The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 14 : The Palace Alpha ♞ : 12 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 594 ครั้ง
    4 พ.ค. 64



The Palace Alpha

12

 

 

I

 



                 แทฮยองกำลังน้อยอกน้อยใจ ไปเยี่ยมแม่ก็อยู่ได้ไม่ถึงสิบนาที คราวจะถามว่าตอนองค์ชายมาเยี่ยมได้คุยอะไรกันบ้าง แม่ก็ทำเพียงยกยิ้ม ไม่บอกอะไรเขาเสียนอกจากองค์ชายมาให้กำลังใจเฉยๆ



                ส่วนอีกเรื่องหนึ่งที่ดูเหมือนจะน้อยใจมากที่สุดนั่นก็คือตัวเขาเอง แทฮยองรู้ดีว่าช่วงนี้องค์ชายจองกุกเสด็จไปทรงงาน เย็นย่ำถึงจะกลับ โอเมก้าตัวน้อยสุดแสนจะโดดเดี่ยว ไม่มีใครให้อยู่สนทนาด้วยเลยสักคน แม้กระทั่งซอกจิน



                แทฮยองเข้าใจดีว่าซอกจินกำลังปรับตัวสำหรับการขึ้นเป็นราชินีที่เมืองใหม่



                เท้าเรียวย่ำเตาะแตะมาถึงสวนองุ่นที่เริ่มผลัดใบร่วงโรย ผลองุ่นถูกคนงานเก็บไปแล้วเรียบร้อย ใบไม้สีแดงอมส้มร่วงกราวอยู่บนพื้นดินขาดน้ำ ผืนหญ้าเริ่มเหี่ยวแห้ง มือเรียวจัดแจงเสื้อแขนยาวให้เข้าที่เมื่อลมหนาวเริ่มพัดมาทักทาย



                แทฮยองทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็กเคลือบสีขาวลายสวย เท้าคางมองภาพตรงหน้าแสนเฉื่อยชา เขาไม่มีอะไรจะทำจริงๆ งานในวังก็เสร็จเรียบร้อยตั้งแต่รุ่งเช้าแล้ว



                นิ้วเรียวสวยยกขึ้นบีบแถวโพรงจมูก ร่างเล็กรู้สึกคัดจมูกและปวดหว่างหัวคิ้ว กลิ่นเย็นๆ ที่พัดพามากับลม สูดดมเข้าไปทำให้แสบจมูกอยู่ไม่น้อย แทฮยองเบ้หน้าเล็กน้อย



                –กลิ่นไม่สดชื่นเท่าซินนาม่อนบนตัวองค์ชายเลยเสียนิด



                แทฮยองนั่งฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะตัวสวยแบบนั้นสักพัก ลมหายใจกลายเป็นฝ้าสีขาว ตากลมฉายแววสนุกสนาน ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มก่อนจะพ่นลมหายใจลงบนโต๊ะกระจก นิ้วเรียวบรรจงวาดรูปรอยยิ้มแสนน่ารักก่อนจะชื่นชมอยู่กับตัวเอง ชื่นชมอยู่ได้ไม่นานใบหน้าหวานก็จ๋อยลงเมื่อฝ้าบนกระจกค่อยๆ หายไปตามความชื้น



                โอเมก้าตัวน้อยฟุบลงอีกครั้งก่อนจะหลับตาพริ้ม



                สามวันแล้วที่องค์ชายไม่ชวนเขาเล่น มีบ้างที่คุยกันเล็กน้อยช่วงทำอาหารกับเตรียมน้ำอุ่น นอกจากนั้นแทฮยองก็แทบไม่ได้คุยกับองค์ชายอีกเลย



                แทฮยองเข้าใจดีว่าองค์ชายทรงงานเหนื่อย แต่ร่างเล็กเสพติดรสจูบแสนหวานนั้นไปแล้ว พอไม่ได้สัมผัสมันก็เหมือนมีอะไรขาดหายไป ลำพังจะเอ่ยขอร้องก่อนก็จะดูไม่ดีนัก



                ช่างน่าสงสารเสียจริงเชียว..



