริง”



                สิ้นประโยค กำปั้นเล็กทุบลงมากลางอกจนจองกุกเบ้หน้า แต่แล้วเสียงหัวเราะแสนสดใสก็ดังขึ้น แทฮยองฝังใบหน้าพลางถูไปมา จองกุกยกยิ้มกว้างสุดแสนจะเอ็นดูอีกคน ให้ตาย แสบจริงๆ ถือวิสาสะเช็ดทั้งน้ำตาทั้งน้ำมูกลงบนเสื้อของเขาได้อย่างไรกัน



                “หากสิ้นแม่ไปแล้ว แทฮยองจะอยู่อย่างไรดีขอรับ?”



                เสียงทุ้มหวานยังคงสั่นเครือ ทว่าเจือจางความเศร้าโศกไปมาก จองกุกเลียริมฝีปากอย่างชั่งใจ



                “เสียใจเป็นเรื่องธรรมชาติอยู่แล้ว แต่คำตอบของข้าคือ ให้อยู่กับจอนจองกุกไปจนกว่าชีวาจะหาไม่ ดีหรือเปล่า? ข้าเชื่อว่าจอนจองกุกผู้นั้นจะรักเจ้าสุดหัวใจ จะสร้างรอยยิ้มแสนสดใสให้เจ้าได้ใหม่อีกครั้ง




 

II

 



                โอเมก้าตัวน้อยแสนเอาแต่ใจหลับใหลไปด้วยความอ่อนเพลีย ร้องไห้เสียจนตาคู่สวยบวมช้ำ เมื่อถึงเวลาว่าง จองกุกขลุกตัวอยู่ในห้องสมุดเย็นชื้น ไล่แปลหนังสือไปเรื่อยๆ จนตาพร่าเบลอ สักพักเสียงเปิดประตูวังก็ดังขึ้น จองกุกเดินออกไปชะโงกมองจากหน้าต่าง



                ผู้มาใหม่ที่แสนจะอบอุ่นสำหรับเขาพี่นัมจุนถือตะกร้าแซนด์วิชวิคตอเรียเข้ามาด้วย



                .


                .


                .


                “นั่งพื้นได้หรือเปล่า?”



                “เก้าอี้ออกจะนุ่มกว่า



                “พื้นหินอ่อนมันเย็นสบายนี่นา”



                จองกุกหัวเราะก่อนจะลงไปนั่งข้างล่างพร้อมกับองค์ชายใหญ่ หยิบชุดน้ำชาลงมาจากโต๊ะก่อนจะรินให้พี่ชาย แซนด์วิชวิคตอเรียแยมบลูเบอร์รี่ถูกส่งให้น้องชาย จองกุกกัดมันคำโต



                “แทฮยองก็ชอบนั่งบนพื้นหินอ่อน”



                นัมจุนหัวเราะในลำคอเมื่อน้องชายอ้างถึงเมทตัวเองพลางสอดสายตามองรอบๆ ห้อง อืม .. รสนิยมช่างคร่ำครึโบราณเสียจริง



                “ซอกจินทำมาให้ อร่อยดีใช่หรือเปล่า?”



                “ครับ อร่อยใช้ได้”



                จองกุกส่ายหัวเบาๆ หากจะว่าเขาติดเมทของตน คนตรงหน้าก็ติดเช่นเดียวกัน ดูรอยยิ้มหวานฉ่ำยามกัดแซนด์วิชนี่สิ ตาเรียวรีของพี่ชายเต็มไปด้วยความสุขเป็นประกาย



                “แล้วทำอะไรอยู่?”



                “แปลหนังสือนิดๆ หน่อยๆ อยากเขียนให้เสร็จก่อนไปรบ”



                “หนังสืออะไร ยังต้องแปลอีกหรือ?”



                “แปลเผื่อแทฮยองไว้อ่าน เขาดูจะชอบหนังสือเล่มนี้เป็นพิเศษ”



                “เลยลงทุนแปลมันทั้งหมดสองร้อยกว่าหน้าน่ะหรือ?”



