The Palace Alpha ♞ : KOOKV #ฟิคพาเลซกุกวี

ตอนที่ 10 : The Palace Alpha ♞ : 09 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 617 ครั้ง
    27 เม.ย. 64



The Palace Alpha

09

 

 

I


 

                โอเมก้าตัวน้อยมีภารกิจที่จะต้องนำกางเกงไปคืน มือเรียวจับกางเกงผ้านิ่มตัวใหญ่เทอะทะ ขากางเกงยาวลากพื้น ก่อนจะบรรจงพับมันให้เรียบร้อย ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อบ่ายวานนี้



                หากจะตอบว่าหนุ่มน้อยใจกล้าได้อย่างไร .. แทฮยองไปเรียนรู้เรื่องแบบนี้มาที่ใดงั้นหรือ? บางทีเรื่องแบบนี้ก็แฝงอยู่ในสัญชาติญาณดิบอยู่แล้ว



                ส่วนเศษผ้าลื่นของเขาผืนนั้น องค์ชายก็เป็นคนเก็บมันไปเอง และกางเกงผ้านิ่มผืนนี้อีกเช่นกัน ที่องค์ชายบรรจงใส่ให้เขาเองกับมือ



                แทฮยองลุกขึ้นยืนก่อนจะตรงไปยังห้องบรรทมขององค์ชาย อ่า.. ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ใจกล้าพอจะสำรวจภายในห้องนี้ ทุกครั้งที่แทฮยองมาเก็บเสื้อผ้าให้องค์ชาย ร่างเล็กไม่แม้แต่จะกล้าแตะเครื่องเรือนในนี้นอกจากตู้เสื้อผ้า



                นิ้วเรียวสัมผัสกับผนังลายสวยสีเทาหม่นเบาๆ ซึ่งสีเทาหม่นนั้นรับกับเตียงหลังใหญ่สีเทาสะอาดตา โต๊ะเล็กๆ หัวเตียงมีโคมไฟสีเหลืองนวล ตู้เสื้อผ้าไม้โอ๊คสีเข้มแบบลิ้นชักหลังกลางที่ตั้งตรงข้ามกับปลายเตียง



                เป็นคำนิยามของห้องนอนพักผ่อนอย่างแท้จริง



                ไร้ซึ่งอบายมุขใดๆ เฉกเช่นห้องอื่นๆ อย่างห้องบรรทมขององค์กษัตริย์และองค์ราชินียังมีตู้โทรทัศน์ไว้ให้ความบันเทิงหนึ่งเครื่อง



                ขนาดห้องนั่งเล่นส่วนพระองค์ยังมีแค่เครื่องเล่นเพลงโบราณๆ เครื่องเดียว



                มือเรียวดึงบานลิ้นชักออกมาในชั้นเก็บกางเกงที่เขาจำจนขึ้นใจ ก่อนจะเบิกตากว้าง นั่นมันเศษกางเกงผ้าลื่นของเขา



                แทฮยองรีบวางกางเกงทับลงไปทันที ให้ตาย .. ทำไมถึงไม่ทิ้งไปให้เรียบร้อย จะเก็บไว้ทำไมกัน ทั้งเศษผ้าจากเสื้อตัวบางของเขา ทั้งเศษผ้าจากกางเกง



                องค์ชายจองกุกสุดแสนจะเจ้าเล่ห์



                แทฮยองบอกลากลิ่นหอมฟุ้งของซินนาม่อนด้วยการปิดบานลิ้นชักเข้าที่ ร่างเล็กเดินอมยิ้มมาตลอดทางด้วยหัวใจที่แสนจะพองโต




               

 

                หลังจากเสร็จงานในวัง ช่วงบ่ายแทฮยองกลับไปยังปราสาทหลังใหญ่ เขาไม่ได้พบซอกจินนานมากแล้ว ราวๆ สักหนึ่งอาทิตย์ได้ โอเมก้าตัวเล็กเดินเตร็ดเตร่ลัดเลาะสวนองุ่นอย่างเชื่องช้า เท้าเรียวในรองเท้าหนังสีครีมพื้นนิ่มคล้ายรองเท้าบัลเล่ต์ก้าวเหยียบดินชุ่มฉ่ำอย่างนึกสนุก



