( fic BTS ) I'm in love with vampire ミ kookv

ตอนที่ 3 : Chapter : Two

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    12 มิ.ย. 60


Chapter 2




           

           

เช้ามืดวันนี้จองกุกสั่งให้คนรับใช้ภายในบ้านขนของไปเก็บไว้ที่ท้ายรถสปอร์ตคันหรูสีดำทะมึน กระจกก็ดำเนื่องจากการติดฟิล์ม แทฮยองเบ้ปากเล็กน้อยให้กับแวมไพร์ที่รวยไม่รู้จักพอ รู้งี้มันน่าจุดไฟแช็คเผาเซฟเงินเล่น แต่ถ้าไม่ติดว่าเขาเองก็ยังอยากได้รับการเอ็นดูอยู่


           

จองกุกยังคงแต่งเสื้อเชิ้ตสีดำสบายๆ ยัดเข้ากับกางเกงยีนส์ เหมือนผู้ใหญ่ในวัยเกือบสามสิบ แทฮยองยอมรับว่าหล่อมาก ส่วนชุดของเขานั้นก็เป็นเสื้อไหมพรมสีละมุนแบบที่ชอบ

            

จองกุกเสยผมแล้วรับแว่นกันแดดจากแม่บ้านมาสวมไว้ที่ตา ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูให้กับเจ้าหนูของเขา

            

“ขึ้นไปนั่งซะสิ เราจะไปทัวร์กันแล้วนะ ถึงเวลานั้นก็สอนฉันเยอะๆ แล้วกัน”

           

แทฮยองหย่อนก้นลงบนเบาะรถนุ่ม แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยแน่น ภายในรถมันมืดมากจริงๆ ไม่รู้ว่าจองกุกจะมองเห็นทางได้ยังไงถ้าติดฟิล์มมืดแบบนี้

            

“คุณจะมองเห็นทางเหรอ?”

           

แทฮยองหันไปถามจองกุกที่กำลังสตาร์ทรถ

            

“เห็นสิ สายตาฉันมันปรับเข้ากับแสงมืดๆ อยู่แล้วนะ”

            

“งั้นคุณก็ขับดีๆ ละกัน ผมแทบมองไม่เห็นอะไร”

            

“ฉันขับดีอยู่แล้วน่า ยิ่งรถรุ่นนี้ออกแบบมาสำหรับการขับที่นุ่มนวล เหมาะกับแวมไพร์หล่อๆ อย่างฉันจับต้อง ทุกๆ อย่างมันสมบูรณ์แบบ”

           

แทฮยองเบ้หน้าทันทีเมื่อคนข้างๆ เริ่มขี้โม้

           

“ทำมาเป็นอวด ผมก็มีรถ”

            

“รถรุ่นนี้น่ะเหรอ?” จองกุกเบิกตากว้าง แม้จะใส่แว่นกันแดดอยู่

           

“เปล่า รถบังคับ”

            

---

           

ความเงียบเข้าปกคลุมภายในรถพร้อมกับแทฮยองที่ยิ้มแหยๆ เมื่อเป็นครั้งแรกที่จองกุกทำหน้าเอือม แต่ถึงอย่างไรแล้วคุณแวมไพร์สุดหล่อก็อมยิ้มให้เมื่อแทฮยองก้มหน้างุด

           

“บ้านเธอคือตรงนั้นใช่มั้ย? ที่ฉันไปอุ้มเธอออกมา” จองกุกพูดพลางหันหลังมองกระจกหลังเพื่อถอยรถ

           

“ใช่ นั่นแหละ คอนโดผม แต่นานๆ ทีก็มีเพื่อนสนิทที่ชื่อจีมินมานอนด้วย”

            

“คนที่เรียนคณะนิเทศฯอ่ะนะ”

           

“ครับ คนนั้นแหละ”

          

  แทฮยองพยักหน้าหงึกหงักเมื่อรถเริ่มแล่นผ่าน เขาพยายามเพ่งมองข้างทางแต่ทว่ากลับมองไม่เห็นอะไรเลย

           

“แล้วแบบนี้ถ้าฉันเจอเพื่อนเธอแล้วเธอจะแนะนำว่าฉันเป็นใคร” จองกุกเลิกคิ้วอย่างสนเท่ห์แล้วเหลือบมองใบหน้าลูกหมาที่ดูง่วงงุน

            

“ก็จะบอกว่า เป็นรูมเมทที่มาขอแชร์ห้องด้วย” แทฮยองยิ้มทะเล้น

           

“ก็บอกไปสิว่าฉันเป็นแฟนของเธอ มันจะไปยากอะไร”

            

“คุณจะมาโมเมความสัมพันธ์แบบนี้ไม่ได้นะ!

