The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 13 : The Palace Alpha ♞ : 11 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 572 ครั้ง
    2 พ.ค. 64



The Palace Alpha

11

 

 

I


 

                 เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น จองกุกลืมตาขึ้น สอดส่องมองหาคนข้างกาย ก่อนจะสูดดมกลิ่นแดดอ่อนๆ ผสมปนเปกับกลิ่นซินนาม่อนบนตัวแทฮยอง ไม่ผิดหรอก กลิ่นซินนาม่อนบนตัวแทฮยองนั่นล่ะถูกแล้ว



                จองกุกยกยิ้มเอ็นดู เมื่อเสื้อนอนตัวใหญ่ของเขาถูกสวมใส่โดยคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง ไหล่เนียนสวยที่มีรอยรักสีกุหลาบมากมายเผยขึ้นเมื่อเสื้อตัวหลวมร่นลงไป จองกุกบรรจงห่มผ้าให้อีกคนเมื่อลมหนาวเริ่มพัดมาเยือน กายบางซุกใบหน้าลงกับหมอนนิ่มใบโต ฝังลงจนกลุ่มผมนิ่มกระจัดกระจาย



                ผ้าห่มผืนนิ่มที่อีกคนเตรียมมาด้วยถูกกกกอดราวกับตุ๊กตาหมี แทฮยองพลิกกายหาความอุ่นอีกรอบ ก่อนจะจมเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งของลูกชายกษัตริย์



                จมูกโด่งฝังอยู่บนศีรษะทุยอย่างพอดิบพอดี จองกุกแสนจะเอ็นดูและทะนุถนอมแทฮยองราวกับปุยนุ่น เราเสพย์สมกันเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเพราะจองกุกกลัวว่าเด็กดีของเขาจะเจ็บ สังเกตจากผิวสีแทนเนียนที่แดงปลั่งอย่างน่าสงสาร แถมยังรอยช้ำจากแรงขบเม้มมากมาย



                สุดท้ายแล้ว .. จองกุกก็ไม่ได้กัดแทฮยองตามที่ใจปรารถนา



                ใช่ว่าเขาไม่อยากตีตราจองแทฮยองเสียเมื่อไหร่กัน ชายหนุ่มกัดริมฝีปากล่างราวกับใจจะขาดเมื่อแทฮยองเบียดตัวซุกแผ่นอกมากขึ้น แขนเรียวตวัดล้อมเอาไว้ราวกับกลัวว่าเจ้าของร่างกำยำจะหนีหายไป



                จองกุกอยากกัดแทฮยองไปทุกตารางนิ้วเลยเชียว



                แต่เป็นใครคงไม่เข้าใจหรอก .. ว่ากลิ่นดอกไม้แสนบริสุทธิ์ซึ่งเป็นตัวแทนของความไร้เดียงสานั้นน่าดมดอมแค่ไหน



                จองกุกไม่คิดว่าการตีตราจองเป็นเรื่องเร่งรีบ ตราบใดที่การกระทำแสนอ่อนโยนเช่นนี้เขาก็มีให้แค่แทฮยองเพียงผู้เดียวเท่านั้น



                ค่อยๆ แกะมือเรียวออกจากแขนตนเอง ก่อนจะจัดหาผ้าผืนนิ่มกับน้ำอุ่นมาบรรจงเช็ดตามเนื้อตัว ถึงจะบอกว่าทะนุถนอมมากเพียงใด แต่จองกุกก็เป็นถึงอัลฟ่า แรงเยอะกว่าโอเมก้าตัวน้อยๆ เป็นหลายเท่า



                แผงอกบางกระเพื่อมตามลมหายใจเข้าออก คนตัวเล็กหลับลึกมากจนจองกุกหัวเราะเบาๆ ปากอิ่มจิ้มลิ้มนั้นอ้าออกเล็กน้อยเพื่อพ่นลมหายใจ จองกุกส่งมือไปขยี้กลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อน



                เห็นทีเช้านี้คงไม่ตื่นง่ายๆ แน่นอน



                .


                .