                ยิ่งในช่วงฤดูใบไม้ร่วงแล้ว สวนองุ่นมักจะสวยงามเสมอ พวงองุ่นสีม่วงเข้มตัดกับใบไม้สีแดงปนส้มอ่อน แทฮยองสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะเบ้หน้าเมื่อเมฆที่บดบังดวงอาทิตย์เคลื่อนที่หายไป แดดแรงแสบผิวเสียจนแทฮยองต้องรีบจ้ำอ้าวเข้าตัวปราสาทไป



               

 

II



 

                ห้องครัวใหญ่แสนเงียบเชียบ มีเพียงโอเมก้าสองคนที่ถือวิสาสะนั่งจิบน้ำชากันอยู่บนพื้นหินอ่อน แซนด์วิชวิคตอเรียไส้บลูเบอร์รี่ถูกมือเรียวหยิบขึ้นมากัด แทฮยองยิ้มกว้างเมื่อซอกจินเล่นมุกตลกให้ฟัง



                “กับองค์ชายจองกุกเป็นอย่างไรบ้าง?”



                ซอกจินเอ่ยถามขึ้นหลังจากคุยเรื่องสัพเพเหระเสร็จ แทฮยองกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พวงแก้มทั้งสองแดงระเรื่อน่าเอ็นดู ใบหน้าหวานก้มลงเล็กน้อยจนซอกจินแย้มยิ้มให้กับท่าทีของคนตรงหน้า



                “เขินอะไรกันแทฮยอง”



                “โธ่.. เราเปล่าเขินเสียหน่อย”



                “โกหก”



                ซอกจินหัวเราะกลั้วกับประโยคนั้นจนแทฮยองหัวเราะตาม โอเมก้าตัวน้อยตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง จนกระทั่งถึงตอนฮีทที่ตะกุกตะกักบ้างเล็กน้อย แทฮยองจิบน้ำชาแสร้งฆ่าเวลา กว่าจะเล่าจบเล่นเอาซอกจินต้องคะยั้นคะยออยู่นาน



                “อีกไม่นานหรอก เดี๋ยวแทฮยองจะต้องถูกกัดแสดงความเป็นเจ้าของ”



                ซอกจินเอ่ยขึ้น แทฮยองขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีพลางส่ายหัวไปมา



                “ซอกจินมั่นใจได้อย่างไรกัน อย่างที่เราบอก หากองค์ชายเจอคนที่คู่ควรกว่า พระองค์อาจจะไป”



                “คิดมากเกินไปแล้วแทฮยอง”



                ซอกจินลูบผมนิ่มอีกคนอย่างเบามือ กลิ่นหอมราวกับดอกไม้อ่อนๆ ของแทฮยองเป็นกลิ่นที่ตัวเขาเองก็โปรดปราน มันช่างเป็นกลิ่นที่งดงาม ไร้เดียงสา และน่าทะนุถนอม



                บางครั้งเขาก็ได้กลิ่นผลส้มอ่อนๆ จากตัวของแทฮยอง แสดงถึงความซุกซนและสดใส



                “แล้วซอกจินล่ะเป็นอย่างไรบ้าง?”



                แทฮยองไล้มือไปเกลี่ยแก้มนิ่มสุขภาพดีของอีกคน ไม่ได้เจอซอกจินเพียงหนึ่งอาทิตย์เท่านั้น แทฮยองรู้สึกราวกับว่าอีกคนอิ่มเอมขึ้น แถมกลิ่นกายยังเปลี่ยนไป เป็นกลิ่นฟีโรโมนมิ้นต์อ่อนๆ ไม่หอมหวานแบบที่ซอกจินเคยมี



                แทฮยองแกล้งไล้นิ้วเร็วขึ้นจนเปลี่ยนเป็นการจั๊กจี้แกล้งอีกคน ซอกจินหัวเราะก่อนจะเอียงคอทับมือแทฮยองเอาไว้ ทว่าตากลมกลับเห็นรอยแดงจางๆ ราวกับรอยเขี้ยว



                แทฮยองชักมือออกมาเป็นเบิกตากว้าง หน้าตาน่าสงสัยเสียจนซอกจินตกใจ



                “เป็นอะไรแทฮยอง?”