                .


                .


                .

                แทฮยองหอบหมอนใบโตมานอนเกลือกกลิ้งอยู่ที่ห้องสมุดเล็กได้ตั้งแต่วันนั้น จนตอนนี้ก็ยังมาคลุกคลีที่นี่อยู่ โอเมก้าตัวน้อยไม่อยากรบกวนห้องพักของครอบครัวอื่น อีกทั้งห้องสมุดที่นี่ตกกลางคืนก็อุ่นสบายดี แม้พื้นหินอ่อนจะแข็งไปบ้างก็ตาม



                คนตัวเล็กนึกน้อยใจ คงจะมีแค่เพียงวันเดียวเท่านั้นกระมังที่เขาจะได้นอนบนเตียงนุ่มสบายหลังใหญ่



                เปลือกตาเล็กปิดลง ขยับกายภายใต้ผ้าห่มให้ถนัดถนี่ ขยับหมอนใบนุ่มให้รองรับศีรษะมากขึ้น แก้มยุ้ยๆ โย้ขึ้นเมื่ออีกคนซุกหน้าลงกับหมอน แทฮยองสูดลมหายใจเข้าปอดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดาวดวงน้อยเริ่มวนเวียนไปมาในห้วงนิทรา



                ทว่าเสียงเปิดประตูวังดังขึ้น



                แทฮยองพรูลมหายใจ ใบหน้าหวานฉายแววไม่สบอารมณ์ องค์ชายเสด็จกลับดึกมากขึ้นทุกวัน ถึงอย่างไรนั้นก็เถอะ ขาเรียวมิวายก้าวไปยังห้องบรรทม หยิบเหยือกรองน้ำอุ่นส่วนพระองค์จากห้องน้ำออกมาตระเตรียมน้ำอุ่น



                ร่างเล็กเดินสวนผ่านกับร่างสูง ได้กลิ่นซินนาม่อนอ่อนๆ ผสมปนเปกับกลิ่นชื้นยามดึก อีกทั้งยังมีกลิ่นกายที่แฝงมากับกลิ่นซินนาม่อนนั้นด้วย ไม่ใช่กลิ่นขององค์ชายแน่นอน แทฮยองยืนกรานได้เลยเชียว



                แทฮยองก้มหน้างุดเมื่อองค์ชายไม่แม้แต่จะทักเขาเลยเสียนิด โอเมก้าตัวน้อยหน้าเสีย สองมือกำเหยือกใบใสไว้แน่น รีบลงชั้นใต้ดินเพื่อต้มน้ำอุ่นให้ไวมากที่สุด



                “ฮัดชิ่ว”



                ชั้นใต้ดินอากาศชื้นจนได้กลิ่นอับ แทฮยองจามออกมาจนรู้สึกปวดหว่างคิ้วหนึบไปทั่ว ทว่าคราวนี้มันปวดอยู่นาน ปวดจนกระทั่งต้มน้ำเดือดดี เดินกลับขึ้นชั้นบนแล้วยังปวดอยู่



                แทฮยองสอดส่องเข้าไปในห้องนั่งเล่นส่วนพระองค์ จองกุกสบตาเข้ากับเมทตัวน้อยในชุดนอนตัวโคร่ง ยกยิ้มให้กับความน่าเอ็นดู แต่แทฮยองกลับเมินเฉยต่อรอยยิ้มของเขาแล้วก้าวเข้าไปในห้องน้ำ จองกุกขมวดคิ้วทันที



                “ทำอะไรผิดหรือยังไงกัน?”



                ขายาวก้าวตามผู้รับใช้ตัวน้อยเข้าไปในห้องน้ำ มือเรียวบรรจงโปรยกลีบกุหลาบเช่นเคย ก่อนจะหมุนตัวมาปะทะกับอกแกร่ง จองกุกเลื่อนมือลงไปวางไว้บนสะโพก



                “เป็นอะไร?”