                จองกุกจัดการแต่งตัวเพื่อไปทำงาน ทว่าภารกิจแรกวันนี้ที่เขาต้องทำคือไปเยี่ยมแทราให้สนิทใจเสียก่อน แม่ของแทฮยองก็เหมือนแม่ของเขานั่นล่ะ หากไม่มีแทราก็คงไม่มีแทฮยอง



                ชายหนุ่มเคาะประตูห้องพักบานแรกก่อนจะเปิดเข้าไป หมอหลวงที่เช็คอาการในตอนเช้าโค้งทำความเคารพ แทรายกยิ้มบางเบาให้องค์ชายด้วยสายตาแสนอ่อนโยนทว่าเหนื่อยล้า



                ตั้งแต่เปิดประตูเข้ามา แทรายังไม่หยุดดื่มยาน้ำฝรั่งเลยเสียนิด จองกุกอมยิ้มให้กำลังใจหญิงวัยกลางคนเมื่อเธอเบ้หน้าเล็กน้อยจากความขมของยา องค์ชายเล็กเดินไปยกเก้าอี้ไม้ตัวเก่ามาตั้งข้างๆ เตียงแล้วนั่งลง



                มือหนาเอื้อมไปจับมือเรียวที่เริ่มเหี่ยวย่นแล้วบีบเบาๆ



                “อรุณสวัสดิ์ครับ”



                “อรุณสวัสดิ์เพคะ”



                เสียงหวานของแทราเริ่มแหบแห้ง จองกุกหันไปที่หัวเตียง จัดแจงรินน้ำอุ่นก่อนจะส่งให้แม่ของแทฮยองพลางช่วยอีกคนประคองตัวลุกขึ้นนั่งพิงกับหมอนอิง



                “แทฮยองล่ะเพคะ?”



                “ยังเป็นเด็กขี้เซาอยู่เลยครับ เมื่อวานมาเล่าให้ฟังว่าถูกไล่มา เป็นแบบนั้นจริงหรือ?”



                จองกุกหัวเราะเบาๆ พลางนึกถึงใบหน้าดื้อรั้นของอีกคน ปากจิ้มลิ้มยื่นยาวพร้อมกับกอดหมอนใบโต แทราไอเบาๆ ก่อนจะหัวเราะตาม



                “จริงเพคะ หากไม่ไล่เขาออกไปเกรงว่าจะติดหวัด หม่อมฉันไอทั้งวันทั้งคืน”



                “แทนตัวเองว่าแม่เถอะครับ ผมไม่ถือสา



                แทราถึงกับเลิกลั่ก เธอส่ายหน้าเป็นพัลวันก่อนจะยอมแพ้ไปเมื่อองค์ชายยังคงส่งยิ้มแสนน่ารักน่าชังมาให้พร้อมน้ำเสียงออดอ้อนในประโยคถัดไป



                “แม่พักผ่อนเยอะๆ นะครับ ลูกชายแม่เข้าฤดูฮีทไปเมื่อเย็นวาน.. ผมสัญญาจะดูแลอย่างดี”



                แทราพยักหน้ารับอย่างยินดีก่อนจะรับตาพริ้ม เธอไออีกสองสามครั้งก่อนหมอหลวงจะจัดยาหลังอาหารเตรียมเอาไว้ให้ จองกุกรับมาก่อนจะวางลงบนโต๊ะหัวเตียง



                “องค์ชาย..



                “ครับ”



                จองกุกหันมองนัยน์ตาอ่อนโยนเพราะเสียงร้องเรียกแสนอ่อนแรงของแทราแสนแผ่วเบา



                “แม่รู้ว่าแม่คงอยู่ได้อีกไม่นาน ลำพังตอนนี้จะหายใจยังเหนื่อยไปหมดเลย”



                หญิงวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงติดเฉื่อย ทุกอย่างเนิบช้าไปเสียจนหมด จองกุกแทบหยุดหายใจเมื่อแทราไอออกมาเสียงดัง โชคยังดีที่ไม่มีเลือดกระเซ็นออกมา



                จองกุกบีบมือแทราเป็นระยะๆ คอยให้กำลังใจ ยิ้มแผ่วเบาจนกว่าเธอจะพูดจนจบ ริมฝีปากกระจับที่แห้งแตกบ่งบอกว่าโอเมก้าหญิงผู้นี้ไม่ได้มีอาการดีขึ้นเลย



                “หากองค์ชายจะช่วยดูแลแทฮยองให้ดีที่สุดจะได้หรือเปล่าเพคะ?”