                “รอยที่คอของซอกจิน คืออะไรหรือ?”




                แทฮยองเอ่ยถามด้วยความเป็นกังวล ก่อนที่เพื่อนรักตรงหน้าจะแย้มยิ้มเบาบาง แก้มกลมสุขภาพดีขึ้นสีแดงระเรื่อมากขึ้นอีก



                “เราถูกกัดน่ะ”



                “



                “ชู่วไม่ต้องตกใจนะ” ซอกจินแตะแก้มเนียนของแทฮยองเมื่ออีกคนทำทีจะถาม “องค์ชายนัมจุนกัดเราได้สักพักแล้ว พระองค์..



                “องค์ชายนัมจุน .. กัดซอกจินหรือ?”



                “ใช่ ขอโทษที่ไม่เคยบอกว่าเป็นเมทกัน เรากลัวว่าแทฮยองจะเป็นห่วง เพราะในคราแรกเราเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน”



                “แล้วในตอนนี้ล่ะ?”



                ซอกจินคลี่ยิ้มกว้างก่อนจะตอบคำถามของแทฮยอง



                “เราได้กัดคอของพระองค์คืนแล้วล่ะ”




III

 


                เกือบบ่ายสี่โมง จองกุกกลับจากทำงาน ขายาวก้าวลงจากรถยนต์คันเก่งที่ขับไปเองประจำโดยมีคนเป็นพี่ชายนั่งด้วยข้างๆ จองกุกหันไปแย้มยิ้มให้คนเป็นพี่บางเบา



                “ผมว่าจะทักนานแล้ว” จองกุกหัวเราะ



                “เรื่องอะไร?”



                นัมจุนปรายตามองน้องชาย ยิ้มเอ็นดูลักยิ้มที่บุ๋มลงไปตามข้างแก้ม น้องชายของเขาอาจจะหล่อเหลาเมื่อโตขึ้น แต่ในสายตานัมจุนนั้น จองกุกยังคงมีใบหน้าที่น่ารักราวกับเด็กๆ เสมอ



                “เดี๋ยวนี้พี่โปรดปรานให้กลิ่นกายเป็นกลิ่นดอกไม้หรือ?”



                นัมจุนประมวลคำพูดของจองกุกสักพัก ก่อนจะหัวเราะออกมาแล้วยักคิ้วให้น้องชายตนเอง



                “อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้ไม่เห็นนะ นึกคึกอะไรอยากได้ข้ารับใช้ขึ้นมาล่ะจองกุก” นัมจุนแย้มยิ้มเมื่อน้องชายตัวข้างเอียงคอจิ๊ปากเมื่อโดนพี่ชายแซ็วกลับบ้าง



                “แทฮยองไม่ใช่ข้ารับใช้”



                “แต่เป็นเมท พี่รู้แล้ว”



                จองกุกถอดหมวกออกก่อนจะแกล้งตีไปที่ต้นแขนของพี่ชายไม่แรงนัก ขายาวก้าวเดินหนีคนเป็นน้องแล้วส่ายหัวเบาๆ



                “ให้ผมได้ทราบชื่อของเมทพี่บ้าง ผมจะถามจากแทฮยอง”



                “แทฮยองจะรู้หรือไง?”