                นัมจุนยืดตัวขึ้นเพื่อมองดูหนังสือเล่มสีส้มอ่อนๆ หน้าปกโบร่ำโบราณตามฉบับที่จองกุกชอบ แถมยังเป็นภาษาฝรั่งเศสอีกด้วย



                “อาจจะแปลไม่ถึง แต่ห้าวันนี้อยากให้เขามีอะไรทำ”



                “นั่นมันหนังสือตั้งแต่จองกุกยังเด็กนี่ ที่ไปซื้อมาตอนไปเรียนน่ะ”



                “ใช่ เก่ามาก”



                “ไม่หวงรึไงกัน? ทีแต่ก่อนนะใครยุ่มย่ามกับของเล่นสักชิ้นยังไม่ได้”



                “นั่นมันแต่ก่อนนี่ครับ”



                จองกุกหัวเราะพลางยกชาขึ้นดื่มแกล้มกับความหวาน



                “งั้นขอยืมบ้างซี่”



                “ห้องสมุดพี่ก็ออกจะใหญ่”



                จองกุกส่ายหัวเบาๆ คนเป็นพี่จิ๊ปากอย่างขัดใจ ไหนว่านิสัยแบบนี้คือตอนแต่ก่อนกัน?



                “แต่ห้องสมุดพี่ไม่มีหนังสือประเภทนี้”



                “ไม่มีทาง สั่งซื้อเองเถอะครับ”



                จองกุกตอบปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย คนเป็นพี่กลอกตาไปมา ก่อนจะตั้งใจทานแซนด์วิชที่เมทตนเองเป็นคนทำให้



                “รู้แล้วใช่มั้ยว่าไปถึงห้าวัน”



                “รู้แล้วครับ”



                “แล้วแทฮยองล่ะรู้หรือยัง?”



                “ยังครับ ยังไม่รู้ว่าจะไปในเร็ววันนี้”



                จองกุกว่าตามจริง เมทตัวน้อยของเขายังไม่รู้เลยว่าอีกสองสามวันเขาต้องเตรียมการจริงๆ ถึงแม้จะไม่อยากให้พี่นัมจุนจากไป แต่เพื่อความมั่นคง จองกุกจำเป็นต้องช่วยพี่ชาย หากไม่มีปัญหาเรื่องการล้ำอาณาเขตเข้ามาในเมืองของเขา นัมจุนคงไม่ต้องคิดมากเช่นนี้



                เพราะฉะนั้น นัมจุนคือแม่ทัพในครั้งนี้ หากได้เมืองไป คงต้องจัดเลี้ยงฉลองขอบคุณฝ่ายพันธมิตรครั้งยิ่งใหญ่เลยเชียว



                แต่ก่อนจะได้คิดเรื่องนั้น เราทั้งคู่จะมีชีวิตรอดกลับมาหรือเปล่า เพราะหากเป็นเพียงเบต้าที่บุกรุก แต่ยังมีอำนาจถึงขั้นล้ำอาณาเขตได้เป็นเดือนๆ เท่านี้ก็ถือว่าเก่งกาจมากแล้ว



                “จะบอกตอนไหนกัน รีบบอกเสีย ซอกจินเองก็ใช้เวลานานอยู่กว่าจะทำใจได้”



                “แทฮยองมีเรื่องแม่ให้ต้องคิดถึงอีก ผมไม่อยากรบเร้าจิตใจของเขา”



                นัมจุนวางถ้วยชาลง ก่อนจะเอื้อมมือบีบลาดไหล่น้องชายเบาๆ นัยน์ตาดุคมนั้นพยายามให้กำลังใจจองกุกอย่างเต็มที่



                “นอกจากแม่แล้ว แทฮยองก็มีแค่จองกุก บอกเขาไปเถอะ”



                “จะพยายามครับ”



                จองกุกกลืนก้อนเหนียวๆ ลงคอ จู่ๆ ก็รู้สึกหดหู่ไปเสียจนหมด ยิ่งช่วงนี้เด็กดีของเขาหวาดหวั่นและอ่อนไหวง่ายเสียเหลือเกิน



                เปลือกตาสีอ่อนปิดลง ก่อนที่ประโยคเมื่อครู่จะลอยกลับเข้ามาเติมเต็มความไม่มั่นใจของชายหนุ่ม จองกุกยกยิ้มเบาๆ



                ให้อยู่กับจอนจองกุกไปจนกว่าชีวาจะหาไม่ ดีหรือเปล่า?’’



                เขาต้องรักษาคำพูดนั้น จนกว่าชีวาจะหาไม่ ..