                แทฮยองไม่ตอบ ปากอิ่มเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ก้าวเท้าเบี่ยงเพื่อรีบไปอีกทาง ทว่ามือหนากลับดึงอีกคนให้แน่นชิดมากยิ่งขึ้น



                “ไม่พอใจอะไร หืม?”



                “เปล่าขอรับ”



                เสียงทุ้มหวานแฝงความดื้อรั้น ใบหน้าสวยเชิดขึ้นจนดูเย่อหยิ่ง แทฮยองพยายามควบคุมอารมณ์ให้มั่นคงที่สุด เพราะแทฮยองรู้ตัวว่าเขากำลังงี่เง่าไปเอง เจอเรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจสักเรื่อง แต่เขาจะมาลงกับองค์ชายไม่ได้



                “งั้นยิ้มให้ดูหน่อยสิ”



                สิ้นประโยค แทฮยองส่ายหัวพรืดจนกลุ่มผมนิ่มที่เริ่มยาวสะบัดไปมา จองกุกหัวเราะในลำคอก่อนจะยืดแก้มนุ่มให้โย้ขึ้นจนริมฝีปากยกยิ้มตาม



                “องค์ชาย ปล่อย..



                แทฮยองขมวดคิ้วแน่น มือบางเอื้อมไปตีอกแกร่งเบาๆ จองกุกยอมปล่อยตามคำสั่งของอีกคนก่อนจะโน้มหน้าลงมาจุมพิตที่ริมฝีปากไวๆ



                แม้จะรวดเร็ว แต่แทฮยองกลับรู้สึกเหมือนได้เติมเต็ม ช่วงเวลาที่ขาดหายไปราวๆ สามวันที่ไม่ได้รับสัมผัสนี้เลย แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนองค์ชายจะสางกลุ่มผมนิ่มของเขาเบาๆ



                “งอแงอะไรครับเด็กดี?”



                แทฮยองกลืนน้ำลายอึกใหญ่ รู้สึกราวกับจะละลายหายไปให้ได้ ณ ตอนนี้ จองกุกเชยคางอีกคนให้สบตากัน นัยน์ตากลมล่อกแล่กไปมา



                “เปล่าขอรับ แทฮยองแค่ไม่สบาย”



                คนตัวเล็กตอบปฏิเสธ หยิบยกอาการปวดหัวมาแอบอ้าง เขาไม่กล้าบอกไปหรอกว่ากลิ่นตัวขององค์ชายผิดแปลกไป ใบหน้าคมคายฉายแววเป็นกังวล ก่อนที่มือหนาจะส่งมาอังหน้าผาก ไล้มาตามข้างแก้ม



                “ตัวรุมๆ ไปนอนพักเถอะแทฮยอง”



                “กำลังจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”



                แทฮยองทำหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะเดินกระแทกเท้าตึงตังออกนอกห้องน้ำไป จองกุกไม่รู้ตัวหรอกว่าเหตุใดเมทตัวน้อยของเขาถึงได้แสดงอากัปรกิริยาแบบนั้น



                ดื้อรั้น คืออีกคำนิยามหนึ่งของแทฮยอง



                อนุญาตให้มานอนบนเตียงด้วยกันก็ไม่นอน จองกุกไม่รู้ว่าพื้นหินอ่อนเย็นๆ นั้นมันสบายกว่าเตียงอุ่นนุ่มแค่ไหนกันเชียว การตัดสินใจของแทฮยองฉุดกระชากผลประโยชน์จากเขาไปจนหมด จากที่จะได้นอนกกกอดสูดดมความหอม ก็กลายเป็นว่าต้องนอนอยู่คนเดียวแม้อีกคนจะอยู่ใกล้แค่เพียงสิบก้าว

 




II



 

                หลังอาบน้ำเสร็จ จองกุกถือวิสาสะผลักบานประตูไม้เข้าห้องสมุดมาอย่างแผ่วเบา เดินให้เงียบเชียบมากที่สุด จัดแจงนั่งลงข้างๆ ก้อนผ้าห่มแสนน่าเอ็นดู สองแขนแกร่งช้อนเข้าใต้ผ้าผืนนิ่ม ประคองอีกคนให้เข้าสู่อ้อมกอด