                นัมจุนหยุดเดินก่อนจะเลิกคิ้วถามคนเป็นน้องชายที่ยืนกอดอกอย่างถือดี



                “รู้สิ ก็ผ้าเช็ดหน้าผืนที่พี่ซับเหงื่อเมื่อบ่าย มันปักชื่อไว้ว่าซอกจิน”



                นัมจุนพรูลมหายใจออกมาก่อนจะหัวเราะเบาๆ ให้ตาย จองกุกนี่มันร้ายเหลือทน แทฮยองตามน้องชายของเขาทันบ้างหรือเปล่านะ



                “ก็รู้ชื่อแล้ว จะไปซักถามแทฮยองอีกทำไม เด็กแสบ”



                “โชคดีนะครับที่เสื้อคอตั้งปกปิดรอยของพี่เอาไว้ มิเช่นนั้นผมคงล้อไปอีกนานเป็นแน่”



                นัมจุนพรูลมหายใจอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มวัยยี่สิบปีทำตัวเป็นเด็กๆ เด็กน้อยในสายตาของเขาหัวเราะร่าก้าวเท้าเดินตามมาจากโรงจอดรถ ทั้งสองแยกกันที่น้ำพุใหญ่กลางพระราชวัง นัมจุนส่งมือไปยีผมชื้นเหงื่อของอีกคนด้วยความเอ็นดู



                “โตขึ้นมากทีเดียวเลยจองกุก”



                จองกุกโค้งตัวทำความเคารพพี่ชาย ก่อนจะตรงไปยังรถคันเดิม เมื่อเขาลืมหยิบของติดลงมาด้วย




 

 

                บ่ายแก่ๆ ที่แสงแดดเริ่มเป็นสีส้มอ่อน แทฮยองทิ้งตัวลงนอนในห้องสมุดเล็กอย่างถือวิสาสะ กายบางแผ่ราบลงไปกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ บานหน้าต่างเปิดเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ได้กลิ่นแดด



                เปลือกตาเนียนปิดลงพลางนึกถึงเรื่องของซอกจิน โอเมก้าตัวน้อยยิ้มยินดีให้อีกคนก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำ ตากลมสอดส่องหนังสือที่วางเรียงกันไปมา ถึงแม้องค์ชายจะอนุญาตให้หยิบยืมไปอ่าน แต่แทฮยองก็ไม่กล้าอยู่ดี



                เขากลัวว่าหนังสือเหล่านี้จะเสียหาย กลัวว่าบางเล่มองค์ชายจะรักมากแล้วแทฮยองเผลอแตะต้องเข้า ร่างเล็กนอนคว่ำหลับตาอยู่แบบนั้น ก่อนจะยิ้มดีใจเมื่อได้ยินเสียงบานประตูใหญ่ของปราสาทเปิดออก



                โอเมก้าตัวน้อยรีบลุกขึ้นก่อนจะวิ่งออกจากห้องสมุด ตรงไปยังโถงทางเดิน กลิ่นซินนาม่อนอ่อนๆ เริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แทฮยองชะโงกดูองค์ชายที่ถือถุงกระดาษเข้ามา



                เท้าเรียวก้าวเดินออกไปอีกเพียงไม่กี่ก้าว จนกระทั่งองค์ชายพบเขา ชายหนุ่มทิ้งถุงกระดาษในมือลง ก่อนจะอ้าแขนออกกว้าง แทฮยองเข้าใจความหมายของมันดี



                ร่างเล็กออกแรงวิ่งสุดเท้าก่อนจะโถมเข้าหาอกแกร่งเต็มรัก องค์ชายยกตัวอีกคนขึ้น มือหนาจับเรียวขาสวยให้วาดเกี่ยวกับเอวสอบ ก่อนจะโน้มตัวลงไปสูดดมความหอมจากหัวทุยๆ ที่ซุกอยู่กลางแผ่นอก



                กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแทฮยองช่วยเจือจางความเหนื่อยได้เป็นอย่างดี แววตาสีฟ้าเข้มราวกับมหาสมุทรสบเข้ากับแววตาแสนอ่อนโยนจนแทฮยองต้องกอดรัดอีกคนไว้แน่นขึ้น



                ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่ว กลิ่นหอมจากองค์ชายเรียกรอยยิ้มจากแทฮยองได้อย่างดี ก่อนที่ร่างสูงจะก้มลงไปหยิบถุงกระดาษขึ้นมา โอบเรือนร่างเล็กไว้ด้วยมือเดียวแล้วย่างกรายไปตามโถงทางเดินอย่างเชื่องช้า



                ไม่อยากให้ถึงที่เลยจริงๆ จองกุกอยากกกกอดอีกคนเอาไว้แบบนี้นานๆ



                “องค์ชายเหนื่อยมั้ยขอรับ?”