                “ได้สิครับ ไม่ต้องเป็นห่วงแต่อย่างใด”



                รอยยิ้มกว้างเผยขึ้นเป็นครั้งแรกในเช้านี้ จองกุกรู้สึกชื้นหัวใจ เขาพอจะรู้บ้างแล้วว่าแทฮยองได้ความอ่อนโยนนี้มาจากใคร



                “ลูกชายหม่อมฉันซนบ้างหรือเปล่าเพคะ?”



                “ลูกชายแม่บริสุทธิ์เหลือเกินครับ ผมว่าอะไรเขาก็ว่าแบบนั้น ให้ทำอะไรก็ทำแบบนั้น มีบ้างที่ดื้อรั้น แต่ช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน”



                จองกุกตอกย้ำสรรพนามใหม่ลงไปในประโยคแสนเพ้อฝันของตนเอง เขาแสนชื่นชมในตัวแทฮยอง เสื้อผ้าเครื่องแบบที่ขาดวิ่นก็มีมือเรียวบรรจงเย็บให้ คราบสกปรกก็ได้แทฮยองคอยซักออก รวมถึงอาหารอร่อยๆ ก็มีแทฮยองที่รู้ใจรสชาติอาหารที่จองกุกแสนโปรดปรานมากที่สุด



                “กลัวว่าจะซุ่มซ่ามใส่องค์ชายเสียมากกว่า”



                “ผมไม่เอาความเรื่องไม่ประสีประสาหรอกครับ พักผ่อนเสียเถิด”



                องค์ชายว่าก่อนจะคลุมผ้าห่มที่ร่นลงเล็กน้อยให้ขึ้นไปอยู่เหนือแผ่นอก แทราโค้งศีรษะให้ก่อนที่เธอจะยกยิ้มเอ็นดูมากขึ้นไปอีกเมื่อสิ่งที่องค์ชายเล็กทำคือโค้งให้เธอหนึ่งที



                หญิงวัยกลางคนหลับตาพริ้ม ยกมือขึ้นลูบหน้าอกเบาๆ ก่อนจะไอค่อกแค่ก



                อย่างไรแล้ว ถึงเธอจะจากไปในอีกไม่นาน ก็ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วงเลยแม้แต่น้อย




 

II


 

                จองกุกเดินเข้าไปในห้องสมุดใหญ่ก่อนจะเอนกายลงบนเก้าอี้ตัวยาว องค์ชายนัมจุนผู้เป็นพี่ชายนั่งศึกษาเส้นทางการรบ คิ้วหนาได้รูปขมวดจนเป็นโบว์จนน้องชายอมยิ้มให้กับท่าทีจริงจังของผู้เป็นพี่



                “วันนี้พี่ไปทำงานคนเดียวก็ได้ จองกุกไม่ต้องไปหรอก”



                นัมจุนวางแผนที่ลงบนโต๊ะ ก่อนจะยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ จองกุกเลิกคิ้วถาม ใบหน้าคมคายฉายแววสงสัยเมื่อพี่ชายคลี่ยิ้มแผ่วเบาราวกับเรื่องรบเป็นเรื่องธรรมดาเช่นเรื่องวันนี้จะทานอะไรดี



                “ผมเองก็เป็นหนึ่งในกองทัพ พี่จะไม่ให้ผมศึกษางั้นหรือ?”



                “เปล่า.. ไม่ใช่แบบนั้น แต่เข้าใจคำว่าเสียสละหรือไม่?”



                จองกุกกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะประมวลความคิด มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อคอตั้งให้ผ่อนคลายลงก่อนจะหัวเราะในลำคอ



                “ไม่อยากอยู่ที่นี่งั้นหรือ?”



                “เปล่า พี่มีจองกุกอยู่แค่คนเดียว อะไรที่สบายกว่าก็อยากหยิบยื่นให้”



                “อย่างไรแล้ว ผมก็จะช่วยพี่จัดการเรื่องนี้อยู่ดี ขอห้องสมุดเล็กๆ สักห้องด้วยนะครับ เผื่อผมไปนอนเกลือกกลิ้งที่นั่นได้บ้าง”



                นัมจุนหัวเราะเมื่อน้องชายตัวเองเผยมุมแสนเอาแต่ใจออกมา



                “ไม่คิดว่าเราจะไม่ชนะศึกบ้างหรือ?”