            

จองกุกเงียบไปทันที ไอ้เจ้าหนูขี้โวยวายแต่เช้า เมื่อไหร่กันนะที่เขาจะได้ก้มลงไปปิดปากขี้โวยวายด้วยริมฝีปากของเขาเอง

          

  “เอ.. ฉันว่าฉันจะพาเธอไปดูโทรศัพท์สักหน่อย เธอสอนฉันใช้ด้วย แล้วฉันก็ซื้อให้เธอใหม่ ใช้รุ่นเดียวกัน จะดีมั้ยนะ”

            

จองกุกแกล้งทำท่าคิดพลางเคาะนิ้วไปกับพวงมาลัยรถ

            

แทฮยองหันขวับไปมองตัวการความคิดอันสุดแสนบรรเจิด เรื่องสอนจองกุกใช้โทรศัพท์นั้นเป็นเรื่องง่ายดายมาก

            

แถมเขายังเบื่อขี้หน้า 6s ที่นอนแอ้งแม้งอยู่ในคอนโดแล้วด้วย

            

“ดี ผมสอนคุณเอง”

            

แทฮยองยิ้มใส่ตาเป็นประกาย ทีนี้ 7s สีแดงก็จะมาอยู่ในกำมือของเขา แล้วก็จะได้เอาไปอวดเพื่อน ทั้งหน้าตาดีทั้งมี 7s ใช้ แถมคนซื้อให้ก็ยังหล่อสุดๆ

           

“แต่ต้องบอกจีมินว่าฉันเป็นแฟนเธอ”

            

จองกุกส่งสายตาคาดโทษมา จนคนตัวเล็กพรั่งพรูลมหายใจแล้วยอมรับแต่โดยดี

           

“เออ เดี๋ยวผมบอกเองแหละน่า”

            

“ทำไมเธอถึงได้น่ารักแบบนี้นะแม่ยอดขมองอิ่มของพี่”

           

แทฮยองทนไม่ไหวจึงเอื้อมมือไปหยิกแก้มซีดๆ ของจองกุกให้ยืดออกแล้วล้อเลียนพูดตาม

            

“ตะไมเธอถึงได้น่ายั้กบับเน้นะ”

           

“แทฮยองฉันเจ็บ”

            

จองกุกหมายถึงเจ็บใจ แม้ใจเขาจะไม่เต้นแล้วแต่เขาสัมผัสได้ว่ามันเต้นแรงจนคับอก มันดาเมจมากๆ จนอยากจะฝังเขี้ยวระบายความเขินกับพวงมาลัย

            

ทั้งสองคนสบตากัน และเป็นแทฮยองที่ผละออกไปก่อนเมื่อดวงตาสีแดงแกมน้ำตาลแผ่ซ่านความอบอุ่นมาให้แก่เขา คนตัวเล็กตัดสินใจปิดเปลือกตาแล้วหลับไป ปล่อยให้จองกุกขับรถด้วยความอารมณ์ดี

 

            

“อยู่ที่นี่คุณจะใช้เวทย์มนตร์ไม่ได้นะ เดี๋ยวคนอื่นเข้ามาเห็นเอาแล้วตกใจแย่”

            

แทฮยองทิ้งตัวลงบนที่นอนสีขาวสะอาดคุ้นตาหลังจากทะเลาะกับจองกุกเสียยกใหญ่ อีกฝ่ายจะใช้มนต์ยกของขึ้นมาให้ ถ้าจองกุกทำแบบนั้นจริงๆ คงได้มีคนผ่านมาเห็นแล้วเป็นลมแน่ๆ

            

“จองกุก ฟังอยู่เปล่าอ่ะ?”

            

แทฮยองหันไปหาแวมไพร์เจ้าปัญหาที่หายวับเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนที่จะออกมาพร้อมกับไดร์เป่าผม จองกุกจัดการเปิดแล้วเป่าฟู่เข้าที่ผมตัวเองให้มันปลิว หัวเราะชอบใจแบบเด็กๆ จนแทฮยองขำตาม

            

“อันนั้นที่ถืออยู่เรียกว่าไดร์ เอาไว้เป่าเวลาผมเปียก”

            

คนตัวเล็กลุกไปแย่งไดร์มาถือไว้แล้วเป่าฟู่เข้าที่ผมจองกุก อีกคนจัดทรงให้กับผมสีดำขลับ ผมนุ่มมือเสียจนแทฮยองลูบมันเพลินๆ ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องเขย่งเพื่อเล่นกับจองกุก เพราะอีกคนตัวสูงกว่ามาก