                “ไม่เลย เด็กดี”



                จองกุกวางแทฮยองลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนจะนั่งลงข้างๆ กัน ชายหนุ่มยิ้มแป้นเสียจนแทฮยองเห็นฟันคู่หน้าแสนน่าเอ็นดู มือหนาส่งถุงกระดาษนั้นมาให้แทฮยอง คนตัวเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะรับไปเปิดดู



                ด้านในมีผ้าหนาๆ สีสุภาพหลายผืน เช่น สีขาว สีครีม สีคราม และสีโอลด์โรส วางทับกันราวๆ เกือบโหลได้



                “ผ้าอะไรหรือขอรับ?”



                แทฮยองเอ่ยถาม นัยน์ตากลมใสแจ๋ว จมูกโด่งคมของคนโตกว่าฝังลงบนแก้มนุ่มก่อนจะกดค้างไว้แบบนั้น ตอบคำถามโดยที่ริมฝีปากยังคลอเคลียแถวพวงแก้มจนแทฮยองรู้สึกจั๊กจี้



                “กางเกงน่ะ .. เห็นว่าที่เจ้าชอบใส่อยู่ดูท่าจะอึดอัด”



                แทฮยองขมวดคิ้วมากขึ้นอีก เขาไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรเสียหน่อย ก่อนจะสะดุ้งเมื่อมือแสนซนขององค์ชายเลื่อนมาวางทาบไว้บนสะโพกอย่างหมิ่นเหม่ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้งก่อนจะวาดยิ้มกริ่ม



                “ทรวดทรงได้รูปมากเกินไป ใส่กางเกงตัวใหญ่ๆ น่าจะสบายมากขึ้น”



               

 

 

IV



 

                แทฮยองกลับจากปราสาทหลังกลางก่อนเวลา คนตัวเล็กบีบกระชับมือหนาไว้แน่น ใช่ องค์ชายจองกุกเสด็จมาด้วย



                โอเมก้าตัวน้อยมีท่าทีร้อนรนเสียจนจองกุกต้องคอยซับเหงื่อและปลอบประโลมอยู่บ่อยๆ เท้าเรียวพยายามเดินให้ไวมากขึ้นจนเกือบจะวิ่ง จองกุกได้แต่ก้าวเท้าให้ยาวขึ้นตามแรงวิ่งเหยาะๆ ของอีกคน



                ใบหน้าหวานเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด พอเป็นแบบนี้แล้วจองกุกยิ่งใจไม่ดีตามไปด้วย



                แทฮยองได้รับสารจากองครักษ์ว่าแม่ของตนนั้นล้มป่วยระหว่างทำมื้อเย็น คนในครัวช่วยดูแลให้อยู่ในตอนนี้ ทว่าองค์ราชินีเรียกหมอมาแล้วเรียบร้อย



                “แทฮยอง ค่อยๆ เดิน เดี๋ยวสะดุด”



                จองกุกพยายามท้วงอีกคนให้เดินลงบันไดช้าลง แต่คนตัวเล็กกลับส่ายหน้าไปมาอย่างดื้อรั้น



                “แม่ของแทฮยอง..



                “รู้แล้ว เราจะลงไปดูด้วยกัน”



                จบประโยค องค์ชายแย้มยิ้มให้อีกคนจนแทฮยองรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง เท้าเรียวก้าวตามองค์ชายที่เป็นฝ่ายนำไปเอง แทฮยองกำลังรู้สึกเหมือนได้รับการปกป้อง มือเล็กชื้นเหงื่อสอดประสานกับฝ่ามือใหญ่ของอีกคนไว้แน่นขึ้น