                จองกุกลืมตาก่อนจะยกยิ้มให้พี่ชายตนเองด้วยความสัตย์จริง เขาส่งสายตาที่อยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ สายตาที่มอบกำลังใจให้กับคนเป็นพี่ชาย



                “ไม่คิดเลย” จองกุกยิ้มกว้างมากขึ้น “หากมีพี่ก็ไม่เคยคิดว่าจะล้มเหลวอะไรเสียนิด”



                “คารมมากแบบนี้นี่ไง แทฮยองถึงได้ตามไม่ทันเสียที”



                จองกุกโบกมือปัดประโยคนั้นก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่ง นานมากเท่าไหร่แล้วเชียวที่เขาไม่ได้นั่งคุยกับคนเป็นพี่ในห้องสมุดหลังนี้ ตั้งแต่ที่พ่อสร้างปราสาทหลังใหม่ให้ จองกุกก็แทบไม่ได้เข้ามาย่างกรายส่วนอื่นๆ ในปราสาทหลังใหญ่มากเท่าไหร่



                “ไม่ได้หลอกอะไรเขาเลย”



                “ดีแล้ว”



                “ว่าแต่ .. หากเราชนะศึกครั้งนี้ พี่จะปล่อยให้ผมปกครองเมืองนี้จริงๆ หรือครับ?”



                จองกุกกลืนน้ำลายลงคอเมื่อนัมจุนพยักหน้า ยอมรับว่าใจหายไม่ใช่น้อยที่คำตอบที่ได้รับไม่ตรงกับใจปรารถนา แต่ทว่านัมจุนก็ยังสรรหาวิธีพูดจาปลอบใจเขาได้ดีเช่นกัน



                “อยู่ที่นี่ดีกว่าเริ่มต้นใหม่ พี่รู้ว่าเราไม่สุงสิงกับใครมากเสียเท่าไหร่ แต่เมื่อถึงคราวมันก็ต้องทำนะจองกุก ตราบใดที่ยังมีพี่อยู่ ไม่เห็นจำเป็นต้องกลัวอะไร”



                และนั่นก็ช่างเป็นวิธีปลอบใจที่ดีเสียจริง ไม่ใช่ว่ามันฟังแล้วรู้สึกอุ่นใจเพียงอย่างเดียว แต่นัมจุนสามารถทำแบบนั้นได้จริงๆ พี่ชายของเขาเพียบพร้อมและมีความสามารถไปเสียทุกเรื่อง



                “แล้วถ้าหากเราสองคนใครคนหนึ่งจากไปก่อนล่ะครับ?”



                ทว่าจองกุกก็ยังไม่หายข้องใจ คำถามนั้นนัมจุนถึงกับแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ใช่ มันค่อนข้างตอบยากทีเดียว



                “จะต้องไม่มีใครจากไปแน่นอน น้องพี่..




               

III


 

                แทฮยองยกแขนเรียวขึ้นบังแสงแดดยามสาย ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อวันนี้เขาตื่นสายเสียจนไม่น่าให้อภัย ใบหน้าหวานเหยเกเมื่อขยับตัวไวเกินไป ช่วงสะโพกปวดร้าวไปเสียจนหมด



                เรื่องเมื่อเย็นวานเรียกเลือดให้คนตัวเล็กไม่น้อย แก้มสองข้างเริ่มแดงปลั่ง พอสติสัมปชัญญะเต็มตัวก็พึงนึกได้ว่าสัญชาติญาณดิบนั้นเรียกพลังงานจากเขาไปมากเท่าไหร่



                จากที่ว่าไม่เจ็บก็ดูจะปวดไม่น้อย แทฮยองเอนหลังลงบนเตียงหลังใหญ่อีกครั้งก่อนจะหลับตาพริ้ม ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มแล้วสูดดมกลิ่นซินนาม่อนหอมเข้าเต็มปอด เกลือกกลิ้งตัวอยู่แบบนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นหินอ่อน



                แทฮยองพยายามประคองตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เสื้อนอนตัวใหญ่หลวมจนเหมือนหลุดลุ่ย แทฮยองพยายามดึงผ้าเนื้อนิ่มให้ขึ้นไปปิดช่วงไหล่มากที่สุด ก่อนจะตกใจเมื่อดึงขึ้นไปแล้วท่อนล่างเปลือยเปล่าจะเผยออก สุดท้ายแล้วก็ได้แต่ปล่อยให้มันเทอะทะไปแบบนั้น