                จองกุกทนไม่ได้อีกต่อไป เขายอมโดนแทฮยองหาว่าไม่สุภาพบุรุษเสียดีกว่านอนไม่หลับเพราะพิษจากความทรมานใจ ลำพังทำงานกลับมืดค่ำยิ่งหัวเสียมากพออยู่แล้ว คราวนี้จองกุกจะไม่ยอมให้กำลังใจของเขาห่างหายไปแน่นอน



                เท้าเปลือยเปล่าก้าวอย่างระมัดระวังจนถึงห้องนอน ค่อยๆ วางโอเมก้าตัวน้อยลงบนเตียงนุ่ม นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าออกให้ด้วยนึกเอ็นดู ก่อนจะทาบริมฝีปากอุ่นลงบนหน้าผาก



                ไอร้อนแผ่ซ่านจนจองกุกรู้สึกได้ เด็กน้อยของเขาป่วยเสียแล้ว



                ที่งอแงออกมาเพราะว่าไม่สบายตัวด้วยหรือเปล่า จองกุกชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจไปจัดหาน้ำอุ่นกับผ้าผืนนิ่ม บรรจงเช็ดตามเนื้อตัวของอีกคนให้อย่างแผ่วเบา



                ผ้าผืนบางไล่เช็ดตามกรอบใบหน้าสวยที่เริ่มแดงระเรื่อจากพิษไข้ จองกุกยกยิ้มเมื่อปากอิ่มยืดยาวราวกับไม่สบอารมณ์



                แทฮยองมักจะเป็นแบบนี้ หากเจ้าตัวกำลังหลับฝันดี ห้ามใครหน้าไหนมายุ่มย่ามเชียว



                เปลือกตาสีอ่อนขยับเบาๆ ก่อนจะเปิดขึ้น ตากลมฉ่ำน้ำปรือปรอยจากพิษไข้ สบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มแสนอ่อนโยนขององค์ชาย แทฮยองเบะปากอิ่มคว่ำก่อนจะเอ่ยเสียงแหบแห้ง



                “องค์ชาย..



                “ครับ .. ว่าอย่างไรแทฮยอง?”



                แทฮยองไม่ตอบ หลับตาพริ้มอยู่แบบนั้นสักพัก ผ้าผืนนิ่มบรรจงเช็ดไปเรื่อยๆ จนถึงปลายเท้า องค์ชายจุมพิตทับลงไปที่นิ้วโป้งอย่างรักใคร่ แทฮยองหายใจเข้าปอดลึกแล้วลืมตาขึ้น



                “กลิ่นกายผิดแปลกไป อย่าเข้ามาใกล้แทฮยองเชียว”



                น้ำเสียงทุ้มหวานฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ทว่าสติของเมทตัวน้อยช่างพร่าเลือน พยายามจะสนทนากับจองกุกทั้งๆ ที่ง่วงงุนเต็มที จองกุกเลิกคิ้วก่อนจะยกแขนขึ้นดอมดมตัวเอง



                มันก็ยังเป็นกลิ่นฟีโรโมนและกลิ่นซินนาม่อน..



                หรือว่าเจ้าตัวจะได้กลิ่นคนอื่นติดมาอย่างนั้นหรือ?



                จองกุกลอบหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะวางผ้ากับชามใบใหญ่ลงบนหัวเตียง ขยับกายเบียดแทรกผ้าห่มผืนหนา พลิกตัวกอดก่ายร่างนุ่มนิ่มเอาไว้



                “ได้กลิ่นอะไรอย่างนั้นหรือ?”