           

“ผมคุณนิ่มจังเลย มาอยู่นี่ผมสระผมให้ดีกว่า”

          

  “สระผมอย่างเดียวเหรอ? อาบน้ำให้ฉันด้วยเลยก็ได้”

            

จองกุกอมยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วล็อกเอวแทฮยองให้เข้ามาใกล้มากขึ้น

            

“เป็นง่อยหรือไง”

           

คำพูดคำจาช่างห้าวหาญเกินหน้าที่ภรรยา แต่จองกุกคิดว่ามันน่ารักดี เลยไม่ได้เอาความอะไร เอาแต่หัวเราะเหมือนคนเป็นบ้า

            

“ขำอะไรเนี่ย หน้าผมเหมือนหม่ำ จ๊กม๊กเหรอ?”

            

พูดจบแทฮยองก็แลบลิ้นปลิ้นตาให้จองกุกดู ก่อนที่จะลงไปนอนขำด้วยกันบนเตียงแล้วผลัดกันทำหน้าตลกอยู่แบบนั้น

            



ในคอนโดไม่ค่อยมีแสงลอดเข้ามา จองกุกเลยไม่รู้สึกระแคะระคายผิวซักเท่าไหร่


แทฮยองลุกไปทำอาหารเช้าให้ตั้งนานแล้ว โจ๊กใส่ไข่แบบง่ายๆ ถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะ แม้จองกุกจะไม่ชินกับเก้าอี้ทรงสั้นเล็กๆ เพราะด้วยปกติใช้ชีวิตแบบรวยๆ มาก่อน (เบ้ปาก) แต่เขาก็นั่งลงและแลกเปลี่ยนบทสนทนา พร้อมกับตักโจ๊กเข้าปากจนหมดเกลี้ยง


จองกุกไปนั่งเรียงกล่องเลือดพลาสเจอร์ไรซ์เข้าตู้เย็น เขารำคาญไอ้นกพิราบที่มันชอบบินโฉบหน้าต่างมาทำให้เกิดเงาเล่นๆ คิดไว้ว่าสักวันคงจะหาหนังกะติ๊กยิงแล้วจับดื่มเลือดซะ


แต่พอบอกแบบนั้นกับแทฮยองไป เจ้าหนูของเขาร้องว่าอี๋อย่างเดียว ไม่พูดอะไรอีก อี๋ในที่นี้คืออี๋อะไร อี๋รับไม่ได้เรื่องนกพิราบ หรืออี๋ เพราะเหม็นความรักของเราสองคน..


น่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า แทฮยองตัวน้อยของเขาแม้จะเล่นด้วยแต่ก็ยังทำเหมือนจองกุกเป็นแวมไพร์ติ๊งต๊อง


ล่วงเลยเข้าบ่ายกว่าๆ แล้ว แสงแดดเริ่มเล็ดลอดเข้ามาจนทนแทบไม่ได้ นิดนึงก็อาจไหม้เป็นพรุน


“นี่ สเปรย์กันแดด ฉีดให้ทั่วตัวเลยนะ”

           

แทฮยองยื่นมันมาให้ก่อนที่จะสาธิตวิธีการใช้พร้อมผลักจองกุกเข้าห้องน้ำ จองกุกจดจำวิธีการใช้ขึ้นใจแล้วฉีดมันจนหมดกระป๋อง

            

โอ้โห.. มองตัวเองในกระจก

            

มันเลื่อมเชียว..

            

นี่แวมไพร์หรือพระพุทธรูป อีกนิดก็จะมีคนเดินเอาทองคำเปลวมาแปะแล้ว

            

ลำบากลำบนแทฮยองที่ขำจนท้องแข็งแล้วยังต้องมาใช้ไดร์เป่าผมเป่าตัวคุณแวมไพร์ให้แห้งอีก จองกุกถูกแทฮยองจับมัดผมเล่นเหมือนเด็กๆ ด้วยความเพลิน คนตัวเล็กขำคิกคัก แต่นั่นจองกุกก็จะถือซะอีกว่าเป็นความสุขของแทฮยอง

            

แม้เขาในตอนนี้จะสลัดจากคราบหล่อมาเป็นหมาพุดเดิ้ลแล้วก็ตาม




“แทฮยอง มาถ่ายรูปกัน”

            