                แทฮยองมองใบหน้าผู้มาใหม่ก่อนจะยกยิ้มกว้างอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มแสนอบอุ่นขององค์ชายมองจากระยะไกลยังสามารถแผ่ซ่านความอบอุ่นมาจนถึงแทฮยองที่ยืนอยู่ตรงนี้ ร่างเล็กก้าวขาเข้าไปใกล้องค์ชายจองกุกมากขึ้น



                ทั้งคู่เดินเข้าหากันก่อนจะเป็นแทฮยองเสียเองที่ถูกอุ้มขึ้นจากพื้นในท่าเจ้าสาว วางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล สองแก้มเนียนถูกสูดดมเข้าปอดอย่างรักใคร่ จองกุกไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พรมจูบไปทั่วใบหน้าหวานด้วยสุดแสนจะคิดถึง



                “องค์ชายพอก่อน..



                แทฮยองทุบตีไหล่แกร่งจนจองกุกโน้มตัวกลับไป



                “สายมากหรือยังขอรับ?”



                “จะเที่ยงได้แล้ว นอนพักต่อหน่อยดีหรือเปล่า? จิบน้ำหน่อยมั้ย?”



                มือหนาถูกส่งมาไล้เกลี่ยแก้มนิ่มอย่างเอ็นดู แทฮยองส่ายหัวรัวเร็วก่อนจะค่อยๆ ถอยร่นไปยืนบนพื้นใหม่อีกครั้ง นึกแปลกใจที่วันนี้พระองค์ไม่เสด็จทรงงาน



                “เหตุใดวันนี้พระองค์ถึงไม่เสด็จทรงงานขอรับ?”



                “มีคนให้อยู่ดูแล เลยโดดงานมา”



                “พูดจริงหรือขอรับ?”



                น้ำเสียงตื่นเล็กน้อยทำเอาจองกุกยิ้มหัวเราะ ก่อนที่เขาจะบอกว่าสาเหตุที่แท้จริงให้แทฮยองได้รู้ คนตัวเล็กส่งมือมาบีบมือหนาให้กำลังใจ เขาเข้าใจดีเลย ลองนึกภาพอย่างไรก็นึกไม่ออกหากเขาได้เป็นกษัตริย์เสียเอง แทฮยองคงไม่เก่งกล้าเท่าองค์ชายทั้งสองเป็นแน่



                “แทฮยองอยากไปหาแม่”



                “ไม่เป็นไร เมื่อเช้าข้าไปเยี่ยมมาแล้ว ท่านบอกว่าอย่าให้เจ้าเข้าใกล้มากหากไม่จำเป็น”



                ใบหน้าหวานหูลู่หางตกทันที แทฮยองตัวน้อยในชุดนอนแสนรุ่มร่ามทำเอาจองกุกอดไม่ได้ที่จะไล้มองผิวเนื้อเนียนละเอียด โอบอุ้มอีกคนมานั่งบนตักแกร่งแล้วฝังหน้าลงกับลาดไหล่เล็ก ฟังแทฮยองบ่นไม่ได้ศัพท์ตัดพ้อความดื้อของแม่ตนเอง



                จองกุกอมยิ้ม เขาอยากจะบอกความจริงแทบตายว่าแม่เป็นอย่างไรบ้าง แต่เพื่อความสบายใจของแทราแล้ว จองกุกคิดว่าเขาไม่สมควรบอก ยิ่งแทฮยองดื้อรั้น คงจะเศร้าเสียใจไปหลายวันหากผู้เป็นแม่เมินหมางตัวเอง



                “ไปเยี่ยมได้ .. ช่วงนี้ท่านแค่ป่วยหนัก เจ้าเองก็บอบบางราวกับกระดาษ ปลิวไปตามลมจะว่าอย่างไร”



                จองกุกพูดติดตลก แต่ทว่าแทฮยองกลับไม่ตลกด้วยเสียสักนิด ใบหน้าหวานงอง้ำ จองกุกยกมือเรียวสูบมาพรมจูบให้กำลังใจ มองจมูกรั้นที่เริ่มแดงขึ้น ตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำสีใส



                “เราจะดูแลท่านให้ดีที่สุด ตามใจท่านบ้าง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่างน้อยท่านก็สบายใจ”



                “แต่..