                “กลิ่นดอกไม้อ่อนๆ”



                “กลิ่นมันเป็นอย่างไร? ยังได้กลิ่นอยู่อีกหรือ”



                แทฮยองขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะพลิกตัวไปอีกทาง จองกุกเห็นท่าทางดื้อรั้นของอีกคนแล้วไม่เซ้าซี้ต่อ จนเมื่อแทฮยองพลิกตัวกลับมา ใบหน้าเล็กขยับเข้าหาความอุ่น จองกุกเต็มใจกอดก่ายคนป่วย จุมพิตที่ริมฝีปากอิ่มไวๆ แล้วส่งเข้านอน



                “ราตรีสวัสดิ์ แทฮยอง”




               

               

 

                แทฮยองตื่นขึ้นมาบนเตียงนุ่มหลังใหญ่ก่อนจะรู้สึกปวดหัวตุบ โอเมก้าตัวน้อยพอจะจำได้เลือนรางว่าเมื่อคืนองค์ชายเป็นคนเช็ดตัวให้เขา ผิวกายร้อนเริ่มบรรเทาลงบ้างทว่าแทฮยองก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่



                “ตื่นแล้วหรือ? ยังปวดหัวอยู่บ้างรึเปล่า?”



                เสียงทุ้มแสนอ่อนโยนเอ่ยถามขึ้น แทฮยองหันมองผู้มาใหม่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศ ร่างเล็กพยักหน้าตอบรับตามความจริง ก่อนที่องค์ชายจะสาวเท้าเข้ามาใกล้



                และนั่น แทฮยองได้กลิ่นดอกไม้อ่อนๆ อีกแล้ว



                ใบหน้าหวานผินหนีอีกคนอย่างชั่งใจ ขบกัดริมฝีปากล่างแน่น เขาไม่อยากจะงี่เง่าสักเท่าไหร่ แทฮยองเข้าใจดีเลยเชียวว่าองค์ชายต้องผูกมิตรต่างเมืองไปมาเพื่อพันธมิตรในการออกรบ แต่กลิ่นผิดแปลกนี้มาอยู่บนตัวขององค์ชายได้อย่างไรกัน



                “เดี๋ยวไปทานข้าวทานยานะ วันนี้ให้พักผ่อนอยู่ที่นี่ ไม่ต้องทำงาน เข้าใจหรือเปล่า?”



                แทฮยองไม่ตอบอะไร ยิ่งสูดลมหายใจมากเท่าไหร่ เขายิ่งรู้สึกเหมือนกลิ่นนั้นจะแรงมากขึ้นเรื่อยๆ มันผสมปนเปกับกลิ่นซินนาม่อนจนนึกไม่ชอบใจไปหมด



                ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ตากลมสั่นระริกพยายามกลั้นของเหลวสีใสเอาไว้ไม่ให้ล้นออก ทว่าแทฮยองทำไม่ได้ หยดน้ำตาตกกระทบผิวแก้มเนียนพร้อมเสียงสะอื้น



                บอบบางเสียจริง .. ยิ่งป่วยยิ่งบอบบาง



                จองกุกตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ แทฮยองก็สะอื้นไห้ออกมา ร่างหนาโผเข้ากอดเต็มรักก่อนจะพยายามประคองใบหน้าให้อีกคนหันมาคุยกัน



                แทฮยองดีดดิ้นอยู่ในอ้อมกอดแสนอุ่น ไม่ตอบคำถามองค์ชายแม้แต่ประโยคเดียว จนกระทั่งกายบางลอยหวือ องค์ชายพาแทฮยองเข้าไปยังห้องน้ำ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนหมด



                ร่างนุ่มนิ่มสั่นเป็นลูกนก ถูกวางลงในอ่างอย่างนุ่มนวล จองกุกที่ตระเตรียมน้ำอุ่นไว้ในทีแรกแล้วค่อยๆ เทน้ำลงไปในอ่าง ปรับอุณหภูมิจนพอเหมาะ บรรจงขัดเนื้อตัวให้อีกคนอย่างแผ่วเบา



                มือข้างที่ไม่ได้ฟอกสบู่ไล้เกลี่ยหยาดน้ำตาแสนน่าสงสารนั้นออกให้จากแก้มนวล ปากหยักยังเฝ้าถามเป็นระยะๆ แต่ทว่าคำตอบของแทฮยองยังคงเป็นเสียงสะอื้นจนจองกุกท้อใจ