 

III



 

                ปาร์ตี้น้ำชาระหว่างสองลูกชายกษัตริย์จบลงเป็นที่เรียบร้อย เวลาช่างยาวนานกว่าที่จองกุกรู้ตัว ร่างเล็กที่เคยนอนอยู่บนโซฟาหลังยาวลุกออกไปเสียแล้ว ฝากฝังไว้เพียงกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ เจือจางกับกลิ่นโซฟาหนังเพียงเท่านั้น



                จองกุกหมุนตัวไปมา เฝ้าคิดแต่เรื่องจะบอกแทฮยองอย่างไรดีไม่ให้อีกคนตกใจ เจ้าเมทตัวน้อยของเขาช่างเจ้าน้ำตา เอะอะก็ฟูมฟายน่าสงสาร



                รองเท้าหนังกระทบบนพื้นหินอ่อน ขายาวก้าวลงบันไดไปชั้นใต้ดิน ทว่าไร้วี่แววของผู้รับใช้ตัวน้อย จองกุกพยายามเพ่งสายตามองลอดออกบานหน้าต่าง ที่สวนองุ่นก็ไม่มี



                หายไปไหนกันล่ะเนี่ย..



                จองกุกตัดสินใจกลับขึ้นไปด้านบนตามเดิม ดูเหมือนจะมีอีกห้องหนึ่งที่ยังไม่ได้สำรวจ ย่ำเท้าเข้าไปในห้องนอนอย่างเงียบเชียบ



                รอยยิ้มถูกวาดขึ้นบนใบหน้าเมื่อร่างเล็กในผืนผ้าห่มฟุบลงกับหมอนใบโตจนแก้มโย้ขึ้น แม้จองกุกจะเห็นภาพแบบนี้เกือบทุกครั้งที่ตื่นนอนก่อนแทฮยอง แต่ยอมรับเลยว่าหัวใจยังสูบฉีดอย่างบ้าคลั่งทุกครั้งที่ได้เห็น



                ดูท่าจะไม่สบายตัว ถึงได้เดินง่วงงุนมาทิ้งตัวนอนบนเตียงใหญ่แบบนี้



                องค์ชายเล็กถอดรองเท้าออกก่อนจะปีนขึ้นไปกอดก่ายอีกคนอย่างเบามือ แพขนตายาวสวยอดไม่ได้เลยที่จะกดจูบลงไปบนเปลือกตาแสนนุ่ม ไล้ลงมาถึงปลายจมูกรั้น จรดลงบนริมฝีปากอิ่มที่เผยอเล็กน้อย



                “อือ..



                ให้ตาย จองกุกรบกวนฝันดีอีกคนเข้าเสียแล้ว คิ้วทรงสวยขมวดมุ่นก่อนที่เปลือกตาจะขยับเปิดขึ้น จองกุกยิ้มกว้างเพื่อรอคำต่อว่าจากอีกคน แต่แล้วแทฮยองกลับยิ้มหวานจนชื่นใจทักทายจองกุกแทน



                “องค์ชาย”



                “เด็กขี้เซา”



                จองกุกว่าก่อนจะพลิกตัวให้แทฮยองขึ้นมานอนทับบนแผ่นอก เขาแสนจะโปรดปรานท่านี้เสียจริง จองกุกสามารถกกกอดอีกคนได้เต็มที่ สามารถฝังจมูกลงบนซอกคอหอมกรุ่นได้โดยไม่ติดขัดอะไร



                แทฮยองหลับตาพริ้ม ดูสบายขึ้นมากกว่าเมื่อราวๆ หลายชั่วโมงที่แล้ว จองกุกสางกลุ่มผมนิ่มเบาๆ ช้าๆ นวดคลึงหนังศีรษะให้อย่างใจดี



                “แทฮยองของพี่”




                เอาอีกแล้ว ถ้อยคำแสนร้ายกาจเหล่านี้อีกแล้ว



                แทฮยองช้อนตากลมๆ ขึ้นมองใบหน้าคมคายแสนเจ้าเล่ห์ของอีกคนพลางเอียงคอเล็กน้อยพร้อมขานรับ



                “ขอรับ”



                “รู้ใช่รึเปล่า ว่าพี่จะต้องไปรบ”



                “รู้ขอรับ”



                ถึงตรงนี้ แทฮยองฟุบหน้าลงบนอกแกร่งเช่นเดิม กอดรัดองค์ชายของเขาแน่นขึ้นไปอีก



                “อีกสองสามวันคงเดินทาง ไปประมาณห้าวัน”



                “ห้าวันเชียวหรือ?”