                จนเมื่อถึงห้องพัก แทฮยองเปิดประตูก่อนจะรีบเดินไปนั่งข้างคนเป็นแม่ที่นอนหลับอยู่บนฟูกสีขาวสะอาด องค์ราชินีนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าๆ อย่างไม่นึกรังเกียจ มีหมอที่อยู่อีกฟากของฟูกที่นอนกำลังขีดเขียนตัวหนังสือลงบนกระดาษ



                “แทฮยอง”



                “องค์ราชินี .. แม่เป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”



                “เมื่อครู่นี้ล้มพับไปเสียเฉยๆ ไม่ต้องห่วงนะแทฮยอง เรามีหมอ”



                มือเหี่ยวย่นลูบผมนิ่มของแทฮยองอย่างเบามือ โอเมก้าตัวน้อยช้อนมือคนเป็นแม่มาแนบข้างแก้ม



                แทฮยองเสียพ่อไปแล้ว .. เขายังจำภาพวันที่แม่เสียใจมากที่สุดได้อย่างดี แทฮยองจะไม่ยอมเสียแม่ไปอีก แม่จะต้องไม่จากเขาไปก่อนเวลา



                จองกุกมองร่างเล็กที่เริ่มสะอื้นอย่างน่าสงสาร ใบหน้าของแทราซีดจนเหลือง มีบ้างที่ลุกขึ้นมาไอ ทว่าทุกครั้งที่ไอ กลับมีเลือดปนออกมาเล็กน้อย



                จองกุกทนมองภาพนั้นอีกไม่ไหว เขาเดินมานั่งบนพื้นเทียบเท่ากับแทฮยอง โอบกอดร่างเล็กเอาไว้ก่อนจะช้อนตามองผู้เป็นแม่



                “เรียกหมอฝรั่งก็ได้ครับแม่”



                “กระผมขอทูลรายงานผลการตรวจ โอเมก้าหญิงผู้นี้เป็นภูมิแพ้เรื้อรัง เนื่องด้วยไม่ได้แปลงกายตามสัญชาติญาณเวลานาน พอเจออากาศผิดเพี้ยนเข้าทำให้ระบบปอดไม่ดี ร่างกายขาดความอบอุ่น ยิ่งด้วยร่างกายที่อ่อนแรงมากอยู่แล้ว ทำให้ปอดอาจมีการติดเชื้อ วิธีการรักษาคือจิบน้ำอุ่นมากๆ ทานผลไม้ที่ดีต่อสุขภาพ ห้ามทานอาหารร่วมกับใครเพราะสามารถติดต่อกันได้ทางน้ำลายขอรับ” คุณหมอขยับแว่นตาเล็กน้อยก่อนจะแจ้งต่อไป “มียาฝรั่งแบบน้ำที่ใช้ดื่มเวลาไอ รวมถึงยาฝรั่งแบบน้ำที่ใช้ดื่มหากเกิดการอักเสบ”



                “แม่ผมจะหายหรือเปล่าครับหมอ?”



                แทฮยองถามเสียงสั่น ความคาดหวังกลุ่มใหญ่ๆ กัดกินหัวใจดวงน้อย คุณหมอทำเพียงแค่ยิ้มเบาบางก่อนจะตอบกลับ



                “ดูแลคุณแม่ให้มากที่สุดก็เพียงพอแล้ว”



                “ขอบใจเจ้ามากท่านหมอหลวง ข้าจะให้คนขับรถไปส่ง พักผ่อนเสียเถิด”



                องค์ราชินีว่า ก่อนที่แทฮยองจะมองหน้าคนทั้งสองสลับกันไปมา



                “แม่เจ้าจะต้องอาการดีขึ้น เด็กเอย”



                องค์ราชินียิ้มแผ่วเบาก่อนจะลุกขึ้นไปกดจูบหน้าผากของแทรา แทฮยองโค้งทำความเคารพให้เมื่อพระองค์เสด็จออกไปแล้ว



                “หาอะไรดีๆ ให้แม่เจ้าทานบ้าง ผลไม้อะไรเช่นนี้ ข้าจะหาหมอหลวงฝรั่งให้”