                “เชื่อพี่นะ ทุกอย่างจะดีขึ้น”



                “ขอรับ”



                แทฮยองกกกอดกายกำยำแน่น ฝังใบหน้าเห่อร้อนลงไปด้วยความวางใจมากที่สุด องค์ชายเริ่มเรียนรู้ที่จะหลอกล่อเขาให้เชื่อใจด้วยการเปลี่ยนสรรพนาม หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำอยู่ได้สักพักก่อนจะถูกอุ้มไปชำระร่างกาย แทฮยองยังอยู่ในเสื้อผ้าขององค์ชาย เห็นทีว่าเขาคงไม่ได้กลับปราสาทจนกว่าจะเย็น องค์ชายถือเวลาช่วงนั้นเปลี่ยนกลับเป็นเสื้อสีขาวสบายๆ กับกางเกงผ้านิ่มดูภูมิฐาน



                ร่างเล็กนอนแผ่อยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบในห้องสมุด น้ำส้มคั้นถูกยกขึ้นจิบเป็นระยะ สองเท้าเรียวตีขึ้นกลางอากาศ ส่วนศีรษะทุยก็วางลงบนตักแกร่งขององค์ชาย



                จองกุกนั่งพิงชั้นหนังสือ จรดปลายปากกาลงบนหน้ากระดาษสีครีมเก่าๆ บรรจงแปลอย่างพิถีพิถัน สลับกับลอบมองร่างเล็กฮึมฮัมทำนองเพลงคลาสสิคแสนไพเราะ



                จนกระทั่งประโยคในหนังสือที่จองกุกรอคอยมาถึง เขาสะกิดแทฮยองให้หลุดออกจากภวังค์



                “พูดตามนะ”



                “ขอรับ”



                แทฮยองฉีกยิ้มกว้างน่ารักน่าเอ็นดู จองกุกกระแอมไอก่อนจะพูดชัดๆ ช้าๆ



                “Je t’aime



                “



                แทฮยองขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อยๆ ออกเสียงอย่างไม่ประสีประสา



                “เจอ.. แตม”



                “ไม่สิ เอาใหม่นะ” จองกุกก้มลงไปกระซิบข้างใบหูชัดๆ อีกครั้ง สำเนียงฝรั่งเศสทรงเสน่ห์ทำเอากายบางขนลุกซู่



                 “เฌอแตม”



                แทฮยองกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วลองพูดตามด้วยความตื่นเต้น



                “เฌอ .. แตม”



                สิ้นประโยคจองกุกก็ก้มลงมาจุมพิตหน้าผากมนก่อนจะกระซิบตอบกลับ



                “Je t’aime, moi aussi



                แทฮยองลุกขึ้นนั่งดีๆ ก่อนจะชะโงกหน้าดูหนังสือในมือ ใบหน้าหวานเห่อร้อน แก้มนวลแดงปลั่งลามไปถึงหู เมื่อองค์ชายจองกุกหยิบยกบทสนทนาออกมา โดยที่ตัวละครสองตัวคุยกันว่า



                ฉันรักเธอ



                ‘ฉันรักเธอเหมือนกัน






______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี




::TALK:: มีใครไม่เข้าใจที่พี่ใหญ่กับน้องเล็กคุยกันบ้าง ;-; ไม่เป็นไร อ่านไปเรื่อยๆ จะเริ่มเข้าใจเอง
ทั้งนี้สิ่งที่ศรีอยากจะบอกก็คือ


*ปกมาแล้วค่ะคนดี ฮูเร่!*



หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ พยายามออกแบบให้เป็นตัวแทนของหนังสือเล่มนั้น หนังสือเล่มที่เขาเฌอตงเฌอแตมกันนั่นแหละค่ะ หนังสือที่องค์ชายไม่หลับไม่นอนลุกขึ้นมาแปลให้ เหม็นความรักองค์ชาย

คิดไว้ว่าจะเปิดให้พรีออเดอร์หลังวันที่ 18 ต.ค. เป็นต้นไปนะคะ พรีจนถึงเดือนธันวาคมเลย ให้นานๆ แต่อาจจะขยับขยายเวลาตามความเหมาะสมและตารางเรียนของเราเนอะ ขอบคุณค่า

สุดท้ายนี้ รักทุกคอมเม้นท์และทุกคนที่อ่านเรื่องนี้ ถ้าไม่มีรีดเดอร์ คงไม่มีความคิดสั่งปก เลิฟที่สุดเลยยยยย 