                เสียงทุ้มหวานฉายแววตกใจมิใช่น้อย แทฮยองเงยหน้าขึ้นมาเบิกตากว้าง ก่อนจะฟุบลงไปใหม่แล้วส่ายผมจนกระจัดกระจาย



                “ไม่ต้องห่วง จะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด”



                แทฮยองกดจูบที่แผ่นอกผ่านเสื้อตัวบาง พรมจูบอยู่แบบนั้นอย่างออดอ้อน ทำไมถึงได้ไวกว่าที่คิดขนาดนี้ ทำไมถึงได้ไปในช่วงที่แทฮยองแสนจะอ่อนแอ



                แขนเรียวตวัดล้อมองค์ชายแน่นมากขึ้นไปอีก ก่อนจะร้องเหวอออกมาเมื่อถูกพลิกตัวให้ลงไปนอนด้านล่าง เป็นองค์ชายเองที่อยู่เหนือกายผอมบาง ใบหน้าคมคายยิ้มเจ้าเล่ห์ โน้มตัวลงไปกดจูบแก้มนวลด้วยสุดจะลุ่มหลง



                “ไปช้ากว่านี้ไม่ได้หรือขอรับ?”



                จองกุกไม่ตอบคำถามอะไร มือหนาบีบฟ้อนเฟ้นไปตามร่างนุ่มนิ่ม ยกปลายเสื้อไหมพรมขึ้นพร้อมถอดออกจากกายอ้อนแอ้น เผยผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด



                จองกุกกดจูบหน้าท้องบาง ยกสะโพกอีกคนให้ลอยขึ้นแล้วดึงรั้งกางเกงผ้าลื่นสีขาวสะอาดลงมาพร้อมชั้นในตัวบาง ค้างไว้ที่ข้อพับ



                พลิกกายให้เมทตัวน้อยนอนโก่งโค้ง อืม .. ช่างงดงาม เป็นศิลปะชั้นดีที่ควรเสพสมก่อนไปออกรบมิใช่น้อย



                เรียวลิ้นมอบความชุ่มชื้นให้จนกายบางบิดเร่า หอบหายใจอย่างน่าสงสาร กลืนกินความหอมหวานรอบบริเวณ กดจูบจนเนื้อนิ่มแต่งแต้มไปด้วยรอยแดงมากมาย



                “อ่าถ้าพี่ไปถึงห้าวันต้องขาดใจตายแน่เลยแทฮยอง”



                “อ๊ะ .. ตรงนั้น”



                นิ้วเรียวยาวชำแรกเข้าไปจนลึกมากขึ้น เติมเต็มเพียงแค่สามนิ้วทว่าอุ่นร้อน ใบหน้าหวานเหยเกเมื่อองค์ชายแสนเจ้าเล่ห์ออกแรงกระทุ้งรัวเร็ว หยาดน้ำตาเม็ดกลมใสเปียกรินรดหมอนใบโต



                สะโพกส่ายไปมาให้ริมฝีปากหยักกดจูบได้ถนัดถนี่ขึ้น ความชุ่มฉ่ำเล็ดลอดผ่านปลายนิ้ว เปรอะเปื้อนด้านในขาเรียวสวย เสียงหวีดร้องสลับกับคำพูดแสนร้ายกาจจนใบหน้าสวยเห่อร้อน



                “พี่จองกุกจะพกปลายเสื้อของหนู เศษกางเกงผ้าลื่นของหนู พกไว้ติดตัวเผื่อถวิลหา”



                “ฮึก อ่ะ..



                “เท่านี้หนูว่าเพียงพอแล้วหรือยัง?”



                ปากหยักกระซิบผ่านเนื้อนิ่ม เขี้ยวคมขบเม้มเบาๆ จนแทฮยองกระตุกตัว กึ่งกลางลำตัวแสนน่ารักคลายความสุขสมจนเหนียวหนืด จองกุกร่นชั้นในตัวบางออกมาก่อนจะซับไปตามขาเรียว



                แทฮยองผินใบหน้าแดงก่ำกลับมา จ้องมองคนเจ้าเล่ห์ในคราบหมาป่าแสนดุร้ายที่กำลังขย้ำผ้าผืนบางตัวนั้น ปากหยักกระตุกยิ้มสลัดคราบองค์ชายแสนอ่อนโยน ถอดชั้นในออกจากข้อพับขาอย่างเบามือก่อนจะยกขึ้นสูดดม



                “เพิ่มผืนนี้เข้าไปด้วยก็คงจะเพียงพอ”






______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี






::TALK:: ยินดีต้อนรับเข้าสู่ทุ่งดอกไม้บานเวิลด์ค่ะ ขอให้ทุกท่านมีความสุข

กำยาดมของท่านแน่นๆ

เมื่อสักครู่เพิ่งโหวตมา ตอนนี้ปวดตามากเลยหนีมาอัพฟิค ขอให้ทุกคนสู้ๆ และอย่าหักโหมนะคะ