                แทฮยองมองใบหน้าคมขององค์ชายอย่างมีความหวัง เขากลัวเหลือเกินว่าตนเองจะสร้างภาระให้กับองค์ชาย แต่ทว่าสัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปากชวนให้แทฮยองอุ่นใจมากขึ้น



                ก่อนที่แทราจะสะดุ้งเล็กน้อย หญิงวัยกลางคนไอจนเสมหะผสมเลือดติดผ้าผืนขาวสะอาด เวลานั้นแทฮยองสะอื้นฮักก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดขององค์ชาย



                “ไม่เป็นไร ชู่ว เงียบซะเด็กดี แม่ของเจ้าจะดีขึ้นในเร็ววัน”



                “แทฮยองไม่อยากรบกวนพระองค์เลยขอรับ อึก .. แทฮยองไม่อยากสร้างภาระ”



                “ไม่ใช่ความผิดของใคร ข้าเต็มใจ”



                จองกุกกอดโยกอีกคนไปมา เนื้อตัวแดงก่ำอย่างน่าสงสาร องค์ชายอุ้มอีกคนไปวางบนฟูกที่นอนของแทฮยองก่อนจะกล่อมให้หลับไป นิ้วเรียวยาวเกลี่ยน้ำตาให้อีกคนอย่างเบามือ จองกุกสางกลุ่มผมนิ่มอยู่แบบนั้นก่อนแทฮยองจะจมสู่ห้วงนิทรา



                ลูกชายกษัตริย์เยื้องย่างไปยังฟูกที่นอนของแทรา นั่งลงคุกเข่าก่อนจะยกมือเหี่ยวย่นเล็กน้อยมากุมไว้ ยกยิ้มแผ่วเบาก่อนจะเปล่งคำพูดที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง



                “เราจะช่วยรักษาท่านให้มากที่สุด อยู่เป็นความสุขของแทฮยองไปนานๆ ทีเถิด”







______________________________

TO BE CONTINUED

#ฟิคพาเลซกุกวี







::TALK:: ไม่เป็นไร .. นี่ไม่ใช่ฟิคดราม่าเนอะ เอ็นดูเวลาองค์ชายเขาอยู่กัน รักองค์ชายใหญ่จังเลยเพคะ

สรุปพลิกเรือ ให้องค์ชายใหญ่เป็นพระเอก /โดนด่า

จะบอกว่าตอนหน้าเวลคั่มทูฤดูฮีทของแท้ ฮื่ออออออออออ

เห็นคอมเม้นท์แล้วชื่นใจมากๆ ขอบคุณนะคะ รักทุกคนเล้ย ในแท็กฟิคอีก จะพยายามไปคุยกับทุกคน ส่วนตัวคุยไม่เก่ง เลยไม่กล้าตอบเมนชั่นไป หากเราตอบใครไปแล้วภาษาแปลกๆ ให้เข้าใจด้วยนะคะ อยากคุยด้วย ; __ ;