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 572 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2082 puresmoke (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2563 / 03:57
    น่ารักมากน่ารักจัดๆ
    #2,082
    0
  2. #2043 comet_qelL (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 15:58
    ลาก่อนโลกนี้ เราละลายหายไปแล้วนะ ไม่ไหวเลย
    #2,043
    0
  3. #2026 Ahgamy-gb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 14:53
    เขิยมากกก เข นใจจะขาดดดดดด😭😭
    #2,026
    0
  4. #1985 2024s (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 15:19
    ร้ายกาจจจจ
    #1,985
    0
  5. #1978 chalinikhumban (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 01:53
    พระองค์เพคะทรงทำกระหม่อมเขินไม่หยุดหย่อนเสียทีเลยนะเพคะ
    #1,978
    0
  6. #1924 MindQueen (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 20:04
    เจ้าเล่ห์นักนะ!!
    #1,924
    0
  7. #1894 _jppm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 16:36

    น่ารักอีกแล้ว
    #1,894
    0
  8. #1867 Mdm_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 17:12
    Je t’aime , moi aussi. C’est bon! J’aime cette phrase. เขินมากกกกกกกกกกก เป็นห่วงคุณแม่มากๆเลยค่ะ
    #1,867
    0
  9. #1845 moonmoon01 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 14:07

    ฮื่ออออออ
    #1,845
    0
  10. #1824 Ver_a (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 13:45
    เฌอแตม อ่ะห้อยยยย
    #1,824
    0
  11. #1812 moonchild04 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 22:15
    อิจสาาา
    #1,812
    0
  12. #1773 wuxie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 07:07
    อบอุ่นหัวจัยยยย
    #1,773
    0
  13. #1761 butterr. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 08:10
    อ่อนโยนมากๆเลย ฮื่อออ
    #1,761
    0
  14. #1743 Mvis. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:37
    รักน้องมากใช่มั้ยคะองค์ชาย เขินนนนนนนนนนนนนนน
    #1,743
    0
  15. #1729 Fic_MarkBam_dn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 12:13
    แงงงงง อยากได้เล่มมากเลยฮะ อุแงงง น้องมาช้าไปมากโข ;-;
    #1,729
    0
  16. #1691 boahammock (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:41
    องค์ชายโรแมนติกม้ากกกกก อ่อนโยนมากกก แต่ก็รุกแรงมากเช่นกัลลล
    #1,691
    0
  17. #1668 ArcoBfire (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 12:21
    เจ้าเลห์เกินไปและนะองค์ชาย
    #1,668
    0
  18. #1647 __0997 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 02:25
    การอ่านออกมันเป็นแบบนี้นี่เอง!!!เขินมากฮื่ออออออออ
    #1,647
    0
  19. #1633 someone_ssk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 15:45
    บ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,633
    0
  20. #1565 mapletottot (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 16:50
    โอ๊ยยยฮอออแงงงงง งงวเใดดใ แกกกกก๊ น่ารักเกินไปปปป ฮรึดดนดากาก
    #1,565
    0
  21. #1539 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 12:05
    กรี๊ดดดดดชอบความเจ้าเล่ห์นี้โอ๊ยไม่ไหวแร้ว
    #1,539
    0
  22. #1493 Hope_z (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 14:58
    แบบนี้ก็ได้หรอออออออ
    #1,493
    0
  23. #1476 ninite (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:18
    บ้าเอ๊ยหยุดยิ้มไม่ได้เลย555555555
    #1,476
    0
  24. #1344 กุกวีของพรี้จ๋าเอง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 08:46
    เป็นความวาบว่ามและละมุนไปในตัว ชอบความอ่อนโยนรักองค์ชายเพคะ 555555/ฟินตัวแตก
    #1,344
    0
  25. #1320 `specialguys13 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:28
    ช่างเป็นองค์ชายที่เจ้าคารมจริงๆ แบบนี้หละ
    แทฮยองถึงตามไม่ทัน ให้ตายเถอะนะ 
    แต่เรื่องแม่ของน้อง.. อย่างไรก็เป็นแบบที่ควรจะเป็น
    ดูแลท่านให้ดีที่สุดก็พอ ทางนี้ก็ไม่มีอะไรจะต้องห่วงแล้ว
    #1,320
    0