                “เด็กดีของพี่เป็นอะไรครับ บอกหน่อย.. พี่ทรมานใจไปหมดแล้ว”



                แทฮยองเม้มปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้น นัยน์ตากลมสบเข้ากับนัยน์ตาดุคมที่พยายามอ่อนโยนกับเขามากที่สุด



                “ไม่ชอบกลิ่นใหม่ของพระองค์”



                เสียงหวานสั่นระเรื่อ จองกุกได้ฟังคำตอบแล้วยิ้มกว้าง มือหนายังคงไล้ทำความสะอาดผิวเนื้อเนียนละเอียดให้ กิริยาของพระองค์ทำให้แทฮยองฉงนอยู่ไม่น้อย



                “ทำไมไม่ชอบหรือ?”



                แทฮยองส่ายหน้าเบาๆ มือเรียวยกขึ้นปิดใบหน้าแดงก่ำของตัว พยายามควบคุมอารมณ์ให้ได้มากที่สุดเมื่อองค์ชายยังคงส่งยิ้มเจือจางความคุกรุ่นในใจ



                จองกุกค่อยๆ ชะล้างคราบฟองนุ่มออกจนหมด ยกตัวอีกขึ้นจากอ่าง เช็ดด้วยผ้าขนหนูผืนขาวสะอาด แต่งกายให้คนป่วยเสียจนหอมไปหมดทั้งตัว



                องค์ชายประคองร่างอ้อนแอ้นให้มานั่งที่ปลายเตียง บรรจงสวมรองเท้าหนังพื้นนิ่มให้ ก่อนจะเงยหน้าสบตาอีกครั้ง



                “ว่ายังไง ทำไมถึงไม่ชอบ?”



                “แทฮยองไม่ชอบ”



                จองกุกส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งข้างๆ กัน ยกกายผอมบางให้ทับลงบนตักแกร่ง จมูกโด่งฝังลงที่ซอกคอหอมรัญจวนก่อนจะขบเม้มเล่นเบาๆ มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปในเสื้อแล้วดึงเศษผ้าขาดวิ่นสีฟ้าออกมา



                นั่น.. ปลายเสื้อของแทฮยองผืนนั้น



                ใบหน้าหวานเห่อร้อน ก่อนที่องค์ชายจะทาบทามริมฝีปากอุ่นร้อนลงมาแผ่วเบา ขบเม้มอ้อยอิ่งแล้วเปล่งถ้อยคำแสนร้อยกาจ



                “แต่พี่ชอบ พี่จองกุกชอบกลิ่นดอกไม้จากเศษผ้าของหนูมากที่สุด”



______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี





::TALK:: โถ่ คนดี พี่ไม่ได้แกล้งหนู หนูแค่ลืมกลิ่นตัวเอง
พักโหวตมาอัพฟิค เป็นกำลังใจให้นะคะ ฮุ่ยเล่ฮุ่ย
สองสามวันมานี้เหนื่อยใจแปลกๆ ขอกำลังใจหน่อยคับ ;____;
รักทุกคอมเม้นท์เลยเน่อ ปล. ได้ยาดมตราโป๊ยเซียนสีฟ้ามาแล้วค่ะ อารมณ์ดีสุด
ช่วงไว้อาลัยคงไม่ได้อัพฟิคเนอะ อดใจรอกันหน่อย ขอบคุณมากนะคะ เลิ้บเน่อ 
ปล.2 ปกสวยไหม เป็นอย่างไร รีแอคตอบศรีด้วย