หลังจากรอฟ้ามืดแล้วทั้งคู่ก็ออกไปข้างนอกเพื่อซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ จองกุกที่เล่นเป็นใช้เป็นตั้งแต่วันแรกเอาแต่นั่งส่งสติกเกอร์ไลน์มาให้แทฮยองจนอีกคนรำคาญ เลยเปลี่ยนจากเล่นไลน์ไปถ่ายรูปแทน

           

แทฮยองยื่นหน้ามาใกล้ๆ แล้วโพสต์ท่ารอ จองกุกยิ้มอวดเขี้ยวขาวก่อนจะกดแชะ

           

ทว่าเมื่อกดดูรูป ในภาพกลับมีเพียงแทฮยองเท่านั้นที่ทำท่าสองนิ้ว กับผนังห้องในคอนโดเป็นฉากประกอบ ไม่มีจองกุก..

            

คนตัวเล็กมองหน้าร่างสูงข้างๆ เลิ่กลั่ก แล้วก็เป็นแวมไพร์รุ่นเก๋าเสียเองที่หน้าง้ำงอ

           

“ฉันว่าแล้วแหละ ว่ามันจะถ่ายรูปไม่ติด เหมือนกล้องตัวอื่นๆ” จองกุกตัดพ้อ “อดวิดิโอคอลเล่นกับเธอเลย อุตส่าห์เล่นเป็นแล้วเชียว”

            

แทฮยองวางมือลงบนไหล่ร่างสูงแล้วออกแรงบีบมัน ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ

            

“ไม่เห็นเป็นไร คุณก็เจอหน้าผมอยู่ทุกวัน จะวิดิโอคอลทำไม”

            

“โอ้โห่ เด็กในปกครองของใคร พูดจาน่ารักเสียจริง มาให้ฉันฟัดแก้มหน่อย”

           

จองกุกล็อกคอแทฮยองเข้ามาพลางทำปากจู๋ แต่สุดท้ายก็ต้องยู่หน้าหนีเมื่อเจอกับกลิ่นน้ำลายบูดและฝุ่นละอองเข้าเต็มเปา

            

“ฟัดมูมู่ไปก่อนละกัน”

           

“เธอเหมือนฆ่าฉันให้ตายอีกรอบเลยแทฮยอง”

            

เขาทำอะไรผิด แค่อยากฟัดแก้มแค่นี้ก็ไม่ได้ วันนี้เสียเงินไปเป็นหมื่นๆ ซื้อโทรศัพท์ถวายยอดดวงใจ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือมูมู่ตุ๊กตาหมีเปื้อนน้ำลาย จองกุกเก็บภาพที่ตัวเองถูกทารุณไว้ในใจแล้วข่มตาให้นอนหลับ

           

“ทำไมนอนเร็วจัง เพิ่งจะสองทุ่มเอง”

            

แทฮยองสะกิดคนข้างๆ ให้ตื่นขึ้นมาคุย ปกติจองกุกจะต้องรีบเด้งตัวขึ้นมาแล้วหาอะไรต๊องๆ ทำ แต่นี่อีกคนกลับนอนหลับไม่กระดุกกระดิก

            

ไหนลองจิ้มดูซิ

            

แทฮยองใช้นิ้วจิ้มไปที่ปากสีแดงสดนิ่มๆ ของจองกุกก่อนที่อีกคนจะงับนิ้วกลับมา แทฮยองรีบชักนิ้วกลับที่เดิมแล้วลงไปนอนข้างๆ เพื่อดูอาการตาแก่ขี้งอน

            

“เป็นอะไรจองกุก”

            

“ฉันเป็นแวมไพร์ที่หล่อที่สุดในย่านนี้”

            

“พอ ไม่ต้องง้อแล้ว”

           

แทฮยองทำท่าจะลุกออกไปแต่จองกุกก็รั้งแขนเอาไว้ก่อน อีกคนเด้งตัวขึ้นมาแล้วทาบมือนิ่มๆ ลงกับแก้มตอบของตัวเอง

            

“เปล่าไม่ได้เป็นอะไร ฉันน่าจะเมาครีมกันแดด อยากล้างตัว พาไปอาบน้ำหน่อย”

            

“อาบเองซี่ ผมบอกไปแล้วว่าเครื่องทำน้ำอุ่นใช้ยังไง” แทฮยองตอบกลับ

            

“หรือว่าพรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวห้างกันดีนะ ฉันว่าจะเลี้ยงอาหารญี่ปุ่นก่อนไปทำงาน”

           

ข้อเสนอสุดเอ็กซ์คลูซีฟมาพร้อมกับตังค์ในกระเป๋าที่อยู่ครบ แทฮยองไถก้นกลมลงจากเตียงทันทีพร้อมกับไปหยิบผ้าเช็ดตัวจากราวตากผ้า


“ไปกันเถอะ เดี๋ยวผมสระผมให้หอมๆ เลย”


TBC.