**เรื่องรวมเล่มคิดไว้แล้วนะคะ แต่คงหลังจากจัดการฟิควอร์อัลฟาเสร็จ เล่มไม่น่าเกิน320 ค่ะ ของแถมเพียบ


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 617 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2106 Byulee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2564 / 14:11
    แง สงสารน้องแทฮยองจับใจ ไม่เป็นไรนะคะคนดี คุณแม่หนูต้องหาย 😭
    #2,106
    0
  2. #2080 puresmoke (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2563 / 03:36
    ไมโครเวฟมากๆ ขอใหัแม่ของน้องแทหายไวๆนะครับ คุณไรท์แต่งดีมากๆเลยผมหุบยิัมฉากที่กอดกันไม่ได้5555
    #2,080
    0
  3. #2068 yeenchy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 00:31
    อบอุ่นมากๆ
    #2,068
    0
  4. #2041 comet_qelL (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 14:53
    ฮือออคุณแม่หายไวๆนะคะ ;-; กลับมายิ้มสดใสเอ็นดูลูกชายคุณแม่ในเร็ววันนะคะ
    #2,041
    0
  5. #1997 PEACEOUT_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 21:22
    คุณไรท์น่ารักอีกแล้วววววววว
    #1,997
    0
  6. #1976 chalinikhumban (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 21:20
    องค์ชายจะช่วยแม่หนูได้แน่ๆค่ะลูก
    #1,976
    0
  7. #1957 Fer_niture (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 21:12
    อุแงง สงสารร แต่ก้แบบ ทำไมอบอุ่นถึงเพียงนี้เพคะองค์ชาย
    #1,957
    0
  8. #1952 nu.9795 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 05:42
    น้องงงงง
    #1,952
    0
  9. #1912 alf- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 14:43
    แงงงงง สงสารน้อง
    #1,912
    0
  10. #1892 _jppm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 10:14
    เง้อออ ;-; -ต้าวควัมฮัก
    #1,892
    0
  11. #1864 Mdm_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 12:41
    คุณแม่ต้องหายนะคะ ㅠㅡㅠ
    #1,864
    0
  12. #1836 Kartoon_Ja (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 20:55
    ชอบตอนจองกุกกับพี่นัมจุนคุยกันอะ มันน่ารักดี 555 // แทราอย่าพึ่งเป็นอะไรเด้อ
    #1,836
    0
  13. #1810 moonchild04 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:30
    อมกๆๆๆๆ
    #1,810
    0
  14. #1771 wuxie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 06:49
    อบอุ่นกว่าไมโครเวฟ​ก็องค์​ชายนี่แหละเจ้าค่ะ
    #1,771
    0
  15. #1759 butterr. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 02:16
    แงคุมแมมมม่
    #1,759
    0
  16. #1706 KPSJM (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 19:09
    องค์ชายเล็กอบอุ่นมากกกกกก แทฮยองสู้ๆๆๆ
    #1,706
    0
  17. #1645 __0997 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 02:06
    ขนาดนี้แล้วขอน้องเลยเถอะเพคะฮื่ออ
    #1,645
    0
  18. #1631 someone_ssk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 15:19
    สู้ๆนะน้องง องค์ชายดูแลน้องด้วยนะแงงงงง
    #1,631
    0
  19. #1606 suwapak2546 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 05:08
    หนูเลือกไม่ได้ เลือกไม่ได้ ไม่ด้ายยยยยยยย
    #1,606
    0
  20. #1563 mapletottot (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 16:27
    โอย ทำมัยคนอย่างองค์ชายถึงมีคนเดียว... ฮรุก
    #1,563
    0
  21. #1490 Hope_z (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 12:16
    จองกุกอ่าา ละมุนมากเลย
    #1,490
    0
  22. #1433 @S_CB (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 16:44
    ฮือ องค์ชายละมุนมากๆ ;-;
    คุณแม่ต้องหายนะ รู้ได้เลยว่าต้องรักน้องมากๆจากประโยคสุดท้ายอะ ;-;
    #1,433
    0
  23. #1334 WellKudes (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 21:18
    ตรงๆนะคะ อ่านมาตั้งพึ่งรู้ว่าคนเขียนคนเดียวกับวอร์ออฟอัลฟ่าแงงงงง มิน่าล่ะได้กลิ่นกลิ่นอายละมุนละไมอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกันเลย ชอบมากเลยยย นี่เราพลาดได้ไงงงง
    #1,334
    0
  24. #1318 `specialguys13 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:15
    เวลาแทฮยองร้องไห้ทั้งน่ารังแกทั้งน่าสงสาร แต่
    คราวนี้น่าสงสาร เหมือนจะขาดใจแม่คือสิ่งเดียว
    ไม่เป็นไรนะแทฮยองดูแลให้ดีที่สุดก็พอแล้ว เด็กดี
    #1,318
    0
  25. #1264 gammoopea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 00:52
    ชอบการดูแลยัยหนูขององค์ชาย ตอนนี้น่ารัก แต่แอบหน่วง ฮื่อ ยัยหนูแม่ของเราไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็หาย เข้มแข็งไว้นะคะ //ฝากองค์ชายดูแลยัยหนูด้วยนะคะ TT
    #1,264
    0