บังทันเก่งอยู่แล้ว แม้ไม่มีรางวัล เขาก็เก่งเปี่ยมล้นไปด้วยคุณภาพค่ะ เราเชื่อแบบนั้น

เลิ้บทุกคนเน่อ

ปล. อีกสี่ตอนจะจบแล้วนะ วันที่19 จะเปิดให้พรีหนังสือกันเล่ย




B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 544 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2045 comet_qelL (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 00:17
    กำยาดมสามอันพร้อมกัน ตายแล้ว ไม่ไหวเลยสักนิด ลุนแลงต่อใจมาก
    #2,045
    0
  2. #2028 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 15:54

    Bamksisiwowoja
    #2,028
    0
  3. #1999 Pnnee1 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 15:34
    สวัสดีทุ่งดอกไม้บานฉ่ำ -.,- เอ่ออ.. องค์ชาย หม่อมฉัน เอ่อ บ้าจริงง นึกภาพตามตลอด
    #1,999
    0
  4. #1987 2024s (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 15:32
    กูอยากจะเดินชนเสาให้หัวทิ่ม ไม่ไหวแล้วเธอ แลงเกินต้าน
    #1,987
    0
  5. #1959 Fer_niture (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 23:31
    โอโห้ กุล้มพับทันทีเมื่ออ่านจบ
    #1,959
    0
  6. #1915 monticha_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 11:46
    ให้ตายเถอะร้ายกาจเป็นบ้า
    #1,915
    0
  7. #1896 _jppm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 17:04
    .......แรงมากพ่อ
    #1,896
    0
  8. #1876 Lin💣🖤 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 17:21

    ร้าย! ร้ายมาก!!!!
    #1,876
    0
  9. #1869 Mdm_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 17:57
    องค์ชาย แลงมาก แลงไม่หยุดจริงๆ
    #1,869
    0
  10. #1847 moonmoon01 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 14:28

    องค์​ชาย​ยยยยย!แง้หืดหาดดดดดด!!!
    #1,847
    0
  11. #1785 คุณแดนน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 20:38

    ขอยาดมมม

    #1,785
    0
  12. #1775 wuxie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 20:47
    ตรัยแล้ววววว องค์​ชายยย หืดหาดมากเพคะ​
    #1,775
    0
  13. #1763 butterr. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 14:52
    พระองค์ทรงหื่นมากพะยะค่ะ าดสกวกสกาากสกสกส หืดหาดดดด
    #1,763
    0
  14. #1736 Again_kv (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 13:35

    เอาจิงกุกัวองค์ชายเเล้วนะ //ดมยาดม

    #1,736
    0
  15. #1731 Waranith (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 15:58

    อันนี้องค์ชายออกเเนวหื่นเเล้ว จมูกบานมสกตอนนี้ ยาดม!!!
    #1,731
    0
  16. #1713 LapatladaMathong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 16:47
    //เตรียมทิชชู่พร้อมยาดม2หลอด
    #1,713
    0
  17. #1709 KPSJM (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 20:05
    องค์ชาย!!
    #1,709
    0
  18. #1693 boahammock (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:07
    ยาดม! ยาดมอยู่ไหนนน!!! ยาด๊มมมมมมม
    #1,693
    0
  19. #1664 0956898993 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 17:05
    หืดหาดด
    #1,664
    0
  20. #1649 __0997 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 02:39
    โอ้ยหื่นมาก5555555555555 คนน้องคือไม่ห้ามคนพี่แทบจะขนตู้เสื้อผ้าน้องไปรบด้วยแล้ว
    #1,649
    0
  21. #1635 someone_ssk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 16:08
    โอ้องค์ชาย อันนี้เรียกว่าหื่นละ555555
    #1,635
    0
  22. #1609 suwapak2546 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 05:45
    เค้าชอบนอนคุยกันท่านั้นหรอคะคุณกิตติคะ
    #1,609
    0
  23. #1591 kkkanunnn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 15:39
    เอ่อะะ แง้งงง องค์ชายย คือผืนนี้มันแบหลบหบงฟยขๆงไ
    #1,591
    0
  24. #1568 mapletottot (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 18:27
    โอโห่...เข้าคั่นโรคจิตบ่นิ..
    #1,568
    0
  25. #1567 mapletottot (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 18:19
    องค์ชายอบอุ่นปัย...
    #1,567
    0