Talk : รู้สึกชอบคาร์แรคเตอร์คุณแวมไพร์จังเลย ตอนนี้แต่งไปปวดหัวไป ไม่ค่อยสบายค่ะ ไม่รู้ว่าสนุกมั้ย แต่ยังไงก็ฝากไว้ในอ้อมอกทุกคนด้วย เอ็นดูคุณแวมไพร์รุ่นเก๋าของเราเยอะๆ นะคะ ลุ้นให้เขาได้แอ้มซักที


สุดท้ายนี้ บุฟเฟ่ต์ข้างบ้านขึ้นราคาค่ะ แพงมาก แพงชนิดกินทีจนทั้งเดือน อยากบ่น 


เลิฟทุกคนนะคะ 

            

        CR.SHL

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #110 aunaun26167 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 19:18
    ทำไมพระเอกเป็นคนตลก 55555
    #110
    0
  2. #107 aim42404 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 23:07

    โถ่น้องแทช่างน่ารักแท้ น้องตัวน้อย ๆ

    #107
    0
  3. #103 ku_1709 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:44
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png คุณแวมไพน่ารัก
    #103
    0
  4. #97 Vegas_py (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 13:46

    น่ารักกกกกกกก
    #97
    0
  5. #93 NaMiSsZ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 19:38
    อวดรวยได้น่าหมันไส้มากอ่ะ 55555555
    #93
    0
  6. #80 Chutimonprim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 10:42
    ทำไมเเวมไพร์ตลกกก555
    #80
    0
  7. #65 pnnx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 09:00
    แอบเศร้าเลยอ่ะถ่ายรูปไม่ติดจองกุก ;-;
    #65
    0
  8. #33 zodepest (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 06:41
    แบบนี้เค้าเรียกเห็นแก่กินรึเปล่าอ่ะ
    #33
    0
  9. #30 109bose (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 23:18
    ตลกอะะ ชอบคาแร็กเตอร์คุณแวมไพร์เหมือนกันค่ะ5555555
    #30
    0
  10. #29 Nyngnong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 23:13
    สนุกและตลกมากๆเลยค่ะไรท์555556
    จองกุกนี่โคตรป๋า เปย์สุดๆ อยากดั้ยย
    #29
    0
  11. #28 baekv (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 23:08
    เกลียดดดดดดแวมๆไพร์ขี้มโนแล้วก็ขี้โม้และตลกจังค่ะ ฮืออออพี่แกเป็นหัวหน้าคณะตลกเหรอคะ คือทำไมต้องมาขรรมอะไรแบบนี้ตอนห้าทุ่มด้วย 5555555555555555 ชอบบค่ะไรท์คลายยเครียดดมากก เมื่อไหร่พี่แกจะได้แอ้มแทแทคะแต่ ดมมูมู่ไปก่อนนะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ คุมแวมไพร์ สู้ๆๆ
    #28
    0
  12. #27 จักรพรรดิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 22:42
    ตลกที่บอกว่าจะเอาหนังกะติ๊กมายิงนกพิราบ 5555555555555555555555
    #27
    0
  13. #26 MAMUNii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 22:37
    แงงงง น่ารักเกิน มีความป๋าเปย์เกลียดมุขคุณลุงมากค่ะ ใจน้องบางเหลือเกิน
    #26
    0
  14. #25 - holyJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 22:17
    โอ้ยยยย ขำแบบขำน้ำตาไหลอะ เออ ขอไปปิดทองพี่แกคนแรกเลยเอ้า คนอะไร หล่อ รวย เลื่อม(หมายถึงตัว) ขำแบบทนไม่ไหวแล้วอะ มะม่วงติดคอ 5555
    #25
    0
  15. #24 PaiiKanj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 21:59
    แวมไพร์อะไรมุ้งมิ้งขนาดนี้
    #24
    0
  16. #23 inchitan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 21:25
    ตะจองกุกกกกก5555555555555555แวมไพร์อะไรมุมิมาก อ้อนน้องอยู่นั่นแหละ
    #23
    0
  17. #22 Lawless (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 21:02
    เอ็นดูอ่ะ ฮืออ จองกุกน่าเอ็นดู ๕๕๕๕๕๕๕๕๕
    #22
    0