 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 594 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2044 comet_qelL (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 20:44
    เขินองค์ชายมากเลยฮืออ ;-; ชอบตอนแทนตัวเองว่าพี่มากเลย ชอบตอนเรียกน้องว่าคนดีอีก ใจเหลวเป็นน้ำ
    #2,044
    0
  2. #2027 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 15:33
    อ้าว... นึกว่าน้องท้อ--555555
    #2,027
    0
  3. #1986 2024s (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 15:22
    เอ็นดูววว 555555
    #1,986
    1
    • #1986-1 A-ngunO(จากตอนที่ 14)
      26 ตุลาคม 2563 / 07:33
      อ่ยยย เขินองค์ชายอ่ะ แงงงง
      #1986-1
  4. #1958 Fer_niture (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 23:18
    พี่กับหนูทำใจชั้นเหลวเป๋วไปหมด กรี๊ดดดดด
    #1,958
    0
  5. #1949 Cake16_JuNgKook (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 01:17
    โถ่เอ้ยยย -เราก็นึกว่าองค์ชายแอบมีกิ๊ก 😂
    #1,949
    0
  6. #1925 MindQueen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 20:24
    กลิ่นตัวเองอะลูก55555555 สงสับป่วย
    #1,925
    0
  7. #1917 Whan2005- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:12

    โถ่ๆ ยัยหนูน่ารักจริงๆเลย
    #1,917
    0
  8. #1905 Jkvlh. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:33
    แทหนูไม่ชอบกลิ่นตัวเองที่อยู่บนตัวพี่หรอลูก55555 พี่กับหนูคือไม่อ่อนโยนต่อใจเราเลย
    #1,905
    0
  9. #1895 _jppm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 16:40

    ทำไมไม่อ่อนโยน!!+&@&@*£+*#*@*@
    #1,895
    0
  10. #1875 Lin💣🖤 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 11:34

    เอ็นดู
    #1,875
    0
  11. #1868 Mdm_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 17:20
    ชอบจองกุกแทนจัวเองว่าพี่มากๆ เป็นเขินนนนนน
    #1,868
    0
  12. #1846 moonmoon01 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 14:17

    เวลาแทนตัวเองว่าพี่นี่มันนนน
    #1,846
    0
  13. #1813 moonchild04 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 18:32

    อมกๆๆๆ
    #1,813
    0
  14. #1800 ยังคิดชื่อไม่ออกๆๆ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 13:12
    รุนแรงขึ้นทุกตอน คำพูดคำจาอะองค์ชาย
    #1,800
    0
  15. #1797 JKV_Nn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 21:00
    เเงง อยากได่เล่ม หนูมาช้าไปป~😂
    #1,797
    0
  16. #1774 wuxie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 20:33
    อ๊ากกกกกก คำว่าหนูมันทำลายล้างมากเพคะ​องค์​ชายจกุก
    #1,774
    0
  17. #1762 butterr. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 11:22
    เอ็นดูน้อนงง
    #1,762
    0
  18. #1751 Oum_nps (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 10:02
    พี่จองกุกกับคำว่าหนู มันช่างไม่อ่อนโยนต่อใจเลยเพคะ;-;องค์ชายเล็กทำหม่อมฉันละลายแล้วเพคะ:-:
    #1,751
    0
  19. #1744 Mvis. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:49
    แงงงงงงง หนูแท
    #1,744
    0
  20. #1719 Oomjanis (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 13:21

    น่ารักกก

    #1,719
    0
  21. #1708 KPSJM (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 19:45
    พี่จองกุกกับหนู แงงงงงงง แทจำกลิ่นตัวเองไม่ได้555555555555
    #1,708
    0
  22. #1697 gornp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 00:53
    พี่จองกุ๊กกกกกกกกกกกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด ฉันสติแตกกับอะไรแบบนี้มากเลย ทำไมมมมมมม๊ ฮื๊อออออออออออ
    #1,697
    0
  23. #1692 boahammock (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:52
    นว้องงงง น้องจำกลิ่นตัวเองไม่ได้แล้วงอแงใส่พี่มากๆ 5555 เอ็นดูหนูเหลือเกินลูก อยากบีบบบ อุแงง้
    #1,692
    0
  24. #1648 __0997 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 02:31
    น้องจำกลิ่นตัวเองไม่ได้แล้วววว จำได้แต่กลิ่นคนพี่ เขินมากฮื่อออ
    #1,648
    0
  25. #1634 someone_ssk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 15:53
    น้องหึงตัวเอง55555 น่าร้ากกกก
    #1,634
    0